Эргэн тойрны бясалгагчдын царай цайв.
Мэн Хаогийн цохилт эргэлзээгүй, шийдэмгий байснаас гадна өөрөө ч анзаараагүй догшин хорсол шингэсэн байлаа. Ийм зан нь түүнд аажмаар тогтож эхэлжээ.
Одоо бусдын нүдэнд Мэн Хао өндөрлөгийн хамгийн хүчтэй хүн болсон байв. Тэр байтугай Гадна хүрээ даяар хамгийн дээгүүр тооцогдох цөөн шавийн нэг болсон ч байж мэднэ.
Олон бясалгагч өнгөрсөн хагас сарыг эргэн саналаа. Ийм өндөр бясалгалтай Мэн Хао хүссэн хүнээ дээрэмдэж, дуртай юмаа авч болох байжээ. Дэлгүүрийнх нь үйлчлүүлэгчид мэдээж баяртай байдаггүй ч тэр тэдэнд ядаж эвээр ханддаг байсан. Одоо хүмүүс Мэн Хаог айдас хүндлэл хосолсон харцаар харж эхлэв.
Тэр өдөр өндөрлөг дээр нэг ч тулаан болсонгүй.
Мэн Хаог явсны дараа Лу Хуны бясалгал нурсны тухай мэдээ салхи мэт тархав. Ялангуяа Лу Хун Ван Тэнфэйн нэрийг хэлсэн гэдэг яриа хүмүүсийн сонирхлыг улам өдөөж, мэдээ бүр ч хурдан түглээ. Орой болоход Гадна хүрээний хүн бүр юу болсныг сонсож, Мэн Хао гэж хэн болохыг мэддэг болжээ.
Өнгөлөг үүлсээр хучигдсан Дорнод уул бол Түшиг Урсгалын хамгийн өндөр оргил бөгөөд Дотоод хүрээний гол төв байлаа. Энд бусад уулсаас хавьгүй өтгөн сүнслэг эрчимтэй. Урсгалын Тэргүүн Хэ Луохуа ч энд хаалттай бясалгал хийдэг байв.
Түшиг Урсгал ид мандаж байх үед дөрвөн оргил нь бүгд Дотоод хүрээний шавь нараар дүүрэн байжээ. Ци Нягтруулах шатны долоодугаар түвшний шавь ч олон байсан. Харин одоо Дорнод ууланд Сюй болон Чэнь хоёр л сууж, бусад оргил эзгүйрчээ.
Дорнод ууланд Мэн Хаогийнхоос хамаагүй том нэг Үхэшгүйсийн Агуй байв. Үнэндээ энэ нь Түшиг Урсгалын Гадна хүрээнд хамгийн сайн Үхэшгүйсийн Агуй бөгөөд Дотоод хүрээний шавь нарын байртай ч эн зэрэгцэхүйц.
Дотор нь ширгээгүй Сүнслэг Эрчмийн Булаг оргилно. Ус нь хоржигнон урсаж, өтгөн анхилуун сүнслэг эрчим ялгаруулна.
Гадна хүрээний бүх шавь дундаас ийм газарт суух эрхтэй ганц хүн нь аз ивээсэн Ван Тэнфэй байлаа.
Тэр цагаан дээлтэйгээ хөлөө зөрүүлэн сууж, царай нь тайван. Өмнө нь сөхөрсөн Лу Хуныг дуугүй ширтэнэ.
Лу Хуны царай цонхийж, бүх бие нь салганаж байв. Мэн Хао түүний бясалгалын суурийг аль хэдийн нураасан.
— Ван ах шударга ёс тогтоож өгнө үү, — гэж Лу Хун амьсгаагаа дарж хэллээ. — Тэр таны төсөөлснөөс ч зальтай. Урсгалаас зугтах гэж байгаа.
Лу Хун Ван Тэнфэйтэй уулзах бүрдээ түүнийг жирийн хүнээс ангид, өө сэвгүй нэгэн мэт мэдэрдэг байв. Сүүлийн хоёр жил Ван Тэнфэйн бясалгал улам хүчирхэгжих тусам энэ мэдрэмж нь ч улам гүнзгийрчээ.
Хэсэг хугацааны дараа Ван Тэнфэй зөөлөн дуугаар хэлэв.
— Хэрэв тэр зугтвал Урсгалын дүрэм зөрчсөнд тооцогдоно. Тэгвэл би хүн явуулж алуулна.
Нүүрэнд нь хэнд ч таалагдам дулаахан инээмсэглэл тодорч, хөнгөн тайван өнгөөр ярих нь түүнийг бүр ч эрхэмсэг харагдуулна.
Лу Хунд хэлэх үг олдсонгүй. Тэр толгойгоо газар хүргэн мөргөж, гуйсан харцтайгаар салганан суув.
— За тэгвэл ингье, — гэж Ван Тэнфэй хэллээ. — Арга нь хэт харгис байна. Бусдад сургамж болгох хэрэгтэй. Шангуань ахыг тийш нь явуулъя. Гэхдээ Сюй эгчийг гомдоохгүйг бодолцоно. Мэн Хао өөрийн бясалгалыг нурааж, эрдэнэсээ тараана. Нэг гар, нэг хөлөө таслуулаад уучлал гуйна. Ингэвэл хангалттай биз?
Түүний үгнээс Түшиг Урсгалын бүх хэрэг явдал өөрийнх нь мэдэлд байдаг мэт сонсогдоно. Ганц өгүүлбэрээр Мэн Хаогийн бясалгал төдийгүй гар, хөлийн хувь заяаг ч шийдчихэж байгаа мэт. Гэсэн ч инээмсэглэл нь урьдын адил эелдэг, өө сэвгүй хэвээр.
— Гүнээ талархаж байна. Тэр нөхөр... үнэхээр харгис амьтан, — гэж Лу Хун шүдээ зуун хэлэв. Зүрх нь өш хонзонгоор дүүрчээ.
— Тэгээд Урсгалаас хөөчихье, — гэж Ван Тэнфэй хүйтэн тайвнаар үргэлжлүүлэв. Яг л өчүүхэн хэрэг ярьж байгаа мэт. — Зэрлэг ууланд очоод цаашдын хувь заяагаа өөрөө үзэг.
Яг энэ үед Өмнөд уулын Үхэшгүйсийн Агуйд Мэн Хао хөлөө зөрүүлэн сууж, гар дахь хаш хулуу саваа барайсан царайгаар ширтэж байв.
Ци Нягтруулах шатны дөрөвдүгээр түвшинд дөнгөж нэвтэрсний дараа тэр тулаанд орсон тул сүнслэг эрчим нь бараг шавхагджээ. Бараг юу ч үлдээгүй. Ядаж энэ шидэт хаш хулууг олзолж авсан нь аз байв.
Түшиг Урсгалд орсноос хойш бүх зүйл түүнд саадгүй бүтээд байгаа мэт харагдсан ч үнэндээ ихэнх нь Мэн Хаогийн овсгоо, урьдчилан бодож чаддаг зангийн ач байлаа. Өөр хүн байсан бол анхны Үрэл Хуваарилах Өдрөөрөө л амиа аюулд оруулах байсан биз.
Дараа нь Зэс толь болон түүний нууцлаг хүч Мэн Хаог хамгаалжээ. Төд удалгүй Жао ах түүний Үхэшгүйсийн Агуйд шунасан. Хэрэв тэр үхээгүй бол Мэн Хао маш хүнд байдалд орж, бүх эд хөрөнгөө алдах байсан. Тэр бол Мэн Хао анх удаа хүн алсан явдал.
Хэрэв тэр наймаа хийж эхлээгүй бол өнөөгийн түвшинд хүрэх боломжгүй байв. Гэвч араас нь түлхэж байгаа мэт санагдсан тэр салхины дотор өөрийнх нь мэдэхгүй олон бэрхшээл нуугдаж байжээ.
Өнгөрсөн бүх явдал шуурга ирэхийн өмнөх аянгын дуу мэт санагдана.
Мэн Хао хаш хулуу саваа чимээгүй ширтэн, Гадна хүрээний хамгийн хүчтэй шавь Ван Тэнфэйг бодлоо. Төгс төгөлдөр мэт тэр хүнийг төсөөлөх төдийд бүхэл бүтэн уул нуруун дээр нь дарж байгаа шиг санагдан, бараг амьсгалж чадахгүй болов.
Зугтмаар байлаа. Гэвч тэр одоо зарц биш, Урсгалын жинхэнэ шавь. Оргох нь Урсгалын дүрэм зөрчсөн хэрэг болно. Тэгвэл ахлагчдын анхааралд өртөж, амьд үлдэх боломжгүй.
— Лу Хуны ард Ван Тэнфэй байдгийг эрт мэдсэн бол... — гэж Мэн Хао бувтнав.
Хэсэг хугацааны дараа нүдэнд нь эргэлт буцалтгүй шийдэмгий байдал тодров.
— Би мөн л адилхан хийх байсан. Би түрүүлж довтлоогүй бол тэр намайг ална. Би түүнийг албадаагүй. Тэр намайг албадсан. Ямар ч байсан өш хонзон үүсэх л байж. Цао Янтай анх таарахдаа дээрэмдүүлэхийг нь зүгээр зөвшөөрөөгүй л бол эцэстээ ийм байдалд хүрэх байжээ. Хүн бүр миний наймаанд шунаж байхад, бүр алалцлаа ч гэсэн үүнийг зогсоож чадахгүй.
Мэн Хаогийн харц гялсхийж, Үхэшгүйсийн Агуйгаа барайсан царайгаар тойруулан харав.
— Даанч Сюй эгч хаалттай бясалгалд орчихсон...
Лу Хуны бясалгалыг нураасныхаа дараа Мэн Хао хамгийн түрүүнд Сюй Чинийг хайж очсон. Гэвч Дотоод хүрээнд түүнд хаалттай бясалгал хийж буй хүнийг үймүүлж болохгүй гэж хэлжээ.
— Энэ хаш хулуу сав...
Аймшигтай хүчтэй эд байлаа. Мэн Хао өөрийн бясалгалаар туршиж үзэхэд гарсан хүч нь зүрхийг нь хүртэл дэлсүүлэв. Ийм эдлэл өөрт нь ямар их тус болохыг төсөөлөхөд амархан. Магадгүй үүний ачаар Ци Нягтруулах шатны тавдугаар түвшин рүү ч нэвтэрч болох юм.
Гэхдээ нэг хачирхалтай зүйл байв. Хаш хулууг орон зайн уутанд хийж болдоггүй, биедээ зүүж явах хэрэгтэй ажээ. Харамсалтай нь түүнд Сүнсний чулуу огт үлдээгүй. Ци Нягтруулах шатны гуравдугаар түвшинд нэвтрэхдээ бүгдийг нь зарцуулчихсан. Үгүйсэн бол энэ хаш хулууг Зэс толинд хувилаад үзэх байв.
— Энэ Урсгал эгэл хүмүүсийн ертөнц биш. Энд амиа алдах тун амархан. Хэрэв хаш хулууг буцааж өгөөд гай гамшгаас мултарч болох бол... өгчихсөн нь дээр ч юм уу...
Мэн Хао огт хүсэхгүй байв. Гэвч өөр сонголт бараг үлдээгүй мэт.
Тэр ийн бодолтойгоо тэмцэж суутал харанхуй шөнийн дундаас нэгэн ёозгүй дуу гарч, Үхэшгүйсийн Агуйн битүү хаалгыг нэвтлэн дотор нь цуурайтав.
— Би Шангуань Сүн. Ван ахын өмнөөс шударга ёс тогтоохоор ирлээ. Мэн Хао, Үхэшгүйсийн Агуйгаасаа гарч ирээд надад мөргө.
Тэр бараан дуу агуйг мөсөн хүйтэн сүүдрээр дүүргэсэн мэт санагдав.
Мэн Хаогийн харц гялсхийж, толгойгоо өргөв. Тэр огт гайхсангүй. Хэн нэгэн өөрийг нь эрж ирнэ гэдгийг аль хэдийн таамаглаж байсан.
Хэсэг чимээгүй сууснаа Мэн Хао удаанаар хэлэв.
— Орой болсон байна. Одоо гарахад тохиромжгүй. Ах аа, хэлэх зүйл байвал эндээсээ хэл.
— Ямар их зантай юм, — гэж гадаах хүн дургүйцэн, хүйтнээр тургилаа.
Мэн Хао дуугарсангүй.
— Хаалгаа нээхгүй бол яах вэ, эндээс хэлье. Ван ахын тушаал ийм байна. Дотоод хүрээний шавь Мэн Хао бясалгалдаа бүх сэтгэлээ зориулаагүй, Доод түвшний Нийтийн бүсэд үймээн тарьж, олон шавийн гомдлыг төрүүлсэн. Бас бусдад хэт харгис арга хэрэглэсэн. Гэхдээ нас залуу тул эдгээр гэм нь үхэх ялд хүрэхгүй. Эрдэнэсээ өг. Бясалгалаа өөрөө нураа. Урсгалаас яв. Өнөөдрөөс хойш чи Түшиг Урсгалын шавь биш.
Ёозгүй дууны үг бүрийг сонсох тусам Мэн Хаогийн царай хүндэрсээр байлаа. Харин сүүлчийн өгүүлбэрийг сонсоод нүдэнд нь уур хилэн дүрэлзэв.
— Ван ахын тушаал Урсгалын дүрэмтэй нийцэхгүй байна, — гэж Мэн Хао эрс хэллээ.
— Ван ахын үг өөрөө Урсгалын дүрэм, — гэж гадаах хүн Мэн Хаогийн үгийг үл ойшоон хүйтнээр хариулав. — Маргааш Үрэл Хуваарилах Өдөр. Чи Лу Хуны өмнө сөхөрч мөргөн уучлал гуй. Дараа нь шийтгэлээ хүлээ.
Ингэж хэлээд Шангуань Сүн ханцуйгаа сэгсрэн эргэж одов.
Мэн Хао чимээгүй бодолд автлаа.
Цаг өнгөрч, үүр цайх дөхөв. Нүд нь улайжээ. Яах ёстойгоо огт олж чадсангүй. Нөгөө тал хаш хулууг авах төдийгүй өөрийг нь үхүүлэхийг хүсэж байгаа нь тодорхой.
Өршөөж байгаа дүр эсгээд бясалгалыг нь нурааж, нэг гар, нэг хөлийг нь таслаад, Урсгалаас хөөн зэрлэг ууланд орхино. Тэгвэл үнэхээр ямар ч найдваргүй болно.
— Би яах ёстой юм бэ...
Мэн Хао нударгаа чанга атгаж, улайсан нүдээрээ доош ширтэв. Өөрийгөө ийм сул дорой, арчаагүй гэж анх удаа ингэтлээ хүчтэй мэдэрчээ.
Энэ мөчид тэр өмнөхөөсөө хэзээ ч илүү хүчтэй болохыг хүсэв.
Хэрэв хүчтэй байсан бол хэн ч өөрийг нь ингэж дээрэлхэж чадахгүй.
Тэр удаан бодлоо.
— Үнэхээр надад зугтахаас өөр зам алга гэж үү...
Нүдэнд нь шийдэмгий байдал тодорч, толгойгоо өргөн Үхэшгүйсийн Агуйгаас гарахаар алхав. Гэвч хаалгаар гармагцаа зог тусаж, эргэлзлээ.
— Үгүй ээ. Ингэж болохгүй...
Тэр толгойгоо гудайлган хэсэг бодсоноо буцаад агуйдаа орж, хөлөө зөрүүлэн суулаа.
Маргааш өглөө Мэн Хао улайсан нүдээ нээв. Шөнөжин амьсгалын бясалгал хийгээгүй. Зөвхөн гарц хайж бодсоор өнгөрөөжээ.
Гэвч бясалгалын түвшин нь дэндүү доогуур. Түшиг Урсгалаас зугтахаас өөр арга бодож олсонгүй. Гэхдээ өрсөлдөгч тал нь өөрийг нь тэгж магадгүйг аль хэдийн тооцсон нь гарцаагүй. Оргох нь үхэхтэй адил, дээрээс нь урвагч нэр зүүнэ.
Алсад хонхны дуу цуурайтав.
Үрэл Хуваарилах Өдөр иржээ.
Мэн Хао Үхэшгүйсийн Агуйдаа нуугдлаа ч гай гамшиг өөрийг нь тойрохгүйг мэдэж байв.
— Энд хүчтэний хууль үйлчилдэг. Миний бүх асуудлын уг нь бясалгалын түвшин хэт доогуур байгаад байна. Эр хүн зовлонг зүгээр тэвчээд суудаггүй. Гарц олж, хөдөлдөг юм.
Тэр аяархан санаа алдав.
Түүнийг мухарт шахаж, бултах зай үлдээгүй байлаа.
Мэн Хао сэтгэлээ тайвшруулж, хувцсаа цэгцлэв. Үхэшгүйсийн Агуйгаа нэг тойруулан хараад гол хаалгыг нээлээ. Гадаа хөх тэнгэр, маргад ногоон моддын далай угтав.
Хэсэг зогссоны дараа урагш алхлаа.
Ердөө хэдхэн алхам явтал арын ойн дундаас нэг хүн гарч ирэн өөрийг нь хүйтнээр ширтэж байхыг анзаарав.
— Зугтаагүй юм байна. Ядаж бүр тэнэг биш аж.
