【Мэдэгдэл: Та энгийн хоргодох байр илрүүллээ (уг хоргодох байр хамгийн ихдээ 5 хүн багтаах бөгөөд одоогоор 3 хүн байрлаж байна)】
【Мэдэгдэл: Та хоргодох байр дотор байхдаа зомбины дайралтаас хамгаалагдана. Хэрэв хоргодох байр дахь хүний тоо дээд багтаамжаас хэтэрвэл уг байр хамгаалах үүргээ алдана】
【Мэдэгдэл: 62 цагийн дараа уг хоргодох байр үйлчлэхээ болино】
Хоргодох байр нь шинэ тоглогчдод тоглогчийн олгодог тусламж юм. Хамгаалалтын төлөвт байх үед зомби хоргодох байр руу өөрсдөө дайрахгүй.
Аз таарч, энэ хоргодох байр дүүрээгүй байлаа.
Фан Хэн хоргодох байрны модон хаалгыг түлхэн онгойлгож, юу ч болоогүй мэт оров.
Галын голомтыг тойрон сууж ярилцаж байсан хэд хэдэн тоглогч бүгд зэрэг босож, Фан Хэнийг сэрэмжлэн ширтэв. Тэдний нэг өвгөн бүр арбалетаа гарган Фан Хэний ард байсан зомби руу чиглүүллээ.
«Тайвшир.» Фан Хэн зомби руу заан тайлбарлав. «Энэ бол миний төрөлхийн чадвараар дуудагдсан амьтан. Аюулгүй.»
Бүгд Фан Хэн рүү, дараа нь түүний ард дуулгавартайгаар байрандаа зогсож буй зомби руу харлаа. Тэгээд сая нэг буцаж суув.
Өрөөнд гурван хүн байлаа. Богино ханцуйтай тарган залуу, арбалет барьсан сэрэмжтэй хар бор царайтай туранхай өвгөн, мөн хөнгөн будалт хийж, загварлаг хувцасласан залуу эмэгтэй.
Фан Хэн орж ирсэн цагаас хойш залуу эмэгтэй түүнийг тасралтгүй ажиглаж байв.
«Ах аа, энэ чадвар чинь үнэхээр аймаар юм аа. Нааш ирж суу.» Тарган залуу санаа алдан тайвшраад, Фан Хэнийг хамт суухыг уриалав. «Хоргодох байр байхад зомби ер нь орж ирж чадахгүй байх учиртай гэж би гайхаад байлаа.»
«Ха ха, саяхан сугалаагаар авсан төрөлхийн чадвар л даа. Муугүй шүү, царай жаахан муутай л болохоос.»
Фан Хэн гараа даллан, арван зомбинд ойр хавиас хэрэглэл цуглуулахыг тушаагаад өөрөө хоргодох байр руу орлоо.
Зомби хуулбарууд шөнө ч адил төрлийн зомбинд дайруулахгүй. Тиймээс 24 цагийн турш «автоматаар ажиллуулах» төлөвт байж чадна.
«Тийм ээ, намайг Ляо Буфань гэдэг. Энэ бол Жимми, харин энэ үзэсгэлэнтэй эгчийг Лю Линь гэдэг.»
«Би Фан Хэн.»
Фан Хэн бусадтай хамт галын голомтыг тойрон суув.
«Үнэхээр азгүй юм аа. Би анх засгийн газраас байгуулсан хоргодох байранд байсан юм. Гэтэл гэнэт идэвхгүй тоглосон гэж үзээд энд хүчээр шилжүүлчихлээ. Үнэхээр ядаргаатай.»
«Одоо бүр хэцүүдлээ. Шинэ Сүйрлийн ертөнцөд Холбоо хүмүүсээ оруулж хоргодох байр байгуулах хүртэл дор хаяж хэдэн сар хэрэгтэй.»
«Яана аа, яаж тэсэж давах вэ дээ…»
Ляо Буфань яриа тасрахгүй нөхөр байлаа. Тэр дургүйцлээ илэрхийлэн ярьж, бас хүн бүрийн хэн болохыг давхар танилцуулав.
Дээд бурхан тэднийг гурвууланг нь идэвхгүй тоглосон гэж үзээд, Зомбийн сүйрлийн ертөнцөд хүчээр оруулжээ.
Ляо Буфань их сургуулийн оюутан бөгөөд тоглоомд ороод дөнгөж нэг жил болж байв. Хар бор, туранхай өвгөн бодит ертөнцөд гадаадын нэгэн компанийн удирдах албан тушаалтан байжээ.
Ляо Буфаниас бусад хоёр хүн нэг их яриад байдаггүй.
Нар жаргахад модон байшин доторх хэм аажмаар буурав.
Жимми үүргэвчнээсээ хуурай түлээ гарган галын голомт руу шидэж, галыг улам дүрэлзүүлэв.
«Гүр гүр…»
Ляо Буфань хоржигнож буй гэдсээ илэн, ичингүйрч улайв.
Өлсжээ.
Фан Хэн ч мөн гэдэс нь өлсөж байгааг мэдэрлээ. Тэр өдөржин зомби устгасан тул биеийн хүч нь ихэд барагджээ.
Лю Линь үүргэвчнээсээ хоёр ширхэг төмс гарган, мөчирт сүлбээд гал дээр шарж тавив.
Удалгүй хоолны анхилуун үнэр тархлаа.
«Гулп.»
Ляо Буфань шүлсээ залгин, Лю Линий гар дахь шарсан төмсийг шунан ширтэв.
«Өнөөдөр аз таарч, хэдэн ширхэг төмс цуглуулчихлаа. Та нарт амьд үлдэх хэрэглэл байвал надтай сольж болно.»
Хар бор, туранхай өвгөн Жимми хэсэг бодсоноо үүргэвчнээсээ гурван шил ус гарган галын голомтын өмнө нэг нэгээр нь өрөв.
«Охин минь, энэ ямар байна?»
«Бага байна, авга ах аа.» Лю Линь толгой сэгсрэв. «Тоглоомын эхний үед хоол хамгийн үнэтэй зүйл. Ялангуяа одоогийнх шиг ойн орчинд эхний үеийн тоглогчид ан хийх чадваргүй байдаг учраас хоол олж авах хамгийн хэцүү. Гурван шил усны үнэ үүнд хүрэхгүй.»
Жимми толгой дохин, үүргэвчнээсээ дахиад гурван шил ус гаргалаа.
«Зургаа л байна, илүү өгөх боломжгүй. Үлдсэн ус надад өөрт хэрэгтэй.»
«Тэгвэл нэг төмсөөр сольё.»
Лю Линь нэг төмсөө өгөөд, Жиммигийн зургаан шилийг хураан авав.
«Та хоёр яах вэ? Надтай хоол солих уу?»
Ляо Буфань зовсон царай гаргав. Түүнд Зомбийн сүйрлийн ертөнцөд амьд үлдэх туршлага бараг байсангүй. Аз ч таарсангүй, замын турш үнэ хүрэхүйц хэрэглэл бараг цуглуулж чадаагүй байлаа. Тэр үүргэвчин дэх бүхнээ нэг дор гарган газарт өрж тавив.
«Надад энэ л байна. Танд хэрэгтэй юм байвал бүгдийг аваарай. Яах вэ?»
«Залуу минь, чи ч нарийн тооцоолжээ. Энэ хэдэн материалаа хоолоор солих санаатай юу?» Жимми өвгөн саяхан сольж авсан төмсөө гал дээр шарж, толгой сэгсрэн хэлэв. «Та нарын залуусын амнаас салдаггүй «үнэгүй юм цохих» гэдэг чинь энэ үү?»
«Тэгж битгий хэл л дээ.» Ляо Буфань горьдлого тээн Лю Линь рүү харав. «Надад зээлчихсэнд тооцоод маргааш буцааж өгье, яах вэ?»
Лю Линь шууд татгалзав.
«Зээлдүүлэхгүй.»
Ляо Буфаний царай бүр ч зовлонтой болов.
«Фан Хэн, чи яах вэ?» Лю Линь Фан Хэн рүү харан нүдээ ирмэв. «Надтай солих хэрэглэл чамд байна уу?»
«Байхгүй.»
Фан Хэн мөрөө хавчив. Тэр өдөржин зомби алсан болохоор хэрэглэл цуглуулах зав хаана байх билээ.
Гэхдээ тэр яарсангүй. Удалгүй гадаа автоматаар ажиллаж буй зомби хуулбарууд түүнд амьд үлдэх хэрэглэл тасралтгүй авчирна.
Лю Линь инээмсэглэн асуув. «Маргааш хоёулаа баг болж, хамт явбал ямар вэ? Өдрийн турш чи миний аюулгүй байдлыг хариуц. Харин тэр хугацаанд идэх хоолыг чинь би даая.»
Юу гэсэн үг вэ? Намайг тэжээж тэтгэх санаатай юм уу? Фан Хэн толгойгоо өргөн Лю Линь рүү харав.
Чи нэг л сэжигтэй байна!
«Хөөе, түр хүлээ!»
Ляо Буфань боломж олдсоныг анзааран өөрөө санал гаргав. «Баян эгч ээ, би ч бас танд ажиллаж чадна. Маргааш таны ажлыг хийе, гэдэс цатгалан байхад л болно.»
«Чи юу?» Лю Линь Ляо Буфань руу бага зэрэг дургүйцсэн харцаар харав. «Болж болно. Гэхдээ өнөө орой чамд хагас төмс л өгнө.»
«Хөөе! Яагаад? Би яагаад ганцхан хагас төмс авах ёстой гэж?»
Ляо Буфань уурлав. Яагаад би царайгаараа хоол олж идэж болохгүй гэж? Энэ ертөнц ер нь дээрдэх нь үү? гэж дотроо бухимдав.
Лю Линь инээмсэглээд хариу хэлсэнгүй. Харин Фан Хэн рүү харав. «Миний санал ямар байна? Бодож үзэх үү?»
Фан Хэн мөрөө хавчив. «Хэрэггүй ээ. Маргааш өөр ажилтай.»
Лю Линь бага зэрэг гонсойв.
Фан Хэнтэй баг болох санал тавихад нь түүний царай зүс ч нөлөөлснийг Лю Линь хүлээн зөвшөөрч байлаа. Гэхдээ хамгийн гол нь түүний төрөлхийн чадварыг сонирхсон юм.
Эхний өдөр гайгүй ч тоглоомын хугацаа урагшлах тусам, үхэлтэй нүүр тулах үед бодит ертөнцийн дүрэм тоглоомд ямар ч утгагүй болно.
Хэрэглэл муу санаатайгаар булаах явдал улам олширно.
Тиймээс Лю Линь аль болох хурдан итгэж болох хамтрагч олох хэрэгтэй байлаа.
Лю Линий бодлоор Фан Хэний тушаалыг дагадаг тэр зомби сүйрлийн нөхцөлд маш их хэрэг болох байлаа.
Дараагийн сонголт болгон Лю Линь Ляо Буфань руу харав. «За, Ляо Буфань, чи яах вэ? Хагас төмс л байна.»
Ляо Буфань тээнэгэлзэв.
Лю Линий өгч буй жижигхэн хагас төмс гэдэс цатгахгүй. Гэтэл ингэхийн төлөө биеэ худалдах нь дэндүү хямд санагдана.
Фан Хэн Ляо Буфаний тээнэгэлзсэн царайг хараад инээд нь хүрэв.
«За яах вэ! Маргааш би чамтай явъя! Гэхдээ маргааш хоол бүрд надад ядаж хоёр хэсэг төмс өгөх ёстой шүү.»
«Болно.»
Лю Линь хагас төмсөө түүнд өгөв.
Ляо Буфаний царай дахин инээмсэглэлээр дүүрч, Лю Линийг дуурайн төмсний хагасыг мөчирт сүлбээд гал дээр шарж эхлэв.
Хагас төмс идсэний дараа Ляо Буфаний цадалтын үзүүлэлт арай гэж арван оноогоор нэмэгдэв. Тэр гэдсээ илээд, дахиад идмээр санагдан суулаа.
Тэр галын дэргэд бага зэрэг бодлогошрон суух Фан Хэн рүү хараад асуув. «Ах аа, чи өнөө орой өлөн хонох гэж байгаа юм уу? Маргааш байдал чинь их муудна шүү. Тэр баян эгчийн саналыг зөвшөөрчихгүй юу?»
«Мөнгө олж байгаа юм чинь ичих зүйл биш.»
Ляо Буфань чин сэтгэлээсээ ятгаж байлаа. Түүний байдал «Би хүртэл амьдралын төлөө буулт хийчихлээ, чи ч бас хамт буулт хийвэл яасан юм» гэсэнтэй адил байв.
Фан Хэн бодлогошоогүй байлаа. Тэр сая тоглоомын системээр зомби хуулбаруудын «автоматаар ажиллуулах» төлөвийг шалгаж байсан юм.
Байдал дажгүй, олз арвин байлаа.
Фан Хэн тоглоомын бүртгэлийг хаагаад, Ляо Буфаний мөрийг алгадаж, сөргүүлэн асуув. «Дүү минь, сая цадаагүй биз дээ?»
«Тэгэлгүй яах вэ. Ганц хагас төмсөөр яаж цадах юм?»
«Тэгвэл би нэг порц чанасан өндгөөр чиний бүх хэрэглэл, материалыг сольж авбал ямар вэ?»
«Чамд чанасан өндөг байгаа юм уу?»
«Одоохондоо алга. Гэхдээ удахгүй гарна.» Фан Хэн жижиг модон байшингийн үүд рүү харав.
«Юу гэсэн үг вэ?»
Ляо Буфань сайн ойлгосонгүй. Тэр гайхан толгойгоо өргөж, Фан Хэний харж буй зүгт буюу модон байшингийн үүд рүү ширтэв.
Модон хаалганы цаанаас хөлийн чимээ сонсогдлоо.