Ахлагч Ян Ба нэг зүйл дээр л буруу боджээ.
Түүний байр суурь Ян Чэнийхээс дор байсан нь биш, харин Зуун овгийн сорилтын шийдвэрлэх мөчид Ян Чэнийг бүх талаар өдөөн хатгах ёсгүй байсан юм.
Гэвч ахлагч Ян Ба үүнийг яаж ойлгох билээ? Тэр одоо Ян Жиньхэгийн эрх мэдэлд захирагдсан ч
түүний нүдэн дэх хорсол нэг их багассангүй.
Түүний харц Ян Чэнь дээр тогтов.
Урьд нь Ян Чэнийг онилдог байсан нь зөвхөн ахлагч Ян Ба-гаас болсон хэрэг байв. Харин одоо тэр Ян Чэнийг үнэхээр гүнээ үзэн ядах болжээ.
«Хм, чамайг үнэхээр шилдэг гучид багтаж, Араатан ууланд орох эрх олж аваасай гэж найдаж байна. Тэгж чадахгүй бол Ян овогт буцаж ирэхэд чинь амар заяа үзүүлэхгүй дээ» гэж ахлагч Ян Ба дотроо бодов.
Эцэст нь Ян Чэнь Ян Жиньхэгийн урьдчилан өгсөн шагналыг аваад босож явлаа.
Ийм хорын уур дүүрсэн газарт дахин удаан байхыг хүссэнгүй.
Гэвч гэртээ харьмагцаа тайван амарч чадна гэж бодсон нь талаар болжээ.
Учир нь түүний хашаанд нэг хүн зогсож байв. Тэр эрийн царай долигонуур инээмсэглэлээр дүүрч, хөдөлгөөн бүр нь бялдуучлан бөхөлзөх аж. Сайтар харвал урьд нь өөрөөс нь урвасан Жөү Хуайи байлаа.
«Жөү Хуайи, эндээс нэн даруй зайл!» гэж Гү Минъюэ уур хилэндээ шатсан янзтай хашаан дотор зогсоод хашхирлаа.
Тэр Жөү Хуайигийн царайг үнэхээр жигшиж байлаа.
Ийнхүү загнах нь Ян Чэний анхаарлыг тэр дор нь татав. Тэр хэзээ орж ирснийг бүү мэд, Жөү Хуайи хашаанд нь байж, Гү Минъюэд гэрийн ажилд нь шамдан тусалж, тун ч шаламгай хөдөлж байхыг олж харав.
Ян Чэнь уурласандаа инээд алдав. Гэвч тэр даруй үг дуугарсангүй, харин Жөү Хуайи чухам юу хийх гэж байгааг харзнахыг хүсэв.
Жөү Хуайи Ян Чэний хашаанд ийш тийш гүйлдэн, нэг буланг цэгцэлж дуусаад нөгөөг нь янзална. Яг л Ян Чэний дэргэд урьдын албаа буцаан хашиж байгаа мэт. Ийнхүү завгүй ажиллахынхаа хажуугаар Гү Минъюэд ихэд анхаарал тавьж, халамжтай ахмад хүн шиг харагдах ажээ.
Энэ бүхнийг хийж байхдаа Жөү Хуайи удалгүй Ян Чэнийг олж харав.
Ян Чэнийг харсан Жөү Хуайи хэсэг зуур балмагдсанаа даруй долигонуур инээмсэглэв. «Залуу эзэн, та ирчихэв үү? Таны бясалгалд саад болохгүйн тулд хашааг тань даруй цэвэрлэе» гэв.
Ян Чэнь Жөү Хуайи юу бодож явдгийг сайн мэдэж байлаа. Түүнд ингэж тал засаж байгааг нь хараад нүдээ үл ялиг нарийсган, хүйтнээр хэлэв. «Жөү
Хуайи, хэзээ би чамайг гэртээ минь ор гэж зөвшөөрсөн юм бэ?»
«Залуу эзэн, би... би таны зарц биз дээ?» Жөү Хуайи эвгүйхэн инээмсэглэснээ өөрийгөө зоригжуулан хэлэв.
Ян Чэнь ёжтой инээгээд, «Жөү Хуайи, чамайг ингэтлээ зузаан нүүртэй гэж үнэхээр бодсонгүй. Зөв санаж байвал чи одоо Ян Хэний зарц биз дээ?
Онолын хувьд чи Ян Хэний хашаанд байх ёстой. Тэгвэл энд юу хийж яваа юм бэ?» гэв.
Үүнийг сонсоод Жөү Хуайигийн царай үл ялиг хувирсан ч зузаан нүүртэй тэр ирэхээсээ өмнө үгээ хэдийн бэлдчихсэн байв.
Тэр яаран, «Залуу эзэн, Ян Хэнийд очсон минь түр зуурын мунхрал төдий. Сайтар бодоод үзэхэд, би, Жөү Хуайи, залуу эзэн Ян Чэний дэргэд л хамгийн зохино гэж бодлоо» гэв.
«Тэгэхээр чи Ян Хэнээс дахин урваад, над руу буцаж ирж байгаа хэрэг үү?» гэж Ян Чэнь эрүүгээ илэн сонирхсон янзтай асуув.
«Тийм ээ. Ян Хэн бол бардам сагсуу, өдөржин залхуурч, юу ч хийдэггүй хүн. Би түр зуур нүд минь сохорч, түүний үгэнд орчихсон юм. Залуу эзэн, надад итгээрэй. Хэрэв би, Жөү Хуайи, түүний түр зуурын хуурмагт автаагүйсэн бол тэр үед яаж тийм тэнэг үйл хийж чадах билээ?» гэж Жөү Хуайи шүдээ зуун хэлэв. Тэр үнэхээр Ян Хэнд ихэд гомдсон мэт харагдана.
