Би мөнх настан болно

18-р анги

18-р анги — Олны анхаарлыг татсан нь!

Сонсох

— Ха ха ха! Жоу эгч чадчихлаа! Тэр дахиад л урьд өмнө хэний ч хүрч байгаагүй тэргүүн байрыг эзэлнэ гэж би хэлээгүй бил үү?!

— Тэр ургамал, өвсний сүнсний судалтай байх нь аргагүй юм! Ирээдүйн боломж нь хязгааргүй!

— Жоу эгч ээ, таныг дахиад нэг дээд амжилт тогтоохыг хүлээж байя. Арван шалгалтынхаа бүгдэд нь тэргүүн байр эзэлбэл, Сүнсний Урсгалын Их хонх дуугарч, бүх бүлгэмд мэдэгдэнэ шүү!

Эргэн тойрны бүх Гадаад бүлгэмийн шавь нар хөөрөн дэмжиж байлаа. Хэд хэдэн сэтгэл дундуур царай, цөөн хэдэн ширүүн үг байсан ч тэдгээр нь нижигнэсэн алга ташилтад бүрэн дарагджээ. Эндхийн шавь нарын дундах Жоу Синьцигийн байр суурь тэнгэр дэх нартай адил байв. Үнэндээ Анхилуун Үүлэн оргил дээр бараг хүн бүр түүнийг хүндэлдэг байлаа.

Тэр ихэвчлэн нэлээд хүйтэн байдаг ч эргэн тойрны шавь нарын алга ташилтаас болж сэтгэл нь бага зэрэг ханав. Тэгээд үл ялиг инээмсэглэхэд нь уухай улам чангарлаа.

Бай Шяочунь олны дунд зогсож, түүнд ихэд атаархав. Өөртөө бувтнангаа тэр эхний чулуун хөшөө рүү дахин хартал гэнэт нүд нь томров. Дараа нь ургамал, өвсний тухай эхний ботийг агуулсан хаш хавтан руу дахин харж, сайтар ажигласныхаа дараа анхны арван мянган ургамал, өвсөн дээр ахин арван мянган төрөл нэмэгдсэнийг олж мэдэв. Түүний зүрх баяр хөөрөөр дүүрлээ.

Тэр эхний чулуун хөшөө рүү дахин эргэж харав. Шидэт лонхны тэмдгийн яг дээр яст мэлхийн дүрс гарчээ. Бай Шяочунь тэр даруй гайхалтай сайхан мэдрэмжид автав.

Тэр уг нь шууд явахаар төлөвлөж байсан юм. Гэвч одоо догдолж, олон түмэн түүний амжилтыг алга ташин угтахыг хүлээлээ. Гэтэл удалгүй хүн бүр зөвхөн Жоу Синьцид анхаарал хандуулж, саяхан юу болсныг огт анзаараагүй нь тодорхой болов. Тэр ч байтугай Жоу Синьци өөрөө ч явахад бэлдэж байлаа.

Бай Шяочунь тэр даруй сандарч эхлэв. Нүдээ анивчаад, хамгийн ихээр гайхсан дуугаар гэнэт хашхирлаа.

— Хараач! Эхний чулуун хөшөөн дээр Жоу эгч одоо тэргүүн байранд байхгүй байна! Өөр хүн түүний байрыг эзэлчихжээ! Хачин юм аа! Одоо тэнд ямар гоё харагддаг яст мэлхий гарчихсан байна. Үүнийг хэн зурсан юм бол?

Түүний дуу уухай, алга ташилтыг нэвт цойлон хүрэв. Түүний цочирдом үгийг сонссон хүмүүс чулуун хөшөө рүү эргэж харж эхэллээ. Удалгүй царай нь хувирч, уулга алдах дуу энд тэндгүй гарч эхлэв.

Тэр нь эргээд улам олон хүнийг цочин эргэж харахад хүргэлээ. Эхний чулуун хөшөөн дээрх бичээсийг улам олон хүн ширтэх тусам итгэж ядан эргэлзсэн төрх царайд нь тодорч байв.

— Хэн нэгэн үнэхээр эхний чулуун хөшөөн дээр Жоу эгчийг давчихлаа!

— Боломжгүй! Тэнгэр минь! Хэн тэр муухай харагддаг яст мэлхийтэйгээ Жоу эгчийг давсан юм бэ?!

