Бай Сяочүний орилох дуу гуравдугаар оргилын доорх агаараар долгиолон тархаж, олон зарц шавийн гайхсан анхаарлыг татав. Тэд бүгд нуруундаа хар тогоо үүрч, хэд хэдэн давхар хувцас өмссөн Бай Сяочүнийг зарц шавь нарын дүүргээр хар хурдаараа гүйж явааг тодхон харж байлаа. Тэр яг л бөөрөнхий тарган бөмбөг шиг харагдана.
Холоос Бай Сяочүнийг өөрийг нь ялгаж харахад хэцүү байсан ч хар тогоог нь лавтай харж болно. Тэр нисэх мэт давхихдаа бараг л цох шиг харагдаж байв.
Тэгээд бүсэндээ зүүсэн найман мах хяргах хутга нь зугтан гүйхэд нь хоорондоо мөргөлдөн, тас няс хийх чимээ гаргана.
“Аллаа!” гэж тэр гүйх зуураа хашхирч, хурдаа улам нэмэв. “Хэн нэгэн намайг авраач! Би үхмээргүй байна аа...”
Шюй Баоцай түүний араас бараг гүйцэх шахам нэхэж байлаа. Царай нь цонхийж, нүд нь догшин гэрэлтэн, зүрх нь түгшүүр, уур хилэнгээр дүүрсэн байв.
Бай Сяочүнийг ингэж хөөж явах нь зарц шавь нарын анхаарлыг ихэд татаж байсан тул Шюй Баоцай хүндэт харуулынхан үүнийг анзаарч магадгүй хэмээн санаа зовж байлаа. Сэтгэл доторх түгшүүр нь улам бүр нэмэгдэв.
“Чөтгөр ав! Хашхирахаа боль!” гэж Шюй Баоцай уурлан орилов. “Дуугүй бай! Юундаа орилоод байгаа юм? Амаа тат!”
Тэр шүдээ зууж, хоёр гараараа шившлэгийн дохио үйлдэв. Модон илд гэрэлтэн анивчаад, зугтан гүйж буй Бай Сяочүний зүг харван одов.
Модон илд Бай Сяочүний хар тогоонд мөргөхөд тасхийсэн чимээ гарлаа. Чимээ эргэн цуурайтсан ч Бай Сяочүн юу ч болоогүй мэт гүйсээр байв.
Шюй Баоцай шүдээ хавирав. Бай Сяочүний нуруун дээрх том тогоо биеийнх нь бараг тал хувийг халхалж байсан тул түүнд онох үнэхээр хэцүү байлаа. Гэвч өөр сонголт бараг үлдээгүй гэдгээ мэдэрсэн учир Шюй Баоцай хөөсөөр байв.
Ингээд тэд зарц шавь нарын дүүргээр уралдан давхилаа. Урд нь Бай Сяочүн, араас нь Шюй Баоцай.
“Энэ нөхөр нуруундаа тогоотой байж бас их хурдан юм!” гэж амьсгаадан, улам бүр хоцорч явахдаа Шюй Баоцай бодов.
Түүний бясалгалын суурь Ци хураахын хоёрдугаар шатанд байсан бөгөөд тэр чадлынхаа хэрээр гүйж байлаа. Харин Бай Сяочүн сүүлэн дээр нь гишгэсэн туулай шиг улайран давхиж байв. Шюй Баоцай яаж ч хичээгээд түүнд гүйцэж чадсангүй.
Бүр аймшигтай нь тэр ядарч эхэлсэн атлаа өрсөлдөгчдөө хуруу ч хүргэж чадаагүй байв. Харин Бай Сяочүн өчүүхөн ч ядраагүй мэт, нядалгааны газар аваачиж буй гахай шиг орилсоор байлаа.
Удалгүй Бай Сяочүн Зуухнууд руу хүргэдэг нарийхан жимийг олж харав. Нүд нь догдлон гялалзлаа. Тэр гэнэт гэртээ ирж байгаа мэт санагдсан бөгөөд сэтгэл нь тэгтлээ хөдөлсөн тул шахам уйлах нь холгүй байв.
