Үүнийг сонссон Цао Яны бие хөшиж орхив. Зөвхөн тэр ч биш, эргэн тойронд байсан хүмүүс бүгд хэдэн алхам ухарч, Мэн Хао руу айдастай харлаа.
— Дахиад... дахиад авна гэж үү? — гэж Цао Ян салганан, сулхан дуугаар асуув.
Мэн Хао түшиж бариагүй бол тэр аль хэдийн газар уначих байсан биз.
— Нэг үрэл нэг Сүнсний чулуу, — гэж Мэн Хао найрсгаар хэлээд орон зайн уутаасаа Цус Алдалт Тогтоох хэдэн үрэл гаргав. — Би бүх үйлчлүүлэгчтэйгээ шударга харьцдаг. Ах аа, санаа амар бай. Чамайг хүнд байдалд орсныг далимдуулаад үнэ нэмэхгүй. Ойр байгаа ах нараасаа асуугаарай. Үрлийн Урлангийн салбарын нэр хүнд муугүй шүү.
Овоолсон үрлүүдийг хараад Цао Яны царай бүр цонхийв. Дараа нь Мэн Хаогийн эелдэг төрхийг харахад нуруугаар нь хүйт даав. Зүрх нь салганаж, шүдээ чанга зуулаа.
— Ах аа, та сайн мууг ялгаж мэддэг хүн байна. Эд бүгд Үрлийн Урлангийн жинхэнэ бүтээгдэхүүн шүү.
Мэн Хао ингэж хэлээд хэдэн Цус Тогтоох Үрэл нэмж гарган түүнд үзүүлэв.
Цао Ян үрлүүд рүү балмагдан харснаа Мэн Хаогийн орон зайн уут руу гашуунаар нэг харлаа. Дараа нь нүүрийг нь ажиглахад чин сэтгэлээсээ санаа тавьж буй мэт харагдана.
Цао Ян тэнэг хүн биш. Мэн Хао яг юу хүсээд байгааг ойлгов. Зүрх нь мөс шиг хүйт даалаа.
Гэхдээ одоо хамгийн чухал нь амь нас. Өөр сонголт байсангүй.
Тэр орон зайн уутаасаа дахиад хэдэн Сүнсний чулуу гаргаж, арга буюу Мэн Хаод өглөө.
Мэн Хао инээмсэглэн чулуунуудыг аваад үрлүүдээ нэг нэгээр нь Цао Яны гарт тавив.
Удалгүй Цао Яны орон зайн уутанд байсан Сүнсний чулуунууд бараг бүгд алга болж, оронд нь овоолсон үрэл үлджээ.
Цао Яны зүрх бүр ихээр өвдөнө. Царай нь шаналсан төрхтэй, бие нь чичирсээр байв.
Тэгтэл Мэн Хаогийн гарт дахиад таван үрэл үлдсэнийг хараад нүд нь бүлтийж, царай нь цөхрөнгөө барав.
— Өмнөх үрлүүд шархаа эдгээхэд чинь хангалттай. Харин энэ тавыг эдгэснийхээ дараа биеэ тэнхрүүлэхэд хэрэглэ, — гэж Мэн Хао туйлын халамжтай өнгөөр хэлэв.
— Надад үнэхээр юу ч үлдээгүй. Үнэхээр байхгүй! — Цао Ян бараг уйлах шахан Мэн Хао руу харлаа.
Мэн Хао юу ч хэлсэнгүй. Өнөөх л эелдэг инээмсэглэлтэй хэвээр.
Цао Яны хуйх арзайв. Тэр шүдээ зуун, өөрийн зовлонгоо үл тоон хэдэн шидэт эд зүйл гаргалаа. Дотор нь нисдэг илд, шидэт саваа, Сүнслэг Эрчим Нягтруулах Үрэл зэрэг янз бүрийн юм байв.
— Сүнсний чулуу алга. Надад эд л үлдлээ, — гэж тэр цөхрөн хэлэв.
— Шидэт эд ч болно, — гэж Мэн Хао тайван хэлээд бүгдийг нь авч орон зайн уутандаа хийлээ.
Удалгүй Цао Ян тэвэр дүүрэн үрэлтэй, хэдэн шавьд хоёр талаасаа түшүүлэн доголсоор холдов.
Мэн Хао орон зайн уутаа сэтгэл хангалуун алгадав.
Өглөө дөнгөж эхэлж байхад бараагаа бүгдийг нь зарчихжээ. Ашигтай үедээ зогссон нь дээр гэж бодоод тугаа хураан, үлдсэн бясалгагчдад маргааш уулзъя хэмээн хэлээд өндөрлөгөөс буув.
Түүнийг явмагц эргэн тойронд шивнэлдсэн яриа тэр дороо дэгдлээ.
Хагас сар нүд ирмэхийн зуур өнгөрөв.
Энэ хугацаанд Мэн Хао Доод түвшний шавь нарын дунд нэлээд нэртэй болжээ. Өндөрлөг дээрх Үрлийн Урлангийн салбарыг мэдэхгүй хүн бараг үгүй болов.
Түүнээс ч илүү яригддаг нь дэлгүүрийн эзэн байлаа.
Гаднаасаа эмзэгхэн эрдэмтэн мэт харагдавч уурлахаараа тэсэрдэг гэсэн цуу тархжээ.
Нэгэн үдээс хойш Цао Ян гэрээсээ гарав. Царай нь цонхигор хэвээр ч шарх нь эдгэсэн байлаа. Мэн Хаогоос үнэтэй авч шахуулсан өнөөх үрлүүд үнэндээ нэлээд сайн үйлчилгээтэй, эдгэрэхэд нь их тус болжээ.
Тэр хагас сарын турш гэртээ нуугдсан бөгөөд өнөөдөр л анх удаа гадагш гарч байгаа нь энэ.
Эхэндээ эргэлзсэн төрхтэй байсан ч эцэст нь Гадна хүрээгээр алхсаар, барилга цөөн нэгэн хэсэгт хүрэв. Тэндэхийн нэг байшингийн өмнө зогслоо.
— Цао Ян Лу ахтай уулзахыг хүсэж байна, — гэж тэр гаднаас нь хоёр гараа атган хүндэтгэлтэй хэлэв.
Дотор нь гуч орчим насны, ногоон дээлтэй эр завилан сууж байлаа. Царайлаг гэхээргүй ч бардам зан нь нүүрнээс нь илт. Тэр нүдээ нээгээд гадна зогсох Цао Яныг хэмжсэн мэт харлаа.
— Юу болсон юм? — гэж хүйтэн асуув.
— Лу ах аа, би... хэд хоногийн өмнө дээрэмдүүлчихсэн юм, — гэж Цао Ян сандарсандаа шууд хэлчихэв.
Гадна хүмүүс Лу Хуныг Цао Яны үеэл гэж ярьдаг ч үнэндээ тэд ямар ч цусан холбоогүй. Лу Хун ихэнхдээ хаалттай бясалгал хийж, Цао Яны хэргийг ер тоодоггүй байв.
Тэр Цао Ян асуудалд орох болгондоо өөр дээр нь ирдгийг мэднэ.
Үгийг нь сонсоод Лу Хун бага зэрэг дургүйцсэн янзтай болов.
— Хэн чамайг дээрэмдсэн юм?
— Гадна хүрээний Мэн Хао гэдэг шавь, — гэж Цао Ян хариулав.
— Мэн Хао?
Лу Хун хэсэг бодлоо.
— Юу ч мэдэхгүй, чадваргүй амьтан, — гэж Цао Ян үзэн ядангуй хэлэв. — Гэхдээ өндөрлөг дээр дэлгүүр нээгээд, тулалдаж шархадсан шавь нарт эм зардаг болсон.
— Эм зардаг гэнэ ээ? — Лу Хун хөмсгөө зангидаж, нүд нь гялсхийв.
— Тийм. Одоо Доод түвшний хамгийн нэртэй шавь нарын нэг болчихсон. Дэлгүүр нээгээд хүмүүсийг хүчээр эм авхуулдаг. Бүгд гомдоллож, түүнтэй нэг урсгалын хүн гэдгээсээ ч ичиж байна. Хүн болгон түүнийг үзэн яддаг. Тэнгэр Газар хүртэл уурлах хэмжээний хэрэг хийсэн! Лу ах та шударга ёсыг тогтоож өгөөч.
Тэр өдрийн өөрийн өрөвдөлтэй байдлыг санахад Цао Яны нүүр уур хилэнгээр дүүрэв.
Үнэндээ Лу Хунд Цао Яны ярьсан зүйлс огт хамаагүй байлаа. Гэхдээ нэг өгүүлбэрийг нь сонсоод нүд нь гэнэт гэрэлтэв.
“Би өнөөдрийн бясалгалын түвшинд хүрэхдээ Доод түвшний шавь нарыг хэдэн жил дээрэмдсэн. Түшиг Урсгалд ийм олон жил байж яагаад дэлгүүр нээгээд эм зарж болохыг огт бодоогүй юм бол...”
Тэр санаа алдан гуяа алгадав.
Дотроос пад хийсэн чимээ сонсоод Цао Ян будилан байшин руу ширтэв. Ямар учиртайг ойлгосонгүй. Гэхдээ асууж зүрхэлсэнгүй.
Хэсэг хугацааны дараа Лу Хун түүнийг буцаав. Өшөөг нь авч өгнө гэсэн ганц ч баталгаа хэлсэнгүй.
Маргааш өглөө үүр цайхад Мэн Хао тугаа барин өндөрлөг рүү явлаа. Сэтгэл санаа сайхан байв. Өндөрлөг хүрэх зам түүнд аль хэдийн танил болжээ.
Очоод өнөөх чулуун дээрээ суулаа.
Мэн Хао гарч ирмэгц өндөрлөг дээрх бясалгагчдын царай цайв. Өнгөрсөн хагас сарын турш тэд Мэн Хаод хангалттай зовж, бараг сэтгэл мохожээ.
Гэвч энд ирэхгүй бол бусдын юмыг яаж дээрэмдэх вэ?
Энэ бүсээс гадуур хүн алах хориотой тул аргагүй энд ирдэг байв. Харин Мэн Хао харагдмагц тулалдаанаа зогсоох нь бараг зуршил болжээ.
Гэсэн ч хүмүүсийн хөнөөх хүсэл, хуучин өс хонзон амархан дарагддаггүй. Тиймээс Мэн Хаогийн худалдаа өмнөхөөс саарсан ч ашиг олсоор байв.
Нэг зүйлийг заавал хэлэх хэрэгтэй. Мэн Хао дэлгүүрээ нээснээс хойш Нийтийн бүсэд үхэх хүний тоо мэдэгдэхүйц цөөрчээ.
Мэн Хао энэ баримтыг боломж гарах бүрд онцолж, худалдааныхаа гол сурталчилгааны нэг болгосон байлаа.
Өнөөдөр ч тэр боломжит үйлчлүүлэгчээ хайж эргэн тойрноо ажиглав.
“Ингээд ганцаараа явж зарах нь тийм ч сайн арга биш юм. Юньже тойргийн дэлгүүрийн эзэд дандаа туслахтай байдаг...”
Шинэ санаа толгойд нь бүрэлдэж эхлэх яг тэр мөчид холоос нэг хүн ирж явааг олж харав.
Гуч орчим насны тэр эр туйлын бардам төрхтэй. Гартаа Мэн Хаогийнхтай бараг адилхан туг барьжээ. Дээр нь том үсгээр:
“Үрлийн Урлангийн хоёрдугаар салбар”
гэж бичсэн байв.
Тэр бол Доод түвшний хамгийн хүчтэй шавь Лу Хун.
Бясалгалын түвшин нь Мэн Хаотой ойролцоо, Ци Нягтруулах шатны гуравдугаар түвшний оргилд хүрэхэд өчүүхэн л дутуу байлаа.
Мэн Хао түүн рүү нэг харснаа цааш тоосонгүй.
Худалдаа хийж байгаа цагт дуурайгч гарах нь мэдээж. Гэхдээ туган дээрх нэр нь түүнд тийм ч таалагдсангүй.
Өндөрлөг дээрх бусад бясалгагчид бие бие рүүгээ хэсэг харснаа дахин тулалдаандаа орлоо.
Нэг цаг орчмын дараа Мэн Хао тулалдаж буй хоёр хүнийг олж хараад яаран очиж, тугаа дэргэд нь зоов.
Яг тэр мөчид Лу Хун ч яаран ирж, өөрийн тугаа нөгөө талд нь зоолоо.
Хоёр туг зэрэг босоход тулалдаж байсан хоёрын духнаас хүйтэн хөлс цувлаа.
Тэдний нүдэнд энд зогсож байгаа хоёр хүн хоёулаа хүчтэй. Ердийн үед нэг нь ирэхэд л эвгүйрхэх хангалттай. Харин одоо хоёр талаас нь ширтээд зогсож байлаа.
