«ПАД!»
Шэ ах ган саваагаар нэг зомбийг цохиж унагаав.
Цүн Шэ ийм зоригтой байгааг хараад тоглогчдын зориг ч нэмэгдэв. Тэд модон бороохойгоо далайсаар хоргодох байрнаас гарч, Цүн Шэгийн ард зогсоод зомбинуудтай амь өрсөн тулалдахад бэлдлээ.
Хоргодох байр дайралтад өртөн сүйдвэл бүгд эндээ үхэх байв.
Цүн Шэгийн нүдэнд аллагын хүсэл дүүрчээ.
Гэвч үхтлээ тэмцэхээр шийдсэн ч тэр жижиг модон байшингийн гэрэл туссан хүрээнээс гарч зүрхэлсэнгүй.
Зомбинууд нэг нэгээрээ үүдэнд цуглан ирэв.
Хоёр тал бүтэн арван хэдэн секунд өөд өөдөөсөө харан хөшиж зогслоо.
Ган саваагаа чанга атгасан гар нь хөлөрч, нялцгай болсныг Цүн Шэ мэдрэв.
Сэтгэлзүйн дарамт дэндүү их байв. Тэр үнэхээр сандарчээ. Алга нь хөлсөөр норсон байлаа.
Гэвч богинохон сөргөлдөөний дараа жижиг модон байшинг тойрсон зомбинууд санаандгүй усан түрлэг шиг ухран одов.
Энэ чинь юу вэ?
Яагаад гэнэт бүгд ухрав?
Шэ ах учрыг нь ололгүй эргэлзэж байтал ард нь хэн нэгэн хашхирлаа.
«Шэ ах мундаг!!»
«Зугтчихлаа, ха ха! Бүгд зугтчихлаа!»
Ард нь тоглогчид ингэж ярилцахыг сонсоод Цүн Шэ ч сэтгэлээ уужруулав. Сандарч үхэх шахсан ч бусдын өмнө манлайлагчийн сүрийг хадгалахыг хичээсээр байлаа.
Тэр хөшсөн нүүрнийхээ булчинг суллаад эргэж харав. Дараа нь үл тоосон янзтай инээмсэглэн хэллээ.
«Би юу л бол гэж бодлоо. Иймхэн юм уу? Хэчнээн ирсэн ч би бүгдийг нь алаад дуусгана!»
…
【Мэдэгдэл: Таны зомби хуулбар дайралтад өртөж, бултахыг оролдож байна】
【Мэдэгдэл: Таны зомби хуулбар бултаж чадсангүй】
【Мэдэгдэл: Та суурь авхаалж самбааны чадварын туршлагын оноо +1 авлаа】
【Мэдэгдэл: Таны зомбийн сүрэг ухарч байна】
【Мэдэгдэл: Таны зомби ухрах тушаалыг биелүүлж, байрандаа хүлээж байна】
Жижиг модон байшинд Фан Хэн галын голомтод нэг түлээ нэмээд, үүргэвчээсээ лаазтай кофе гаргав.
«Гүд-гүд-гүд…»
Тэр кофегоо нэг амьсгаагаар ууж дуусгаад гүнзгий амьсгаа гаргав.
«Фү!»
Ямар сайхан юм бэ!
Зөвхөн амтаар нь авч үзвэл тоглоомын кофе бодит ертөнцийн кофеноос хавьгүй амттай байв.
Бүр амт нь үлдээд, дахиад уумаар санагдана.
Фан Хэн өөртөө дахин нэг лааз кофе задлав.
«Өө…»
Фан Хэний ингэж харамгүй ууж байгааг хараад Ляо Буфань ч атаархав.
«Фан Хэн ах аа, ийм орой болчихоод кофе уусаар байх юм уу? Шөнө нойр хүрэхгүй бол яах вэ?»
Тоглоомын кофег уусны дараах нөлөө үнэхээр хүчтэй байлаа. Нэг лааз уухад бүтэн шөнө нойр хүрэхгүй. Тэр ч бүү хэл, «Хөөрөл» нэртэй нэмэлт төлөв үүсэж, тоглогчийн эрч хүчний оноо нөхөгдөх хурдыг бага зэрэг нэмэгдүүлдэг ажээ.
«Унтах уу? Өнөө шөнө би ганцаараа харуулд гарна гэж хэлсэн шүү дээ. Та нар эртхэн амар.»
Фан Хэн цаанаа л нэг учиртай мэт инээмсэглэв.
«Өнөө шөнө ч ёстой зугаагаа гаргана даа.»
Жимми Фан Хэнийг ажиглаад, бүхнийг гартаа атгасан мэт байгааг нь харан инээмсэглэж толгой дохив.
«За тэгвэл өнөө шөнө төвөг удах нь. Би ч бас цаг нь боллоо, унтъя. Нас ахихаар шөнө сууж дийлдэггүй юм.»
Жимми ингэж хэлээд энгийн орон дээрээ хэвтэн тоглоомоос гарлаа.
Ляо Буфань нүдээ ирмээд, хажуугийн Лю Линьтэй харц тулгарав.
Энэ хоёр чинь үнэхээр санаа зовох юмгүй хүмүүс юм!
Ийм аюултай байхад ч унтаж чаддаг байна шүү!
«Та хоёр яараад эртхэн тоглоомоос гар.»
Фан Хэн кофеныхоо хоосон лаазыг базлан үйрүүлж, хаягдал төмөр болгон задлав. Дараа нь хадгалах хайрцагт хийчихээд бусдыг явуулахаар шавдуулж эхлэв.
«Маргааш өдөр та хоёрт ажил их байна! Залхуурах гээд байгаа юм биш биз?»
«За яах вэ.»
Ляо Буфань нэг их дуртай биш байсан ч энд үлдээд нэмэр бага гэдгийг бодож үзэв. Тиймээс тоглоомоос гарч эрч хүчээ нөхөөд, маргаашийн тулаанд бэлдэх нь дээр байлаа.
Тэгээд ч Фан Хэнд үнэхээр төлөвлөгөө байгаа ч юм бил үү?
Лю Линь Фан Хэн рүү санаа зовнин харлаа. Фан Хэн түүнийг тоглоомоос гар гэж гараараа дохин шавдуулахад тэр дотроо чимээгүйхэн санаа алдав.
Эсэн мэнд байгаасай.
Хоёр лааз кофе уусан Фан Хэн галын голомтын өмнө суухдаа сэргэж, биеэр нь байлдах хүсэл дүүрснийг мэдрэв.
«За, анд минь. Цааш тоглоё. Энэ чинь дөнгөж эхэлж байна!»
Фан Хэн өөртөө ийн бувтнангаа тоглоомын бүртгэлийг нээж, гадаа автоматаар ажиллаж буй зомбиудыг удирдаж эхлэв.
…
«Шэ ах ч сүртэй юм аа! Шэ ахыг хармагцаа л энэ зомбинууд сүнсээ зайлтал айгаад зугтчихлаа.»
«Зомби л биз. Шэ ах байхад бид юунаас айх вэ? Хэчнээн ирсэн ч бүгдийг нь ална!»
«Хэд хоногийн дараа Шэ ах биднийг дагуулаад нэг хоргодох байр булаагаад ирнэ. Тэгээд тоглоом дотор хаан мэт ноёрхоно!»
Цүн Шэ саяын явдлаас болж сэтгэл нь түгшсэн хэвээр байв. Гэвч гаднаа юу ч болоогүй мэт дүр эсгэсээр байлаа.
«Шөнийн зомби үнэхээр аймшигтай гэдэг ч үнэндээ нэг их сүртэй биш юм байна.»
Цүн Шэ саяын зомбинууд яагаад өөрсдөө ухарсныг одоо хүртэл ойлгоогүй байв.
Хэдэн үг сольсны дараа нойр нь хүрч эхэлсэн тул тэр гараа даллан хэллээ.
«Өнөө шөнө хэн харуулд гарах вэ? Бусад нь эртхэн амар. Зүгээр л жаахан саад боллоо биз, юунд ингэтлээ хөөрцөглөдөг юм. Маргааш өглөө бас…»
«ДОНГ!» Алхаар цохих чимээ гарлаа.
Орондоо буцаж очоод тоглоомоос гарч амрахаар завдаж байсан тоглогчид дор дороо хөшиж орхив.
Бараг нэгэн зэрэг бүгд амаа хамхилаа.
Үгүй байлгүй дээ!
Арай…
Өрөө тэр дороо таг чимээгүй болов. Хүн бүр ганц ч чимээ гаргалгүй, саяын дууг буруу сонссон байгаасай хэмээн дотроо залбирч байлаа.
«ДОНГ! ДОНГ!»
Танил алхны чимээ дахин сонсогдов. Яг тоглогч бүрийн цээжийг балбах шиг.
Андуураагүй байна!
Нөгөө зомбинууд буцаж иржээ!
«Новш гэж! Хэзээ дуусах юм бэ? Дахиад ирэв үү?»
Алхны чимээ зогсох нь бүү хэл, улам ширүүсэв. Хоргодох байрны тал бүрээс тасралтгүй сонсогдоно.
Цүн Шэ шүдээ зуун төмөр саваагаа шүүрч аваад хашхирлаа.
«Явцгаая! Үзэлцээд өгье!»
Тэр хаалгыг түлхэн онгойлгоод, хажууханд нь хоргодох байрыг жижиг чулуун алхаар цохиж байсан зомбийг ганц цохилтоор зайлуулав.
Дайралтад өртсөн зомби ганхан хоёр алхам ухарлаа.
Гэвч хариу дайрсангүй. Аажуухан ухарсаар харанхуйд уусан орчихов.
Хормын төдийд эргэн тойрны зомбинууд ч харанхуй руу хурдан ухран орцгоов.
Хоргодох байрны ар талаас үе үе сонсогдож байсан чулуун алхны чимээ ч аажмаар намжив.
Цүн Шэг даган хөөж гарсан тоглогчид тэр тас харанхуйг ширтэн, сэтгэлээр навс унав.
Тэр харанхуй яг л түүнийг бүхлээр нь залгих гэж буй аварга араатны ам шиг харагдана.
«Шэ ах аа, яах вэ?»
«Бид хөөх үү?»
Хөөх ч үгүй дээ!
Биднийг гадагш урхидан гаргах гэсэн ийм энгийн мэхийг ч олж харахгүй байна уу? Энэ тэнэгүүд! Цүн Шэ уураа гаргах газаргүй дотроо буцалж байлаа.
Шөнө гадаа харагдах зай дээд тал нь хоёр, гурван метр.
Ийм нөхцөлд зомбийн сүрэгт бүслэгдчихвэл амьд гарах ямар ч боломжгүй.
Цүн Шэ яахаараа ийм өчүүхэн магадлал дээр амиа тавих вэ?
Цүн Шэ шүдээ зуун хэллээ.
«Буланд шахагдсан дайсныг хэт хөөх хэрэггүй. Эхлээд буцъя.»
Өрөөндөө буцаж ирэхэд бүгдийнх нь зориг мохжээ.
Агаар бараг амьсгал давчдам хүнд болсон байв.
Хэн ч дуугарсангүй. Хэн ч тоглоомоос гарч амарсангүй.
Тэд бүгд тэр ядаргаатай алхны чимээ дахин сонсогдох вий гэж айж байлаа.
Цяо На буланд хумигдан чичирч байв.
Үнэн хэрэгтээ өрөөнд байсан хүн бүр энэ чимээ дахин гарна гэдгийг зөнгөөрөө мэдэрч байлаа.
Айсан зүйл нь ч ирлээ.
Таван минут ч өнгөрөлгүй…
«ДОНГ!»
Чимээгүй жижиг модон байшинд энэ ганц алхны чимээ дэндүү тод сонсогдов.
«Новш гэж!»
Дахиад ирлээ!
【Мэдэгдэл: Таны хоргодох байр одоо халдлагад өртөж байна】
【Мэдэгдэл: Таны хоргодох байрны аюулгүй байдлын түвшин буурч байна】
【Мэдэгдэл: Та хоргодох байраа засварлаж, халдлагад өртөхөөс хамгаална уу】
【Мэдэгдэл: Таны хоргодох байрны аюулгүй байдлын түвшин одоо 11 болж буурлаа. Түвшинг цаг алдалгүй сэргээнэ үү】