Есдүгээр сарын сүүлээр цаг агаар урьдын адил халуун хэвээр байлаа. Халуун буурахын оронд улам ширүүснэ.
Наньшань тивийн Өмнөд Нутаг дахь Жао улсад ер нь арваннэгдүгээр сар орчимд сэрүүсэж эхэлдэг. Харин нэгдүгээр сар гэхэд өвлийн жавар жинхэнэ утгаараа мэдрэгдэнэ.
Нэгэн өглөө үүр цайхад Мэн Хао Үхэшгүйсийн Агуйгаас гарч ирлээ. Нүд нь гэрэлтэж, ирээдүйгээс их зүйл хүлээсэн төрхтэй байв.
— Миний бясалгалын түвшин Ци Нягтруулах шатны гуравдугаар түвшний оргилд хүрэхэд өчүүхэн л дутуу байна. Гадна хүрээнд хүчтэйд тооцогдохгүй байж болох ч ядаж хэн дуртай нь дээрэлхэхээ болино биз.
Тэр гүн амьсгаа аваад алсыг ширтэв. Уулын салхи үсийг нь хийсгэхэд гэнэт нэг л цэгцтэй, дэгжин харагдана.
Уг нь амьдрал нь бүтэлгүйтсэн жирийн эрдэмтэн байсан хүн одоо мөнх настнуудын ертөнцөд хөл тавьжээ. Сүүлийн хэдэн өдөрт болсон бүхнийг эргэн санахад өөрийнх нь амьдрал биш мэт санагдана.
— Даанч Сүнсний чулуу хүрэлцэхгүй юм. Сүнслэг Эрчим Нягтруулах Үрэл ч одоо бараг нөлөөгүй...
Сүнсний чулуу бодогдоход догдлол нь намдаж, сэтгэл нь бага зэрэг гундуув.
— Бүдүүн, Ван Юцай, бас өнөөх зөрүүд хүү... Бид дөрвүүлээ Түшиг Урсгалд хамт ирсэн. Одоо тэд яаж байгаа бол?
Мэн Хао өөртөө бувтнаснаа бие доторх сүнслэг эрчмээ эргэлдүүлж, Хойд уулын зүг хурдлан хөдөллөө.
Түшиг Урсгалын Зүүн, Өмнөд, Баруун, Хойд дөрвөн уул тэнгэр өөд сүрлэг сүндэрлэж, хаш чулуугаар сийлсэн асар, павильонуудаар дүүрэн байв. Сайтар ажиглавал уулсын орой дээгүүр үүрийн туяа цухалзан, эргэн тойрныг дөнгөж гэрэлтүүлж эхэлжээ.
Цагаан үүлс оргилуудыг ороон нүүж, уулсын зарим хэсгийг халхална. Үнэхээр л мөнх настнуудын орон мэт.
Өмнөд уулнаас Хойд уул руу Гадна хүрээг тойрон явахыг хүсвэл Зүүн эсвэл Баруун уулаар дайрах хэрэгтэй.
Мэн Хао хоёр зэрлэг тахиа гартаа барьсаар Зүүн уулын замаар алхана.
— Бүдүүнтэй бараг хоёр сар уулзаагүй юм байна. Жаахан турсан болов уу?
Түүнийг бодоод Мэн Хао инээмсэглэв. Гэтэл гэнэт харц нь хөдөлж, алхаагаа зогсоолоо.
Урдаас үл мэдэг салхи үлээж, нимгэн манан дагуулан ирэв. Тэр манан дундаас тансаг цагаан дээлтэй нэгэн залуу алхаж гарч ирлээ.
Тэр Гадна хүрээний бусад шавиас илт өөр байв.
Цасан цагаан дээл өмсөж, урт хар үсээ мөр давуулан унжуулжээ. Царай төрх нь гайхалтай цэвэрхэн, бараг эмэгтэй хүн шиг үзэсгэлэнтэй. Бие галбир, ааш төрх нь өөгүй мэт санагдана. Яг л Тэнгэр өөрөө ивээж, байгаль өөрөө сонгосон нэгэн мэт.
Түүний царай тайван, хөндий. Ямар ч зүйл тэр төрхийг өөрчилж чадахгүй мэт. Өмнө нь уул нурсан ч тайван хэвээр үлдэхээр харагдана.
Хөлийнх нь доорх манан мушгиран хөвнө.
Араас нь бас хоёр залуу явж байлаа. Тэд ч царайлаг хэдий ч цагаан дээлтэй залуутай харьцуулахад бараг л эгэл хүмүүс мэт харагдана.
— Ван ах аа, хэдэн жилийн дараа Урсгал Дотоод хүрээнд дэвшүүлэх тусгай шалгалт зохион байгуулна гэж сонслоо. Бид дүү шавь нар тань урьдчилаад баяр хүргэе.
— Тийм ээ. Ван ах Урсгалд орж ирэхдээ л аль хэдийн нэртэй байсан. Бусад гурван их Урсгал хүртэл таныг сонирхож байсан шүү дээ. Гэтэл та эцэст нь Түшиг Урсгалд үлдсэн. Ямар өргөн уужуу сэтгэл вэ! Урсгалын ёс жаягийг зөрчихгүй, гаднын урилгыг үл тоон, хоёрхон жилийн дотор Ци Нягтруулах шатны зургаадугаар түвшинд хүрсэн. Нэг Өвөг хүртэл энэ удаагийн дэвших шалгалтыг Ван ахад зориулж зохион байгуулж байгаа гэж хэлсэн гэсэн.
— Тийм шүү. Ван ах Дотоод хүрээнд ормогц Сюй эгч, Чэнь ахаас давж гарахад удахгүй. Тэгээд Түшиг Урсгалын хамгийн алдартай, номер нэг шавь болно.
— Дэмий юм бүү ярь, — гэж цагаан дээлтэй залуу намуухан хэлэв. — Сюй эгч бол Сонгогдсон Суутан. Чэнь ах бүх сэтгэлээ Даод зориулсан хүн. Хоёулаа миний хүндэлж, биширдэг нэг Урсгалын нөхөд.
Түүний хоолой намуухан, дулаан мөртлөө эр хүний өнгөтэй, сонсоход таатай байлаа.
Энэ бол Гадна хүрээний номер нэг шавь — Ван Тэнфэй.
— Ван ахын бясалгалын амжилт үнэхээр гайхалтай. Авьяас, зан чанар тань ийм байхад бид дүү шавь нар таны зааврыг авч яваадаа баяртай байдаг.
— Тийм ээ. Ван ах хүн болгонтой сайхан харьцдаг. Ци Нягтруулах шатны нэгдүгээр түвшний шавь байсан ч ялгаагүй. Урсгал даяараа үүнийг мэднэ. Би үнэхээр биширдэг.
Гурвуулаа ярилцсаар Мэн Хаогийн зүг ойртон ирэв.
Цагаан дээлтэй Ван Тэнфэй Мэн Хаог олж хараад үл ялиг толгой дохилоо. Харин арын хоёр нь түүн рүү нэг ч харсангүй.
Тэд зөрөн өнгөрсний дараа Мэн Хао эргэж харлаа. Тэгээд л нэг зүйлийг анзаарав.
Ван Тэнфэйн хөл газар хүрэхгүй байлаа.
Тэр газраас бараг долоон инч орчим хөндий, агаарт хөвсөөр урагшилж байв.
Мэн Хао алмайран амаа ангайв.
Өөрийгөө түүнтэй ямар ч талаар харьцуулж болохгүйг гэнэт мэдэрлээ. Мэн Хао туранхай, бор царайтай, онцгой сайхан төрхгүй. Тэгээд дээрээс нь хоёр амьд тахиа гартаа савчуулан барьчихсан явна.
— Тэгэхээр энэ чинь Ван Тэнфэй ах юм байна. Ци Нягтруулах шатны тавдугаар түвшинд хүрэхэд агаарт хөвөх чадвар гардаг гэсэн.
Мэн Хао Ван Тэнфэйн тухай олон цуу яриа сонссон тул багагүй зүйл мэддэг байлаа. Түүнийг Түшиг Урсгалд ороход Жао улсын бясалгалын ертөнцөд ихээхэн шуугиан дэгдсэн гэдэг.
Тэр шуугианыг намжаахын тулд Түшиг Урсгал яг ямар үнэ төлсөн, бас Ван Тэнфэй яагаад эцэст нь энд үлдэхээр шийдсэнийг хэн ч мэддэггүй.
— Би ийм царайтай байсан бол хааны шалгалтад тэргүүн байр эзэлж, эзэн хааны охинтой ч гэрлэж болох байсан байх даа.
Биширсэн хэвээр Мэн Хао эргэн Хойд уул руу алхлаа.
