Хязгааргүй удаан хүлээсэн мэт санагдсан ч ямар ч ер бусын зүйл тохиолдсонгүй. Бай Шяочунь яст мэлхийн тогоон дээрх хээнүүдийг бодлогоширон ширтээд, дараа нь зуухны дотор өнгийж харлаа. Түлээнээс үнс л үлдсэн байв. Тиймээс тэр явж гараад, хэдэн минутын дараа дахин түлээ тэвэрсээр буцаж ирэв.
Гал тогоонд хувийн хэрэгцээнд зориулж түлээ хэрэглэх нь тийм ч түгээмэл биш байлаа. Тиймээс тэр дахин түлээ авахын тулд Том Бүдүүн Жанг зориуд хайж очин гуйхаас өөр аргагүй болсон юм.
Галаа асаасныхаа дараа Бай Шяочунь яст мэлхийн тогоон дээрх эхний хээнд дахин анхаарлаа төвлөрүүлэв. Түлээ шатахын хэрээр хээ гэрэлтэж эхэллээ. Бай Шяочунийн зүрх догдлон хүчтэй цохилж байтал гэнэт модон сэлэм нүд гялбам мөнгөлөг гэрэл цацруулав.
Тэр хэдэн алхам ухарлаа. Удалгүй гэрэл аажмаар бүдгэрч, тогоон дотроос хатгах мэт хурц мэдрэмж тархаж эхлэв.
Бай Шяочунь гүнзгий амьсгаа аваад, тогоо руу болгоомжтой ойртлоо. Модон сэлэм нь сүнслэг будааны ширхэгтэй адилхан, дээрээ тод мөнгөлөг хээтэй болсон байв. Тэр хээ аажмаар бараан мөнгөлөг өнгө болон хувирчээ.
Сэлэм өмнөхөөсөө өөр харагдаж байлаа. Модоор хийсэн хэвээр байсан ч одоо яг л төмрөөр хийсэн мэт санагдана. Бай Шяочунийн нүд гэрэлтэж, сэлмийг тогооноос болгоомжтой гаргаж авлаа. Сэлэм өмнөхөөсөө хүнд болсон бөгөөд бас нэгэн төрлийн хүйтэн мэдрэмж ялгаруулж байв.
— Болчихлоо! Модон сэлэм дээр хийсэн анхны сүнслэг сайжруулалт маань амжилттай боллоо!
Бай Шяочунь сэлмээ баярлан илж байснаа тогоо руу хараад, одоо яахаа бодлоо. Эцэст нь түүнийг байгаа газарт нь орхихоор шийдэв. Тогоог энгийн эд зүйл мэт харьцах тусам хэн нэгэн анхаарал хандуулах магадлал багасна.
Сүнслэг будааг харин бага багаар идэж байхаар шийджээ. Мөн модон сэлмээ хэнд ч харуулахгүй байх хэрэгтэй байв. Үүнээс гадна гэрэлтдэг хээг нь ямар нэгэн аргаар будгаар далдлах санаа түүнд төрлөө.
Эцэст нь өрөөгөө цэгцэлчихээд, ер бусын юу ч болоогүй мэт тайван алхсаар гарч ирэв. Дараагийн хэдэн өдөр тэр Гал тогооноос янз бүрийн шингэн материал цуглуулж, сэлмээ будлаа. Сэлэм тод өнгөтэй болсон ч нүдэнд нэг л муухай харагдана. Хамгийн чухал нь сүнслэг хээ нь ил харагдахааргүй сайн далдлагдсан байв. Бай Шяочунь эцэст нь сэтгэл хангалуун толгой дохилоо.
Өдөр хоног өнгөрөхийн хэрээр Бай Шяочунь Гал тогооны амьдралд усанд орсон загас шиг дасав. Тэр бусад Ах нартаа хурдан уусаж, тэнд явагддаг ажилтай ч танил болжээ. Удалгүй өөр өөр төрлийн сүнслэг хоол хийхэд өөр өөр төрлийн гал хэрэгтэйг мэдэв. Үнэндээ галыг өнгөөр нь ангилдаг байлаа. Нэг өнгийн гал, хоёр өнгийн гал гэх мэт. Тэр өмнө нь яст мэлхийн тогоогоо халаахад ашигласан түлээ нь нэг өнгийн галын түлээ байв.
Том Бүдүүн Жан Бай Шяочунд улам их дуртай болж, түүнд онцгой анхаарал тавих болов. Тэгээд хэлсэн ёсоор нь хэдэн сарын дараа Бай Шяочунь таргалж эхэллээ.
Тэр бүлгэмд анх орж ирэхдээ байсан туранхай жаал байхаа больжээ. Таргалсан төдийгүй арьс нь өмнөхөөсөө цайж, толигор болсон байв. Тэр урьд урьдынхаасаа ч илүү хоргүй харагдаж, “Есдүгээр Бүдүүн Бай” хэмээн дуудуулах хэмжээнд хүрч байлаа.
Мөн тэр тусгай зуушны цагт зориулсан зохицуулалтыг нэг бус удаа хүртжээ. Гэвч Бай Шяочунийн хамгийн их бухимдсан зүйл нь таргалсан ч бясалгалын ахиц нь урьдын адил удаан хэвээр байсан явдал байв. Эцэст нь тэр үүнд санаа зовохоо больж, ихэнх цагаа Ах нартайгаа хамт идэж уун өнгөрөөдөг болов.
Амьдрал сайхан байлаа.
Сар өнгөрөх тусам тэр Сүнсний Урсгалын бүлгэмд болсон сүүлийн үеийн үйл явдлын тухай хов живийн тасархай мэдээллүүдийг сонсдог болов.
Түүнчлэн Том Бүдүүн Жан түүнд бүлгэмийн талаар илүү ихийг зааж өгчээ. Тэр бүлгэмийн шавь нар Дотоод бүлгэм болон Гадаад бүлгэмд хуваагддагийг мэдэв. Чи Нягтруулах шатны гуравдугаар түвшин хүртэл бясалгаж чадсан ямар ч алба зарц бүлгэмийн янз бүрийн уулын оргилд байдаг галын сорилд оролцох эрхтэй байлаа. Галын сорилыг давсан алба зарц тухайн уулын оргилд Гадаад бүлгэмийн шавь болон орж чадна. Харин Гадаад бүлгэмийн шавь болсон хүн л үнэхээр Сүнсний Урсгалын бүлгэмийн нэг хэсэгт тооцогдоно.
Гэвч ийм амжилтад хүрэх нь үнэхээр гайхалтай гавьяанд тооцогдож, загас лууны хаалгыг даван харайхтай адил байв. Сар бүрийн галын сорилын эхний гурван оролцогчийг л хүлээн авдаг тул Гадаад бүлгэмийн шавь болж чадах хүмүүсийн тоо хязгаартай байлаа.
Нэгэн өдөр Долоодугаар Бүдүүн гадагш гарч, хэрэгцээт зүйлс худалдан авахаар төлөвлөгдсөн байв. Гэвч тэр өөр ажилд завгүй болсон тул Том Бүдүүн Жан Бай Шяочунийн нэрийг дуудан, Долоодугаар Бүдүүнийг орлохыг түүнд хэлэв.
Бай Шяочунь хэсэг зуур эргэлзэв. Хэдэн сарын өмнө Сюй Баоцайтай тохиолдсон явдал санаанд нь оржээ. Үнэндээ санаа зовох зүйл биш байж болох ч тэр сэтгэл түгшсэн хэвээр байв.
Гарахынхаа өмнө өрөөндөө буцаж орон, найман том хутга авч бүсэндээ зүүгээд, зургаан давхар урт арьсан дээл өмслөө. Хувцаслаж дуусах үедээ тэр бөөрөнхий бөмбөг шиг харагдаж байв.
Гэхдээ хамгийн чухал нь өөрийгөө илүү аюулгүй мэдэрч байлаа. Эцэст нь тогоогоо нуруундаа үүрч уяад, бүр ч аюулгүй болсон мэт санагдав. Тэгээд Гал тогооноос гарч, уулын бэл рүү уруудан алхлаа.
Бүлгэмийн ногоон шохойн чулуун замаар алхах зуураа тэр эргэн тойрны үзэсгэлэнт барилга, хашаануудыг харж, урьд урьдынхаасаа ч илүү бахархах болов.
— Цаг хугацаа нисэн өнгөрөх юм аа! — хэмээн тэр бодож, гараа ардаа үүрэв. — Амьдрал зүүд шиг. Би, Бай Шяочунь, хэдхэн сарын турш л бясалгал хийсэн. Гэвч мөнх бусын ертөнц, тосгонд өнгөрүүлсэн амьдралаа бодохоор нүдэнд нулимс цийлэгнэдэг.
Тэр бүсэндээ найман том хутга зүүж, нуруундаа тогоо үүрэн, олон давхар хувцас өмссөн чигээрээ элэгдэж муудсан тоглоомын бөмбөг шиг харагдан алхаж байлаа. Замд нь заримдаа өөр алба зарц нар тааралдаж, тэд Бай Шяочунийг өнгөрөхөд хажуугийнхаа нүдээр сэм харна.
Түүнийг харсан хэдэн эмэгтэй шавь бүр чангаар инээхээ барьж чадсангүй. Тэд гараараа амаа таглахад инээд нь мөнгөн хонх шиг цэвэр тунгалаг, уянгалаг сонсогдоно.
Бай Шяочунийн нүүр бага зэрэг улайсан ч тэр өөрийгөө урьд урьдынхаасаа ч илүү сүртэй харагдаж байна гэж бодов. Хоолойгоо засаж, цээжээ түрэн, цааш тайван алхлаа.
Удалгүй, тэр гуравдугаар оргилын алба зарц нарын дүүргээс ч гарч амжаагүй байхдаа олон алба зарц холын зүг рүү догдлон гүйлдэж байхыг олж харав. Тэд гуравдугаар оргилын орой руу хүргэдэг замын зүг явж байлаа. Тэнд Гадаад бүлгэмийн шавь нар байнга цугладаг аж.
Тэр зүг рүү улам олон алба зарц гүйлдэн очиж, бүгд ихэд догдолсон харагдана. Бай Шяочунь гайхан, хажуугаар нь гүйж өнгөрсөн туранхай нэгэн алба зарцыг шүүрэн барив.
— Дүү минь, юу болоод байна вэ? — гэж Бай Шяочунь гайхсан янзтай асуулаа. — Бүгд яагаад тийшээ гүйгээд байгаа юм бэ?
Залуу эр ууртайгаар түүн рүү харснаа Бай Шяочунийн нуруун дээрх хар тогоог олж хараад, царай нь атаархсан шинжтэй болов.
— Ах аа, таныг Гал тогооных гэж мэдсэнгүй. Та ч бас хүрээд ир. Гадаад бүлгэмийн хоёр Сонгогдогч болох Жоу Хун, Жан Идэ хоёр галын сорилын талбайд хүч үзэж байна. Тэд хоорондоо өс санасан улс гэсэн. Ямар ч байсан хоёулаа Чи Нягтруулах шатны зургаадугаар түвшинд байгаа. Тэднийг хараад бага ч гэсэн юм сурч, бүр гэгээрэл олж магадгүй.
Ингэж тайлбарлачихаад залуу эр үйл явдлаас хоцрох вий гэсэн мэт яаран гүйлээ.
Бай Шяочунь ихэд сониучирхан, хүмүүсийн урсгалыг даган яаравчлав. Тэд алба зарц нарын дүүргээс гарч, гуравдугаар оргилын бэлд хүрэхэд тэндээс асар том өргөгдсөн тавцан харагдав.
Тавцан ойролцоогоор гурван мянган метр өргөн бөгөөд эргэн тойронд нь алба зарц нар олноороо цугларчээ. Уулын дээгүүрх газруудаас ч хүмүүс ажиглаж байв. Тэд бүгд тансаг хувцасласан бөгөөд Гадаад бүлгэмийн шавь нар болох нь илт байлаа.
Тавцан дээр хоёр залуу эр байв. Хоёулаа тансаг хувцас өмссөн ажээ. Тэдний нэг нь нүүрээ дагасан сорвитой, нөгөө нь хаш чулуу шиг цагаан царайтай байв. Хоёулаа нааш цааш тулалдан, хүчтэй дэлсэх чимээ цуурайлгаж байлаа.
Тэднийг тойрон шидэт эд зүйлсийн гэрэл гялалзана. Сорвитой залуугийн өмнө жижиг туг хөвж байв. Үл үзэгдэх гар даллаж байгаа мэт туг өөрөө намиран хөдөлж, эргэлдэх тугнаас манан барын дүрс бүрэлджээ. Тэр бар дүлийрмээр чангаар архирч байв.
Хаш царайт залуу тулалдах зуураа нааш цааш бүжиглэх мэт хөдөлнө. Түүний гарт жижигхэн цэнхэр сэлэм байсан бөгөөд агаарыг исгэрүүлэн зүсэж, араасаа гэрлийн зурвас үлдээнэ.
Бай Шяочунь нисэн явах сэлмийг хараад амьсгаа алдав. Тэр өөрийн модон сэлмээ ч мөн адил удирдаж чаддаг байсан ч ур чадварын түвшинг нь хаш царайт залуугийнхтай харьцуулах аргагүй байлаа.
Хамгийн гайхалтай нь тэр хоёр залуу юу ч барьж үлдээлгүй тулалдаж байсан явдал байв. Тэднээс хөнөөх санаархал хүчтэй мэдрэгдэж, удалгүй амь насанд аюултай олон нөхцөл байдал үүсэв. Хоёулаа хүнд шархадсан бөгөөд шарх нь амь насанд нь аюултай биш байсан ч энэ дүр зураг үнэхээр цочирдом байлаа.
Энэ бол Бай Шяочунийн бясалгагчид тулалдахыг анх удаа харж байгаа нь байв. Үхэшгүй мөнхтөнүүд тулалдахдаа ийм байдаг гэж төсөөлж байснаас нь тэс өөр байлаа. Тэдний бие биеэ хэрцгий, догшин довтлохыг хараад зүрх нь айсандаа хүчтэй цохилов.
— Үхэшгүй мөнхийг бясалгана гэдэг чинь зүгээр л мөнх амьдрахын төлөө биш гэж үү? Энэ зодолдох, алах нь юуных вэ? Хэрэв би хөөрхий муу амиа алдчихвал яах вэ?
Бай Шяочунь сорвитой залуугийн манан бар нөгөө залуу руу араатан мэт дайрахыг харан сандарсандаа шүлсээ залгив. Духан дээрх хөлсөө арчаад, гадаад ертөнц үнэхээр аюултай газар болохыг гэнэт ойлголоо. Аюулгүй Гал тогоондоо буцаж үлдсэн нь хамаагүй дээр санаа байжээ.
Ийм дүгнэлтэд хүрсэн тэр буцаж яаран явах гэтэл гэнэт хэн нэгэн нэрийг нь чангаар дуудав.
— Бай Шяочунь!
Тэр эргэж хартал цусаар бичсэн зарлалын эзэн Сюй Баоцай түүн рүү догшин царайлан яаран ирж байв. Түүний хажууд модон сэлэм хөвж, ер бусын гэрэл гялалзуулна. Тэр гэрэл Чи Нягтруулах шатны нэгдүгээр түвшнийг илт давсан нь тодорхой байлаа. Сэлэм нисэхдээ араасаа гэрлийн зурвас үлдээж, сүрдмээр сүнслэг дарамт ялгаруулж байв.
Бай Шяочунь өөр рүү нь чиглэн ирж буй модон сэлмийг хараад нүд нь томорч, үхлийн аюулын хүчтэй мэдрэмж түүнийг нөмрөв.
“Тэр намайг алах нь!”
Тэр даруй эсрэг зүг рүү гүйж эхлээд:
— Хүн аллаа! Хүн аллаа! — хэмээн хашхирлаа.
Тэнд байсан бусад алба зарц нар бүгд дууг нь сонсон цочирч, түүн рүү харлаа. Түүний хашхираан маш чанга байсан тул Жоу Хун, Жан Идэ хоёр хүртэл тулалдахаа зогсоов.
Үнэндээ Сюй Баоцай ч түүний хашхираанаас балмагджээ. Тэр ердөө л Бай Шяочунийн нэрийг хашхираад, араас нь хөөж эхэлсэн. Сэлэм нь Бай Шяочунд бүр хүрээгүй байхад Бай Шяочунь олон удаа хутгалуулсан мэт орилж байлаа.
Сюй Баоцай Бай Шяочунд маш их үзэн ядаж, хорсож байв. Царай нь цонхийсон тэр араас нь гүйн:
— Бай Шяочунь, нааш ир! Чи чинь зодолдож чаддаг биз дээ! Юундаа зугтаад байгаа юм бэ?! — хэмээн хашхирлаа.
— Би зодолдож чаддаг байсан юм бол юундаа зугтах вэ, тэнэг минь?! Аль хэдийн чамайг алчихсан байхгүй юу! Хүн аллаа! Хүн аллаа!
Бай Шяочунийн хашхираан улам чангарч, тэр тарган жижигхэн туулай шиг эсрэг зүг рүү хамаг хурдаараа зугтав.
Энэ зуур уулын яг орой дээр, агаарт түрж гарсан нэгэн барилгад хоёр эр го тоглоом тоглож байлаа. Нэг нь дунд эргэм насны хүн, нөгөө нь хөгшин эр байв.
Дунд эргэм насны хүн нь Ли Чинхоу байлаа. Харин хөгшин эр цав цагаан үстэй, улаа бутарсан царайтай ажээ. Нүд нь хурц гэрэлтэж, жирийн нэгэн хүн биш гэдэг нь илт байв. Тэр яг одоо доор өрнөж буй дүр зургийг ажиглаж байлаа.
Хөгшин эр инээд алдан:
— Чинхоу, чи бүлгэмдээ ямар сонирхолтой хүүхэд авчирсан юм бэ? — гэв.
— Ичих юм аа, бүлгэмийн тэргүүн. Энэ хүүхдийн зан чанарыг нэлээд засах хэрэгтэй байна.
Ли Чинхоу толгой нь өвдөж буй мэт санаа алдан, тоглоомын чулуугаа тавцан дээр байрлуулаад толгой сэгсрэв.
Хөгшин эр сахлаа илэн:
— Гал тогооны хүүхдүүд нэлээд их зантай улс. Гэтэл энэ хүүхэд тэдэнтэй бүр яг таарч байна. Амаргүй хэрэг шүү. Хмм... — гэж ёжлон хэллээ.