— Ах аа, нэг үрэл авбал аюулгүй шүү, — гэж Мэн Хао яаран хэлэв. — Нэг үрэл нэг Сүнсний чулуу. Би хүн бүртэй шударга худалдаа хийдэг.
— Лу-гийн үрлийг ав. Үйлчилгээ нь адилхан, — гэж нөгөө талаас Лу Хун хэлэв.
Түүний нүдэнд хөнөөх санаа агшин зуур гялсхийлээ.
Тулалдаж байсан хоёр хүний дотор арзайж, тулаан хийх ямар ч хүсэл үлдсэнгүй. Тэд Сүнсний чулуу гарган Лу Хунд өгөөд шууд зугтан одов.
Мэн Хао хөмсгөө зангидав.
Энэ бол илэрхий дээрэм. Ингээд байвал Нийтийн бүс удахгүй хүнгүй болно. Тэр ийм зүйл хүсээгүй.
Үдээс хойш болоход Мэн Хаогийн худалдаа эрс буурчээ. Өглөө ганц захиалга авснаас хойш юу ч зарж чадсангүй.
Лу Хун зөв бурууг огт тоохгүй, хүмүүсийг хүчээр худалдан авхуулна. Авахгүй гэвэл шууд цохино.
Удалгүй өндөрлөг бүрэн хоосров.
Лу Хун олсон арваад Сүнсний чулуугаа харлаа. Гаднаа хүйтэн, тайван мэт боловч дотроо догдлолдоо шатаж байв.
“Үнэхээр ашигтай наймаа юм. Үүнийг эрт бодсон бол Доод түвшний шавь нарыг ингэж олон жил дээрэмдсэн гэж шоолуулахгүй байх байж. Гагцхүү энэ Мэн Хао л илүү байна. Нүдэнд орсон өргөс шиг.”
Тэр Цао Яны төлөө ирээгүй нь мэдээж. Мэн Хаогийн худалдааны аргыг дуурайхаар ирсэн юм.
Одоо амтыг нь мэдсэн болохоор энэ наймааг ганцаараа эзэмшихийг хүсэв. Мэн Хао руу харахад нүдэнд нь хөнөөх санаа тодорлоо.
“Хэд хоног ингэж ажиллая. Дараа нь түүнийг алчихна.”
Маргааш нь Доод түвшний хамгийн хүчтэй шавь Лу Хуны нэр сүрээс болж Нийтийн бүсэд ирэх хүн цөөрөв. Ирсэн хэд нь өмнөх өдөр энд байгаагүй хүмүүс байлаа. Тэд аргагүй Лу Хуны эмийг авна.
Мэн Хао түүн шиг хүчээр худалдаа хийхийг хүссэнгүй. Тиймээс бүтэн өдөр нэг ч захиалга авсангүй.
Лу Хун Мэн Хаог харах тусам хөнөөх хүсэл нь улам нэмэгдэв.
Гурав дахь өдрийн орой Мэн Хао чимээгүйхэн буцах гэж байтал араас нь Лу Хуны дээрэнгүй дуу сонсогдлоо. Ойр хавьд байсан цөөн хүн бүгд сонсов.
— Маргааш чиний тугийг дахиад харвал бясалгалын суурийг чинь эвдэнэ.
Мэн Хао алхмаа түр зогсоов.
Юу ч хэлсэнгүй. Гэвч нүд нь мөс шиг хүйтэн болов.
Тэр шууд Үхэшгүйсийн Агуйдаа буцлаа.
— Намайг дуурайсан нь чи. Дараа нь бэлэн үүр булаадаг шувуу шиг миний худалдааг булаачихаад, одоо бүр бясалгалын суурийг минь эвдэнэ гэж сүрдүүлж байна!
Лу Хуны нүдэн дэх хөнөөх санааг эргэн санахад Мэн Хаогийн харц хурцрав.
Тэр Үхэшгүйсийн Агуйн хоёр дахь өрөөний чулуун хаалгыг түлхэн нээлээ.
Тэр дороо өтгөн сүнслэг эрчим давалгаалан гарч ирэв.
Мэн Хао завилан сууж, хэдэн сарын турш хуримтлагдсан сүнслэг эрчмийг шингээж эхлэв.
Үүр цайхын өмнөхөн нүдээ нээхэд харц нь хурц гялалзаж байлаа.
Тэр ахиц гаргажээ.
Өмнө нь гуравдугаар түвшний оргилд хүрэхэд өчүүхэн дутуу байсан бол одоо Ци Нягтруулах шатны гуравдугаар түвшний оргилд бүрэн хүрсэн байв.
Дөрөвдүгээр түвшинд ороход ганц алхам үлдлээ.
Гэхдээ тэр алхам амаргүй.
Бясалгалын түвшин өндөрсөх тусам цааш ахих улам хэцүү болно. Ялангуяа тавдугаар болон долдугаар түвшин бол алдартай саад босго бөгөөд давахад туйлын бэрх.
Мэн Хао хөмсгөө зангидаж, шүдээ зуув. Эцэст нь орон зайн уутаа нээгээд сүүлийн үед олсон бүх Сүнслэг Эрчим Нягтруулах Үрлээ гаргалаа.
Дараа нь Зэс толины нууцлаг чадварыг ашиглан, өөрт байсан үнэт Сүнсний чулуунуудаа зарцуулж илүү олон Сүнслэг Эрчим Нягтруулах Үрэл хувилж гаргав.
Энэ үрлийн нөлөө хязгаартай. Гэхдээ хэмжээг нь хангалттай ихэсгэвэл тодорхой үр дүн гарна.
Гэвч ийм аргыг дахин дахин хэрэглэх тусам үрлийн нөлөө багасдаг байлаа.
— Би түүнийг түрүүлж зогсоохгүй бол маргааш тэр намайг сүйрүүлнэ.
Мэн Хао эргэлзсэнгүй. Үрлүүдийг амандаа хийж эхлэв.
Түүний биед дутаж байсан сүнслэг эрчим асар олон Сүнслэг Эрчим Нягтруулах Үрэл хайлан тархахтай зэрэгцэн нөхөгдөж эхэллээ.
Бие нь салганаж, бясалгалын хүч нь үерийн ус мэт оргилов. Толгой дотор нь дүнгэнэж, ухаан нь хэсэг манарлаа.
Дахин юмс тодроход нүд нь гялалзаж байсан ч Ци Нягтруулах шатны дөрөвдүгээр түвшинд хүрээгүй хэвээр.
Тэр шүдээ хавирав.
Өөр арга байсангүй. Дахин олон Сүнслэг Эрчим Нягтруулах Үрэл хувилж, бүгдийг нь залгилаа.
Нэг удаа.
Хоёр удаа.
Гурван удаа.
Оюун санаа нь догшин давалгаанд нүдүүлж буй мэт хүчтэй доргино.
Гэнэт пүн хийх чимээ сонсогдож, хараа нь бүрэлзэв.
Арьсны нүх сүв бүрээс их хэмжээний бохир зүйл ялгарч эхэллээ. Тэр хэрээр Мэн Хаогийн хараа аажмаар тунарч, бие нь цэвэршиж байв.
Нэг цаг орчмын дараа нүд нь хурц гэрэлтэж, оюун санаа нь бүрэн саруул болов.
— Ци Нягтруулах шатны дөрөвдүгээр түвшин!
Тэр бие доторх бясалгалын хүчээ мэдрэв. Аварга мөрөн мэт догшин урсаж, эргэлдүүлэхэд шуурга архирах шиг чимээ гарна. Сүрдэм, гайхалтай хүч байлаа.
Мэн Хао тайван царайгаар орон зайн уутаасаа таван нисдэг илд гаргав.
Эд бол өнгөрсөн хагас сарын олз. Бүгд Эрдэнэсийн Асрын стандарт бүтээгдэхүүн бөгөөд хэлбэр дүрс нь яг ижилхэн.
Түүнд өөр хэдэн шидэт эд зүйл ч байсан.
Мэн Хао уртаар амьсгаа гаргаад нүдээ анин бясалгалд орж, үүр цайхыг хүлээлээ.
“Урсгалд орж бясалгаж эхэлснээс хойш түвшнээ ахиулахын тулд хэдэн хүнийг дээрэмдэхээс өөр арга надад байгаагүй. Гэхдээ би хэт олон хүнийг шархдуулахыг хүсээгүй. Тийм болохоор худалдаа хийх аргыг бодож олсон.
“Гэтэл одоо миний худалдааг булаачихаад, дээрээс нь бясалгалыг минь эвдэнэ гэж сүрдүүллээ...
“Хэтэрч байна!”
Үүр цаймагц Мэн Хао нүдээ нээв.
Агуйгаас гарч нүүр гараа угаагаад шууд өндөрлөгийг зорилоо.