Замдаа нэг ч зогсолгүй явсаар үд дунд Хойд уултай залгаа зэрлэг уулсын хэсэгт хүрэв. Энэ бол тэр Бүдүүнтэй хамт мод хагалдаг байсан газар.
Ирмэгцээ л мод цавчих чимээ сонслоо.
Инээмсэглэн хурдхан урагшилтал удалгүй Бүдүүн мод хагалж байхыг харав.
Мэн Хао мэндлэхээр амаа нээх гэж байснаа гэнэт зогсож, нэг алхам ухарлаа.
— Чи миний эхнэрийг ч авсан! Мантууг минь ч авсан! Би чамайг цавчиж ална! Хазаж ална!
Бүдүүн огт тураагүй байлаа. Харин ч улам таргалж, бараг бөөрөнхий бөмбөг шиг болжээ.
Нүдээ аничихсан, орилсоор зогсоно. Эргэн тойронд нь жижиглэн хагалсан мод хөглөрчээ. Тэр биеэ мушгиулан сүхээ мод руу тасралтгүй буулгаж байснаа гэнэт сүхээ унагаад тэр дороо унтав.
Сүхний урт ишэн дээр гүн хазсан мөрүүд тод харагдана.
Мэн Хао алмайрав.
Хоёрхон сарын дотор Бүдүүний нойрон дундаа явах зуршил ийм их дордоно гэж огт төсөөлсөнгүй. Одоо бүр зөвхөн шөнө биш, өдрийн цагаар ч ингэдэг болжээ.
Сэрээх үү, үгүй юу гэж тээнэгэлзэж байтал Бүдүүний хамар гэнэт хөдөлж, нүдээ нухан сэрэв. Эргэн тойрноо харж байхдаа нүд нь гялалзан, шүлс нь гоожих шахна.
— Зэрлэг тахианы үнэр байна! Тийм ээ, хоёр ширхэг!
Тэр үсрэн босож эргэн тойрноо хайлаа. Ой дотор зогсох Мэн Хаог хараагүй бололтой.
Тэгтэл эргэн тойронд тайрч унагасан моднуудыг олж хараад нүд нь талархлаар дүүрэв.
— Ай, Мэн Хао минь, чи үнэхээр сайн хүн юм аа, — гэж тэр сэтгэл хөдөлсөн өнгөөр хэллээ. — Ийм удаан алга болчихоод дандаа нууцаар эргэж ирж надад мод хагалж өгч байдаг. Бараг хоёр сар ингэж байна. Мэн Хао, би Ли Фүгүи амьдралдаа чамаас илүү сайн найзтай байж үзээгүй!
Алсад зогссон Мэн Хао энэ бүхнийг сонсоод алмайрав. Бүдүүн рүү хачин харснаа зөөлөн ханиалгаж, урагш алхлаа.
Мэн Хао гарч ирэхэд Бүдүүн түүнийг мэдэрсэн мэт толгойгоо эргүүлэв. Хармагцаа царай нь баяр хөөрөөр дүүрлээ.
— Мэн Хао, чи эцэст нь нүүрээ харууллаа! — гэж тэр догдлон хэлэв. — Би сэрэх болгондоо чамайг дууддаг байсан, харин чи ерөөсөө гарч ирдэггүй... Аан?
Түүний харц хоёр зэрлэг тахиа дээр тусмагц нүд нь томров.
Хэсэг хугацааны дараа тахианууд гал дээр шарж, анхилуун үнэр эргэн тойронд тархлаа.
Мэн Хао, Бүдүүн хоёр зарц байх үеийнх шигээ зэрэгцэн сууж, тахиагаа уралдан иднэ.
— Хоёр сар зэрлэг тахиа идсэнгүй, — гэж Бүдүүн ам дүүрэн махтай ярив. — Чи энэ бүх хугацаанд яагаад ерөөсөө ирж харагдсангүй вэ? Нууцаар ирээд надад мод хагалж өгдөг юм бол тахиа ч авчраад өгч болохгүй юу?
Тэр Мэн Хао руу харахад баяр хөөр нь илт. Түшиг Урсгалд өнгөрүүлсэн хугацаандаа Мэн Хаог бараг гэр бүлийн хүн шигээ үздэг болсон бололтой.
Мэн Хао учир битүүлэг инээмсэглээд юу ч тайлбарласангүй. Тахианаас нэг хазаад Бүдүүн рүү харж байхдаа шүд нь өмнөхөөсөө уртассан мэт санагдав.
— Бясалгал чинь яаж байна? Сүнслэг эрчим мэдэрч чадсан уу?
— Бүү асуу, — Бүдүүн уртаар санаа алдав. — Би шөнө болгон бясалгадаг. Гэхдээ хачирхалтай нь өчүүхэн ч сүнслэг эрчим мэдэрч чадахгүй байна. Харин шүд л ургаад байх юм. Хэлээ хазаад тасалчих вий гэж айх боллоо.
Тэр үнэхээр гутарсан харагдана.
— Амаа ангай, — гэж Мэн Хао гэнэт хэлэв. — Шүдийг чинь харъя.
Харсан зүйл нь түүнийг гайхшруулав.
Бүдүүн амандаа байсан тахиагаа залгичихаад амаа ангайлаа. Урт шүднүүд нь нарны гэрэлд гялалзан харагдана.
Мэн Хао сайтар ажиглах тусам царай нь улам хачин болов. Итгэмээргүй зүйл байлаа. Бүдүүний шүднээс сүнслэг эрчим хэлбэлзэж байгааг тэр тод мэдэрч чаджээ.
“Бүдүүн ер нь яаж бясалгаад байгаа юм бэ? Яагаад сүнслэг эрчим нь шүд рүүгээ орчихов? Шүд нь Сүнслэг Шүд болчихсон юм уу? Ингээд цааш бясалгаад байвал бүр жинхэнэ эрдэнэ болж хувирах юм биш биз...”
Мэн Хао гайхан толгой сэгсрэв.
Цаг өнгөрсөөр нар шингэх дөхлөө. Мэн Хао, Бүдүүн хоёр хуучны адил элдвийг ярилцав.
Мэн Хао Гадна хүрээнд орсноос хойш өөрт тохиолдсон бараг бүх зүйлийг ярьж өгсөн ч зэс толины тухай ганц ч үг дурдсангүй.
Бүдүүн ам ангайн сонсож, Ци Нягтруулах шатны нэгдүгээр түвшинд хүрч дэвших хүсэл нь улам хүчтэй болов.
Явах цаг болоход Мэн Хао түүнд нэг Сүнслэг Эрчим Нягтруулах Үрэл өглөө. Бүдүүн шууд залгичихаад хоёр найз салав.
Мэн Хаог ой дунд алга болтол Бүдүүн ширтсээр, царайд нь бага зэрэг гуниг тодорно. Тэгээд цаашдаа бясалгалдаа илүү шаргуу хандана гэж өөртөө шийдэв.
Мэн Хао ирэхдээ Зүүн уулын замаар ирсэн тул буцахдаа Баруун уулаар явахаар шийдлээ. Түшиг Урсгалын нутгийг ингэж бүхэлд нь тойрч үзэж буй нь анхны удаа.
Оройн бүрий буух үед Баруун уулнаас түрж гарсан өргөн тавцангийн хажуугаар өнгөрч байв. Тавцан дээр аварга чулуун самбар сүндэрлэнэ.
Самбар цусанд будсан мэт улаан өнгөтэй. Хүйтэн чулуун дээр хэдэн том үсэг сийлжээ.
Доод түвшний Нийтийн бүс.
Хажууд нь арай жижиг үсгээр дүрэм бичсэн байлаа.
Ци Нягтруулах шатны дөрөвдүгээр түвшний шавь нар энд орохыг хориглоно. Нийтийн бүсэд зөвхөн нэгдүгээр түвшнээс гуравдугаар түвшний шавь орж болно.
Мэн Хао дээш харахад олон хүн хоорондоо тулалдаж байлаа. Янз бүрийн шидэт арга ашиглан амь өрсөн байлдана. Цус тал бүр тийш цацарч, өрөвдөлтэй орилолт хадав.
Нэг хүний гар тасарч унахад нөгөө нь орон зайн уутыг нь булаав.
Тэр харж байтал нэг хүн уулын замаар доош зугтан орилж, араас нь аварга биетэй нэг эр муухай инээмсэглэн хөөж ирэв.
— Туслаарай!
— Цаогийн гараас чамайг хэн аварч чадах юм бэ?!
---
Тайлбар: Ли Фүгүи гэдэг нэрийн “Фүгүи” нь хятад хэлэнд “баян, нөлөөтэй” гэсэн утгатай.