— Ургамал, өвстэй ажиллах чадвараараа Жоу эгчид өрсөлдөж чадах хүн үнэхээр байдаг гэж үү? Энэ чинь урьд өмнө байгаагүй зүйл байна! Жоу эгч дөнгөж сая ес дэх чулуун хөшөөн дээр тэргүүн байр эзэлсэн ч нийтдээ ердөө найман тэргүүн байртай хэвээр байна!

Хүн бүр шуугилдаж, эргэн тойронд яриа хөөрөө дүүрэв. Хормын өмнө бүгд Жоу Синьциг уухайлан дэмжиж байсан бөгөөд ийм гэнэтийн зүйл болно гэж хэн ч төсөөлөөгүй байлаа.

Бай Шяочунь олны дунд зогсож, өөртөө хэт сэтгэл ханасан тул инээд алдах шахав. Гэвч ингэх нь зохимжгүй гэдгийг мэдэж байсан учир өөрийгөө барилаа. Харин эргэн тойрныхоо хүмүүсийн адил цочирсон өнгөөр уулга алдав.

Үнэндээ тэр өөрөө тэргүүн байр эзэлж чадна гэдгээ өчүүхэн ч төсөөлж байгаагүй юм.

Яг энэ үед дөнгөж явах гэж байсан Жоу Синьци зогсож байсан газартаа гэнэт чичирхийлэв. Эргэн тойронд цуурайтах уулга алдалтыг сонсоод, галт шувууных мэт нүдээрээ эхний чулуун хөшөө рүү харав. Тэгээд тэргүүн байранд яст мэлхий байгааг олж харлаа.

Эхлээд тэр хөмсгөө зангидсан ч удалгүй царай нь тайвшрав. Үнэндээ тэр огтхон ч цочирсонгүй. Түүний хувьд ургамал, өвсний эхний ботийн шалгалтад тэргүүн байр эзэлсэн үе нь Гадаад бүлгэмд дөнгөж дэвшин орсныхоо дараахан байлаа. Тэр үед шалгалтад бүх хүчээ гаргаагүй бөгөөд түүнээс хойш ямар ахиц гаргасныг нь бүр дурдах ч хэрэггүй.

— Муугүй юм, — гэж тэр хүйтнээр хэлэв. — Бүлгэмд шинээр тодорч буй од гарч ирсэн бололтой.

Ингэж хэлээд бие нь гялсхийн, эхний чулуун хөшөө рүү чиглэн нисэв.

Түүний бодлоор энэ бол амархан хэрэг байлаа. Хэн нэгэн түүнийг давмагц өөрийнх нь байсан зүйлийг буцаан авахад л болно.

Түүний хөдөлгөөн шавь нарын дунд тэр даруй догдлолын давалгаа үүсгэв. Жоу Синьци ургамал, өвсний эхний ботийн шалгалт өгөхөөр дүнзэн байшин руу орохыг бүгд хүлээлттэйгээр ширтэв.

— Жоу эгч угаасаа өөрт нь байх ёстой тэргүүн байрыг буцааж авна! Тэр яст мэлхийг зурсан дүү шавь ч бас чамгүй юм байна. Гагцхүү хүжний нэг иш шатах төдий хугацаанд л тэргүүн байранд байж чадах нь даанч харамсалтай.

— Тэгэх нь ч зөв. Ургамал, өвсний тал дээр бол тэр гарцаагүй сонгогдсон нэгэн байна. Гагцхүү Жоу эгчтэй таарсан нь л азгүй хэрэг.

Хүмүүсийн яриаг сонсоод Бай Шяочунь сандарч эхлэв. Түүнд үлдсэн хугацаа ч дууссан байлаа, дээр нь Жоу Синьцигийн нэр хүнд дэндүү их байв.

Тэр өөрөө ч магадгүй хоёрдугаар байрт л байх учиртай юм болов уу гэж бодож эхэллээ.

— Аан, тэр ч бас зүгээр, — хэмээн өөрийгөө тайтгаруулав. — Би хоёрдугаар байрт орвол хоёрдугаар байр л байг. Эр хүн эмэгтэйчүүдтэй булаацалдаад байх хэрэггүй шүү дээ!

Тэр явахыг хүссэн ч үнэхээр явж чадсангүй. Дөнгөж олж авсан байр сууриа алдах эсэхээ бодсоор байлаа.

Удалгүй хүжний нэг иш шатахуйц хугацаа өнгөрсөн ч жагсаалт өөрчлөгдсөнгүй. Бай Шяочунь тэргүүн байрандаа хэвээр байсан бөгөөд Жоу Синьци дүнзэн байшингаас гарч ирэв. Түүний царай тайван, өөртөө бүрэн итгэлтэй байлаа. Тэр чадварынхаа наян хувийг ашиглан арван мянган эмийн ургамлаас дөрвөн мянгыг эвлүүлж чаджээ.

Түүний бодлоор төрөлхийн авьяастай бусад бүх шавийг тэр аль хэдийн ардаа орхисон байв.

Гэвч гарч ирэнгүүтээ эргэн тойронд нэг ч чимээ гарахгүй байгааг мэдэв. Бүгд түүн рүү хачин жигтэй харцаар ширтэж байлаа. Бүр цочирсон харц ч харагдана.

Тэр хоосон харцаар эргэн тойрноо ажиглаад, дараа нь чулуун хөшөөг шалгав. Тэгээд өөрийнх нь нэрийг төлөөлсөн шидэт лонхны тэмдэг муухай яст мэлхийн доор хэвээр байгааг ойлголоо.

Бүх зүйл нам гүм болжээ. Эргэн тойрны шавь нар, тэр ч байтугай Бай Шяочунь хүртэл ам ангайн ширтэж байв. Бай Шяочунь Жоу Синьци рүү хараад, тэр нэлээд үзэсгэлэнтэй ч… магадгүй үүнээс өөр онцгой зүйлгүй ч юм бил үү гэж бодов.

Жоу Синьцигийн нүд үл ялиг нарийссан ч удалгүй царай нь хэвийн байдалдаа оров.

— Энэ хүн ургамал, өвстэй ажиллах тал дээр үнэхээр авьяастай юм байна. Одоо би түүнийг хэн болохыг бага зэрэг мэдэх сонирхолтой боллоо.

Түүний бие гялсхийн, ахин дүнзэн байшин руу орлоо.

Энэ удаа Бай Шяочунь явах тухай огт бодсонгүй. Тэр олны дунд зогсож, хүлээлт дүүрэн амьсгалаа түгжин байлаа. Эргэн тойрны Гадаад бүлгэмийн шавь нар энэ тухай чанга ярихаа больж, нүднийх нь өмнө өрнөж буй урьд өмнө байгаагүй үзэгдлийг ажиглан нам дуугаар шивнэлдэв.

Түүнчлэн олон хүн одоо тэдний хувьд туйлын нууцлаг санагдах болсон яст мэлхийн тэмдэг рүү харж байлаа. Хүжний нэг иш шатах төдий хугацаа өнгөрсний дараа Жоу Синьци дахин гарч ирэв. Тэрхүү нууцлаг мэдрэмж улам бүр нэмэгджээ.

Яст мэлхийн тэмдэг... одоо ч тэргүүлсэн хэвээр байлаа!

Бай Шяочуньий нүд томрон, бусад шавийг өдөөн хөөргөхөөр чанга дуугаар хашхирлаа.

— Тэнгэр минь, энэ хүн чинь хэн юм бэ?!

Өдий хүртэл чимээгүй байсан олон түмэн тэр дороо шуугилдаж эхлэв.

— Жоу эгч хоёр удаа орсон ч яст мэлхийг давсангүй! Яагаад ийм зүйл болж байна вэ? Тэр хүн хэдэн эмийн ургамал эвлүүлж дуусгасан юм бол?!

— Сая шалгалт өгсөн ах шавь нь хэн байсныг хэн нэг нь харсан уу?

Жоу Синьци чулуун хөшөөний доор зогсон, хөмсгөө зангиджээ. Тэр сая өөрт байсан бүх чадвараа ашиглан зургаан мянган ургамал эвлүүлсэн байв. Гэсэн ч хоёрдугаар байрт гацсан хэвээр байна гэж хэзээ ч төсөөлөөгүй.

Түүний нүд нарийсав. Хүйтнээр шуухитнаад, эргэж дүнзэн байшин руу орлоо. Нүдэнд нь тун нухацтай өнгө тодорчээ.

Хүжний нэг иш шатах төдий хугацаа өнгөрсний дараа тэр дахин гарч ирэв. Царай нь хүнд байлаа. Тэр ахин эргэж дотогш орж, мөн хэмжээний хугацаа өнгөрсний дараа гарч ирэхэд нүүр нь цонхийжээ. Царайных нь илэрхийлэл шийдэмгий хэвээр байсан бөгөөд тэр дахин дотогш орлоо.

Нэг удаа. Хоёр удаа. Гурав удаа. Дөрөв удаа...

Эргэн тойрны бясалгагчид Жоу Синьциг дахин дахин орж байгааг амьсгаадан ажиглав. Гэвч эцэст нь бүгд бүрэн чимээгүй болов.

