Дээд зэргийн тулааны хаан

6-р анги

6-р бүлэг. Эгч нь чамтай гэрлэвэл ямар вэ?

«Юу гэнэ ээ?!»

Ян Цайдье амьсгаадан давчдсан цээжээ дарж, айсандаа цонхийсон царайгаар хэл ээрэн асуув. «Чи, чи Ян Чэнь дахиад хүнтэй мөрийтэй тоглосон гэж хэлэв үү?»

«Тийм ээ, тийм.» Гү Минъюэгийн хацар улайв.

Түүнийг тайлбарлаж амжаагүй байтал Ян Цайдье толгойгоо барин орон дээр хүндээр унаж, сулхан дуугаар асуулаа. «Энэ удаа хэдээр мөрийцсөн юм бэ?»

«Гурван зуун…» Гү Минъюэ болсон бүхнийг нууж хаалгүй хэлэв.

«Гурван зуун… Яагаад дахиад гурван зуун гэж?» Ян Цайдье дотроо гашуудав. Өнгөрсөн удаа Ван овгийнхонтой мөрийцөхдөө гурван зуун байсан, энэ удаа ч бас гурван зуун байлаа.

Дүү нь яагаад энэ гурван зуу гэдэг тоонд ингэтлээ орооцолдоод байдаг байна аа?

Гэвч удалгүй тэр аргагүйдсэн янзтай хэлэв. «Тэгвэл гурван зуун байг. Би түүний эгч нь юм чинь дийлнэ. Ян Чэньд хэлээрэй. Жинхэнэ эр хүн байж, ялж ялагдах гэдэг цэргийн хүний амьдралд байдаг л зүйл. Тэр сэтгэлээр унаж болохгүй, бас амиа хорлох гэж дахиж оролдож болохгүй. Гурван зуун сүнслэг чулууг би дахиад алдаж чадна.»

Ян Цайдьегийн хувьд дүү нь илүү чухал байлаа. Гурван зуун сүнслэг чулуу алдсан бол алдсан л байг.

Ян Цайдьегийн сэтгэл эмзэглэсэн төрхийг харсан Гү Минъюэ нүдээ ирмэн хэлэв. «За, залуу хатагтай. Үнэндээ энэ удаа залуу эзэн… Тэр…»

«Яасан юм? Гурван зуунаас илүүгээр мөрийцсөн юм биш үү?» Ян Цайдье нүдээ томруулав. Түүнд гурван зуу гаруйхан сүнслэг чулуу үлдсэн байлаа. Үүнээс илүү гарвал үнэхээр олж чадахгүй.

«Үгүй, үгүй. Би залуу эзэн энэ удаа гурван зуун сүнслэг чулуугаар мөрийцсөн ч эцсийн дүн нь таны бодсоноос арай өөр байж магадгүй гэж хэлэх гэсэн юм. Залуу эзэн… залуу эзэн хожсон.» Гү Минъюэ хэлэв.

Үүнийг сонссон ч Ян Цайдье гайхсангүй. Харин Гү Минъюэгийн толгойг зөөлөн алгадаад хэлэв. «Минъюэ, чи өвдсөн юм уу? Би дүүгээ ямар хүн, хэр чадалтайг мэдэхгүй гэж бодоо юу? Ян овгийн эм найруулах ухааны Их мастер Хоёрдугаар авга хүртэл эм найруулах ухааны нэгдүгээр зэрэглэлийн дунд шатны мастер Ян Хэнийг магтаж, түүний эм найруулах авьяас хосгүй гэж хэлж байсан. Дүү маань яаж түүнийг дийлэх юм бэ? Надтай тоглоод байна уу?»

Тэр хэзээ ч Ян Чэнийг буруутгадаггүй байсан ч эгчийн хувьд дүү нь ямар хүн болохыг, юу хийж чадахыг маш сайн мэддэг байлаа.

Эцэг эх нь эрт нас барсан тул шулуухан хэлэхэд, дүүг нь бага байхад живхийг нь сольж өгдөг хүн нь Ян Цайдье өөрөө байв. Тэр дүүгээ дэндүү сайн мэднэ. Гэхдээ яах билээ? Тэр бол түүний дүү. Хэрэггүй амьтан, бүтэлгүй нэгэн байсан ч гэсэн дүү нь хэвээрээ байлаа.

«Үнэн шүү.» Гү Минъюэ яаж тайлбарлахаа мэдэхгүй, зөрүүдлэн бувтнав. «Би өөрийн нүдээр харсан.»

«Үнэхээр үү?»

Гү Минъюэ болсон явдлын учир начрыг эхнээс нь дуустал тодорхой тайлбарлав.

Ян Цайдье мэл гайхав.

Тэр чихээ чимхээд асуулаа. «Би зүүдэлж байна уу?»

«Тийм… зүүд биш байх!»

«Зүүд биш байх гэж юу гэсэн үг вэ?»

«Минъюэ өөрөө зүүдэлж байгаа юм шиг санагдаад байна…»

Ян Цайдье ширээг хүчтэй алгадаад хэсэг азнав. «Гар өвдөж байна, тэгэхээр би зүүдлээгүй бололтой. Миний дүү Ян Чэнь үнэхээр хожсон гэж үү? Гурван зуун сүнслэг чулуу, хаха, гурван зуун сүнслэг чулуу!»

Ян Цайдьегийн нүүрэнд гайхсан төрх тодров.

Гү Минъюэгийн царайд ч баяр хөөр гэрэлтэв.

Ян Цайдье ширээг дахин алгадахад ширээ ганхаж эхлэв. «Минъюэ, дүүгийн минь хамгийн дуртай хоол юу билээ? Өнөөдөр би эгч нь болж өөрөө хийж өгнө. Юу идмээр байна, тэр бүгдийг нь хийнэ. Гурван зуун сүнслэг чулуу гэж жигтэйхэн сайхан хэрэг байна! Дүүгээ үнсээд, үнэхээр ухаан орсныг нь шалгая!»

…

Ян Чэнь Ян овгийнхныд багахан тойрч, дурсамжид нь үлдсэн хэдэн танил газраар орж үзээд тайван буцаж ирэв. Гэртээ эргэж ирэхэд үд дунд болсон байлаа. Тэр эгч Ян Цайдье өөрт нь хоол бэлдэж байгаа гэдгийг мэдэж байв.

Ян Чэнь хаалгыг түлхэн онгойлгоход таамагласнаар хоолны анхилам үнэр угтав. Үнэр хамар цоргин, сэтгэл сэргээлээ. Өмнөх амьдралдаа тэр тулааны урлагийн ертөнцөд хөл тавиагүй, хоол хүнснээс ангид байж чаддаггүй нэгэн байсан. Гэхдээ ийм дулаахан, гэрийн гэх үнэр шингэсэн хоолтой анх удаа таарч байлаа.

Ян Цайдье…

Хуа Ваньрүгийн учруулсан шархнаас болж Ян Чэнь эмэгтэйчүүдэд зөнгөөрөө дургүй болсон бөгөөд хэнтэй ч болгоомжтой харьцдаг байв. Гэвч эгч Ян Цайдьедээ огтхон ч дургүйцэж чадсангүй. Харин ч түүнээс жинхэнэ гэр бүлийн халуун дулаан хайр мэдэрч байлаа.

«Ян Чэнь, чи ирчихэв үү?» Ян Цайдье гэрэлтсэн инээмсэглэлээр хэлэв. «Өнөөдөр эгч нь чамд юу хийснийг хар даа. Чиний хамгийн дуртай жигнэсэн галуу! Эгч нь сүүлийн үед хоол хийхдээ их сайжирсан шүү. Чамайг заавал махалж таргалуулна, хаха!»

Эгчийнхээ илэн далангүй инээдийг хараад Ян Чэнь Гү Минъюэ түүнд гурван зуун сүнслэг чулуу хожсон тухай хэлснийг ойлгов.

Тэр үл ялиг инээмсэглээд хадгалах бөгжнөөсөө гурван зуун сүнслэг чулууг бүгдийг нь гарган хэлэв. «Эгч ээ, энэ сүнслэг чулуунуудыг буцааж өгье.»

«Надад юунд буцааж өгдөг билээ?» Ян Цайдье хоолоо зажилсаар асуув.

«Би гурван зуун сүнслэг чулуу алдсан шүү дээ. Тэр үед та миний өмнөөс төлсөн, одоо би буцааж өгч байна!» гэж Ян Чэнь хариулав.

Ян Цайдье нүдээ ирмээд хэлэв. «Ян Чэнь, чи ганцхан зүйлийг ойлгоход болно. Манай удамд чи цорын ганц эр хүн, энгийнээр хэлбэл гэр бүлийн удмыг залгах үүрэгтэй ганц хүн. Тиймээс эгчийнх ч чинийх, чинийх бол мэдээж бас чинийх. Надад буцааж өгөх хэрэггүй.»

Ян Чэнь таг гацав.

Энэ чинь ямар учиртай логик вэ?

Ингэж хэлэх нь үнэхээр утга учиртай гэж үү?

«Эгч ээ…»

«Би авахгүй гэж хэлсэн шүү. Хурдан галуугаа ид» гэж Ян Цайдье тушаав. Ян Чэнь санаа нь зовсон мэт болж байснаа хэлэв. «Эгч ээ, үнэндээ өнөөдөр тантай ярилцах нэг зүйл байна.»

«Юу юм?» Ян Цайдье нүдээ ирмэв.

Ян Чэнь галууны махнаас нэг хэсгийг авч идэхэд их амттай байлаа. Тэр зажилж байхдаа хэлэв. «Би тулааны урлагаар хичээллэмээр байна!»

«Болохгүй!» гэж Ян Цайдье нухацтай хэлэв.

Ян Чэнь духаа алгадаад, ийм хариу сонсоно гэдгээ мэдэж байлаа.

Энэ биеийн өмнөх эзэн Ян Чэний дурсамжийг тэр сая бүрэн ухаарч авсан байв. Ян Цайдье дүүгээ тулааны урлагаар хичээллүүлэх тухай хэзээ ч бодож байгаагүй нь тодорхой байлаа.

Ян Цайдье савхаа тавьж, амаа арчаад хэлэв. «Сонс доо, миний эрдэнэ. Эгч нь Ян овгийн эмэгтэйчүүдийн дундах номер нэг суут ухаантан гэдгийг чи мэднэ. Сүн овгийн чамайг урьд нь дээрэлхдэг байсан тэр хар үстэй чоно ямар хүчтэй билээ? Бие чийрэгжүүлэх шатны гуравдугаар давхаргатай дүйцэх хүчтэй байсан ч эгч нь ганц цавчилтаар унагасан. Чи эм найруулах ухаанаа л хичээллэ. Тэр нэг их хэцүү биш. Харин тулааны урлагаар хичээллэх нь илүү хүнд, зовлонтой биз дээ? Өдөр бүр хөлсөө урсгана. Бэртчихвэл яах вэ? Эгчийнх нь сэтгэл өвдөхгүй гэж үү?»

«Гэхдээ би тулааны урлагаар хичээллэхгүй бол өөрийгөө яаж хамгаалах юм бэ?» гэж Ян Чэнь Ян Цайдьег ятгахыг оролдов.

Ян Цайдье хөмсгөө өргөөд хэлэв. «Би чамайг хамгаална.»

«…»

Ян Чэнь дургүйцсэн янзтай хэлэв. «Эгч ээ, та сайн бодоод үзээрэй. Ирээдүйд би гэрлэж, хүүхэдтэй болно. Бид насан туршдаа хамт амьдарч чадахгүй шүү дээ. Та намайг насан туршдаа асарч, хамгаалж чадах уу? За яах вэ, намайг насан туршдаа хамгаалж чадлаа гэж бодъё. Тэгвэл миний хүүхдүүдийг бас хамгаалж чадах уу?»

Хажууд нь хооллож байсан Гү Минъюэ Ян Чэний хэлсэн үгийг сонсоод утга учиртай санагдав.

Тэр үйлчлэгч тул ширээнд сууж хооллож болохгүй байлаа. Ян Цайдье ч түүнд ингэж хэлсэн боловч Минъюэ үүнийг дүрэм гэж үзэж, зөрчиж болохгүй гэж боддог байв. Тиймээс тэд хооллох бүрд Ян Чэнь, Ян Цайдье хоёр ширээнд сууна, харин тэр хажууд нь зогсоно. Гэсэн ч тэдний яриаг тодорхой сонсож байлаа.

Ян Чэний үгийг сонссон Ян Цайдье том нүдээ ирмэн, хөөрхөн бөгөөд сахилгагүй харагдав. Тэр ч бас дүүгийнхээ хэлсэн үгийг утга учиртай гэж бодсон бололтой. Хэсэг бодсоны эцэст шийдвэр гаргасан мэт хэлэв. «Үнэн байна. Тэгвэл ингэх үү? Чи одоо насанд хүрээгүй байгаа. Гурван сарын дараа насанд хүрэх ёслол болно, тэгээд чи том хүн болно. Тэр үед би чамтай гэрлэе. Ингэвэл би чамайг насан туршдаа хамгаалж чадна.»

Эхэндээ Ян Чэнь ярианы чадлаараа түргэн зантай эгчээ эцэст нь ятгаж чадлаа гэж бодов.

Гэвч удалгүй тэр учрыг нь ойлголоо.

Бурхан минь, тэр дэндүү гэнэн байж!

Энэ эгч нь үнэхээр ер бусын хүн байлаа. Түүнийг хамгаалахын тулд өөртэй нь хүртэл гэрлэхээс буцахгүй ажээ.

Ян Чэнь энэ арга бүтэхээр байгааг мэдэж байлаа.

Учир нь Ян Цайдье түүний төрсөн эгч биш, эцэг эх нь авч өсгөсөн хүн байв. Гэвч түүний гарал угсаа хэрхэн бүрэлдсэн талаар Ян Чэнь мэддэггүй байлаа. Мэдээж, үүнийг нь нухацтай авч үзэх хэрэггүйг тэр мэднэ. Эгч нь өмнө нь ч дэмий балай зүйл олон ярьдаг байсан.

Магадгүй Ян Цайдье зүгээр л түүнийг аргадаж байсан байх.

Гэхдээ тэр нэг зүйлийг анзаарчээ.

Хэт эрхлүүлэлт.

Энэ бол үнэхээр дэндүү эрхлүүлсэн хайр байлаа.

Тийм ээ, Ян Цайдьегийн Ян Чэнь дүүгээ хайрладаг хайр нь үнэхээр эрхлүүлсэн хайр байв.

Ян Цайдьегийн дүү Ян Чэнь яагаад ийм бүтэлгүй байсныг тэр одоо л ойлголоо. Ийм эрхлүүлдэг эгчтэй байхад дүү нь бүтэлгүй биш байвал харин сонин биз дээ.

Ян Чэний тулааны урлагийн авьяас үнэндээ муугүй, бүр Ян Хэнгээс ялимгүй дээр байжээ. Гэвч Ян Цайдье дүүгээ зовохыг хүсээгүй. Тиймээс түүнийг тулааны урлагаар хичээллүүлэхийг зөвшөөрөлгүй, харин тулааны урлагаас хүнд биш гэж үзсэн эм найруулах ухаанд суралцуулсан байв. Гэтэл эцэст нь «Ян Чэнь» эм найруулах ухаанд ч авьяасгүй нэгэн болж таарсан юм.

Ингээд энэ «Ян Чэнь» тулааны урлагт ч, эм найруулах ухаанд ч гаргууд биш гэдгээ ухаарч, эцэст нь зугаа цэнгэл хөөсөн нэгэн болсон байв. Гэсэн ч тэр юу ч хийсэн, эгч нь үргэлж өмгөөлж, алдааг нь хаацайлдаг байлаа.

Энэ бүхнийг сонсоод, өнөөгийн Ян Чэнь гүнзгий амьсгаа авав.

Ян Цайдье дүүгээ өөгшүүлдэг нь үнэхээр хайрласных гэдгийг тэр сайн мэдэж байв. Гэхдээ энэ бүхэн цааш буруу тийшээ даамжрахыг зөвшөөрч болохгүй.

Ингэж бодоод тэр «Эгч ээ, та чинь нээрээ ингэж байгаа юм уу?» гэж асуув.

«Өө... Ямартай ч чи тулааны урлагаар хичээллээд хэрэггүй» гэж Ян Цайдье нухацтай хариулав.

Пад!

Ян Чэнь ширээг тасхийтэл цохиж, ширүүн дуугаар хэлэв: «Өнөөдөр ямар ч байсан би тулааны урлагаар хичээллэнэ. Эгч ээ, би өөрийнхөө замаар явмаар байна. Та хэчнээн олон шалтгаан хэлсэн ч эр хүн өөрийгөө хамгаалуулахаар эмэгтэй хүнийг өмнөө зогсоож байхыг ер нь харж байсан уу? Би, Ян Чэнь, эмэгтэй хүний ард нуугдах анхны эр хүн лав болохгүй.»

«Манай гэр бүлийн ганц эр хүн нь би юм чинь, эр хүний хүлээх үүргийг би үүрэх ёстой!»

Ингэж хэлээд Ян Чэнь эргэн гарч одов.

Тэр үнэндээ уурлаагүй байлаа. Гагцхүү чухал асуудлын тухайд илүү шийдэмгий байх хэрэгтэй байв. Хэрэв энэ асуудал дээр сул дорой зан гаргаж, эргэлзсээр байсан бол Ян Цайдье түүнийг хэзээ ч өсөж том болохгүй хүүхэд гэж л үзэх байлаа. Тиймээс эр хүн гэдэг эр хүн шиг л байх ёстойг Ян Цайдьед ойлгуулах хэрэгтэй байв.

Ян Цайдье Ян Чэний энэ байдлаас үнэхээр цочирдов. Үнэнийг хэлэхэд, дүүгээ ингэж эр хүн шиг байгааг тэр анх удаа харж байлаа.

«Аан, Минъюэ, чи харсан уу?»

«Харсан...» гэж Гү Минъюэ хариулаад, итгэж ядан амаа арчив.

Ян Цайдье шүлсээ арай ядан залгиад, «Сая дүү маань их л эр хүн шиг харагдсан шүү» гэв.

Ян Чэнь эцсийн мөчид ухаан орсон хэрэг үү?

«Зүгээр ч нэг тэгж харагдсан юм биш ээ, үнэхээр эр хүн шиг байсан» гэж Гү Минъюэ хэлэв.

6-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Дээд зэргийн тулааны хаан6-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах