Эргэн тойрны Гадаад бүлгэмийн шавь нар, ялангуяа тэмцээнээс эрт хасагдсан хүмүүс Бай Шяочуньийг ууртайгаар ширтэв. Олон хүн бүр чангаар хашхирч эхэллээ.
“Ичгүүргүй амьтан! Бай Шяочунь, чи үнэхээр ичгүүргүй юм!”
“Ингэж ялсан нь тооцогдохгүй! Үүнийг бүгд мэдэж байгаа!”
“Түүнийг тэмцээнээс хас!”
Бүгд уур хилэнгээрээ нэгдэхэд Бай Шяочунь айсандаа тэр дороо сандарч эхлэв. Хүндийг хөнгөрүүлэх чадвараа гайхуулах нь олны уурыг намжаахгүй төдийгүй, бүр ч муу үр дагаварт хүргэж, өөрийг нь бүр илүү ичгүүргүй гэж хашхирахад хүргэж мэдэхийг тэр ойлгожээ. Тиймээс тэр Ахмад Сүн рүү эргэж харав.
“Ахмад Сүн, би түрүүлсэн биз дээ? Та зарлаад өгөөч.”
Ахмад Сүн арга ядсан мэт инээмсэглэв. Харин Ли Цинхоу санаа алдав. Бай Шяочуньийг тэмцээнд оролцохыг шаардсан нь түүнийг түрүүлнэ гэж тэр яахан төсөөлөх билээ?
Ахмад Сүн толгой сэгсрэн инээв.
“Өө... тэгвэл зарлахаас яах вэ. Бай Шяочунь тэмцээнд тэргүүн байр эзэллээ!”
Үүнийг сонсоод бүгд Бай Шяочуньийг ууртай ширтэв.
Бай Шяочунь өөрийгөө үнэндээ нэлээд хүчтэй гэж боддог байлаа. Гэвч эргэн тойронд хэчнээн олон хүн байгааг бодох тусам зүрх нь айдаст хатгуулж эхлэв. Тэр аюултай газраас гарахын тулд талбайгаас дөнгөж алхах гэж байтал, эргэн тойрны хэдэн хүний тусламжтайгаар Ду Линфэй ухаан орж, өндийн суув. Тэр амьсгаадан Бай Шяочуньийг ууртай ширтэж, шүдээ зуун хашхирлаа.
“Бай Шяочунь, би ялагдсанаа хүлээн зөвшөөрөхгүй!
“Чи түрүүлсэн байж болох ч энэ нь би чамд зориуд боломж олгосонтой л холбоотой. Тэглээ гээд чамайг хэчнээн их үзэн яддаг минь өөрчлөгдөхгүй. Дахин тулалдаж зүрхлэх үү?!”
Бай Шяочунь ёжтой инээгээд цааш алхсаар байв. Түүний бодлоор энэ солиотой эмэгтэйтэй дахин тулалдана гэдэг галзуурсан хэрэг байлаа. Тэгээд ч тэр дахиад ухаан алдчихвал яах юм бэ?
“Би чамтай шидээр тулалдахгүй” гэж Ду Линфэй үргэлжлүүлэв. “Түүнээс гадна, бид хоёулаа Гадаад бүлгэмийн шавь бөгөөд Анхилуун Үүлэн оргилын эм найруулагч шавь нар. Яагаад ургамал, өвсний эрдмээр өрсөлдөж болохгүй гэж?”
Ду Линфэй бүх хугацаанд Бай Шяочуньийг ууртай ширтэж байж, үг бүрээ удаан бөгөөд шийдэмгий хэлэв.
“Хэрэв чи ялбал, миний тэр Нарсан модон сэлмийг өөртөө үлдээж болно. Харин зөвшөөрөхгүй бол харамсах болно!”
Бай Шяочунь алхахаа зогсоов. Ургамал, өвсний эрдмээр өрсөлдөнө гэдгийг сонсоод тэр тэсэлгүй толгойгоо эргүүлэн Ду Линфэй рүү харав.