Мэн Хао дууг нь шууд танилаа. Шангуань Сүн.
Тэр чинь яваагүй, энд үлджээ.
Мэн Хао энэ хүнийг өмнө нь харж байсан. Тэр өдөр Дорнод уулын ойролцоо Ван Тэнфэйтэй хамт явсан шавь нарын нэг. Өвөө нь Урсгалын ахлагчдын нэг Шангуань Сю.
Өөрийг нь зугтах эсэхийг шалгахаар энд үлдсэн нь тодорхой байлаа. Хэрэв Мэн Хао зугтсан бол урвагч гэж зарлагдаж, амь насаа алдах байсан.
Мэн Хао эргэж Гадна хүрээг чиглэн алхав.
Шангуань Сүн араас нь хүйтнээр инээж, нүдэнд нь дооглол тодорно. Үнэндээ тэр урьд шөнө энд үлдээгүй. Өвөө Шангуань Сю дээрээ очсон байжээ. Мэн Хао шөнөөр зугтахаар шийдсэн ч занганд орж, аймшигтайгаар үхэх байсан юм.
Шангуань Сүн Мэн Хаогийн араас замын турш дагав.
Гадна хүрээнд хүрэхэд шавь нар тэднийг нэг нэгээрээ анзаарч эхлэв. Хүмүүсийн царай янз бүр байсан ч бүгд ийм зүйл болно гэж урьдчилан таамагласан мэт. Мэн Хаог өрөвдөх хүн бараг байсангүй. Ихэнх нь бүр дооглон харна.
Удалгүй тэд Гадна хүрээний талбайд хүрэв.
Луу сийлсэн баганууд хурц гэрэлтэж, хаа сайгүй шавь нар цугларчээ. Алсад олон шавийн дунд цагаан дээлтэй Ван Тэнфэй харагдав.
Нарны гэрэл цагаан дээлийг нь цас мэт гялалзуулна. Урт үс нь мөр даван унжжээ. Тэр яг л зурагнаас бууж ирсэн Үхэшгүй мэт өө сэвгүй харагдана. Зүгээр л төрх байдлыг нь харахад хүмүүс өөрийн эрхгүй танилцмаар санагдана. Үнэхээр л Сонгогдсон Суутан шиг.
Тэр эргэн тойрныхоо шавь нартай эелдгээр ярилцаж байв. Бясалгалын түвшинг үл харгалзан хүн бүртэй найрсаг мэндэлж, заримд нь бясалгалын зөвлөгөө өгнө. Тиймээс бүгд түүнд туйлын хүндэтгэлтэй хандана.
Эмэгтэй шавь нар бүр түүнд ухаанаа алдсан мэт. Дэргэд нь байхаас өөр юм хүсэхгүй, Ван Тэнфэйн хөдөлгөөн бүр тэднийг догдлуулж байгаа мэт харагдана.
Өндөр тавцан дээрх Урсгалын ахлагчид хүртэл түүн рүү хайр хүндлэл хосолсон харцаар харж байлаа.
Ван Тэнфэй хаана байна, тэнд бүхний анхаарал төвлөрнө. Царай төрх, зөөлөн зан, өө сэвгүй байдал нь нийлж, нүд гялбам гэрэл мэт Мэн Хаогийн харааг хатгав.
Мэн Хао нударгаа чанга атгалаа.
Бүх шавь цугларч, Үрэл Хуваарилах Өдөр дуусах хүртэл эелдэг, найрсаг Ван Тэнфэй Мэн Хао руу ганц ч удаа харсангүй.
Мэн Хао өөрийг нь ширтэж байгааг тэр мэдэж байсан. Гэхдээ түүний хувьд царцаа өөр рүү нь харж байгаагаас ялгаагүй. Хариу харах нь хүртэл өөрийгөө доош хийсэн хэрэг мэт.
Бүх зүйл дуусаж, луу сийлсэн багануудын гэрэл бүдгэрэхэд Ван Тэнфэйн зөөлөн дуу талбай даяар тархлаа.
— Наашаа ир!
Ердөө хоёрхон үг.
Гэвч тэр дуу гарсан агшинд талбайн хүн бүр Ван Тэнфэй рүү харав. Харин Ван Тэнфэйн харц Мэн Хао дээр тогтжээ.
¹ Шангуань Сүнгийн хятад нэр 上官宋. “Шангуань” нь харьцангуй ховор овог, “Сүн” нь түүний нэр юм.