Тэдний өмнө өрнөж буй дүр зураг айдас төрөм байлаа. Яст мэлхийн тэмдгийн эзэн ийм олон эмийн ургамал эвлүүлж, Жоу Синьциг ингэтлээ хол давсан байна гэж хэн ч төсөөлж чадахгүй байв.

Тэр мөчид бүгд яст мэлхийн тэмдэгт аянгад цохиулсан мэт балмагджээ.

Ялангуяа Жоу Синьци дахин нэг удаа гарч ирэхэд үзэсгэлэнт нүд нь цус хураасан байв. Үүнийг харсан бүх хүн амьсгаа алдан уулга алдлаа.

Бай Шяочунь аргагүй хоолойгоо засав. Тэр яг одоо өөрийгөө тэргүүн байранд байгаа хүн гэдгийг шууд зарлаж чадахгүй байлаа. Гэсэн ч үүнийг хийх хүсэл нь яг л тайван байж чаддаггүй муур зүрхийг нь маажих мэт дотор нь зовоож байв. Үнэндээ энэ нь үнэхээр сайхан мэдрэмж байлаа.

“Одоо тохиромжтой үе биш. Ирээдүйд олны өмнө сүр дуулиантайгаар үзүүлнэ. Эхний чулуун хөшөөний тэргүүн байрыг эзэлсэн хүн бол өөр хэн ч биш, би, Бай Шяочунь гэдгийг хүн бүрт мэдүүлнэ!”

Тэр дээш хартал орой болж байв. Тэгээд ганцаардсан баатрын яг дүртэй харагдан, эвшээлээ.

— Нүд ирмэхийн зуур би, Бай Шяочунь, Жоу Синьциг үнсэн төдий болголоо...

Ингэж хэлээд ханцуйгаа сэгсрэн, эргэж олны дундуур алхаж одов.

Түүнийг явсны дараа Жоу Синьци шүдээ зуун, зөрүүдлэн дүнзэн байшин руу орж, ургамал, өвсний эхний ботийн шалгалтыг дахин өгөв.

Эцэст нь сар тэнгэрт өндөрт хөөрөхөд Жоу Синьци туйлдан зогсож, яст мэлхийн тэмдгийг дээш харан ширтэж байлаа. Ийм өдөр ирж, ийм зүйл болно гэж тэр огт төсөөлөөгүй байв.

Олон түмэн тарж одож, яст мэлхийн тухай мэдээ Анхилуун Үүлэн оргилын ярианы гол сэдэв болжээ.

Энэ явдал дууссан мэт санагдаж байсан ч маргааш нь нар Арван мянган эмийн асар дээр тусах үеэр шавь нар Жоу Синьци буцаж ирээд, эхний чулуун хөшөөний дэргэдэх дүнзэн байшин руу дахин орж байгааг хараад цочирдов. Тэр ахин дахин орсон ч дахиад л бүтэлгүйтэв.

Нэг өдөр. Хоёр өдөр. Гурван өдөр...

Тэр бүтэн гурван өдрийн турш бууж өгсөнгүй. Удалгүй яст мэлхийн тэмдэгтэй шавийн тухай хов жив Анхилуун Үүлэн оргил дээр оргилдоо хүрэв.

Энэ явдлыг сонсоогүй хүн нэг ч үлдсэнгүй. Тэр ч байтугай Дотоод бүлгэмийн шавь нар хүртэл энэ тухай ярилцаж байлаа.

Долоо хоногийн дараа Жоу Синьци чулуун хөшөөний доор зогсож, яст мэлхийн тэмдгийг цоггүйхэн ширтэв. Өнгөрсөн долоо хоногийн турш тэр дахин дахин оролдсон бөгөөд юу ч үлдээлгүй бүх хүчээ гаргажээ. Тэр байтугай өөрийгөө шахсаар долоон мянган ургамал эвлүүлэх хэмжээнд хүрсэн ч нууцлаг тэр шавийг давж чадсангүй.

— Чи чухам хэн юм бэ?! — хэмээн тэр аяархан бувтнав.

Эцэст нь гүнзгий амьсгаа авч, шүдээ зуун эргэж одлоо. Тэр цаашид эхний чулуун хөшөөн дээр дахин өрсөлдөхгүй. Гэвч тэр яст мэлхийн дүрс түүний оюун санаанд аль хэдийн гүнзгий хоногджээ.

18-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Би мөнх настан болно18-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах