Сюй Чин эгчтэй хамт явах нь барын арьс нөмөрсөнтэй адил байлаа. Гадна хүрээгээр алхахад л хүн бүрийн анхаарал шууд татагдана.
Гадна хүрээний шавь нар Сюй Чинг Мэн Хаотой хамт явааг хараад царай нь сонин болов. Ялангуяа тэр өдөр Мэн Хаогоос эм худалдаж авсан хүмүүсийн нүдэнд үзэн ядалт гялсхийсэн ч тэр дороо дарж авав.
Харин бясалгалын түвшин арай өндөр хүмүүс өндөрлөг дээр юу болсныг мэдээгүй ч Мэн Хаог таньж байлаа. Тэд ч бас энэ залууг дураараа оролдож болохгүй хүн гэж тааварлажээ.
Үнэндээ Мэн Хао өөрөө мэдээгүй ч өнгөрсөн хоёр сарын дотор Гадна хүрээнд нэлээд нэртэй нэгэн болчихсон байв.
Түүний хувьд бол өдөр бүрийг яаж өнгөрөөх нь л хамгийн чухал. Одоо шөнө болсон тул гадаа явах шавь цөөн, тэр хоёрын хамт алхахыг Гадна хүрээний шавь нарын тал хүрэхгүй нь л харжээ.
Ийм боломж дахин амархан олдохгүйг ойлгосон Мэн Хао ядуу эрдэмтний даруу, зөөлөн үгсээ харамгүй урсгав. Үг цөөтэй Сюй Чинг дагуулсаар Үрлийн Урланд очлоо.
Дунд эргэм насны ажилтан Сюй Чинг хараад сандарч, түгшсэндээ эдгээх зориулалттай бүх төрлийн үрлээ маш хямд үнээр Мэн Хаод зарчихав. Түүний авсан хэмжээг дахин нөхөхөд хэдэн сар шаардагдахуйц байлаа.
Тэд бүр Эрдэнэсийн Асарт ч орлоо.
Сюй Чин өнөөх сэргэлэн төрхтэй эрийг хүйтнээр ширтмэгц царай нь цайв. Тэр сэмхэн Мэн Хаод нэг Сүнсний чулуу атгуулж, Зэс толийг хэзээ ч буцаан сольж болно гэж дохио өгөв.
Мэн Хао хүйтнээр хамраараа дуугарч, дургүйцсэн царай гаргаад өнөөх толийг аль эрт гээчихсэн гэж хэллээ.
Эрдэнэсийн Асрын өнөөх ах гашуунаар инээмсэглэн уучлал гуйв. Бас санаа зоволтгүй, тэр толь өмнө нь ч алга болж байсан бөгөөд хоёр, гурван жилийн дотор заавал эргээд олддог гэж тайвшруулав.
Дорнын уулын бэлд Мэн Хао сарны гэрэлд хүрээлэгдэн холдон одох Сюй Чинг харан зогсов.
Тэр мөчид л Сюй Чин үнэхээр гайхалтай үзэсгэлэнтэй, яг л Үхэшгүй дагина мэт харагддагийг анх удаа тод мэдэрчээ.
— Даанч дэндүү хүйтэн хүн юм даа. Арай өөр ааштай байсан бол эхнэрээ болгох тухай ч бодож болох байж, — гэж Мэн Хао дотроо хэсэг хий мөрөөдөөд, дараа нь эвгүйрхэн хоёр ханиалгаж Үхэшгүйсийн Агуй руугаа буцав.
Тэр шөнө онц зүйл болсонгүй.
Маргааш өглөө үүрийн анхны туяа цухуймагц Мэн Хао эрч хүч дүүрэн өндөрлөг рүү явлаа.
— Ци Нягтруулах шатны гуравдугаар түвшний оргилд хүрэхэд өчүүхэн л үлдсэн. Харамсалтай нь тохирох эм алга. Чөтгөрийн Цөм олоход амаргүй. Хар уул руу очвол дэндүү аюултай...
Алхах зуураа толгойд нь нэг бодол аажмаар хэлбэржив.
— Одоо хийх ёстой зүйл бол Сүнсний чулуу цуглуулах. Дараагийн удаа Чөтгөрийн Цөм олбол нэг мөр том ахиц гаргаж чадна. Хэрэв Ци Нягтруулах шатны тавдугаар түвшинд хүрчихвэл...
Зүрх нь хүчтэй цохилж, нүд нь догдлолоор гэрэлтэв.
— Гадна хүрээнд тавдугаар түвшинд хүрсэн хүн бараг нэгэн эзэн шиг л тооцогдоно. Хамгийн чухал нь Салхи Туучих Аргыг ашиглаж чадна.
Мэн Хао Ван Тэнфэй ахыг газраас долоон инч орчим хөндийрөн хөвж байсныг санахад зүрх нь бүр хурдан цохилов.
Удалгүй өндөрлөг харагдаж, тэр хурдаа нэмэв. Өнөөх л даруухан эрдэмтэн төрхөөрөө чулуун дээр завилан суулаа.
Удалгүй бясалгагчид олноор ирж эхлэв. Өчигдөр энд байгаагүй хүмүүс ч цөөнгүй. Тулааны чимээ, өрөвдөлтэй орилолт өндөрлөгөөр дүүрлээ.
Мэн Хао эргэн тойрноо ажиглан өнөөдрийн анхны боломжит үйлчлүүлэгчээ хайж байв. Харин Нийтийн бүсийн өөр нэг хэсгээр нэг хүн олны дундуур болгоомжтой явж байгааг анзаарсангүй.
Өнөөх бясалгагч удаанаар алхаж, эргэн тойрноо шинжинэ. Гэнэт харц нь Мэн Хао дээр тусахад бие нь салганаж, шууд зогслоо.
Тэр бол өчигдрийн хамгийн эхний үйлчлүүлэгч нь байв.
Мэн Хао өрсөлдөгчийг нь унагачихаад дараа нь ичингүйрсэн мэт царай гаргасныг тэр өөрийн нүдээр харсан. Өнөөдөр Мэн Хао дахиад ирнэ гэж төсөөлөөгүй байжээ.
— Яагаад энэ нөхөр дахиад энд байгаа юм бэ? Луйварчин чинь! Юм нь дэндүү үнэтэй!
Өнөөх хүн айдас, үзэн ядалт хосолсон сэтгэлээр дотроо хараав. Санаа алдаад явах гэтэл Нийтийн бүс рүү орж ирж буй биерхүү нэгэн шавийг олж харав.
— Цао Ян байна... Тэр Ци Нягтруулах шатны хоёрдугаар түвшний оргилд, гуравдугаар түвшинд ороход ганц алхам дутуу. Түүний үеэл хэмээн хүмүүсийн ярьдаг Лу Хун бол Доод түвшний Нийтийн бүсийн хамгийн хүчтэй шавь. Тийм болохоор Цао Ян бусдыг дээрэлхэж, тулалдахдаа бузар арга хэрэглэн хүмүүсийг шархдуулсан ч хүн бүр уурлахаас цаашгүй, юу ч хэлж чаддаггүй. Өөр хүн байсан бол аль хэдийн олноороо нийлж цохих байлаа. Өчигдөр ирээгүй болохоор бүх зүйл харьцангуй тайван өнгөрсөн. Харин өнөөдөр сонирхолтой болох нь дээ.
Өнөөх бясалгагч бага зэрэг ойртлоо. Цао Ян Үрлийн Урлангийн салбарын энэ залуутай заавал муудалцана гэж итгэж байв. Хоёуланг нь үзэн яддаг болохоор хэн нь ч хохирсон түүнд таатай.
Ойролцоо тулалдаж байсан хүмүүс Цао Яныг хараад царай нь хувирч, уурыг нь хүргэхээс айсандаа хурдан зай тавив.
Цао Ян хүйтнээр хамраараа дуугарлаа.
Тэр өндөр нуруутай, өргөн мөртэй, хүдэр биетэй. Хүйтэн, ширүүн харц нь сүрдэм. Доод түвшний Нийтийн бүсийг яг өөрийн хашаа мэт үздэг бөгөөд оролдож болохгүй хоёр, гурван хүнээс бусдыг бараг тоодоггүй байв.
Саяхан сайн танил Жао Үганаа хараагүйдээ дотроо дургүйцэж, өнөөдөр нэг шинэ шавь олж эмийг нь дээрэмдэхээр ийш тийш харж явжээ.
Тэгтэл харц нь Мэн Хао болон хажууд нь босгосон том туг дээр тусав.
Эхэндээ Мэн Хаог нэг их тоосонгүй. Харин холоос ажиглан баясаж буй өнөөх бясалгагчийг хараад сонирхол нь хөдөллөө.
— Оч, оч. Хурдан оч, — гэж өнөөх хүн амандаа бувтнав.
Тэр гэнэт бусдын зодооныг үзэх нь өөрөө тулалдахаас хавьгүй сонирхолтойг ойлгожээ.
Түүний шивнээ ямар нэг нөлөө үзүүлсэн мэт Цао Ян нүдээ эргэлдүүлээд Мэн Хао руу том том алхсаар ирэв. Замд нь байсан хүмүүс яаран зай тавина.
Мэн Хао чулуун дээр сууж, өнөөх л шийдэмгий төрхөөрөө эмээ сурталчлахад бэлэн байлаа. Харин Цао Яныг ойртож ирэхийг хараад өнөөдрийн зорилго нь бүтэхгүй бололтойг ойлгож, бага зэрэг харамсан толгой өргөв.
Энэ хүн түүнд танихгүй нэгэн биш. Хэд хоногийн өмнө харсан догшин эр нь мөн байлаа.
Сул дорой эрдэмтэн мэт суугаа Мэн Хао бага зэрэг ичингүйрсэн ч урамтай өнгөөр хэлэв.
— Ах аа, өнөөдөр манай худалдааны хоёр дахь өдөр. Бүх төрлийн үрэл бэлэн байна. Тулаанд бүгд хэрэг болно. Та жаахан авах уу?
Цао Ян түүнийг толгойноос нь хөл хүртэл ажигласан ч бясалгалын түвшнийг нь тодорхойлж чадсангүй.
Ци Нягтруулах шатны долдугаар түвшнээс доош хүн өөрөө зориуд сүнслэг эрчмээ гаргахгүй л бол бясалгалын хүч нь гаднаасаа хөдөлгөөнгүй мэт байдаг тул ямар түвшинд байгааг нь харах боломжгүй. Харин долдугаар түвшинд хүрсэн хойно л бусдад ил тод мэдрэгддэг ажээ.
Тиймээс Цао Ян Мэн Хаогийн түвшнийг огт тааж чадсангүй.
— Би юм авахдаа мөнгө төлдөггүй, — гэж Цао Ян хүйтнээр хэлэв. — Бүх эм, Сүнсний чулуугаа гаргаж өг. Удаад байвал хүзүүг чинь хугална.
Түүний харц ширүүсэж, дуу нь туйлын дээрэнгүй байлаа.
Энэ бол Доод түвшний Нийтийн бүс. Энд хүн бүр түүнийг цэрвэдэг. Түшиг нь Лу Хун. Түүний нүдэнд Мэн Хао гэдэг зүгээр л хэн ч биш байв.
Холын зайнаас өчигдрийн эхний үйлчлүүлэгч догдлон ширтсээр.
— Цохиод ал! Цохиод ал! — гэж аяархан бувтнана.
Харин яг хэнийг хэнд алуулах гээд байгаагаа өөрөө ч мэдэхгүй байлаа.
— Ах аа, мэргэд “хүний юмыг булаах сайн хэрэг биш” гэж сургасан байдаг, — гэж Мэн Хао зөөлөн хэлэв. — Ингээд тайван ярилцъя. Би энд худалдаа хийх гэж ирсэн ч өнөөдөр дэлгүүрээ нээгээгүй байна. Яаж надад Сүнсний чулуу байх вэ дээ?
— Мэргэд гэнэ ээ? — Цао Ян улам их бардамнав. — Энэ өндөрлөг дээр би өөрөө мэргэн нь! Би чамайг цохимоор байвал хэн болиулах юм? Хэрчиж хаялаа гэхэд хэн ганц үг дуугарах юм?
Мэн Хаогийн зөөлөн яриаг айсных гэж ойлгосон тэр чангаар инээгээд нэг алхам урагшлав. Одоо хоёрын хооронд маш бага зай үлджээ. Нүд нь илт дээрэнгүй.
— Ах аа, би таныг огт өдөөгүй шүү дээ. Тэгээд ч би Нийтийн бүсийн дотор биш байна. Хараач, хилээс нь гадна сууж байна, — гэж Мэн Хао царайгаа барайлган, чулуун дээрээс босоод учирлан хэлэв.
— Чи ёстой дэмий юм их ярих юм. Би дотор байна гэвэл чи дотор л байна!
Цао Ян тэвчээр алдан тугийг давж, Мэн Хао руу гараа савчив.
— Хэтэрхий дээрэлхүү юм!
Цао Яны гар хөдөлсөн мөчид Мэн Хаогийн царай өөрчлөгдөв. Яг л өөр хүн болсон мэт. Цао Ян урагшлахтай зэрэгцэн тэр ч хөдөлж, баруун алгаа огцом түлхлээ.
Пүн!
Аймшигтай орилолт хадаж, Цао Яны амнаас цус олгойдон гарлаа. Бие нь хол шидэгдэж, царай нь итгэж ядсан гайхшралаар дүүрэв.
Түүний бясалгалын түвшин өчигдөр Мэн Хаод цохиулсан хүнээс өндөр тул шууд ухаан алдсангүй. Гэвч бүх бие нь аймшигтай өвдөж байлаа.
Босох гэж арайхийн хөдөлтөл Мэн Хао аль хэдийн дэргэд нь хүрч ирээд хайр найргүй өшиглөн газар буцааж унагав.
— Мэргэд “мөнгө төлөхгүй хүний юм авбал үхлээ эрж явна гэсэн үг” гэж сургасан байдаг.
Мэн Хао үг бүрийнхээ завсраар Цао Яныг хайр найргүй гишгэлсээр.
— Би хэлсэн биз дээ. Худалдаа хийх гэж байгаа ч өнөөдөр дэлгүүрээ нээгээгүй. Надад Сүнсний чулуу байхгүй гэж.
Эрэмгий Цао Яны өрөвдөлтэй орилолт өндөрлөг даяар цуурайтна. Тэр толгойгоо хоёр гараараа хамгаалан газар өнхөрч, удалгүй ногоон дээл нь хөлийн мөрөөр дүүрэв.
— Би Нийтийн бүсийн гадна байна гэж хэлсэн. Дотор нь биш!
Мэн Хао улам ууртай хэлэв.
Цао Яны орилох дуу аажмаар суларч, удахгүй дуугарах ч тэнхэлгүй болох шинжтэй. Эргэн тойронд байсан бясалгагчид бүгд амьсгаагаа татан, уур хилэнд автсан Мэн Хаог алмайран ширтэв.
Өчигдөр энд байсан хэдэн хүн дотроо өөрсдийгөө их азтай байжээ гэж бодож эхлэв.
Хамгийн сайн ойлгож байсан нь өчигдрийн хамгийн эхний үйлчлүүлэгч. Цао Ян орилж, Мэн Хао догшин царайтай дээрээс нь дэвсэлж байгааг харах тусам дух нь хөлрөн, бие нь салганана.
Харах тусам Мэн Хао гэдэг хүн үнэхээр аймшигтай, аюултай санагдав.
Цао Ян бараг ухаан алдах гэж байлаа. Үхлийн сүүдэр ойртож, хараа нь бүрэлзэж эхлэв.
Тэгтэл тэр салганасан зүүн гараа өргөв. Алганд нь нэг Сүнсний чулуу байлаа.
— Би... би эм авъя! — гэж тэр хамаг хүчээ шавхан хашхирлаа.
Мэн Хао сонсохгүй өнгөрчих вий гэж айсан мэт аль болох чанга дуугарчээ.
Мэн Хаогийн өргөсөн хөл агаарт зогсов. Догшин төрх нь хормын дотор арилж, буцаад гэмгүй эрдэмтний царайтай боллоо.
Тэр найрсгаар инээмсэглэн Сүнсний чулууг авав.
— Эртхэн хэлэхгүй яав даа?
Тэр Цао Яныг түшиж босгоод, дээл дээрх хөлийн мөрүүдийг хүртэл гараараа гөвж цэвэрлэв.
Цао Яны хүдэр бие салганана. Мэн Хао руу айдастай ширтэхдээ яг одоо л эндээс аль болох хол зугтмаар байлаа.
Одоо тэр өчигдрийн өнөөх бясалгагчтай яг адил болжээ.
— Ах аа, одоогийн байдлыг чинь харахад нэг үрэл түр зуур л тус болох байх, — гэж Мэн Хао Цао Яны мөрнөөс барин хэллээ.
Тэр хэсэг бодож буй мэт түр зогсов.
— Танд дайсан их байдаг юм шиг байна. Дахиад хэдийг авбал яасан юм?