Би мөнх настан болно

21-р анги

21-р анги — Шяочунь ах аа…

Сонсох

Арван мянган эмийн танхим нь Анхилуун Үүлэн оргилын хамгийн хөл хөдөлгөөнтэй газруудын нэг байлаа. Бараг өдөр бүр Гадаад бүлгэмийн шавь нарын цуваа нааш цааш холхино. Үүний нэг шалтгаан нь арван чулуун хөшөө байсан бол нөгөө шалтгаан нь тэдгээр чулуун хөшөөний яг дунд байрлах Арван мянган эмийн танхим байв. Тэнд гавьяаны оноогоо эмийн ургамал болон эмийн жороор сольж болдог ажээ.

Хааяа эм найруулагчийн дагалдангийн зэрэгт дэвших шалгалт ч энд явагдана. Мөн янз бүрийн шавийн найруулсан эмийг бүлгэм буцаан худалдан авах үе ч байдаг байв. Энэ мэт олон шалтгааны улмаас энд бараг үргэлж дуу шуугиан буцалж байдаг байлаа.

Энэ газрын хөл хөдөлгөөн ихтэй байдлаас болж сүүлдээ хамгийн сүүлийн үеийн мэдээ ярилцдаг газар болон хувирчээ. Анхандаа ургамал, өвсний талаарх мэдээллээ хоорондоо солилцдог байсан ч удалгүй бүлгэмийн доторх бүх зүйлийг энд ярьдаг болов. Том жижиг ямар ч хэрэг, бүр элдэв хов жив хүртэл шавь нараар дамжин тархдаг байлаа.

Бай Шяочунь хүрч ирэхэд энд хүн пиг дүүрэн байв. Зарим нь нааш цааш явж байсан ч шавь нарын гучаас тавин хувь нь энд тэнд зогсон ярилцана. Мөн чулуун хөшөөнүүдийг сорьж, нэрсийн жагсаалтад байр эзлэхээр дугаарласан шавь нар ч байлаа.

Бай Шяочунь хэсэг зуур олны дундуур шахалцан явсаар эцэст нь хоёр дахь чулуун хөшөөний ойролцоо хүрэв. Тэр чулуун хөшөө рүү дөхөж очих гэж байтал урд нь зогсож байсан Гадаад бүлгэмийн гурван шавь өөрийнх нь талаар ярилцаж байгааг санамсаргүй сонслоо.

„Та нар сонссон уу? Сүүлийн үед бүлгэмд үнэхээр хачин зүйл болоод байна. Хэн нэгэн Оргилын эзэн Лигийн Сүнсэн сүүлт тахиануудыг зориуд хулгайлаад байх болжээ! Сонссоноор бол аль хэдийн зуу гаруй нь алга болсон гэнэ.“

„Зуу гаруй гэж юу байх вэ? Удахгүй Оргилын эзэн Лид нэг ч тахиа үлдэхгүй гэж сонссон. Сүнсэн сүүлт тахианы аж ахуйг хариуцдаг шавь нар тэр хүнийг хамгийн их эрэн сурвалжилж буй этгээдийн жагсаалтад оруулсан гэнэ. Түүнийг барьж авмагцаа жижиглэн хэрчиж, тахиануудад тэжээл болгоно гэж хүртэл хэлсэн гэсэн.“

„Үнэхээр хачин юм. Яагаад гэнэт Анхилуун Үүлэн оргилд ийм олон суутан гарч ирээд байна вэ? Эхлээд нууцлаг яст мэлхий гарч ирсэн. Одоо бүр сүртэй тахианы дээрэмчин гарч ирлээ!“

Бай Шяочунь өөрийн эрхгүй гэмшсэн мэт мөрөө хавчив. Эцсийн эцэст тэр хэдхэн тахиа хулгайлсан төдий биз дээ? Үүнээс болж ийм их үймээн дэгдэнэ гэж хэн мэдэх билээ. Харахад бараг бүгд энэ тухай мэддэг болсон байлаа.

Түүгээр ч барахгүй Сүнсэн сүүлт тахианууд үнэндээ Ли Цинхоугийнх гэдгийг мэдээд бүр ч их айв.

„Ёстой, би тийм ч олон тахиа хулгайлаагүй шүү дээ“ гэж тэр бодлоо.

Түүнийг бараг гүтгүүлж байгаа мэт санагдав. Энэ сүртэй тахианы дээрэмчний талаарх хүмүүсийн үзлийг хэрхэн өөрчлөхөө бодож байтал араас нь шуугиан дэгдэв.

„Хөөе, чи яагаад түлхээд байгаа юм? Дахин төрөх гэж яваад хоцорсон юм уу?“

„Түлхлээ л биз, яасан юм? Чи ер нь онцгой хүн биш шүү дээ. Олон хүнээс айдаг юм бол энд яах гэж ирсэн юм? Над шиг охинд түлхүүлж байгаадаа азтай гэж бод!“

„Чи…“

Энэ хоолой Бай Шяочуньд яагаад ч юм танил санагдав. Тэр эргэж харвал царай цайвар, эмзэгхэн залуу эмэгтэй цээжээ өргөн, гараа ташаандаа аван, бадриу эрийг ихэмсэглэн ширтэж зогсоно.

„Хоу Сяомэй?“ гэж Бай Шяочунь нүдээ ирмэн хэлэв.

Залуу эмэгтэй үнэхээр Хоу Сяомэй байлаа. Түүний дууг сонссон Хоу Сяомэй эргэж хараад Бай Шяочуньийг олж үзмэгц царайных нь бардам өнгө тэр дороо баяр хөөрөөр солигдов.

„Шяочунь ах аа, та мөн байна!“ гэж тэр дуу алдан, эргэж хараад түүний зүг яаран алхав. Түүнийг хараахан дэргэд нь хүрч ирээгүй байхад Бай Шяочунь халуун, цэвэр ариун аура нь нүүрийг нь шүргэн өнгөрөхийг мэдэрчээ.

„Хөөе, ариухан дүү минь“ гэж тэр сэргэлэн, дур булаам Хоу Сяомэйг ажиглан хариулав.

Бай Шяочуньий үгэнд Хоу Сяомэйгийн нүүр бага зэрэг улайв.

„Өө, боль доо, Шяочунь ах аа!“ гэж тэр эрхлэн хэлэв. „Та чинь үнэхээр тоглоомч хүн юм. Зүгээр л намайг Хоу Сяомэй гэж дууд л даа!“

Ийнхүү саяхан л ууртай зогсож байсан өнөөх охин гэнэт үзэсгэлэнтэй, дур булаам болж хувирав. Эргэн тойрны Гадаад бүлгэмийн нэлээд олон шавийн нүд гялалзаж эхэллээ. Харин саяхан түүнтэй маргалдаж байсан бадриу эр охин ямар ааштай, түргэн хувирдаг болохыг ойлгоод бие нь зарсхийв.

„Шяочунь ах аа,“ гэж Хоу Сяомэй эрхлэн хэлэв. „Миний ах уулнаас явснаасаа хойш эргэж ирээгүй. Би энд анх удаа ирж байна. Ургамал, өвсний хоёрдугаар ботийг хаанаас авах вэ?“

Энэ үнэхээр түүний энд ирж буй анхны удаа байлаа. Урьд нь ах нь бүх зүйлийг зохицуулж өгдөг байсан тул одоо өөрөө бүхнийг зохицуулах болсон Хоу Сяомэй юу хийхээ мэдэхгүй байв. Аз болоход тэр Бай Шяочуньтэй таарчээ.

Бай Шяочунь инээмсэглэн, хийх ёстой бүхнийг нь жижиг сажиг зүйл бүрийг оролцуулан тайлбарлав. Хоу Сяомэй хааяа толгой дохино. Түүнийг тайлбарлаж дуусах үед Хоу Сяомэй Бай Шяочуньийг сайхан сэтгэлтэй хүн төдийгүй, бас туйлын их мэдлэгтэй нэгэн гэж боддог болжээ.

Бай Шяочунь тайлбарлаж дуусаад Хоу Сяомэйд өөр асуулт үлдсэн эсэхийг шалгав. Дараа нь ургамал, өвсний нэгдүгээр ботийг шалгадаг эхний чулуун хөшөөг заан тайвнаар хэлэв.

„Тэр чулуун хөшөөг харж байна уу? Жагсаалтын тэргүүнд нэрээ үлдээсэн хүмүүс бүгд бүлгэмийн сонгогдсон шавь нартай адил. Тэдний аль нэг нь ирээдүйд бясалгалын ертөнцийг донсолгох хүн.

„Би бүх нэрийг нь яриад яах вэ. Зөвхөн хоёр дахь байр эзэлж буй хүнийг хар. Тэр шидэт савны дүрсийг харж байна уу? Энэ бол Анхилуун Үүлэн оргилын эмэгтэй сонгогдсон шавь нарын нэг Жоу Синьциг төлөөлдөг юм!“

„Жоу Синьци!“ гэж Хоу Сяомэй дуу алдан, шидэт савны дүрс рүү гялалзсан нүдээр харав. „Тэгэхээр тэр шидэт сав нь Оргилын эзний шавь, ургамал, өвсний сүнсний меридиантай, Дотоод бүлгэмд орох тавилантай Жоу эгчийг төлөөлдөг юм байна, тийм үү?“

Хоу Сяомэй Жоу Синьцигийн тухай ярьж байгаагаас Жоу Синьциг ямар их хүндэлдэг нь илт байлаа. Бай Шяочуньий шидэт савны тэмдгийн талаар өгсөн тайлбар түүнийг бүр ч их догдлуулжээ.

Бай Шяочунь хэсэг хугацаанд тайван өнгөөр үргэлжлүүлэн ярив. Гэвч Хоу Сяомэй шидэт савны дүрсэнд бүрэн автчихсан бөгөөд түүнээс илт дээгүүр байрласан яст мэлхийн дүрсийг огт анзаарахгүй байгааг хараад бага зэрэг дургүйцэв. Эцсийн эцэст түүний бүх тайлбарын зорилго нь Хоу Сяомэйд яст мэлхийг анзаараулах явдал байсан шүү дээ.

„Хм, Жоу Синьци үнэхээр гайхалтай нь үнэн. Тиймдээ ч ургамал, өвсний эхний чулуун хөшөөн дээр хоёрдугаар байр эзэлж чадсан юм!“ гэж тэр хэлэхдээ „хоёрдугаар байр“ хэмээх үгийг онцгойлон тодотгов.

Хоу Сяомэй хэсэг зуур ангайж байснаа хөмсгөө зангидлаа.

„Хоёрдугаар байр гэж үү? Жоу эгчийн дээр байгаа тэр яст мэлхий хэнийг төлөөлдөг юм бэ? Ямар муухай харагддаг юм бэ.“

Үүнийг сонсоод Бай Шяочунь нэлээд сэтгэл ханав. Түүний бодлоор Хоу Сяомэйд арай илүү боловсрол олгох шаардлагатай байлаа. Тэр маш хүнд царай гарган, чин сэтгэлээсээ ярьж эхлэв.

„Сяомэй, чи эндүүрч байна. Чи тэр сүрлэг харагдах яст мэлхий нь бүх бүлгэмийн хамгийн нууцлаг, биширмээр, ер бусын шавийг төлөөлдөг гэдгийг мэдэх үү?

„Энэ хүний тухай олон домог бий. Түүнийг гарч ирэх бүрд бүлгэм даяар асар их шуугиан дэгдэж, тэр бүх анхаарлын төвд ордог. Тоо томшгүй олон шавь түүний хөдөлгөөн бүрийг ажиглаж, түүнд атаархаж, бүр чангаар уухайлдаг юм.“

„Үнэхээр үү?“ Хоу Сяомэй гэнэн цайлган охин байлаа. Тиймээс Бай Шяочуньий хэлсэн үгсийг сонсоод итгэж ядан гайхсан байдалтай ширтэв.

„Чи хоёр сарын өмнө энэ шавь гарч ирээд, Жоу Синьцигийн есөн чулуун хөшөөн дээр бүгдэд нь тэргүүн байр эзлэх найдварыг нь тас цохисныг мэдэх ёстой!

„Түүнийг анх гарч ирэхдээ эхний чулуун хөшөөн дээр тэргүүн байр эзэлснийг чи мэдэх ёстой. Тэр үүнийг гарын алгаа эргүүлэхийн төдийд л хийсэн.

„Жоу Синьци өөрийн нүдээр үүнийг харсан гэдгийг чи мэдэх ёстой. Дараагийн долоо хоногийн турш тэр унтаж ч, амарч ч чадалгүй, чулуун хөшөөг дахин дахин сорьсон. Гэвч чадах бүхнээ хийсэн ч хоёрдугаар байрнаас дээшилж чадалгүй, бууж өгөхөөс өөр аргагүй болсон.

„Чи бас би, Бай Шяочунь… хм.“

Бай Шяочунь улам бүр хөөрч, эцэст нь өөрийгөө сүр хүчтэй Яст мэлхий ноён гэдгээ илчлэхийг хүссэн ч эцсийн мөчид тэсэж үлдэв. Өөрийнхөө хэн болохыг олон хүний өмнө илчлэх нь хамгийн тохиромжтой байлаа. Ганцхан залуухан охины өмнө үүнийг хийх нь дэндүү үрэлгэн хэрэг болно.

„Энэ бүхэн үнэн гэж үү?“ гэж Хоу Сяомэй асуув. Нүд нь саргүй шөнийн гялалзах одод мэт гэрэлтэж байлаа. Тэр бяцхан яст мэлхий рүү ширтэж байсан бөгөөд улайсан царай нь бишрэлээр дүүрчээ.

„Мэдээж үнэн“ гэж Бай Шяочунь дотроо санаа алдан хариулав.

Тэр саяхан буруу зам руу хазайсан хүүхдийг зөв замд нь оруулсан маш сайн зүйл хийчихлээ гэж бодож байв. Сэтгэл нь ихэд ханасан Бай Шяочунь ханцуйгаа сэгсрээд, Хоу Сяомэйгийн бишрэлийг үл тоомсорлосон хэвээр хоёр дахь чулуун хөшөөний зүг алхлаа.

Тэр олны дундуур тохойлдон гарч, хэсэг хүлээсээр ээлж нь ирэв. Модон бүхээгүүдийн нэг нь сулрахыг нэлээд удтал хүлээсний эцэст хаалгаар алхлан орж, алга болов.

Модон бүхээгийн доторх байдал түүний өмнө орж байсан бүхээгтэй адилхан байлаа. Яст мэлхий зурмагц хараа нь бүрэлзэж, чихэнд нь нүргэлэх чимээ дүүрэв. Хараа нь сэргэхэд тэр танил, хоосон орон зайдаа буцаж ирсэн байлаа. Энэ удаа ямар ч хүйтэн хоолой сонсогдсонгүй. Харин бутарсан ургамал, өвсний хэсгүүд тэр даруй өмнө нь гарч ирэв.

Бай Шяочунь үүнд бэлтгэлтэй байсан тул нүд нь гялалзан, гар нь хурдтай хөдөллөө. Нүд ирмэхийн зуур нэг нэгээрээ сүнслэг ургамлууд эвлэн бүрэлдэж эхлэв.