“Ах аа, намайг авраач!” гэж тэр хашхирлаа. “Тэр намайг алах гээд байна!”
Тэр Зуухнуудын зүг хар хурдаараа гүйхэд араас нь тоос манаран босов. Том тарган Жан болон бусад нь түүний орилохыг сонсоод, царай дүүрэн цочирсон байдалтайгаар яаран гарч ирэв.
“Ах аа, намайг авраач! Шюй Баоцай намайг алах гээд байна! Хөөрхий бяцхан амь нас минь дэнчинд байна!”
Бай Сяочүн хурдан гүйж очоод Том тарган Жангийн ард нуугдав.
Том тарган Жангийн нүдэнд догшин гэрэл гялалзан, тэр эргэн тойрноо сэрэмжтэй ажигласан ч хэнийг ч олж харсангүй.
“Шюй Баоцай?” гэж тэр асуув.
Тэр үед л Шюй Баоцай эцэст нь үзэгдэж, амьсгаадан гүйсээр Зуухнууд руу хүрэх жимээр гарч ирэв.
Шюй Баоцай өөрөөс нь хэр хол хоцорсныг ойлгосон Бай Сяочүний царайнд гайхсан байдал тодров.
“Ээ? Яагаад ийм удаан гүйж байгаа юм бэ?”
Том тарган Жан Бай Сяочүн рүү, дараа нь амьсгаадан буй Шюй Баоцай руу ээлжлэн харав. Толгойгоо хөдөлгөхөд нүүрнийх нь өөх бага зэрэг чичирлээ.
Шюй Баоцай хөөцөлдөхдөө асар их хүч зарцуулсан байв. Тиймээс Зуухнуудын ойролцоо ирээд, Бай Сяочүний хэлсэн үгийг сонсоход уур хилэн нь тэсрэх гэж буй мэт болов. Тэр архиран, баруун гараа даллахад модон илд ойролцоох мод руу хатган харвав.
Нүргэлсэн чимээ гарч, илд модыг нэвт цоолоход мод чичирч, ангайсан нүх үлдэв.
“Бай Сяочүн!” гэж тэр хашхирлаа. “Бидний хоорондын зөрчил эвлэршгүй!”
Тэр Бай Сяочүн рүү, дараа нь нүсэр биетэй Том тарган Жан руу цоо ширтэхэд нүд нь тэр чигтээ цус хураасан байв. Эцэст нь тэр ууртайгаар эргэж, жимээр буцан алхан одов.
Бай Сяочүн модонд гарсан нүхийг харахад зүрх нь хүчтэй дэлсэж байлаа. Дараа нь уур хилэнд автсан Шюй Баоцай руу эргэн харж, сэтгэлд нь тавгүй мэдрэмж төрөхөд хүндээр залгив.
Том тарган Жан холдон одож буй Шюй Баоцайг ажиглахад нүдэнд нь ёрын гэрэл гялсхийв. Тэгээд Бай Сяочүний мөрөн дээр алгадаад хэллээ.
“Санаа зоволтгүй, есдүгээр дүү. Шюй Баоцай бүлгэмд сайн танилтай байж болох ч энд дахин нүүрээ харуулах л юм бол бид ах нар нь түүний нэг хөлийг тасалж хаяна!”
Гэвч үг нь амнаас гармагц өнгө аяс нь өөрчлөгдөв.
“Гэхдээ есдүгээр дүү, чи Зуухнуудыг орхилгүй байсан нь дээр байх. Чи жаахан туранхай харагдаж байна. Чамайг бага зэрэг таргалуулах хэрэгтэй юм байна. Эцсийн эцэст, Настан Жөү хэдхэн хоногийн дараа арван жил тутмын төрсөн өдрөө тэмдэглэнэ.”
Бай Сяочүн модон илдний гаргасан нүхийг ширтсээр, бодол нь өөр тийшээ одсон мэт толгой дохив.
Дараа нь тэр ах нарынхаа араас Зуухнууд руу буцаж орлоо. Хэсэг хугацааны дараа өрөөндөө сууж, урьдынхаасаа ч илүү түгшин бодолд автлаа. Өрсөлдөгч нь модон илдээр модыг нэвт цоолж чадсан гэсэн үг. Хэрэв тэр илд өөрт нь туссан бол одоо лавтай цогцос болсон байх байлаа.
“Ингээд бүтэхгүй. Насан туршдаа Зуухнуудын дотор суухаар төлөвлөөгүй л бол энэ бүтэхгүй. Дараагийн удаа гарвал тэр намайг барьчихвал яах вэ...?”
Бай Сяочүн явахаасаа өмнө Шюй Баоцай өөр рүү нь шидсэн хорон харцыг бодохоо зогсоож чадсангүй.
“Би энд мөнх амьдрахаар ирсэн болохоос үхэхээр ирээгүй...”
Өөрийгөө аюулгүй биш хэмээн мэдэрсэн түгшүүрээс болж Бай Сяочүний нүд аажмаар цус хураасан мэт улайв. Удаан хугацаа өнгөрсний дараа тэр шүдээ зуув.
“Чөтгөр ав! Би хийнэ ээ! Би бүх хүчээ шавхана! Бусдыг байтугай өөрийгөө хүртэл айлгатлаа бүх хүчээ шавхана!”
Энэ үед түүний нүд тэр чигтээ цус хураасан байлаа. Бай Сяочүнийг үхэхээс айдаг хүн гэхээсээ илүү, зүгээр л аюулгүй байдалдаа итгэл муутай нэгэн гэж хэлбэл илүү оновчтой байв. Дөнгөж туулсан явдал нь түүний шийдэмгий занг улам бадраажээ.
“Би бясалгана! Би хүчирхэг болно!”
Шийдвэрээ гаргахдаа Бай Сяочүн ширүүн амьсгаадан байв. Тэр Нил ягаан цигийн тогоо захирах урлагийн хулсан бичээсийг гаргаж ирээд, хоёр дахь дүрслэл дээр нь нээв. Дараа нь шууд бясалгаж эхэллээ.
Тэр үхэхээс айдаг байсан ч туйлын тууштай нэгэн байв. Хэрэв тийм биш байсан бол аянгын аюулыг үл хайхран, олон жилийн турш тэр хүжийг арван гурван удаа асааж чадахгүй байх байлаа.
Тэр ширүүн шийдэмгий инээмсэглэл тодруулж, хоёр дахь дүрслэл дээрх байрлалыг авч, уг байрлалыг зөрүүдлэн хадгалав. Өмнө нь тэр ердөө арван амьсгалын хугацаанд л тэсэж чаддаг байсан бол энэ удаа арван таван амьсгалын турш тэсэв.
Эцэст нь тэр өвдөлтөнд тарчилж, духнаас нь том том хөлс дусалж байлаа. Гэвч нүдэнд нь байсан ширүүн гэрэл бүдгэрсэнгүй. Удалгүй тэр хорин амьсгал, дараа нь гучин амьсгалын турш тэсдэг болов. Түүний бие дэх цигийн сав хэмээх жижиг горхи одоо арван хувь бүрэлджээ. Амьсгаадан, хараа нь харанхуйлж байхад тэр эцэст нь хэсэг амарч, дараа нь дахин бясалгаж эхлэв.
Шөнө нэг их онц зүйлгүй өнгөрөв. Удалгүй дараагийн өдөр болов. Түүний дараагийн өдөр ч өнгөрөв. Бас нэг өдөр...
Ингэсээр арван таван хоног өнгөрчээ. Хоол идэж, бие засахаас бусдаар Бай Сяочүн өрөөнөөсөө огт гарсангүй. Дөнгөж бясалгаж эхэлсэн хүнд ийм нэгэн хэвийн байдлыг тэсэх нь ихэвчлэн хэцүү байдаг. Гэвч Бай Сяочүн бууж өгөх тухай огтхон ч бодсонгүй.
Том тарган Жан болон бусад нь түүний шантрашгүй бясалгалд цочирдов. Нил ягаан цигийн тогоо захирах урлагийг бясалгах амаргүй гэдгийг хэлэх нь зүйтэй. Зарчмын хувьд харьцангуй энгийн байлаа. Гэвч янз бүрийн түвшинд хүрэхийн тулд барих ёстой байрлалууд нь төсөөлөхийн аргагүй их өвдөлт дагуулдаг тул гайхалтай тэсвэр хатуужил шаарддаг байв. Ерөнхийдөө бүлгэмийн зарц шавь нар үүнийг хэдхэн өдөр оролдоод л орхидог.
Тиймээс Том тарган Жан болон бусад нь Бай Сяочүнийг хагас сар гаруй хугацаанд үргэлжлүүлэн бясалгаж байхыг хараад, хэдхэн сарын өмнө танилцсан хүнээсээ огт өөр нэгнийг харж байгаа мэт санагдав.
Хувцас нь үрчийж, үс нь сэгсийж, нүд нь тэр чигтээ цус хураасан байлаа. Тэр бүхэлдээ навсайсан харагдавч нэгэн зэрэг бүх оюун санаагаа төвлөрүүлсэн мэт байв. Ямар ч өвдөлт мэдэрсэн бай, тэр хэзээ ч бууж өгсөнгүй.
Өөр нэг зүйл ч бас тохиолдов. Тэр өмнө нь нэмсэн таргаасаа бага зэрэг хасагдаж эхэлжээ. Үүний зэрэгцээ түүний цацруулж буй сүнсний дарамт тавь гаруй хувиар нэмэгдэв. Одоо тэр Ци хураахын нэгдүгээр шатны их төгсгөлд тун ойртсон байлаа.
Түүний идсэн бүх үнэт материал өөхөнд нь хуримтлагдсан бололтой. Ийнхүү бясалгаснаар тэрхүү зүйлс бясалгалын суурийнх нь нэг хэсэг болон хувирахад хүргэж байв. Үүний зэрэгцээ бие нь жирийн хүнийхээс илүү тэсвэртэй болжээ.
“Есдүгээр дүү, түр амраач? Чи хагас сар гаруй хугацаанд тасралтгүй бясалгалаа шүү дээ.”
Том тарган Жан болон бусад нь түүнийг зогсоохыг ятгахыг оролдов. Гэвч Бай Сяочүн тэдэн рүү толгой өргөн харахад, нүдэнд нь гялалзсан шийдэмгий гэрэл тэднийг донсолгов.
Цаг хугацаа өнгөрсөөр, Бай Сяочүн бүтэн сарын турш галзуурсан мэт бясалгажээ. Том тарган Жан болон бусад нь бүр ч их цочирдов. Үнэндээ Том тарган Жан хүртэл:
“Тэр бясалгаж байгаа биш, амиа хорлож байна!” гэж хэлсэн байв.
Энэ үед Бай Сяочүн хоёр дахь дүрслэл дээрх байрлалыг зуу гаруй амьсгалын хугацаанд хадгалж чаддаг болсон байлаа. Удалгүй тэр нэг зуун тавин амьсгалын хугацаанд тэсэв. Түүний доторх сүнсний эрчим жижигхэн горхи байхаа больж, түүнээс хавьгүй их болсон байв.
Дахин нэг сар өнгөрөв. Том тарган Жан болон бусад нь айсандаа чичирч, Бай Сяочүн хэт их зүтгэсээр өөрийгөө үнэхээр хөнөөчих вий хэмээн санаа зовж байлаа. Тэд Шюй Баоцайг зайлуулах арга бодож байх зуур Бай Сяочүний сууцнаас асар хүчтэй нүргэлсэн чимээ гарч ирэв.
Чимээ цуурайтан тархахад Ци хураахын хоёрдугаар шатны сүнсний дарамт сууцаас оргилон гарч, бүх чиглэлд хэдэн арван метрийн зайд тархав. Том тарган Жан болон бусад нь үүнийг мэдэрмэгцээ цочирсон царайгаар толгой өргөн харлаа.
“Бага дүү маань түвшнээ ахиулчихлаа!”
“Ци хураахын хоёрдугаар шат! Тэр хагас жил гаруй хугацаанд Зуухнуудын зуушнаас хүртээгүй байж, аль хэдийн Ци хураахын хоёрдугаар шатанд хүрчихлээ! Энэ үнэхээр ховор тохиолдол!”
“Би Ци хураахын хоёрдугаар шатанд хүрэхэд бүтэн жил зарцуулсан юмсан...”
Тэд гайхсандаа ийн уулга алдаж байх зуур тасхийх чимээ гарч, Бай Сяочүний хаалга нээгдэв. Тэр ядарч туйлдсан, навсайсан байдалтай гарч ирсэн ч нүд нь тод гялалзаж байлаа.
Том тарган Жан болон бусад нь баяр хүргэхээр яаран очих гэж байтал Бай Сяочүн агаарыг зүсэн өнгөрч, Зуухнуудыг хүрээлсэн хулсан хашаан дээр уран шаламгайгаар буув. Тэр гараа ардаа зөрүүлэн атгаж, толгойгоо бардам өргөн, нүдэндээ гүн гүнзгий харц тодруулан алсыг ширтэв. Яг л бардам, ганцаардсан баатар шиг харагдаж байлаа.
Том тарган Жан болон бусад нь сандарсан байдалтайгаар бие бие рүүгээ харав.
“Тэр тэнд юу хийгээд зогсож байгаа юм бэ? Ямар хачин харагдаж байна аа...”
“Бага дүү маань... сүнс шүглэчихсэн юм биш биз?”
Тэд Бай Сяочүн болон түүний хачин төрх рүү харж амжаагүй шахам байтал, түүний дуу цуурайтан сонсогдов. Дуу нь бардам бөгөөд мэргэн сонсогдож байлаа.
“Шюй Баоцай бол Сүнсний Урсгал Бүлгэмийн зарц нарын дундах төгс сонгогдогч, хосгүй догшин бөгөөд нэр нь алс ойрдоо түгсэн нэгэн. Түүний бясалгалын суурь бүр аймшигт Ци хураахын хоёрдугаар шатанд хүрсэн. Гэвч миний бясалгалын суурь ч мөн Ци хураахын хоёрдугаар шатанд байна. Бидний тулаан тэнцүүхэн болно. Энэ нь бүх газар оронд яригдах, бүхэл бүтэн бүлгэмийг донсолгох тулаан байх нь лавтай. Гэвч хэчнээн их цус, нөж урсаж, хэчнээн яс хугарч, шөрмөс... Түр хүлээ. Үгүй ээ, энэ тулаан дэндүү, дэндүү чухал байна. Би бясалгалаа үргэлжлүүлэх хэрэгтэй!”
Ингэж хэлээд Бай Сяочүн хэсэг зуур эргэн тойрноо харснаа ханцуйгаа сэгсэрч, өрөө рүүгээ буцав. Хаалга нь ард нь тасхийтэл хаагдахад тэр дахин хаалттай бясалгалд орлоо.
Том тарган Жан болон бусад нь хүндээр залгиж, бие бие рүүгээ харлаа. Эцэст нь Гурав дахь тарган Хэй:
“Бид бага дүүдээ муудсан хоол өгчихсөн юм биш биз?” гэв.
Хоёр дахь тарган Хуан чичирч, хариулав.
“Өө үгүй! Байдал муудлаа! Дүү сүнсний эрчимд согтчихжээ! Бясалгасаар байгаад солиорчихож... Одоо түүнийг өдөж болохгүй!”