Ян Чэнь инээв.
Тэр үнэхээр л инээв.
«Жөү Хуайи, зөв санаж байвал чи Ян Хэнд үнэнчээ тангараглахдаа ч надтай яг ингэж ярьсан. Тэгэхдээ бас Жөү Хуайи гэдэг нэрийн чинь “Хуайи” хэмээх хоёр ханз үнэнч гэсэн утгатай гэж хэлсэн санагдана. Тиймээс эзэндээ үйлчлэхдээ туйлын үнэнч байна гэсэн биз дээ?» гэж Ян Чэнь хүйтнээр хэлэв.
Жөү Хуайи биеэ хөшөөж, сандран дахин тайлбарлахыг завдав.
Гэвч удалгүй Ян Чэнь царай хувиргалгүй, «Эсвэл чи энэ газрыг өөрийн гэр гэж боддог юм уу? Хүссэн үедээ орж гарна гэж үү? Жөү Хуайи, чи одоо ч нөхцөл байдлаа ойлгоогүй бололтой. Би өмнө нь хэлсэн: надад чам шиг хүн нэгээр илүү, дутуу байх нь огт хамаагүй. Чамд надад хэрэг болох юу байгааг сайтар бод» гэв.
Үүнийг сонсоод Жөү Хуайи бүр мөсөн айж сандарлаа.
Ян Чэнь өөрийг нь дахин хүлээж авахгүй байх вий гэхээс айсан тэр нэр төрөө ч умартан яаран духаа газарт хүргэн мөргөж, өвдөг сөхрөн суув.
Тэр сөхрөн суух зуураа айсан шинжтэйгээр мөргөж, «Залуу эзэн, намайг дахин өөрийн талд авахаас татгалзаж болохгүй. Би энэ удаа Ян Хэнээс урваад юу ч үгүй хоцорлоо. Миний хүссэн ганц зүйл
таны удирдлагад эргэн орох байсан юм. Тэр өдөр би түр зуурын мунхралд автсан төдий. Хэрэв та намайг хүлээж авахгүй бол би үнэхээр очих газаргүй болно» хэмээн гуйв.
Одоо тэр харамсаж байлаа.
Хэрэв Ян Чэний авьяасыг эрт мэдсэн бол тэр үед яаж Ян Чэнээс урваж чадах билээ?
Ядаж дахиад хоёрхон сар тэссэн бол хангалттай байж дээ.
Ян Чэнь түүний үнэнч байдлыг харсан цагт түүнд хүртэх ашиг тус лав багадахгүй байсан биз дээ?
Нэг хүн өөдөлбөл нохой нь хүртэл дагаад хөлждөг гэдэг.
Гү Минъюэ одоо хэчнээн үзэсгэлэнтэй болсныг хар л даа. Тэр бас л зарц хэвээрээ атлаа шүү дээ. Жөү Хуайи, Гү Минъюэ хоёр тэнгэр газар шиг ялгаатай!
Энэ бүхнийг харсан учраас л тэр Ян Чэний дэргэд буцаж ирэхээр шийджээ.
Одоо Ян овогт Ян Хэний байр суурь ямар билээ?
Эрийн цээнд хүрсний ёслолын дараа Ян Хэнд очих нөөц тун бага болсон. Тэр ч байтугай зарц нартай харьцахдаа туйлын хатуу ширүүн байв. Түүнээс хэдхэн сүнслэг чулуу гуйна гэдэг тэнгэрт авирахаас ч хэцүү.
Харин Ян Чэнь өөр байлаа. Тэр Эрийн цээнд хүрсний ёслол дээр том шуугиан тарьсан тул нэлээд их нөөц, сүнслэг чулуу авах нь гарцаагүй. Тэр үед Ян Чэнь түүнд өчүүхэн төдий өгсөн ч үрэн таран хийхэд нь хангалттай байв.
Тэр урьд нь Ян Чэний дор сайн ажиллаж байсан тул Ян Чэний байр суурь одоо өөр болсон ч түүнд өс санахгүй гэж боджээ.
Гэвч тэр эндүүрчээ.
Ян Чэнь царай хувиргалгүй, «Жөү Хуайи, би амьдралдаа юуг хамгийн их үзэн яддагийг чи мэдэх үү?» гэж асуув.
«Урвалтыг!»
Тэр Хуа Ваньрүд одоо ч өс санаж, урвалтыг нь мартаагүй байлаа.
Ян Чэний тулааны бясалгал оргилдоо хүрэхэд Хуа Ваньругийн нохойн амийг таслах цаг ирнэ! Одоохондоо тэр эмэгтэйг хэдхэн хоног илүү амьд явахыг нь зөвшөөрч байв.
Ян Чэнь өнгө аясандаа өчүүхэн ч дулаангүйгээр хүйтнээр, «Жөү Хуайи, би хэлэх ёстойгоо маш тодорхой хэллээ. Чи одоо явахгүй бол яахыг өөрөө мэдэж байгаа» гэв. Жөү Хуайи тэндээ балмагдан зогсож, нүд нь цөхрөлөөр дүүрэв.
Тэр хамгийн чухал мөчид үнэнч байдлаа харуулах боломжийг эцэст нь алдсанаа ойлгож байлаа.
Бүх зүйл оройтжээ.
Одоо Ян Чэний ивээлгүй, Ян Хэнийг орхисон тул нэр хүнд нь аль хэдийн сэвтжээ. Ян овогт цаашид яаж хөлөө олж явах билээ?