Жөү Хуайигийн явдал Ян Чэний хувьд таагүй зуурдын хэрэг төдий байв. Тэр үүнийг сэтгэлдээ тээсэнгүй. Эцсийн эцэст, өөрт нь урвасан хүмүүсийг өршөөх бодол түүнд огт байсангүй. Гэвч Жөү Хуайигийн явдал Хуа Ваньрүтэй холбоотой таагүй дурсамжийг нь сануулжээ.
Хуа Ваньрүгийн тухай дурсамж сэргэснээр Ян Чэнь улам их хүч хүсэх болов.
Бясалгалын хүч нь ахих тусам Ян Чэнь өөрийгөө Хуа Ваньрүгээс ямар их хоцорсноо улам тодорхой ойлгож байлаа. Үнэхээр ч өмнөх амьдралын Хуа Ваньрү суут нэгэн байсан юм. Тэр авьяас чадлаараа гарамгайгаас гадна ухаан билгээрээ ч хосгүй байв.
Түүгээр ч барахгүй, өмнөх амьдралын Хуа Ваньрүгийн тулааны бясалгалын түвшин үеийнхнээсээ хол давж, хүч нь Их зэлүүд нутгийн зуун овгийн хэмжүүрээр ч ойлгож болохооргүй байлаа.
Харин Ян Чэнь өөрийгөө Хуа Ваньрүтэй харьцуулахад асар том ангал байгааг мэдэж байв.
Гэхдээ цаг хугацаа өнгөрөхийн хэрээр өөрийн хичээл зүтгэл, арга хэрэгслээр энэ зайг аажмаар багасгаж, эцэст нь бүр мөсөн арилгаж чадна гэдэгтээ Ян Чэнь итгэлтэй байлаа.
Ингэж бодоод Ян Чэнь Ян Жиньхэгээс авсан тэнгэр газрын ховор эрдэнэсийг анхааралтай шинжиж эхлэв.
«Ян овгийн ахлагч үнэхээр өгөөмөр юм. Харин Ян ахлагчийн өгсөн нь арай бага байна. Эдгээр нөөц, эрдэнэсийг бусад хүн авсан бол богино хугацаанд их үр дүнд хүрэхэд бэрх байх байлаа. Харин миний гарт орсон бол хэрэг нь өөр.» Ян Чэнь хадгалах уутан дахь нөөцийг ширтэн, сэтгэл хангалуун инээмсэглэв.
Эдгээр нөөцийг ашиглавал тулааны бясалгалын түвшнээ дахин ахиулж чадна гэдэгт тэр итгэлтэй байлаа.
«Эдгээр нөөцөөр биеэ чийрэгжүүлэх эмийн усанд дахин орж, бие махбодоо бэхжүүлж болох нь.» гэж Ян Чэнь дотроо бодов.
Ингэж бодсон даруйдаа Ян Чэнь хөдөлж, хадгалах уутнаас эрдэнэсийн ихэнхийг гаргаж тавив.
Эмийн усаа бэлдэж дуусгахад хагас цагаас илүү хугацаа зарцуулагджээ!
Ян Чэнь ч баяр хөөртэйгөөр эмийн ус руу үсрэн орлоо.
Нүд ирмэхийн зуур нэг өдөр, нэг шөнө өнгөрөв.
Эмийн усанд сууж байсан Ян Чэнь гэнэт эрч хүч бадарсан нүдээ нээв.
Түүний бие урьдынхаас ч хүчирхэг болсон байлаа. Энэ нь тулааны бясалгалын түвшин нь ахисны илрэл байв. Нүүрэнд нь аажмаар инээмсэглэл тодорч, тэр аяархан бувтнав. «Муугүй юм. Хэдийгээр энэ эмийн ус миний хүссэн үр дүнд хүргээгүй ч намайг Бие чийрэгжүүлэх шатны тавдугаар түвшнээс шууд зургаад дэвшүүллээ!»
Тийм ээ, түүний одоогийн тулааны бясалгал тавдугаар түвшнээс зургаад шууд дэвшиж, нэг шатыг бүхэлд нь итгэмээргүйгээр алгассан байлаа.
Их зэлүүд нутгийн зуун овгийнхон энэ үсрэлтийн талаар мэдсэн бол гарцаагүй цочирдох байв.
Ер нь Бие чийрэгжүүлэх шатны түвшин өндөрсөх тусам хүчээ нэмэгдүүлэх нь улам хэцүү болдог байв.
Хүний бие хязгаартай.
Хүний биеийн хязгаарыг сөрөн явдаг энэ замд эхэндээ ахихад амархан мэт боловч түвшин өндөрсөх тусам улам бэрх болдог байлаа.
Ян Чэнь шиг ганцхан өдрийн дотор тавдугаар түвшнээс зургаад шууд ахисан явдал тархвал хэн ч итгэхэд бэрх байх нь гарцаагүй.
Юутай ч Ян Чэний Бие чийрэгжүүлэх шатны айдас төрөм тавдугаар түвшний бясалгал ийм богино хугацаанд зургаад хүрнэ гэж Ян овгийнхон огт төсөөлөхгүй байлаа.
Ян Чэнь энэ явдлыг нийтэд зарлахаас зүрхшээв. Эцсийн эцэст, хэдхэн хоногийн өмнө Бие чийрэгжүүлэх шатны тавдугаар түвшинд байсан тэр одоо зургаад хүрснийг Ян овгийнхон мэдвэл дэндүү цочирдох байв.
«Эдгээр Линцаогийн нөөц бас л хангалтгүй юм» гэж Ян Чэнь дотроо гашуунаар бодов. «Хэдийгээр би Бие чийрэгжүүлэх шатны зургаад орсон ч Ян овгийн ахлагчийн өгсөн бүх нөөцийг шавхчихлаа. Ингэхээс хойш Холимог язгуурын жадны аргыг бясалгаж эхэлсэн нь дээр.»
Жадны аргыг сонгосон тул Ян Чэнь уг аргад гаршсан байх учиртай байв.
Ингэж бодсон Ян Чэнь хурдан босож хувцаслаад, «Гү Минъюэ, өрөөгөө хураахаа болиод Бэлтгэлийн талбай руу явцгаая!» гэв.
Бэлтгэлийн талбай нь Ян овгийн тулаанчид ур чадвараа сорьж, бясалгал хийдэг газар байлаа. Тэнд тэд нөөцөө дуусчих вий гэж санаа зоволгүй хүссэнээрээ хичээллэж чадна.
«За, залуу эзэн.» Гү Минъюэ баяртайгаар толгой дохив.
Одоо түүнд хамгийн их таалагддаг зүйл нь Ян Чэний араас дагаж явах болжээ.
Удалгүй тэд Бэлтгэлийн талбайд хүрч ирэв.
Нарны илчинд залуус хөлсөө урсган байлаа.
Ян Чэнь жадаа чанга атгав. Мөнгөн жад нь луу мэт жирэлзэж, хатгалт бүрийн араас догшин салхи исгэрч байв.
«Нэг л зүйл дутуу санагдаад байх юм» гэж Ян Чэнь өөртөө бувтнав.
«Холимог язгуурын жадны арга дөрвөн том шаттай. Тэдгээр нь Дайсан сөнөөх, Аянгын дайралт, Уул нураах, Холимог язгуур юм. Би ийм авьяастай хүн байж, Дайсан сөнөөх шатыг ойлгоход хүртэл ийм хэцүү гэж!»
«Дайсан сөнөөх хэлбэрийн гол нь хурд. Жад хөдөлгөхөд салхийг гүйцэн, араасаа сүүдэр дагуулахуйц хурдан байх ёстой!» гэж Ян Чэнь бодов.
Мэдээж, үүнд хүрэх нь үнэхээр хэцүү байлаа.
Гү Минъюэ Ян Чэнийг жадны аргаар шаргуу хичээллэж байхыг ажиглан, том нүдээрээ биширсэн янзтай анивчиж байв. Тэр хацраа тулан сууж, Ян Чэний тод төрхийг анхааралтай ширтсээр, хамтын ирээдүйгээ өөрийн эрхгүй төсөөлж байлаа.
Ирээдүйн тухай бодох бүрд Гү Минъюэгийн нүүр улайж, үг нь ээрч эхлэв. «Би, би ийм замбараагүй юм бодож болохгүй. Залуу эзэн миний төсөөлж байгаа шиг бузар хүн байх гэж үү?»
Энэ бяцхан охин юу бодож байсныг хэн ч мэдэхгүй. Гэвч удалгүй Гү Минъюэ чихнийхээ дэргэдээс элдэв шуугиан сонсов.
«Ян Чэнь байна!»
«Ян Чэнь бол манай Ян овгийн хамгийн хүчирхэг суутан!»
«Тэр жадны аргаар хичээллэж байна!»
«Залуу эзэн Ян Чэнь ийм амжилтад хүрсэн атлаа ингэж хичээнгүйлэн бэлтгэл хийдэг гэж бодсонгүй. Эрийн цээнд хүрсний ёслол дээр би гялалзаж чадаагүй нь аргагүй юм байна. Түүний хичээл зүтгэнийг хараад өөрөөсөө ичих шиг боллоо.»
«Ярихаа болиод сурцгаа. Залуу эзэн Ян Чэнь Бэлтгэлийн талбайд ховорхон ирж бэлтгэл хийдэг. Түүнийг бэлтгэл хийхийг ажиглан суралцах нь бидний хувьд ховор боломж. Бид ихээхэн ахиц гаргаж магадгүй.»
Бэлтгэлийн талбайд байсан олон залуу буланд Ян Чэнийг олж хармагцаа шуугилдан цугларч, түүний бэлтгэлийг үзэж эхлэв. Тэдний хувьд Ян Чэний бэлтгэл хийхийг харах нь ховорхон тохиох завшаан байлаа.
«Харамсалтай нь би сэлэмний урлагаар хичээллэдэг!»
«Би залуу эзнийхээс өөр илдний арга бясалгадаг!» «Хаха, аав маань Ян Чэнь жадны аргыг сонгосныг хараад, намайг ч бас үүнийг сур гэж шууд хэлсэн. Та нар замд бүү саад бол. Би Ян ахыг дагаж сурах хэрэгтэй байна.»
Ийм дүр зураг ердийн үзэгдэл болжээ. Ян Чэнь Бэлтгэлийн талбайд ирсэн тухай мэдээ тэр даруй алс хол тархав. Нүд ирмэхийн зуур Бэлтгэлийн талбай хүнээр дүүрч, ойролцоох харь овгуудын олон залуу охин хүртэл Ян овог руу яаран ирлээ.
Тэдгээр залуу охидод Ян овогт шууд орох шалтаг байсангүй тул хана давж орохоор шийджээ.
«Ах аа, намайг арай өндөр өргөөрэй, Ян Чэнь харагдах гээд байна. Аан, Ян Чэнь харагдлаа! Ах аа, би түүнийг харж байна! Домогт өгүүлдэг шигээ яг харагддаг юм байна.»
«Дүү минь, чи арай хүчтэй түлхэх хэрэгтэй байна. Манай Му овогт Ян овогтой ойр дотно харилцаатай гэдгээс өөр давуу тал алга. Боломжийг битгий алд! Хэрэв чи Ян Чэнийг өөртөө татаж чадвал ах нь насан туршдаа ивээлтэй явна. Өө, дүү минь, чи яагаад улам хүнд болоод байна?»
Ян Чэнь эхэндээ бэлтгэлдээ бүх анхаарлаа төвлөрүүлж байсан ч удалгүй эргэн тойрных нь шивнээ чихэнд нь орж ирэв. Анхаарахгүй байхыг хичээсэн ч тэднийг үл тоох боломжгүй байлаа.
Энэ мөчид Ян Чэнь тун эвгүй байдалд оржээ. Эргэн тойрноо харвал Бэлтгэлийн талбай хүнээр пиг дүүрсэн байв. Бүр зарим залуу охин хана давж, том нүдээрээ түүнийг ширтэн, шуугилдаж байлаа. Юу ярилцаж байгааг нь ойлгоход бэрх байв.
Ян Чэнь тэдэн рүү нэг хармагц охидын сэтгэл хөөрч, зарим нь хөл алдан унах шахав.