Бай Шяочунь зогсож, эргэлзэж байгаа бололтой харагдсаныг үзээд Ду Линфэй зэрлэгээр дайрах хүслээ арайхийн дарж, яаран үргэлжлүүлэв.
“Бай Шяочунь, хэрэв чи ургамал, өвсний эрдмээр намайг ялж чадвал энэ Үүл сүлбэх хүжийг ч авч болно!”
Тэр ингэж хэлээд хөхөвтөр ягаан өнгийн нэгэн хүж гаргаж ирэв.
Хүж гарч ирсэн даруйдаа сүнслэг хүчээр лугшиж эхлэв. Эргэн тойрны Гадаад бүлгэмийн шавь нарын нүдэнд тэр дороо атаархлын гэрэл гялалзлаа.
“Нэгдүгээр зэрэглэлийн сүнслэг эм! Үүл сүлбэх хүж гэж үү? Энэ бол үнэхээр гайхалтай нэгдүгээр зэрэглэлийн сүнслэг эм. Маш үнэтэйгээс гадна Ци хураахын долдугаар түвшинд хүрээгүй хэн бүхэнд хэрэгтэй!”
“Ду эгч Ци хураахын тавдугаар түвшнийг давахад бэлдэж байгаа болохоор үүнд маш их гавьяаны оноо зарцуулсан байх даа...”
“Ду эгчийн ургамал, өвсний эрдэм нь Арван мянган эмийн асрын гаднах эхний гурван чулуун хөшөөний эхний хорьд багтсан. Бай Шяочунь гарцаагүй ялагдана!”
Бай Шяочунь Үүл сүлбэх хүжийг тэр дороо танив. Ургамал, өвсний тухай гуравдугаар ботид буй Үүл сүлбэх өвсний танилцуулгыг судлахдаа тэр энэ хүжний тухай уншиж байсан юм. Тэр аль хэдийн сэтгэл нь хөдөлсөн байлаа. Харин Ду Линфэй чулуун хөшөөнүүдийн эхний хорьд л багтдаг гэж хүмүүс хэлэхийг сонсоод нүд нь улам гялалзав.
Тэр хэдэн алхам ухран, ээрч түгдэрсэн дуугаар асуулаа.
“Ч-чи... чи үнэхээр ургамал, өвсний чулуун хөшөөнүүдийн эхний хорьд багтдаг юм уу?”
Үнэндээ тэр дөнгөж сая сонссон зүйлээ зөв эсэхийг л баталгаажуулахыг хүссэн байв.
“Өрсөлдөх үү, үгүй юү?!” гэж Ду Линфэй шүдээ зуун хэлэв.
“Гэхдээ би ургамал, өвсний тухай эхний гурван ботийг л судалсан...”
“Би ч бас үүнийг л хэлж байна! Эхний гурван ботиор надтай өрсөлд! Алив, зүрхэлж байвал үз!”
Ду Линфэй уурссандаа дэлбэрэх гэж байгаа мэт болов.
“За яах вэ... өрсөлдье!” гэж Бай Шяочунь хэлэв. “Одоо сэтгэл ханав уу?”
Тэр уйлах гэж байгаа мэт харагдаж байсан ч дотроо баяр хөөрөөр цэцэглэж байлаа. Энэ охин үнэхээр жаахан мангуу юм гэж бодохоос өөр аргагүй байв.
Бай Шяочуньий үгийг сонсоод олны дундаас исгэрч, дооглох чимээ гарав. Ду Линфэй гүнзгий амьсгаа авч, нэлээд их сүнслэг хүчийг сорж оруулснаар бие нь бага зэрэг тогтворжив. Тэр Бай Шяочуньийг ууртай ширтсээр Ахмад Сүн рүү алхлан очоод, гараа хавсран мэхийв.