Цаг хугацаа өнгөрсөөр байлаа. Нэг хүжний хугацаа дуусахад таван мянга хүрэхгүй ургамал үлдсэн байв. Энэ нь анх нэг хүжний хугацаанд шалгуулж байхдаа тогтоосон амжилтаас нь хавьгүй дээр байлаа.

Харамсалтай нь хугацаа дуусжээ. Бай Шяочуньий хараа дахин бүрэлзэж, тодорхой хараатай болоход тэр модон бүхээгт буцаж ирсэн байв. Хэдийгээр бага зэрэг дутуу үлдсэн ч үр дүндээ бүрэн итгэлтэй байлаа. Тэр ургамал, өвсний гуравдугаар ботийг яаран шүүрэн авч, догдлосондоо зүрх нь хүчтэй цохилж байхад модон бүхээгээс гарлаа.

Гадаа тоо томшгүй олон Гадаад бүлгэмийн шавь харагдав. Тэдний нэлээд олон нь нэрсийн жагсаалт руу дээш харж байлаа. Бай Шяочунь яг одоо өөрийгөө үнэхээр баатар мэтээр мэдэрч байв.

„Энэ удаа би бүх бүлгэмийг донсолгоно! Бай Шяочунь гэдэг хүн алдарт Яст мэлхий ноён гэдгийг хүн бүр мэддэг болно!“

Тэр арван мянган шавийн бишрэлийн төв болох дүр зургийг төсөөлж, Хоу Сяомэйгийн нүүрэн дээр тодрох гайхшралыг хүртэл харж байлаа.

Ингэж бодохоор Бай Шяочунь чангаар инээхээ барьж чадсангүй. Дараа нь гараа сүртэй өргөн, хамаг чадлаараа „Би бол сүр хүчтэй Яст мэлхий ноён!“ гэж хашхирах гэж байтал…

Гэнэт сорилд орохоор дугаарлан зогссон Гадаад бүлгэмийн шавь нарын дундаас нэгэн хоолой сонсогдов.

„Жоу эгчийн олны анхаарлыг булаасан тэр бяцхан яст мэлхий гарч ирж зүрхлэх болов уу?“

„Тэгэхгүй байх. Жоу эгчийн шүтэн бишрэгчид галзуурчихсан хүмүүс. Тэд Өмнөд эрэг даяар тэр бяцхан яст мэлхийг хайж байгаа гэж сонссон. Түүнийг олбол амьдаар нь өвчинө гэж хүртэл зар тараасан гэсэн…“

„Би ч бас сонссон. Тэр хайгуулд Дотоод бүлгэмийн зарим шавь хүртэл нэгдсэн гэсэн.“

Бай Шяочунь гараа агаарт өргөсөн чигээрээ хүмүүсийн яриаг сонсов. Гэнэт зүрх нь чичирч эхлэв. Түүнийг Дотоод бүлгэмийн шавь нар хүртэл хайж байгааг сонсоод духан дээр нь хөлс цувлаа. Тэр яаран толгойгоо маажсанаа юу ч болоогүй мэт гараа буулгав.

Тэр хилэгнэсэн байдалтай олны дундуур шурган гарч, сандарч, ойр дотнын хүнээ алдсан мэт гашуудсан царай гаргалаа.

„Энэ чинь арай дэндэж байна! Тэд хэтрүүлээд байна. Би ердөө л нэгдүгээр байр эзэлсэн шүү дээ, тийм биз? Одоо бүр Дотоод бүлгэмийн шавь нар оролцож байна гэж үү? Үүний төлөө ингэтлээ хөөцөлдөх хэрэг байсан юм уу?“

Энэ удаад түүний царайны илэрхийлэл жинхэнэ байлаа. Огт дүр эсгэсэнгүй.

Түүнийг олны дунд орж амжаад удаагүй байтал хэн нэгэн хоёр дахь чулуун хөшөөний нэрсийн жагсаалт өөрчлөгдсөнийг анзаарав. Тэр даруй асар их шуугиан дэгдлээ.

21-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Би мөнх настан болно21-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах