Найдвар! Бай Шяочуньий үгийг сонсмогц урт царайт залуугийн санаанд хамгийн түрүүнд энэ үг гялсхийв. Гэвч тэр ард нь сууж, муухай инээмсэглэж буй махан уулсууд руу хяламхийн хараад, эргэлзэн зогсов.
— Чи...
Бай Шяочунь ялаа ч гэмтээхгүй мэт харагдах, туйлын дур булаам инээмсэглэл тодруулан урагш алхав. Тэр урт царайт зарцын мөрөн дээр гараа тавиад,
— Гадаад бүлгэмийн шавь болсонд тань баяр хүргэе, ахлах ах аа. Та бол луугийн хаалгыг давсан загас байна. Харвах од шиг дүүлэн нисэж, ирээдүй тань хязгааргүй байх нь. Гэхдээ энд байгаа дүү нь барианд хүрэх хүртлээ гүйж ирэх гэж маш их хичээллэсэн юм. Багахан нөхөн төлбөр өгөх нь зохистой биш гэж үү? гэв.
Зарцын царай барайв. Одоо юу болоод байгааг ойлгоогүй хэвээр байсан бол тэр олон жил амьдарсан байх эрхгүй байлаа. Тэр Бай Шяочунь рүү, дараа нь Том Бүдүүн Жан болон Гурав дахь Бүдүүн Хэй рүү ээлжлэн харав. Дараа нь царай нь хувирч, энэ нь өөрт нь ашигтай эсэхийг хурдан тооцоолж эхлэв.
Удалгүй урт царайт залуу шүдээ зуун шийдвэрээ гаргалаа. Хэрэв энэ боломжийг алдвал ердөө нэг сарын хугацаа алдах төдий зүйл мэт санагдаж болох ч, тэр нэг сарын дотор өөр ямар хүчирхэг нэгэн гарч ирэхийг хэн мэдэх билээ? Түүнчлэн Зуухны гурвынхан дараагийн галын сорилд дахин гарч ирэх эсэхийг хэн батлах юм бэ?
Хамгийн чухал нь, энэ залуу Гадаад бүлгэмийн шавь болохоор үхэн хатан шийдсэн байлаа. Харин одоо найдвар яг өмнө нь тавигджээ. Эцэст нь тэр хөлөө дэвсээд,
— Хэдий хэмжээний нөхөн төлбөр хүсэж байна? гэж шүдээ зуун асуув.
Бай Шяочунь баяртайгаар инээмсэглэн,
— Их биш ээ, их биш. Хар даа, би энэ галын сорилд оролцохоор хэдэн сарын турш бэлтгэсэн. Хорин сүнсний чулуу байхад болох уу? Тэр хангалттай байх учиртай гэв.
Энэ тоог сонсоод урт царайт залуугийн зүрх салганав. Тэр ханцуйгаа сэгсрээд татгалзах гэж байтал Бай Шяочунь дахин хэлэв.
— Намайг шунахай байна гэж битгий бодоорой. Бид гурав хамт байгаа биз дээ. Тиймээс зөвхөн намайг бодож болохгүй. Миний ууган ах, гурав дахь ах хоёр энэ галын сорилын төлөө өлсөж, нэлээд их жин хассан юм.
Энэ талаар Бай Шяочунь огт худал хэлсэнгүй. Том Бүдүүн Жан, Гурав дахь Бүдүүн Хэй хоёр уул өөд өгсөх замдаа үнэхээр багагүй өөхөө хассан байлаа.
Урт царайт зарц Том Бүдүүн Жан болон Гурав дахь Бүдүүн Хэйг ажиглаад, сэтгэл дотроо хараалын үгсийн шуурга тавив. Дараа нь тэр үнэ хаялцаж эхэлсээр, эцэст нь арван зургаан сүнсний чулуун дээр тохиролцов. Зүрх нь шимшрэн, тэр ууттай чулууг Бай Шяочунь рүү шидэв.
— Болох уу? гэж тэр сөөнгө дуугаар асуулаа.
— Гайхамшигтай! гэж Бай Шяочунь баяртайгаар хариулав. — За, ахлах ах аа, түр хажууд хүлээж байгаарай. Дахиад хоёр хүн зөвшөөрмөгц бид гарах хаалга руу хүрэх замыг нээнэ.
Бай Шяочунь сүнсний чулуунуудыг Том Бүдүүн Жан руу шидэв.
Дахиад хоёр хүн иртэл хүлээнэ гэдгийг сонсоод урт царайт зарцын зүрхэнд гэнэт хүлээлт төрөв. Тэр дотроо, «Би хохирч байхад та нар инээгээд сууж болохгүй шүү» хэмээн бодож байгаа мэт байлаа.
Энэ үед гарах хаалганы нөгөө талд байсан Гадаад бүлгэмийн хоёр шавь юу болоод байгааг ойлгож, итгэж ядан нүд нь томров.
— Та нар юу хийгээд байгаа юм бэ? гэж тэдний нэг нь хашхирлаа. — Гадаад бүлгэмд орох байраа зарж байна уу? Ямар ичгүүргүй зориг вэ!
Том Бүдүүн Жан сүнсний чулуунуудыг баяртайгаар тоолж байгаад, Гадаад бүлгэмийн шавийн үгийг сонсов. Тэр дургүйцсэн янзтай эргэж хараад,
— Юундаа орилоод байгаа юм? Энд хүртэл ирэх гэж ядарч туйлдсан болохоор одоо цааш явах хүсэл алга. Бусад шавь нар биднийг даваад цааш явж болохгүй гэж үү? Тэд бидний гаргасан хичээл зүтгэлийн төлөө багахан нөхөн төлбөр өгөхийг хүсэж байвал юунд буруу байгаа юм, а? гэв.
Гадаад бүлгэмийн хоёр шавь ийм үгэнд юу гэж хариулахаа үнэхээр мэдсэнгүй.
Яг тэр үед замаар дээш долоо, найман улайсан царай сандран өгсөж яваа нь харагдав. Тэдний амьсгаадах чимээ бараг л аянга шиг сонсогдоно. Тэргүүнд нь гуч орчим настай, бадриун эр байлаа. Тэр цээж нүцгэн бөгөөд уулын оройд алхлан гарч ирэхдээ сүрлэг харагдаж байв.
Бай Шяочунь нүд нь гялалзан тэр даруй урагш алхав.
— Та жаахан хоцорчээ, ахлах ах аа. Гэхдээ би гэнэт Гадаад бүлгэмийн шавь болмооргүй санагдчихлаа. Та миний байрыг авах уу?
Бадриун эр цочирдон түүн рүү ширтээд, дараа нь араас нь уул өөд өгсөж яваа бүх зарц руу эргэн харав. Тэгээд хүйтнээр хамраа дуугарган,
— Надаас мөнгө салгах гэж байна уу, жаал минь? Зайл! гэв.
Тэр архиран гараа даллахад, Ци хураахын гуравдугаар түвшний сүнсний дарамт хүчтэй түрэн гарч ирэв.
Бай Шяочунь нэг алхам ухраад,
— Ууган ах аа! гэж хашхирлаа.
Бараг тэр даруй дээрээс махан уул буун ирэв.
Бадриун эрийн царай хувьсхийн, тэр дээш харав. Дараагийн агшинд нүргэлсэн дуу гарч, махан уул түүн дээр буужээ.
Бадриун эр өрөвдөлтэй орилох зуур Том Бүдүүн Жан түүний дээр суучихав. Тэр хэчнээн тэмцсэн ч мултарч чадсангүй. Үнэндээ тэр анхнаасаа том, хүчтэй байгаагүйсэн бол уушгинд нь байсан агаар шахагдаж, ухаан алдах байлаа.
Бадриун эрийн араас уул өөд өгсөж явсан долоо орчим зарц юу болж байгааг хараад, цочирдон нүд нь томров.
Гадаад бүлгэмийн хоёр шавь ч бас уулга алдав. Том Бүдүүн Жангийн доор хавчуулагдсан бадриун эр яг л хий нь гарч буй мэт харагдсан тул тэд өөрийн эрхгүй түүнийг бага зэрэг өрөвдөв.
Бай Шяочунь нүдээрээ ийш тийш хяламхийж байгаад бөхийн шивнэв.
— Ууган ах аа, үзэгчидтэй болчихлоо.
Бай Шяочуньийг нэг жил гаруй таньсан Том Бүдүүн Жан түүний юу хэлэх гэснийг яг ойлгов. Тэр бадриун эр рүү доош ширтэн, асар том гараа алх шиг зангидаад, түүнийг чанга гэгч нь нүдэж эхлэв.
— Бүдүүн өвөөгөөс үнэгүй ашиг хүртэх гээ юу? Ямар ичгүүргүй амьтан бэ!
— Энд хүртэл авирч гарах гэж бид үнэхээр их зовсон. Гадаад бүлгэмийн шавь болохыг хүсэж байсан ч эцсийн мөчид гэнэт больчихсон юм. Мэдээж нөхөн төлбөр авахыг хүснэ!
— Хараал идэг, биднээс татгалздаг байна шүү!
Том Бүдүүн Жан хэсэг нүдсэнийхээ дараа агаарт дахин үсрэн гарч, бадриун эрийн дээр буун дарлаа. Бадриун эр өрөвдөлтэйгөөр орилж, арай ядан амьсгалж байв. Том Бүдүүн Жан дахин үсрэхээр зэхтэл эр чичирсэн гараараа гэнэт нэг уут сарвайв.
Айдаст автсан царайгаар тэр,
— Энд, нөхөн төлбөр ав! гэж уулга алдав.
Том Бүдүүн Жан тэр даруй бадриун эрийг босоход нь туслав. Нүүр дүүрэн инээмсэглэл тодруулан уутыг авч, доторхыг нь шагайгаад, дараа нь эрийн хувцасны тоосыг гөвж өглөө.
— Ха ха ха! Ах аа, үүнийг эртхэн хэлдэггүй яасан юм бэ? Хар даа, урд чинь хүмүүс аль хэдийн дараалалд оржээ. Дахиад ганцхан хүн байхад замыг нээнэ.
Бадриун эр доромжлуулсандаа уур нь буцалж байсан ч юу ч хэлж зүрхэлсэнгүй. Тэр маш их гутарсан байдалтай урт царайт зарцын хажууд очиж зогсов.
Харин урт царайт зарцын сэтгэл арай дээрдэж, өөрийгөө энэ бадриун нөхрөөс илүү ухаантай гэж өөрийн эрхгүй бодов.
— Үнэхээр гайхалтай байлаа, ууган ах аа! гэж Бай Шяочунь чихнээс чих хүртэл инээмсэглэн хэлэв.
Тэгээд тэр бадриун эрийг дагаж ирсэн бусад зарц руу догдлон харав. Харин тэд айсан янзтай зогсож байлаа.
Том Бүдүүн Жан бардам инээмсэглээд, үүдний дэргэдэх байр руугаа буцан очиж, замыг хаахаар дахин суулаа.
Гадаад бүлгэмийн хоёр шавь сэтгэлээр унасан байдалтай харц солилцов. Дөнгөж сая болсон явдалтай харьцуулахад Бай Шяочунь болон бусад нь урт царайт зарцаас мөнгө салгасан нь бараг л зөөлөн, энэрэнгүй мэт санагдаж байлаа.
— Тэд... тэд үнэхээр хүмүүсийг дээрэмдэж байна!
— Энэ чинь дээрэм шүү дээ!
Тэд хилэгнэж байсан ч бага зэрэг атаархаж байлаа. Галын сорилд оролцож байхдаа ийм санаа өөрсдөд нь төрсөн ч болоосой гэж өөрийн эрхгүй хүсэв.
Харин бадриун эрийн араас дагаж явсан долоон зарцын сэтгэл хамгийн ихэд хоёрдож байлаа. Том Бүдүүн Жан бадриун эрийг дарж, нүдэж байхыг харах тусам тэдний нүдэнд гэрэл гялалзаж эхлэв.
Өмнө нь Гадаад бүлгэмийн шавь болох нь бараг боломжгүй зүйл мэт санагдсан. Харин одоо... тэд гэнэт найдвар олж харлаа.
Бай Шяочунь хүмүүсийг догдлон ажиглаж байгаад гэнэт нарийн өндөр дуугаар хашхирлаа.
— Хатагтай, ноёд оо, ганцхан байр үлдлээ! Ингэвэл ямар вэ? Үүнийг хамгийн өндөр үнэ хэлсэн хүнд өгье!
Цугласан хүмүүс тэр даруй юу болж байгааг ойлгож, тэдний амьсгаадах чимээ улам чангарлаа.
Тэдний харц бүр ч хачин болж, сэтгэлд нь элдэв галзуу санаа төрөв. Бараг тэр даруй хүмүүс дуудлага худалдаа явж буй мэт үнэ хэлж эхлэв.
— Би арван сүнсний чулуу өгье!
— Арван нэг!
— Тэр байр минийх. Би арван таван сүнсний чулуу өгнө!
Бай Шяочунь, Том Бүдүүн Жан, Гурав дахь Бүдүүн Хэй гурав тэр даруй баярлан хөөрөв.
Гадаад бүлгэмийн хоёр шавь юу болж байгааг сонсоод гал дээр тос нэмсэн мэт болов. Тэдний хувьд мөнгө салгасан нь нэг хэрэг, дээрэмдсэнийг нь арай гэж тэвчиж болох байлаа. Харин энэ явдал дуудлага худалдаа болон хувирч байгааг хараад толгой нь эргэчих шиг болов. Энэ нь дэндүү хэрээс хэтэрсэн тул цочролын давалгаа зүрхийг нь цохих мэт санагджээ.
Тэдний бодлоор энэ гурвын хамгийн хорон санаатай нь Том Бүдүүн Жан биш, харин дур булаам, гэмгүй мэт харагддаг Бай Шяочунь байлаа!
— Дэндүү даварч байна! Ичгүүргүй юмнууд! гэж тэдний нэг нь эцэст нь шүдээ зуун хэлэв.
Тэр атаархсан уу, уурласан уу гэдгээ өөрөө ч мэдэхгүй, нүд нь цус хурах шахсан байдалтай эргэж, энэ явдлыг Хүндэт харуулд мэдэгдэхээр явлаа.
Бай Шяочунь харин хүмүүсийн хэлж буй үнийн түвшинд төдийлөн сэтгэл хангалуун байсангүй. Тэр хэсэг бодлогоширон нүдээ дээш эргүүлээд,
— Хатагтай, ноёд оо, бид яарах хэрэгтэй байна. Тэгэхгүй бол өөр зарц нар ирчихнэ. Тэгээд тэд энэ байрыг авахын тулд юу ч хийхээс буцахыг хэн мэдэх билээ! гэв.
Түүний үг дуусмагц уулын доод талын замаас нэгэн залуу эмэгтэйн дуу гэнэт сонсогдов.
— Би, Хоу Сяомэй, гучин сүнсний чулуу өгье! Би бясалгагчдын овгоос гаралтай, мөнгөөр дутахгүй. Миний байрыг булаахыг хэн зүрхлэхийг харъя!
Хөөрхөн залуу охин амьсгаадан уул өөд гарч ирэв. Арьс нь цагаан, биеийн галбир нь нарийхан бөгөөд нэлээд залуухан харагдана.
Том Бүдүүн Жан хөөрхөн охиныг хараад нүд нь томров. Тэр ямар нэг зүйл хэлэх гэж байснаа өөрийгөө барьж, Бай Шяочунь рүү харав.
Хоу Сяомэйгийн үг амнаас нь гарангуут бусад зарц нарын дунд асар их үймээн дэгдэж, улам өндөр үнэ хэлж эхлэв. Эцэст нь түүний хэлсэн үнэ морин царайт залуу болон бадриун эрийг айсандаа чичрүүлэв. Тэд бүр өөрсдөө саяхан асар ашигтай наймаа хийчихсэн мэт санагджээ.
Хоу Сяомэй олны дундаас гарч, том цээжээ түрүүлэн алхав. Тэр бусад бүх хүн рүү басамжлан хараад, урт царайт залуу болон өөрийгөө Чонон ноён хэмээн нэрлэсэн бадриун эрийн дэргэд очив. Тэд гурав хамтдаа эцсийн шатаар өгсөж, галын сорилоос гарлаа.
Тэдний ард Бай Шяочунь, Том Бүдүүн Жан, Гурав дахь Бүдүүн Хэй гурав гараа хавсран, гүнээ мэхийв.
— Баяр хүргэе, бясалгагч нөхөд өө. Та нар луугийн хаалгыг давсан загаснууд, давхиж буй тэнгэрлэг хүлгүүд боллоо!
Урт царайт зарц болон бусад нь уулын оройд хэсэг манарсан байдалтай зогсов. Тэд одоо Гадаад бүлгэмийн шавь болсон ч яагаад ч юм төсөөлж байсан шигээ баяр хөөртэй байсангүй. Дараа нь Бай Шяочунь болон бусдын хэлсэн үгийг сонсоод, урт царайт залуу, бадриун зарц хоёр харууссан, гашуун харц солилцов.
Харин Хоу Сяомэй туйлын их догдолж байлаа. Түүний дур булаам царай хүртэл бага зэрэг улайжээ.
«Би, Хоу Сяомэй, ийм аз тохионо гэж хэзээ ч бодож байсангүй» хэмээн тэр бахархалтайгаар бодов.
———
Энэ бүлгийг нийтлэхээс хэдхэн цагийн өмнө аз таарч, Эр Гэн Хоу Сяомэйгийн шинэ албан ёсны дүрслэлийг нийтэлжээ. Энд байна:
http://www./wp-content/uploads/2016/12/hou_xiaomei.jpg