Одоогийн Ян Чэнь болон саяхны Ян Чэнь хоёр тэс өөр хүн байлаа.
Өмнө нь Ян Чэнь олон тулаан үзсэн ч жинхэнэ тулааны туршлагагүй байв. Тэрхүү туршлага нь түлхүүр нь л дутсан, битүүмжлэгдсэн эрдэнэ мэт байжээ. Шюй Хүтэй хийсэн тулаан түүнд хэрэгтэй байсан түлхүүр нь байв. Битүүмжийг тайлмагц Ян Чэний тулааны талаарх ойлголт агшин зуур дээшилжээ.
Одоо сөрөг довтолгоо хийхэд хамгийн тохиромжтой мөч байлаа.
Тулааны туршлагадаа түшиглэн Ян Чэнь ирж буй нударганы мөргөлдөөнийг тэр даруй задлан шинжилжээ.
Хэзээ цохилт өгөх нь зөв бэ, хэзээ хамгаалах нь зөв бэ, хэзээ довтлох нь зөв бэ…
Эдгээр бодол аль хэдийн түүний оюун санаанд дүрслэл болон бүрэлджээ.
«Үүнийг ав!» Ян Чэнь Үүл татах нударганы мэхийг гаргав.
«Өө?» Ян Чэний хөдөлгөөнийг харсан Шюй Хү гэнэт цочирчээ.
Анхнаасаа хамгаалж байсан Ян Чэнь энэ мөчид гэнэт түүн рүү довтлохоор сонгосон нь тэр байв.
Шюй Хү ёжтой инээгээд: «Ян Чэнь, чи ямар тулааны мэх бясалгасныг би мэдэхгүй. Хэрэв чи хамгаалалтаа л барьсан бол би чамд яах ч аргагүй байж мэднэ. Гэтэл одоо чи над руу довтолж зүрхэлж байна уу? Ха ха, Ян Чэнь, үхэл чинь ойртлоо» гэв.
Шюй Хү эхнээсээ л Ян Чэнь өөрийг нь тогтоож дийлэхгүй гэж итгэж байлаа.
Гэвч тэр өөрийгөө ямар их эндүүрснээ огт мэдээгүй.
Үүл татах нударганы мэх нь дээд зэргийн тулааны урлаг байв. Их зэлүүд нутаг шиг газар түүнийг бүрэн ойлгож эзэмшинэ гэдэг мэдээж боломжгүй шахам.
Өмнө нь Ян Чэнь тулааны туршлага дутмаг байсан ч одоо жинхэнэ тулааны туршлагатай болсон тул Үүл татах нударганы мэхийг хэрэглэх чадвар нь гэнэт арван хувиар дээшилжээ. Аянга цахилгаан шиг агшинд Ян Чэний нударганы салхи исгэрэн, Шюй Хү рүү ширүүн довтлов.
«Шюй Хү, болгоомжлоорой!» гэж арвин туршлагатай Гуравдугаар эзэн Ян Чэний нударганы мэхийг хараад хөмсгөө атируулан хэлэв. Тэр Ян Чэний тулааны мэх ямар гүнзгий, тааварлашгүй болохыг аль хэдийн мэдэрчээ.
Гэвч тэр үүнийг ойлгосон нь Шюй Хүд анхааруулахад хэтэрхий оройтсон байв.
Шюй Хү дөнгөж биеэ чангалан тосох гэсэн боловч Ян Чэний нударганы салхи аль хэдийн хүрээд иржээ.
«Энэ чинь ямар нударганы мэх вэ?» Шюй Хү яаран хамгаалахыг оролдсон ч Ян Чэний ар араасаа буулгах цохилтууд түүний хуйхыг арзайлгаж, нүдийг нь бүрэлзүүлэв. Тэр Ян Чэний нударганы мэхний хөдөлгөөнийг огт задлан таньж чадсангүй.
«Сэтэл!»
Шюй Хү архираад, Ян Чэний тасралтгүй бөмбөгдөлтийг сэтлэхээр гэнэт бүх хүчээ төвлөрүүлэв.
Гэвч удалгүй тэр Ян Чэнь рүү мянган жингийн хүчээр цохиход хөвөнд цохисон мэт ямар ч долгион үүсгэлгүй, довтолгоог нь өчүүхэн ч сааруулж чадаагүйгээ ойлгожээ.
«Муу ёр.» Тэр үед л Шюй Хү Ян Чэний хэмнэлд орчихсоноо ухаарав.
Ян Чэнь, Шюй Хү хоёрын эргэлт, хувирал дүүрэн тулаан хажууд зогссон үзэгчдийн нүдний өмнө тодорхой өрнөж байлаа.
Энэ үед хүн бүр амаа ангайлган зогсов.
Учир нь саяхан хүртэл хамгаалж байсан Ян Чэнь нөхцөл байдлыг эргүүлж, давуу тал олж авчээ.
«Ян Чэнь үнэхээр давуу талтай болчихлоо.»
«Энэ… энэ бол итгэмээргүй юм. Шюй Хү цогцосны овоон дундаас мөлхөн гарч ирсэн, алах тулааны арвин туршлагатай нэгэн. Тэгээд ч Гуравдугаар эзнийг дагаж явдаг болохоор тулааны ур чадвар нь ч сайн. Гэтэл яагаад Ян Чэнь түүнийг дарж байна вэ?»
Ийм үр дүнд зөвхөн харь овгийнхон, дээрэмчид төдийгүй Ян овгийнхон өөрсдөө ч гайхаж, баярлав.
Ян Жиньхэ ч мөн ялгаагүй байлаа.
«Ян Чэнь ямар тулааны мэх бясалгаж байгаа юм бол?» хэмээн Ян Жиньхэ бодоод, «Дөрөвдүгээр ахлагч аа, манай Ян овогт ийм тулааны мэх байдаг бил үү?» гэж асуув.
Тэр өөрийн туршлагад түшиглээд Ян Чэний хэрэглэж буй тулааны мэхийг таньж чадаагүй тул тулааны мэхний талаар илүү ихийг мэддэг, Үжийн ордныг хариуцдаг Дөрөвдүгээр ахлагчаас асуухаас өөр аргагүй болжээ.
Ян Чэнь, Шюй Хү хоёрын тулааны бясалгалын түвшин адилхан атал Ян овгийн тулааны мэх Морин дээрэмчдийн бүлгийнхээс дор гэж яригддаг байв.
Ахлагч Ян Сы сахлаа илээд, гайхсанаа дарж байгаад хариулав: «Ян Чэний хэрэглэж буй тулааны мэх бол манай Ян овгийн Үжийн ордонд байдаг Хоосон зай татах нударганы мэх юм.»
«Хоосон зай татах нударганы мэх гэж үү? Боломжгүй. Би тэр мэхийг сайн мэднэ. Түүний хөдөлгөөн, Ян Чэний хэрэглэж буй мэх хоёр огт өөр байна. Ян
Чэний нударганы мэх Хоосон зай татах нударганы мэхээс хавьгүй нарийн, төгс юм» хэмээн Ян Жиньхэ яаран толгой сэгсрэв.
Ахлагч Ян Сы гашуун инээмсэглээд: «Би ч бас яг үүнийг хэлэх гэж байсан юм. Эхэндээ Ян Чэний хэрэглэж буй тулааны мэхийг би ч таньж чадаагүй. Дөнгөж сая хөдөлгөөнүүдийг нь сайтар ажигласны эцэст л танилаа» гэв.
«Тэгвэл энэ чинь юу болоод байна?» Ян Жиньхэ учрыг нь олсонгүй.
Ян Сы гүнзгий амьсгаа аван түгшүүртэйгээр: «Би бодохдоо, Овгийн тэргүүн бид хоёр
Ян Чэний авьяасыг дутуу үнэлжээ» гэв.
«Дөрөвдүгээр ахлагч аа, юу гэсэн үг вэ?» Ян Жиньхэ нүдээ нарийсгав.
Ахлагч Ян Сы хөмсгөө зангидан: «Учир нь гэвэл, хэд хоногийн өмнө Ян Чэнь Үжийн ордонд очсон. Тэндээс Хоосон зай татах нударганы мэхийг сонгосон юм. Дараа нь ердөө дөрөв хоногийн дараа Үжийн ордонд буцаж ирсэн» гэв.
«Дөрөв хоногийн дараа… Энэ хүү Хоосон зай татах нударганы мэхийг дөрөвхөн хоногт сурчихсан хэрэг үү?» Ян Жиньхэ цочирдов.
«Түүгээр ч зогсохгүй, Ян Чэнь ердөө дөрөв хоногт Хоосон зай татах нударганы мэхийг эзэмшээд зогсохгүй, түүнд өөрийн ойлголтыг шингээсэн. Тэр бясалгаж байхдаа хэд хэдэн ухаалаг хувилбар ч гаргасан юм. Гэхдээ тэр үеийн эдгээр хувилбарууд нь Ян Чэний одоо үзүүлж байгаатай харьцуулахад хол дутуу байжээ.»
Энд хүрээд Ахлагч Ян Сы цочирсноо нууж чадалгүй: «Мэдээж, тэр хугацаанд түүний ойлголт улам гүнзгийрсэн байна. Одоо түүний үзүүлж буй нударганы мэх нь зүгээр нэг Хоосон зай татах нударганы мэх байхаа больжээ» гэв.
«Чи тэр хүү өөрийн гэсэн тулааны мэх зохиож чаддаг гэж хэлэх гээд байна уу?» Ян Жиньхэгийн царай тайван байхаа больжээ.
Хэрэв энэ үнэн бол…
Энэ чинь…!
Ахлагч Ян Сы ч мөн тулааныг ширтэн, амандаа бувтнав: «Тийм ээ. Эхэндээ би үүнийг мэдээгүй. Харин одоо Ян Чэний тулааныг хараад бодож байсан зүйл маань зөв гэдэгт итгэлтэй боллоо. Хоосон зай татах нударганы мэхний гол санаа нь хатуу ба зөөлнийг тэнцвэржүүлэхэд оршдог. Гэтэл энэ хүү хатуу, зөөлний цаана орших Инь-Яны орон хэмээх бүр ч гүн давхаргыг ухаарчээ!»
«Овгийн тэргүүн ээ, ямар их үнэ төлөх шаардлагатай болсон ч эдгээр дээрэмчдэд Ян Чэнийг гэмтээхийг зөвшөөрч болохгүй. Тэр бол манай Ян овгийн буян заяа юм.»
«Дөрөвдүгээр ахлагч аа, намайг тоглоод байна гэж бодоо юу? Хүүхдийн ариун сэтгэлтэй ийм суут ухаантныг би хөгшин амь насаа дэнчинд тавьсан ч дээрэмчдэд хорлуулахгүй» гэж Ян Жиньхэ нударгаа зангидан шийдэмгий хэлэв.
«Тийм ээ, хүүхдийн ариун сэтгэл! Үгүй бол өмнө нь хэзээ ч тулалдаж
байгаагүй энэ хүү яагаад Шюй Хүтэй богинохон хугацаанд эн тэнцүү тулалдаж, бүр давуу тал олж чадах билээ?»
Хүүхдийн ариун сэтгэл гэж юу вэ?
Ян Жиньхэ эртний судар номоос энэ ертөнцөд өөрийн гэсэн тулааны урлаг зохиож чаддаг суут хүмүүс байдаг гэж сонсож байжээ. Энэ чадвар төрөлхийн авьяастай холбоогүй, харин хүний ухаарал болон зан чанарт түшиглэдэг байв. Ийм хүмүүс туйлын ховорхон.
Ян Чэнь гайхалтай төрөлхийн авьяастай төдийгүй өөрийн гэсэн тулааны мэх зохиож чаддаг, бас хүүхдийн ариун сэтгэлтэй нэгэн байлаа. Энэ бол гайхамшгаас өөрцгүй зүйл байв.
Ян Жиньхэ Ян Чэнь ямар ч гэмтэл авах вий хэмээн нүдээ цавчилгүй тулааныг ширтсээр байлаа. Энэ бол Ян овгийн эрдэнэ байв.