“Ахмад аа, Бай Шяочунь бид хоёрын ургамал, өвсний эрдмийн өрсөлдөөнийг албан ёсоор гэрчилж өгөхийг шавь Ду Линфэй танаас хүсэж байна.”
Ду Линфэйд хандах Ахмад Сүний үнэлэмж улам нэмэгдэж байлаа. Тэр хэсэг зуур сахлаа илээд, инээмсэглэн хэлэв.
“Тэгье. Би гэрчилье. Гэхдээ ургамал, өвсний эрдмийн тухай ярьж байгаа болохоор сорилтын төрлийг Оргилын эзэн шийдвэл илүү дээр байх.”
Тэр Ли Цинхоу руу харав. Ли Цинхоу Бай Шяочуньийг хэсэг нухацтай ажигласнаа толгой дохилоо.
Эргэн тойрны шавь нар ч, Ду Линфэй ч ихэд догдолж байв. Ду Линфэй Ли Цинхоу руу эргэж, гараа хавсран мэхийв.
Бай Шяочунь ч бас нэрээ гаргахын тулд ямар ч аюултай тулаанд орох шаардлагагүй болсондоо баяртай байлаа. Тэр уйлах гэж байгаа мэт харагдахаа больж, харин эрүүгээ гозойлгон, сонгогдогчдын нэгэн адил бардам харцаар олныг ширтэн зогсов. Ду Линфэй хүйтнээр хамраа шуув.
Энэ үед Ли Цинхоу Бай Шяочунь, Ду Линфэй хоёрыг харан, тайван хоолойгоор ярьж эхлэв.
“Ургамал, өвсний Дао урьдчилан таашгүй. Бид үүнийг эхний гурван ботиор хязгаарлах хэдий ч тэдгээр ботид олон янзын хувьсал бий. Өнөөдөр би та хоёрт хоёр сорилт өгнө. Хэн нь ялалт байгуулж чадахыг харъя.”
Ингэж хэлээд тэр хадгалах уутандаа товшин, хоёр үр гаргаж ирэв.
“Эдгээр хоёр цэцгийн үрийг сүнслэг хүчээр хурдасган ургуулж болно. Та хоёрын ургамал, өвсний эрдмийн түвшин нь ургасан сүнслэг цэцгүүд хэдэн дэлбээтэй байхыг тодорхойлно. Эхний тойргийн ялагчийг ингэж шийднэ.”
Ли Цинхоу гараа даллахад хоёр үр Бай Шяочунь, Ду Линфэй хоёрын зүг тус тус нисэв.
Ду Линфэй үрийг ямар ч эргэлзээгүйгээр барьж авлаа. Үүний зэрэгцээ Ли Цинхоу түүн рүү эмийн үрэл нисгэхэд тэр мөн барьж авсан бөгөөд нүүрэнд нь гайхсан өнгө тодров.
“Бясалгалын сууриа сэргээхийн тулд тэр үрлийг уу” гэж Ли Цинхоу тайван хэлэв.
Ду Линфэйгийн царай гэрэлтэв. Тэр талархсанаа илэрхийлээд үрлийг залгилаа. Хэдхэн амьсгалын хугацаа өнгөрсний дараа бие нь чичирч, нүд нь хурц гэрлээр гялалзав. Түүний бясалгалын суурь бүрэн сэргэжээ.
Бай Шяочунь үүнд тийм ч баяртай байсангүй, гэвч юу ч хэлж зүрхэлсэнгүй. Харин алган дээрээ хэвтэх сүнслэг үрийг доош харан, анхааралтай судалж эхлэв.
“Таниж чадахгүй байна уу?” гэж Ду Линфэй ёжлон асуув. “Тэгвэл би чамд хэлчихье. Энэ бол Цэнхэр сүнсний өргөсний үр.”
Ингэж хэлээд тэр Бай Шяочуньийг бүрэн үл тоон нүдээ аниад, сүнслэг хүчээ эргэлдүүлж эхлэв. Дараа нь тэр хүчээ гартаа барьсан үр рүү цутгалаа.
Бараг тэр даруй маргад ногоон соёо үрнээс цухуйв. Тэр маш хурдан ургасаар ойролцоогоор метрийн гуравны нэгийн өндөрт хүрэв. Дараа нь дээр нь цэнхэр сүнслэг цэцэг дэлгэрч, ургамал улам өндөрсөж эхэллээ.
Бай Шяочунь тэнд юу болж байгааг нэг харснаа дахин үр рүү анхаарлаа хандуулж, бодлогошрон судалсаар байв.
Ли Цинхоу бүх хугацаанд Бай Шяочуньийг ажиглаж байсан бөгөөд удалгүй нүднийх нь гүнд бараг үл анзаарагдам гайхлын өнгө үзэгдэв.
Бай Шяочунь бодож зогсох зуур эргэн тойрны Гадаад бүлгэмийн шавь нар бүгд Ду Линфэйг ажиглаж байлаа. Түүний гар дахь ургамал аль хэдийн метрийн гуравны хоёрын өндөрт хүрч, хоёр дахь цэцэг нь ч дэлгэрчээ.
Бай Шяочунь үр рүүгээ сүнслэг хүч цутгаж эхлэх үед Ду Линфэйгийн сүнслэг ургамал аль хэдийн гурван цэцэг дэлгэрүүлсэн байв. Бай Шяочунь сүнслэг хүчээ тогтвортой урсгасангүй. Харин тасалданги, хүчтэй султайгаар цутгаж байлаа. Үр соёолох үед тэр бүр эхний хэдэн соёог амьсгалаараа хийсгэн зайлуулжээ.
Нэг хүж шатаж дуусахуйц хугацаа өнгөрөхөд Ду Линфэйгийн царай цонхийж, шүдээ зуун байв. Тэр үлдсэн эцсийн хүчээрээ зургаа дахь цэнхэр цэцгийг дэлгэрүүлээд, санаа алдан тайвшрав. Тэгээд ургамлаа хажуудаа тавьж, гараа хавсран Ли Цинхоу руу мэхийв.
Ли Цинхоу толгой дохилоо.
“Зургаан сүнслэг цэцэг. Бүгд дээд зэргийн чанартай байна. Сайн ажиллалаа.”
Ду Линфэй өөртөө ихэд сэтгэл ханасан байдалтай Бай Шяочунь рүү харав. Түүний сүнслэг ургамал метрийн гуравны нэгийн өндөрт ч хүрээгүй байхыг хараад ёжтой инээмсэглэл нь улам өргөжив.
Эргэн тойрны Гадаад бүлгэмийн шавь нар улам ихэд догдолж эхэллээ.
“Ду эгч нэр хүндээ яах аргагүй дааж байна. Тэр Цэнхэр сүнсний өргөс зургаан цэцэг дэлгэрүүллээ. Үнэхээр гайхалтай! Бай Шяочунь нэг ч цэцэг дэлгэрүүлж чадаагүй байна. Тэр бүр хэрэг алга!”
“Ургамал хурдасган ургуулах өрсөлдөөнд эхлээд үрийг судалж, дараа нь өвөрмөц хурдасгах аргаар ургуулдаг. Энэ тал дээр Ду эгч үнэхээр тэргүүлж байна.”
Олны яриан дунд Бай Шяочуньий сүнслэг ургамал аажмаар метрийн гуравны нэгийн өндөрт хүрэв. Үүний дараа бага зэрэг хорчийсон цэнхэр цэцэг гарч ирлээ. Ду Линфэйгийн цэцгүүдтэй харьцуулахад энэ нь тэжээл дутсан мэт харагдаж, олны дундаас инээд ч сонсогдов.
Гэвч дараагийн мөчид намхан ургамал дээр хоёр дахь цэнхэр цэцэг гэнэт гарч ирэв. Дараа нь гурав дахь, дөрөв дэх, тав дахь, зургаа дахь, долоо дахь нь ар араасаа дэлгэрлээ.
Хэдхэн амьсгалын төдийд Бай Шяочуньий сүнслэг ургамал есөн цэцэг дэлгэрүүлэв!
Үүнийг хараад бүгд цочирдон, итгэж ядан балмагдав.
Ду Линфэй өөрийнх нь хувьд огт төсөөлөхийн аргагүй энэ дүр зургийг ширтэж байлаа.
“Цэнхэр сүнсний өргөс метрийн гуравны нэг тутамд нэг цэцэг дэлгэрүүлдэг. Ердөө метрийн гуравны нэгийн өндөртэй байж энэ ургамал яаж есөн цэцэгтэй болдог байна?!”
Гэвч бүх зүйл үүгээр дууссангүй. Есөн жижиг цэнхэр цэцэг гарч ирсэн тэр мөчид Бай Шяочунь нүдээ аниад, гүнзгий амьсгаа авснаа огцом үлээлээ. Тэр ганцхан амьсгалдаа сүнслэг хүч шингээн, есөн цэцгэн дээр буулгав. Цэцгүүд нүд ирмэхийн зуур чичирч, өнгө нь хувирч эхэллээ. Тэд цэнхэр байхаа больж, харин нил өнгөтэй болов!
Нил өнгө нь хөхөөс үүсдэг ч өнгө нь илүү гүн, илүү баялаг!¹
Юу болж байгааг ойлгосон даруйд хүмүүсийн нүд гайхшран томров.
“Энэ чинь... Цэнхэр сүнсний өргөс биш байна!”
“Нил сүнсний өргөс! Энэ бол Нил сүнсний өргөс байна! Түүний үрийг Цэнхэр сүнсний өргөсний үрээс ялгахад маш хэцүү. Үнэндээ Нил сүнсний өргөсөнд Цэнхэр сүнсний өргөсний ургалтыг хурдасгах аргыг хэрэглэвэл Цэнхэр сүнсний өргөс ургана. Гэхдээ үрээ дэмий үрсэн хэрэг болно!”
Бүгд цочирдон, итгэж ядан Бай Шяочуньийг ширтэв.
Бай Шяочунь нүдээ нээгээд, Нил сүнсний өргөсөө хажуу тийш тавив. Тэр доогтой инээгээд, гараа ардаа авч, Ду Линфэй рүү харав.
Түүний ургамал, өвсний эрдэм аль хэдийн үгээр илэрхийлэхийн аргагүй түвшинд хүрсэн байлаа. Үрийг хэсэг судалсныхаа дараа тэр ялгааг нь анзаарч, ямар төрлийн үр болохыг төвөггүй тодорхойлсон юм.
Ду Линфэйгийн царай хувирав. Түүнд хэн нэгэн саяхан нүүр рүү нь алгадсан мэт санагдав. Тэр ганхран хэдэн алхам ухарч, эхлээд өөрийн Цэнхэр сүнсний өргөсийг, дараа нь Бай Шяочуньий Нил сүнсний өргөсийг харав. Гэнэт нүүр нь халуу дүүгэв. Тэр саяхан Бай Шяочуньийг мэдлэггүй гэж загнасан боловч хэдхэн хормын дараа Бай Шяочунь түүний үрийг дэмий үрсэн болохыг баттай харуулжээ.
“Энэ Бай Шяочунь үнэхээр дэндүү азтай юм” гэж тэр шүдээ хавиран бодов. “Би үүнийг Цэнхэр сүнсний өргөс гэж бодсон. Харин тэр Нил сүнсний өргөс гэж таачихлаа. Гэхдээ энэ нь зүгээр л азтай тохиолдол байсан болохоос үрийг үнэхээр таньсан хэрэг биш!”
“Эхний тойрогт Бай Шяочунь яллаа” гэж Ли Цинхоу хүйтнээр хэлэв. “Энэ үнэхээр Нил сүнсний өргөсний үр байсан болохоос Цэнхэр сүнсний өргөсний үр биш. Тэд хоорондоо төстэй боловч зарим судал нь өөрөөр ургасан байдаг. Хамгийн нарийн ширийн хүртэл судлахгүй бол энэ хоёрыг андуурахад амархан.”
Тэр Бай Шяочунь рүү харан дахин гараа даллахад нэгэн сүнслэг ургамал гарч ирэв.
Энэ бол дөрвөн өнгө хосолсон тун өвөрмөц ургамал байлаа. Янз бүрийн хэлбэртэй есөн навчтай бөгөөд дээр нь нэг хар, нэг цагаан хоёр цэцэг ургасан байв. Тэр хоёр цэцэг бараг амьтай мэт харагдаж, нэг нэгнээ дарангуйлахыг хүсэж буй мэт байнга тэмцэлдэнэ. Ургамал бүхэлдээ нэг л ургамал мэт боловч анхааралтай ажиглавал залган нийлүүлсэн шинж нь харагдана.
“Эхний тойрог ургалтыг хурдасгахад зориулагдсан. Харин хоёр дахь тойрог таних чадварыг шалгана. Энэ сүнслэг ургамлыг олон өөр ургамлыг залган нийлүүлж бүтээжээ. Та хоёрын хэн нь залгахад ашигласан ургамлын төрлүүдээс хамгийн олныг зөв танина, тэр ялагч болно.”
Ли Цинхоу залгасан ургамлыг өмнөө хөвүүлэн гаргаж тавиад, Бай Шяочунь рүү харав. Бай Шяочуньийг бүлгэмд авчирсан хүн нь тэр байсан тул энэ шавь өөр ямар гайхмаар зүйл хийж чадахыг ихэд сонирхож байлаа.
Ду Линфэй шүдээ зуулаа. Саяхан тэр зүгээр л хайхрамжгүй хандсан гэж бодож байв. Харин одоо урьд хожид байгаагүйгээр анхаарлаа төвлөрүүлжээ. Тэр хаш чулуун зурвас гаргаж ирээд, сүнслэг ургамал руу алхлан очив.
Бай Шяочуньий нүд сонирхлоор гялалзаж байлаа. Тэр мөн урагшилж, ургамлыг шалгаж эхлэв. Хааяа хаш чулуун зурвас дээр тэмдэглэл хийж байв.
Удалгүй Ду Линфэй ухарч, хамрынхаа угийг үрэв. Дараа нь тэр царайгаа барайлган Бай Шяочунь рүү харав. Тэр найман төрлийн ургамлыг таньсан байлаа. Үлдсэн нь түүний танихгүй ургамлууд байв.
Гэвч Бай Шяочунь хараахан дуусаагүй байлаа. Нүд нь улам тод гэрэлтэж, ургамлыг тойрон эргэлдсээр байв. Хааяа тэр бүр гайхсан дуу алдана.
“Хөөх, үүнийг хүртэл ингэж болох нь ээ?!”
“Энэ чинь... үнэхээр сонирхолтой юм байна!”
Олны зүгээс тэднийг чимээгүй ажиглаж байлаа. Тэдний хэн нь ч Бай Шяочунь ямар нэгэн ургамлыг таньж чадна гэдэгт итгэсэнгүй. Үнэндээ тэдний ихэнх нь түүнийг Нил сүнсний өргөсийг ургуулсан нь зүгээр л азтай тохиолдол байсан гэдэгт итгэлтэй байлаа.
“Дүр эсгэгч!” гэж Ду Линфэй дотроо бодов. “Тийм ээ, чи дүр эсгээд л бай!”
Тэр сэтгэл дотроо бага багаар түгшиж эхэлсэн бөгөөд Бай Шяочуньийг үзэн ядах нь улам нэмэгдсээр байв.
Нэг хүж шатаж дуусахуйц хугацаа өнгөрсөн ч Бай Шяочунь ажлаа үргэлжлүүлсээр байлаа. Тэр хийж буй зүйлдээ бүрэн автаж, тэмцээнд оролцож байгаагаа хүртэл мартсан байв. Ийм залгасан ургамлыг харах нь түүний ургамал, өвсний эрдмийн талаарх оюун санаанд асар том хаалга нээсэн мэт санагджээ. Гэнэт тэр өөрийн сайн мэддэг хэдэн арван мянган эмийн ургамал тус тусдаа хэрэгтэй байхаас гадна, хооронд нь хольж ч болдгийг ойлгов.
Эцэст нь тэр дурамжхан ухарлаа. Нүд нь сонирхол, бишрэлээр гэрэлтэж байв.
Ли Цинхоу, Ахмад Сүн хоёр хоорондоо харц солилцов. Дараа нь Ли Цинхоу ярив.
“За, одоо та хоёр ямар сүнслэг ургамлуудыг таньснаа хэлэх цаг болжээ. Ду Линфэй, чи эхэл.”
Ду Линфэй шүдээ зуугаад, хаш чулуун зурвасаа гарган ярьж эхлэв.
“Би Усантэнгэрийн бажууна, Хүйтэн улын үндэс, Газрын лууны жимс, Үүрийн манангийн хаг зэрэг найман төрлийн ургамал харсан...”
Тэр хамгийн сүүлчийн эмийн ургамлыг хэлтэл үргэлжлүүлэв.
“Тамгат өвсний цэцэг!”
Ингээд Ду Линфэй Бай Шяочунь рүү харав. Тэр Бай Шяочунь өөрийг нь хэзээ ч давж чадахгүй гэдэгт итгэлтэй байлаа. Найман ургамал гэдэг нэг их олон биш мэт сонсогдож болох ч ингэж төгс залгасан эмийн ургамлын олон бүрдлийг таних нь үнэхээр хэцүү даалгавар байв. Үнэндээ найм гэдэг нэлээд их тоо байлаа.
“Хэрэв Бай Шяочунь ичгүүргүй зан гарган миний хэлсэн тэр найман ургамлыг яг давтаж хэлэхээр оролдвол” гэж тэр хүйтнээр хэлэв, “хаш чулуун зурвасуудыг баримт болгон тулгаж болно!”
Бай Шяочунь хоолойгоо засаж, эргэн тойрноо нэг харав. Дараа нь ханцуйгаа сэгсрэн, тэмдэглэлээ бичсэн хаш чулуун зурвасаа гаргаж ирлээ.
“Ду эгчийн хэлсэн найман ургамлыг түр орхиё. Түүнээс гадна би нийт жаран долоон төрлийн эмийн ургамал олж харсан. Харамсалтай нь, тэдгээрээс гучин нэгийг нь таньж чадсангүй. Тэгэхээр эцэст нь би гучин зургааг нь таньсан.”
Түүний үг эргэн тойрны шавь нарыг тэр дороо шуугиуллаа.
“Гучин зургаа гэж үү? Яаж тэр боломжтой байна?!”
“Долоо, найм л дээд хязгаар байх ёстой. Тэр яаж хэдэн арван ургамлыг таньж чаддаг байна?!”
Ду Линфэй Бай Шяочуньийг хүйтнээр ширтэв. Тэр түүний үгэнд огт итгэсэнгүй. Бай Шяочунь зүгээр л ургамлын төрлүүдийг санамсаргүйгээр таах гэж байна гэж боджээ.
“Дүү Бай” гэж тэр ёжлон хэлэв. “Яагаад шууд гучин мянган төрлийн ургамал байсан гэж хэлж болохгүй гэж? Тэгвэл ургамал, өвсний тухай гуравдугаар ботид буй бүхнийг хамарна. Ядаж хэдийг нь зөв таах нь лавтай биз.”
¹ Энэ бол аливаа зүйл өөр нэг зүйлээс үүссэн ч түүнээсээ илүү болсныг илэрхийлдэг Хятадын түгээмэл хэллэг юм.