Дээд зэргийн тулааны хаан

42-р анги

42-р бүлэг. Бусдын биеийг эдгээх

Гэвч Ян Жиньхэ нэг зүйлд тайвширч байлаа: тулааны явцад Ян Чэнь Шюй Хү-г бүрэн дарж байв.

Тийм ээ, энэ мөчид Ян Чэнь Шюй Хү-г бүрэн дарж байлаа.

Ян Чэньтэй харьцуулахад Шюй Хүгийн ааш зан хавьгүй догшин байв.

Шюй Хү сэтгэлийнхээ гүнд Ян овогт өөртэй нь эн зэрэгцэх хүн байхгүй хэмээн итгэдэг байлаа. Өөрийгөө дээгүүрт үздэг тэр зан нь Ян овгийн тэр гэгдэх авьяастнуудыг өөртэй нь нэг түвшинд ч хүрэхгүй хог шаар мэт харахад хүргэжээ. Түүнчлэн ард нь Гуравдугаар эзэн харж байсан тул чадвараа сайн харуулахыг хүсэж байв.

Тиймээс довтлох болгондоо Шюй Хү өршөөлгүй, амь хөнөөх мэх хэрэглэдэг байв.

Гэвч Ян Чэнь өөрийнх нь зажилж дийлэх яс огт биш гэдгийг тэр одоо ойлгожээ.

Тэр сандарч эхлэв.

Сэтгэл нь түгших тусам Шюй Хүгийн хамгаалалтад улам олон цоорхой гарч ирэв.

Ян Чэнь эхэндээ хүчээ нууж, дандаа хамгаалж байсны учрыг Шюй Хү ойлгоогүй. Харин одоо байдал өөрчлөгджээ: Ян Чэнь довтолгоогоо эмх цэгцтэй хийж, Шюй Хү-г амьсгаа авах ч завдалгүй дарж байлаа.

Хамгийн гол нь Улаан хувцаст бүлэгт сурсан тулааны мэхээрээ Ян Чэнийг давна гэдэгтээ итгэлтэй байсан юм. Гэтэл Ян Чэний эзэмшсэн тулааны мэх өөрийнхөөс нь хавьгүй гүн, тааварлашгүй байсныг хэн мэдэх билээ.

Түүний довтолгоо хөвөнд цохиулсан мэт хүчгүйдэж байв.

Харин Ян Чэний довтолгоо ган мэт ширүүн, хүчтэй тул хаахад туйлын хэцүү байв.

Тулааны мэхээр хүч үзэхэд тэр Ян Чэньтэй огт эн зэрэгцэхгүй байлаа.

«Зөөлөн!»

«Хатуу!»

Ян Чэнь зөөлөн ба хатуу хүчийг ээлжлүүлэн гаргаж, хоёр гартаа хүчээ урсган, Үүл татах нударганы мэхийн давуу талыг бүрэн үзүүлж байлаа.

Ийм тулааны мэхийг Шюй Хү яаж ойлгох билээ.

Ян Чэний довтолгоо улам ширүүсэж, тулааны жолоог аль хэдийн гартаа авсан байлаа.

Гуравдугаар эзний царай энэ үед улам бүр барайв. Тулаан ингэж үргэлжилбэл Шюй Хү хүндхэн ялагдахыг тэр хэдийн харсан байлаа. Гэвч ингэж орхихыг хүссэнгүй.

Эцсийн эцэст энэ будлианыг эхлүүлсэн нь өөрөө байж, зогсоох хүн нь мөн өөрөө болбол нэр нүүрээ хааш нь хийх билээ?

«Ян Чэнь яаж ингэтлээ хүчтэй байдаг билээ!» гэж Гуравдугаар эзэн сэтгэлдээ архирч байлаа.

«Шюй Хү ялагдах нь.»

«Итгэмээргүй юм, Ян Чэнь үнэхээр ялж чадах нь байна!»

Хүн бүрийн нүдэн дээр Ян Чэнь ялалтын давууг гартаа оруулсан байлаа.

Энэ давуугаа ашиглан Ян Чэнь ялалтаа бататгаж, чангаар хашхирлаа. «Сулла!»

Дараагийн агшинд Ян Чэнь зөөлөн хүчээ огцом ширүүн болгон хувиргаж, нударга нь салхи исгэртэл Шюй Хүгийн хоёр гарыг цохив.

Хоёр гар нь огцом өвдөн, мэдээ алдахад Шюй Хү зовж шаналсан дуугаар ориллоо.

Энэ дүр зургийг харсан Гуравдугаар эзэн аюулыг тэр даруй олж хараад, «Шюй Хү, хурдан ухар!» гэж хашхирлаа.

Шюй Хү эцэст нь өөртэй нь Ян Чэнь хоёрын хоорондох зөрүүг ойлгож, бардам зангаа үл харгалзан даруй ухарлаа. Гэвч Ян Чэнь түүнийг хүссэнээр нь явуулах болов уу?

Өнөөдөр юу болж дуусахаас үл хамааран энэ дээрэмчид цаашид өөрийг нь онилох нь гарцаагүй байв. Ямар ч байсан, Ян Чэнь шийдвэрээ гаргасан байлаа. Тэр салхи мэт хурдлан, тулаанаас ухарч буй Шюй Хүгийн араас нэхэв.

Мөчийн төдийд Ян Чэнь Шюй Хүгийн гарыг шүүрэн атгав. Тэгээд Шюй Хүгийн гарыг хүчтэй эргүүлэн савлахад дараагийн агшинд цус үсэрч, тэр гарыг хэрцгийгээр тасдан хаяв.

«Галыг галаар дарна!»

«Шюй Хү, чи Ян Үгийн нэг гарыг тасалсан. Тиймээс би, Ян Чэнь, чиний нэг гарыг бас тасална.»

Мэдээж Ян Чэнь мууг сайнаар хариулах хүн биш байлаа. Үнэндээ тэр Ян Үгийн өшөөг авч байсан юм. Түүний үйлдэл бол Ян овгийн нэр төрийг бага ч болов хамгаалах гэсэн хэрэг байв. Эцсийн эцэст Ян овог өнөөдөр эдгээр дээрэмчдийн хийсэн явдалд ямар ч хариу үзүүлэхгүй бол гаднынхан тэднийг басамжлахгүй гэж үү?

Санаж яв: өнөөдөр Ян овгийн Эрийн цээнд хүрсний ёслол болж буй онцгой өдөр шүү.

Ямар ч байсан өнөөдөр Ян овгийн нэр төрийг алдаж болохгүй.

«Пүчи!»

Цус хаа сайгүй үсрэн цацрав.

Шюй Хүгийн тасарсан гар Ян Чэний гарт байлаа.

Энэ мөчид Шюй Хү газар унаж, царай нь айдаст автав. Гарыг нь барьсан хэвээр дээрээс ширтэх Ян Чэнийг хараад, Шюй Хүгийн сэтгэлд цөхрөл дүүрч, нүдэнд нь ямар ч найдвар үлдсэнгүй. «Миний гар... миний гар!» гэж тэр сандран ориллоо.

«Пад!» Ян Чэнь Шюй Хүгийн гарыг газарт шидэв.

Энэ үед Гуравдугаар эзэн цааш сууж тэссэнгүй. Тэр уулын бар шиг архиран «Ян Чэнь, чи миний хайртай шавийг гэмтээж зүрхэллээ гэж үү? Би чиний амийг авна!» гэж хашхирлаа.

Гуравдугаар эзний хөдөлгөөн аянга цахилгаан мэт хурдан, Ян Чэнийхээс хол давуу байв. Хэдхэн амьсгалын дотор тэр морьноосоо бууж, биеэ хураан, сэлмээ сугалав. Энэ бүхнийг нэг ч сааталгүй хийсэн тул Ян Чэнь хариу үйлдэл хийх ямар ч завгүй үлджээ.

«Муу байна!» Гуравдугаар эзний үйлдлийг харсан Ян Чэнь амь насанд нь аюул тулгарсныг гэнэт мэдэрлээ.

Тэр Гуравдугаар эзэнтэй ямар ч талаар өрсөлдөж чадахгүйгээ мэдэж байв. Өрсөлдөгчийнх нь хүч түүнээс хэт хол давжээ!

Яахаа мэдэхгүй зогсож байтал жингэнэх чимээ гарч, сүрлэг нэгэн хүн Ян Чэний өмнө орж хаалт болов. Чулуун хутга атгасан Ян овгийн ахлагч Ян Жиньхэ байлаа. Тэр Гуравдугаар эзний догшин дайралтыг тосон хааж, хүчийг нь бүрэн сарниулав.

«Ямар хүчтэй юм бэ!»

«Гуравдугаар эзэн, та ахмад хүн байж залуу үеийнхний эсрэг гар өргөх нь зохистой хэрэг мөн үү?» Ян Жиньхэ Гуравдугаар эзнийг ширүүн ширтэн ухарч буцсангүй. Өнөөдөр эдгээр дээрэмчидтэй сөргөлдөх хэрэг гарсан ч ухрахгүй гэсэн шийдэмгий төрх түүний царайд илт байлаа.

Энэ харцнаас Гуравдугаар эзэн ч цочсон ч удалгүй тайвширч, хорон өнгөөр хэлэв. «Ян ах аа, сүүлд уулзсанаас хойш хэдхэн хоног өнгөрсөн байхад таны тулааны бясалгалын түвшин ахижээ. Би, Лю, тантай хэдэн мэх үзэлцэж болох болов уу?»

«Магтсанд баярлалаа. Гэвч өнөөдрийн Эрийн цээнд хүрсний ёслол үргэлжилж байна. Би Гуравдугаар эзэнтэй нөхөрсөг хүч үзэлцэх бодолгүй байна. Харин одоо залуу үеийнхний тэмцээн дууссан тул та хүмүүсээ дагуулаад буцаж болохгүй юу? Их овгуудын хүмүүс хүрээд ирэхэд, Гуравдугаар эзэн та тэднийг угтан авах хэрэг гарна. Тэгвэл таны үнэт цагийг дэмий үрнэ» гэж Ян Жиньхэ нухацтай хэлэв.

Ян Жиньхэ Их овгуудын хүчийг ашиглан өөрийг нь сүрдүүлж байгааг Гуравдугаар эзэн яаж мэдэхгүй байх билээ?

Морин дээрэмчдийн бүлэг Их зэлүүд нутагт дураар авирлаж, дээрэнгүй загнадаг байсан ч хүн бүрийг басамжилдаггүй байлаа. Наад зах нь Арван хоёр их овгийн хүч нөлөөг тэд хүндэлдэг байв.

«Хмф, Ян овгийн ахлагч аа, би өнөөдрийн шавийнхаа асуудлыг мартахгүй. Үнэт эрдэнэ болсон Ян Чэнийг нууж, сэлгүүцүүлэлгүй бай. Муу санаатнууд түүнийг онилчих вий» гэж Гуравдугаар эзэн барайсан царайгаар хашхираад зэвсгээ хураав. Тэр илт түрэмгий авирлахаа больжээ.

«Үүнд санаа зовох хэрэггүй, Гуравдугаар эзэн. Ийм асуудлыг хэрхэн зохицуулахаа Ян овгийнхон бид сайн мэднэ» гэж Ян Жиньхэ хэлэв. Гуравдугаар эзэн буулт хийснийг хараад дотроо сая нэг уужирсан ч гаднаа тайван хэвээр байлаа.

«Уулс ногоон хэвээрээ, гол ус мөнхөд урсана. Ян овгийн ахлагч аа, одоохондоо бүү бардамна. Манай Морин дээрэмчдийн бүлэгт авьяастнууд хэзээд мундахгүй. Шюй Хү тэдний дундаас хамгийн чадваргүй нь л байлаа. Явцгаая.» Гуравдугаар эзэн Ян Жиньхэгийн ард зогсох Ян Чэнь рүү заналхийлэл дүүрэн харцаар ширтээд, ханцуйгаа сэгсрэв. Дараа нь ухаан алдсан Шюй Хү-г авч, хүмүүсээ дагуулан одов.

Төвөр, төвөр.

Дээрэмчид сүр дуулиантайгаар алсран одсоны дараа хүн бүрийн түгшсэн сэтгэл сая нэг бүрэн тайвшрав.

42-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Дээд зэргийн тулааны хаан42-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах