Анхилуун Үүлэн оргил дээрх Гадаад бүлгэмийн шавийн тухтай амьдрал Бай Шяочуньд тун таалагдаж байв. Зуухнуудын газар байхдаа иддэг байсан амттай хоолыг санагалздаг ч бусад бүх зүйл нь түүнд тун таатай байлаа.
Бясалгалын ахиц болон ургамал, өвс ногоог судалж буй талаараа тэр амьдралаа бүрэн дүүрэн өнгөрөөж байгаа мэт үнэхээр мэдэрч байв. Гагцхүү хашаан дахь сууц нь нэлээд алслагдмал, ойр хавьд нь ярилцах хүн байдаггүй тул хааяа уйддаг байлаа.
“Бүх бясалгагчид ингэж ганцаарддаг юм болов уу?” хэмээн тэр санаа алдаж, хашаан дотроо зогсон тэнгэр өөд ширтэв. Яагаад ч юм тэр өөрийгөө гэнэт их хөгширч, нас биед хүрсэн мэт мэдэрлээ.
Намрын салхи өнгөрч, хааяа цас орж эхэлсэн тул агаарын хэм эрс буурчээ. Цасан ширхэгүүд агаарт хийсэж, Бай Шяочуньий хашаан дахь Өвлийн сүнсэн хулснууд эрүүл чийрэг ургаж байв. Тэд одоо Бай Шяочуньээс ч өндөр болж, маргад мэт ногоон өнгөөр гялалзана. Өвлийн хүйтний дундах хаврын нэгэн хэсэг мэт байлаа.
Ургамал, өвсний эхний чулуун самбарт тэргүүн байр эзэлснээс хойш нэг сар өнгөрчээ. Гэвч ургамал, өвсний хоёрдугаар боть түүний төсөөлснөөс хавьгүй хэцүү байсан тул судалгаа нь удаашрав. Гэсэн ч түүнд хамгийн чухал байсан зүйл бол Жоу Синьци эхний чулуун самбарын тэргүүн байрыг буцаан авч чадаагүй явдал байлаа. Харамсалтай нь, өмнө нь эвлүүлж чадаагүй бүх дутуу эмийн ургамлыг эвлүүлэн бүрдүүлж дуусгах нь түүнд асар их дарамт болж байв.
“Одоо би гайхалтай нэр хүндтэй болсон. Тэр Жоу Синьци хүүхнийг өөрөөсөө давуулж болохгүй.”
Тэр мөчөөс эхлэн Бай Шяочунь улам бүр шаргуу ажиллахаар шийджээ. Эцэст нь хүн бүрийн өмнө “Би бол Эм найруулагч Мэлхий!” хэмээн бахархалтайгаар зарлах нууц зорилгодоо хүрэх хүртлээ зүтгэхээр болов.
Ургамал, өвсний хоёрдугаар ботийг судлах ахиц нь удаан байсан ч Үхэшгүй мөнх амьдрах техникийн бясалгал нь маш хурдан урагшилж, бүтэн жижиг эргэлтийг гүйцээх цэгт ойртож байв.
Өвдөлт улам бүр нэмэгдсээр байсан ч Бай Шяочунь “үхэшгүй” болон “мөнх амьдрах” гэсэн хоёр үгэнд анхаарлаа бүрэн төвлөрүүлсэн хэвээр байлаа.
“Дахиад гурван өдөр. Үхэшгүй мөнх амьдрах техникийн тайлбараар бол гурван өдрийн дараа би жижиг эргэлтийг гүйцээж чадна.”
Бай Шяочунь гүнзгий амьсгаа авч, шүдээ зуун, хашаан дотроо хурдлан гүйсээр байв. Үүний зэрэгцээ тэр ургамал, өвсний хоёрдугаар ботийг судалж байлаа.
Гурван өдөр хурдан өнгөрөв. Гурав дахь өдрийн орой цас орж эхлэн, Сүнсний Урсгал Бүлгэмийг гялалзсан мөнгөн хучлагаар бүрхэв.
Бай Шяочунь гүйж байх үед биеэр нь чичирхийлэл гүйж, тэр гэнэт байрандаа зогслоо. Наян нэг хоногийн турш тэсэж ирсэн өвдөлт нь гэнэт алга болов.
Биеэр нь халуун илч тэсрэн тархаж, арьсан дээр нь төвлөрөхөд арьс нь зууханд шарж буй мэт болов. Түүнд ойртож ч амжилгүй цасан ширхэгүүд хайлж, тэр даруй цагаан манан болон хувирна.
“Болчихлоо!” хэмээн тэр хоолой нь хатсан ч баяр хөөрөөр дуу алдав. Бие нь галд шатаж байгаа мэт санагдсан ч доошоо харвал арьсан дээгүүр нь хар гэрэл урсаж, биеийг нь тойрон эргэлдээд алга болж байв.
Дараа нь тэр баруун гараараа өөрийнхөө гарыг хатгаж үзээд, гар нь ямар гайхалтай хатуу болсныг мэдэв. Нүд нь гялалзан, гар хөлөө бага зэрэг сэгсэрлээ. Тэр даруй өмнөхөөсөө хавьгүй хурдан болсноо мэдэв. Урагш гүйж эхлээд, нүд ирмэхийн зуур хэдэн метрийн цаана гарчихсан байхыг хараад цочирдон дуу алдав.
Одоо тэр өмнөхөөсөө хоёр дахин хурдан хөдөлж чаддаг болжээ. Бай Шяочунь туйлын баярлан шинэ хурдаа шалгахын тулд хэсэг гүйж үзээд, сэтгэл маш хангалуун болов.
Тэр цааш эргэлзэлгүйгээр Үхэшгүй мөнх амьдрах техникийн томьёоны дагуу бясалгалаа үргэлжлүүлэв. Энэ шинэ арга нь ам, хамраа таглаад, арьсаараа амьсгалахыг оролдох явдал байлаа. Нэг удаа амьсгаа авч, гаргахыг жижиг мөчлөг гэж тооцно. Жижиг эргэлтийг гүйцээхийн тулд өдөр бүр наян нэгэн жижиг мөчлөгийг наян нэгэн өдрийн турш хийх шаардлагатай байв.
Хэрэв үүнийг гүйцээж чадвал өмнө нь өвдөлтийн дунд дуусгасан жижиг эргэлттэй нь нийлж, Үхэшгүй арьсыг олж авахад анхны амжилтад хүрсэн хэрэг болох байлаа.
Хэд хэдэн удаа оролдсоны эцэст Бай Шяочунь арга эвийг нь олж, нэг жижиг мөчлөгийг арайхийн давлаа. Үүний дараа бие нь нэлээд турж эцсэн мэт харагдав.
Мөн тэр маш их өлсөж байлаа. Гэдэс нь хоржигнох чимээ гарч байсан ч үүнийг үл тоон амьсгалаа үргэлжлүүлэв. Ингэх тусам бие нь улам нарийсаж байлаа. Арван таван удаа амьсгаа авч, гаргасны дараа түүний бие ясны уутнаас өөрцгүй харагдав.
Түүний дотор байсан бүх шим тэжээл сорогдон гарсан мэт байлаа. Гэсэн ч арьс нь өмнөхөөсөө ч илүү тэсвэртэй болсон байв.
Бай Шяочунь цааш тэсэж чадсангүй. Хараа нь бүрэлзэж, биеийг нь дүүргэсэн үгээр хэлшгүй өлсгөлөнгөөс нүд нь ногоорон байлаа. Тэр бүр зааныг ганц хазалтаар идчихээр их өлсжээ.
“Ингэж болохгүй нь! Би өлсөж үхэх нь байна!”
Тэр эргэн тойрноо шүлсээ гоожуулан харсан ч, тэнд идэх зүйл огт байхгүй, зөвхөн өөрийнх нь ургуулж буй ногоон хулснууд байгааг ойлгов. Тэд энэ мөчид түүнд тун дур булаам харагджээ.
Хэт их өлссөндөө тэсэж чадалгүй Бай Шяочунь Өвлийн сүнсэн хулс руу гялсхийтэл очоод, нэг хулснаас томоохон хазаж авлаа.
Тас няс хийх чимээ гарахад тэр асар том хэсгийг тасдан авч, ховдоглон зажилж эхлэв. Залгисныхаа дараа царай нь татвалзаж, гашуун амтаас болж чичирлээ.
“Дэндүү гашуун байна... Би жинхэнэ хоол идэх хэрэгтэй...”
Тэр өмнөхөөсөө ч илүүтэйгээр Зуухнуудыг санав. Амьдралдаа хэзээ ч ингэж өлсөж үзээгүй бөгөөд өлсгөлөн нь түүнийг ухаан алдахад хүргэхээр байлаа. Нүд нь улам ногоорч, амьсгаадан байснаа эцэст нь хашаанаасаа ухасхийн гарч одов.
Тэр уулын замаар хамаг хурдаараа уруудан гүйхдээ хааяа Гадаад бүлгэмийн бусад шавь нартай таарна. Тэдний хажуугаар салхи өнгөрөх шиг санагдаж, цочирдон эргэж харахад Бай Шяочунь аль хэдийн холдон одож байв.
Тэр уулнаас уруудан зарц нарын дүүрэгт орж, шууд Зуухнуудын зүг давхилаа. Хаалга нээж цаг алдахыг хүссэнгүй тул гол хаалгыг даван нисэж оров.
Зуухнуудынхан хоол хийж байлаа. Том бүдүүн Жан, Гуравдугаар бүдүүн Хэй хоёр явсан тул Хоёрдугаар бүдүүн Хуан удирдагч болсон байв. Тэр аяганд будааны зутан хийж байтал гэнэт салхи нүүр рүү нь хүчтэй үлээж, гар дахь аяга нь алга болж, оронд нь Бай Шяочуньий ангайсан ам харагдав.
“Хөө?”
Хоёрдугаар бүдүүн Хуан цочирдон хэсэг зуур амаа ангайн зогслоо. Хэн нэгэн юм хэлж амжаагүй байтал Бай Шяочунь ойрхон байсан тогоонуудын нэгийг шүүрэн авч, доторхыг нь залгилж эхлэв. Энэ нь ч хүрэлцээгүй бололтой, тэр толгойгоо шууд тогоо руу дүрж, будааны зутанг шавхав.
Нэг тогоо, хоёр тогоо, гурван тогоо... Бай Шяочунь зутангаар дүүрсэн бүтэн зуун тогоог хурдан ууж дуусгав. Тэр ёроолгүй нүх шиг байсан бөгөөд одоо ч цадах дөхөөгүй байлаа.
“Би одоо ч өлсөж байна! Ингэж болохгүй нь! Би үнэхээр их өлсөж байна... Надад мах хэрэгтэй!”
Тэр ийш тийш сандран харснаа ах нар нь болох уул шиг махан биесийг олж харав.
Зуухнуудын бүдүүн нөхөд Бай Шяочунь рүү цочирдон ширтэв. Тэд өлссөн хүмүүсийг өмнө нь харж байсан ч ийм их өлссөн хүнийг хэзээ ч харж байгаагүй. Тэр яг л өлсөж үхсэн хүний сүнс шиг харагдаж байлаа.
Тэгтэл Бай Шяочунь өөрсдийг нь ширтэн шүлсээ гоожуулж байгааг тэд ойлгов. Хоёрдугаар бүдүүн Хуан даруй ухрангаа хашхирлаа.
“Есдүгээр бүдүүн! Хурдан яв! Гал тогоонд Настан Жоуд зориулж бэлдсэн сүнсний хоол байгаа!”
Бай Шяочуньий нүд гялалзаж, тэр даруй гал тогоо руу ухасхийв.
Гадаа Хоёрдугаар бүдүүн Хуан болон бусад нь балмагдсан харцаар бие биеэ ширтэв.
“Та нар харсан уу? Энэ бол Гадаад бүлгэмийн шавь болсон хүмүүсийг хүлээж байдаг хувь тавилан. Бяцхан дүү маань ямар их өлссөнийг хар л даа...”
“Намайг үхтэл зодсон ч би Гадаад бүлгэмийн шавь болно гэж зөвшөөрөхгүй!”
Бусад бүдүүн нөхөд Бай Шяочуньд харамсаж байсан ч шийдвэрээсээ буцахгүй гэдэг дээр бүгд бүрэн санал нэгдэв.
Энэ хооронд Бай Шяочунь өөрийгөө хянаж, Зуухнуудын зургаан үнэний мөрийг дагахыг хичээж байлаа. Тэр зөвхөн хоолны ирмэгээс багахан хазаж, бүхэлд нь идсэнгүй. Эцсийн эцэст дүрмийг зөрчвөл ах нартаа гай тарьж мэдэх бөгөөд тэр үүнийг хэзээ ч хийхгүй.
Зутан ууж, сүнсний хоолны ирмэгээс багахан хазсаны дараа өлсгөлөн нь бага зэрэг намдав. Одоо тэсэж болохоор болсон тул тэр гал тогооноос гарч ирлээ. Уйлмаар байсан ч нулимс нь гарахгүй байв. Энэ Үхэшгүй мөнх амьдрах техник дэндүү аймшигтай байлаа. Одоо өвдөлтийг туулах шаардлагагүй болсон ч өлсгөлөн нь хүнийг галзууруулахад хангалттай байв.
“Хоёрдугаар ах аа...”
Бай Шяочунь сандарсан янзтай Хоёрдугаар бүдүүн Хуан руу харав.
Бай Шяочунь дахин хэвийн болсон харагдахад Хоёрдугаар бүдүүн Хуан сая нэг санаа амрав. Тэр дөхөж очоод өрөвдсөндөө мөрөн дээр нь алгадав.
“Бяцхан дүү минь, санаа зоволтгүй. Аз болж бид аль хэдийн Настан Жоуд зориулж хоол бэлдэж байсан юм. Чи ямар их өлсөө вэ! Ай. Одооноос ойр ойрхон буцаж ирж цадталаа идэж байгаарай, за?”
Бай Шяочуньий сэтгэл их хөдөлсөн ч шүдээ зуун, харин ч эсрэгээр нь хийхээр шийдэв. Эцсийн эцэст, нэг өдөр хяналтаа алдчихвал Зуухнуудыг бүхэлд нь хоосолж орхиж мэднэ.
Хоёрдугаар бүдүүн Хуан болон бусад нь түүнийг гадагш нь үдэж өглөө. Бай Шяочунь Анхилуун Үүлэн оргил руу буцан өгсөхдөө байн байн санаа алдана. Саяхан байсан гайхалтай, санаа зовох зүйлгүй мэдрэмж нь гэнэт алга болж, оронд нь цөхрөл үлджээ. Тэр үнэхээр өлсөж үхчих вий гэж айж байлаа.
“Өмнө нь Сүнсний Урсгал Бүлгэмийн шавь нарын дунд өлсөж үхсэн хүн үнэхээр байсан юм болов уу? Би лав анхных нь болмооргүй байна.”
Тэр зовлонтойгоор хөмсгөө зангидан, хоол болон өлсгөлөнгийн асуудлыг хэрхэн шийдэхээ бодож явтал алсаас азарган тахиа донгодох чимээ сонсогдов.
Тэр чимээнээс болж Бай Шяочунь байрандаа зогсоод, аажуухан толгойгоо эргүүлэн донгодсон зүг рүү ширтлээ.
“Тахиа...”
Тэр эргэн тойрноо харж, өөрийг нь хэн ч ажиглаагүйг баталсны дараа ойролцоох бутан дунд шуртхийн орж алга болов. Дараа нь үен шиг сэм гэтэж эхэллээ.
Хэдхэн хормын дараа тэр Анхилуун Үүлэн оргилын сүнсэн шувууны аж ахуйг хүрээлсэн хашааны гадна гарч ирэв. Дотор нь тугал шиг том, гурван өнгийн сүүлтэй хэсэг тахиа ихэмсгээр сагсалзан явж байлаа. Бай Шяочунь тэднийг нүд нь гялалзан ширтэж, шүлсээ гоожуулж эхлэв.
“Мах...”
Тэр аяархан бувтнаад, дараа нь хачин өнгөөр хөхөрч эхлэв. Өргөн инээмсэглэлтэй нь хосолсон тэр хачин чимээ үнэхээр аймшигтай сонсогдож байлаа.