Мэн Хао хөдөлгөөнгүй зогсон Ван Тэнфэйг ширтэв.
Талбай дээрх бүх шавийн харц өөр дээр нь буусныг тэр гэнэт мэдэрлээ. Хажууд нь зогсож байсан бясалгагчид нэг нэгээрээ холдон, Мэн Хаог тойрсон хэсэг хоосорч эхлэв.
Ганцаардал зүрхийг нь бүрхэв. Яг л бүх дэлхий өөрийг нь орхих гэж байгаа мэт. Ван Тэнфэйн ганцхан үг Мэн Хаог хүн бүхнээс таслан, ертөнцийн зах руу түлхчихсэн мэт санагдана.
Хэн ч дуугарсангүй.
Гадна хүрээний шавь нар зөвхөн Мэн Хаог ширтэж байлаа. Ван Тэнфэй дэндүү алдартай. Түүний үг хүн бүрийн сэтгэлд цуурайтаж байв.
Энд юу болох гэж байгаад хэн ч гайхсангүй. Өчигдрийн явдал аль хэдийн тархсан. Өнөөдөр ийм зүйл болно гэдгийг олон хүн таамаглажээ.
Өндөр тавцан дээрх Урсгалын ахлагчид ч хөдөлгөөнгүй сууж, доорх Мэн Хаог ажиглана.
— Урсгалын дүрмээр гартаа авсан зүйл эзнийхээ болдог, — гэж Мэн Хао үг бүрээ хүчээр шахан хэллээ.
Ван Тэнфэйтэй харьцуулбал өөрийнх нь дуу хэчнээн сул, өчүүхэн сонсогдож байгааг тэр мэдэж байв. Ийн хэлсний төлөө өөр рүү нь дайрч ч мэднэ. Гэсэн ч Мэн Хао дуугүй өнгөрсөнгүй.
Хэрэв хүзүүндээ зүүсэн хаш хулуу саваа гарган Ван Тэнфэйд өгөөд, нулимс дуслуулан уучлал гуйвал нөгөө хүн олны өмнө өршөөхөөс татгалзахад хэцүү гэдгийг Мэн Хао мэднэ.
Тэр тодорхой хэмжээнд шийтгэж болох ч ядаж Мэн Хаогийн бясалгалыг үлдээж магадгүй.
Хэрэв сөхөрч мөргөөд, өөрийгөө буруутай гэж хүлээн зөвшөөрөөд, доромжлолыг залгиж, бүр өөрийгөө ч гутаан гуйвал энэ аюулаас бүрэн мултарч ч мэднэ.
Гэвч Мэн Хао хэзээ ч тэгэхгүй!
Түүнийг тэнэг гэ. Галзуу гэ. Хамаагүй.
Тэр хэзээ ч тэгэхгүй.
Өөрийг нь асар их гай гамшиг хүлээж байгааг мэдэж байсан ч гуйхгүй. Өөрийгөө доромжлуулахгүй. Газар мөлхөн өршөөл эрэхгүй.
Хэзээ ч үгүй!
Энэ бол түүний сэтгэлийн хат. Түүний зарчим.
Энэ дэлхийд амь, үхлээс ч илүү чухал зүйл бий. Нугардаггүй, эвдэрдэггүй тэр чанар бол нэр төр.
Тиймээс Мэн Хао түрүүлж дуугарсан юм. Үг бүрээ нэг нэгээр нь тод хэллээ.
Өрсөлдөгч нь уул мэт сүртэй Ван Тэнфэй байсан ч.
Өөр дээр нь гай гамшиг буух гэж байсан ч.
Бүх дэлхий өөрийнх нь эсрэг зогссон мэт байсан ч.
Түшиглэх хүнгүй, ганцаараа байсан ч...
Түүнд нэр төр нь үлдсэн.
Мэн Хао толгойгоо өргөж, үгээ хэлсэн.
Энэ л Мэн Хао байлаа!
Тэр хэдхэн үгийг хэлсний дараа бие дэх бүх хүч нь нэг дор сэргэх шиг болов.
Үхэл гэж юу юм?
Арван долоо ч хүрээгүй байхад үхлээ гээд яах вэ!
Намайг доромжилж болно. Бясалгалыг минь нурааж болно.
Гэхдээ намайг бөхийлгөж чадахгүй!
Миний сэтгэлийн хатыг хугалж чадахгүй!
Чимээгүй талбайд Мэн Хаогийн дуу тодхон цуурайтав. Дуу нь ганцаардмал, гашуун өнгөтэй байлаа. Түүний доторх тэр гашууныг магадгүй зөвхөн өөрөө л бүрэн ойлгож байсан биз.
Мэн Хао нударгаа атгав.
Бусад хүн анзаараагүй ч Ван Тэнфэйн үгтэй хамт үл үзэгдэх хүч өөрийг нь нухчин унагахаар дайрч байлаа.
Бие нь бутран задрах гэж байгаа мэт, яс нь хэмхрэх гэж байгаа мэт санагдав. Асар их даралт түүнийг өвдөг сөхрүүлэхээр дээрээс нь дарна.
Мэн Хаогийн бие салганасан ч шүдээ зуусаар босоо хэвээр зогсов. Ясанд нь нэвт өвдөж байсан ч тоосонгүй.
— Тэр эрдэнэ минийх, — гэж Ван Тэнфэй найрсаг инээмсэглэн хэлэв. — Би хэнд өгнө, түүнийх болно. Чамд өгөөгүй. Тэгэхээр чи авах эрхгүй.
Үг нь эелдэг сонсогдсон ч дотроо ил тод сүрдүүлэг агуулжээ. Талбайн хүн бүр үүнийг сонсов.
Ван Тэнфэй инээмсэглэсээр урагш нэг алхаж, гараа өргөн Мэн Хао руу хуруугаараа дохив.
Талбай дээр салхи огцом хуйлран бослоо. Исгэрэх салхинд шавь нарын дээл намирна.
Мэн Хао хөдөлж чадсангүй. Талбайн агаар өөрөө үхлийн тор болон хувирч, түүнийг хүлчихсэн мэт. Хуруу ч хөдөлгөх боломжгүй байлаа.
Гэнэт хувцасных нь дотроос ягаан хаш зүүлт нисэн гарч, өмнө нь хөвлөө. Ягаан гэрлийн хаалт үүсэж Мэн Хаог хамгаалан бүрхэв.
Ван Тэнфэй урьдын адил эелдэг харагдана. Хөдөлгөөн нь бүр хайхрамжгүй мэт.
Тэр хоёр дахь алхмаа хийж, хуруугаа дахин хөдөлгөв.
Пүн!
Хоёр дахь хурууны хүч буухад ягаан хаалт мурийж, гурвантаа анивчсанаа чих дүлийрэм дэлбэрэлтээр бутран сарнив.
Сюй эгчийн өгсөн ягаан хаш зүүлт Мэн Хаогийн өмнө хэдэн хэсэг болон хагарлаа.
Мэн Хао амнаасаа цус олгойдуулж, дээрээс нь дарах хүч улам нэмэгдэв.
Тэр шүдээ зуун, байрнаасаа хөдөлсөнгүй. Бие нь салганаж байсан ч бууж өгөхгүй зогсоно.
Нүдэнд нь бараан, хүйтэн өнгө тодорч, нударгаа улам чанга атгалаа. Хумс нь алганы мах руу гүн шигдэв.
Ван Тэнфэй урьдын адил зөөлөн инээмсэглэсээр гурав дахь алхмаа хийж, Мэн Хаогийн яг өмнө ирэв.
Тэр хуруугаа гурав дахь удаагаа хөдөлгөхөд аварга үл үзэгдэх гар шиг хүч Мэн Хаогийн хувцсыг зад татлаа. Хүзүүнээс нь зүүсэн хаш хулуу сав ил гарч ирэв.
Үл үзэгдэх хүч хулууг огцом татан салгаж, Ван Тэнфэйн алган дээр аваачлаа.
Мэн Хаогийн царай цайж, амнаас нь дахин цус гарлаа. Бие нь салганасан ч хөдөлж чадахгүй хэвээр.
Нүдний цагаанд нь улаан судас тодорч, нударгаа улам чанга атгав. Алганд шигдсэн хумсны өвдөлтийг тэр мэдэрч байлаа. Хурууных нь завсраар цус дуслан газарт унана.
— Бясалгалаа нураа. Нэг гар, нэг хөлөө таслуул. Урсгалаас яв.
Ван Тэнфэй инээмсэглэсээр байв. Дулаахан дуу нь талбай даяар тархлаа.
Тэр дөрөв дэх удаагаа хуруугаа сунган Мэн Хаогийн цээж рүү чиглүүлэв.
Мэн Хао Ван Тэнфэйг ширтсээр.
Энэ бүх хугацаанд ердөө нэг л удаа дуугарсан. Дахин ам нээсэнгүй. Орилсонгүй. Архирсангүй.
Зүгээр л чимээгүй зогсоно.
Нүдэнд нь улам олон улаан судас тодорч, нударгаа эцсийн хүчээрээ атгав. Тийм хүчтэй атгаснаас хумс нь хугаран, алганы маханд шигдлээ.
Цус бороо мэт дусална.
Талбай бүрэн нам гүм болов.
Хүмүүс доогтой царайгаар ажиглана. Тэдний шоолол Мэн Хаог ертөнцөөс тасалж, хүн бүхнээс зайлуулж байгаа мэт.
Гэсэн ч тэр бөхийхгүй!
Биеийн жаахан өвдөлт гэж юу юм бэ?
Ван Тэнфэйн хуруу дахин буух гэж байсан яг тэр мөчид алсын нэг уулын оргилоос дуу цуурайтав.
Зөөлөн боловч хүчирхэг нэгэн эрчим Мэн Хаогийн хажууд гэнэт бий болж, бясалгалыг нь нураахаар чиглэсэн хурууны хүчийг тосон зогсоов.
Пүн!
Ван Тэнфэй өргөн ханцуйгаа сэгсрээд хажуу тийш харлаа.
Тэнд саарал урт дээлтэй өвгөн зогсож байв. Нүүрэн дээр нь бор хүрэн толбо энд тэндгүй. Биеэр өндөр, том ч сүрдмээр харагдахгүй.
Мэн Хаог өмнөх хоёр удаад сайшаан харж байсан мөнөөх өвгөн байлаа.
— Эрдэнэсээ буцааж авлаа. Ингээд боль, — гэж өвгөн хэлэв.
Тэр цусаа дуслуулсан нударгатайгаа чимээгүй зогсох Мэн Хао руу хөмсгөө зангидан хараад санаа алдав. Дараа нь Ван Тэнфэй рүү эргэлээ.
— Их Ахлагч Оуян ийнхүү хэлж байгаа бол дүү шавь больё, — гэж Ван Тэнфэй инээмсэглэн хариулав.
Түүний царайд өчүүхэн ч сэтгэл хөдлөл алга.
Энэ бүх хугацаанд тэр Мэн Хаотой ердөө хоёр удаа л ярьжээ.
Нарны гэрэл Ван Тэнфэйн цагаан дээл, урт үс, төгс төрхийг нь гэрэлтүүлнэ. Түүний хувьд Мэн Хао шавжтай ч эн зэрэгцэхгүй өчүүхэн амьтан байв. Энэ мөчөөс эхлээд тэр Мэн Хаог аль хэдийн бодлоосоо хаяжээ.
Цусанд будагдсан Мэн Хао аварга зааны өмнө зогссон жижиг шавж мэт. Нөгөө нь ганц алхмаар л гишгээд няцалж чадна.
Ван Тэнфэйн хувьд сая болсон бүхэн юу ч биш.
Тэр Мэн Хаог дорд үзэж байгаа хэрэг ч биш.
Зүгээр л Мэн Хао түүнд огт хамаагүй.
Ван Тэнфэй инээмсэглэсээр буцаад олны дунд орж, юу ч болоогүй мэт тайван ярилцаж эхлэв. Доод түвшний шавь нарт бясалгалын зөвлөгөө өгч, эелдэг найрсаг төрхөө хэвээр хадгална.
Эмэгтэй шавь нар түүнд ухаанаа алдсан хэвээр. Бусад бясалгагчид ч туйлын хүндэтгэлтэй хандана.
Хэн ч Мэн Хаог тоосонгүй.
Яг л саяхан тэнд байсныг нь бүгд мартчихсан мэт.
Мэн Хао Ван Тэнфэйн яг эсрэг дүр зураг байлаа. Бие нь цусанд будагдаж, хувцас нь урж тасран, өрөвдөлтэй харагдана.
Ван Тэнфэй өөрийнх нь талаар юу бодож байгааг Мэн Хао мэдэрч чадна.
Тэр нь дорд үзэлт биш.
Үл тоомсорлол байлаа.
Ван Тэнфэй холдсоны дараа Мэн Хаогийн бие бага зэрэг сулрав. Гэхдээ бүх бие нь нурах гэж байгаа мэт хүчтэй өвдөнө.
Тэр шүдээ зуун Их Ахлагч Оуян руу хоёр гараа нийлүүлэн ёслов.
Нэг ч үг хэлсэнгүй.
Дахин нэг ам дүүрэн цус гаргаснаа эрүүгээ чангалж, удаанаар алхаж эхлэв.
Хөл нь алхам бүртээ бутрах гэж байгаа мэт. Бүх бие нь хөлсөнд норж, нэг алхам хийх бүрт зүрх зүсэм өвдөлт нэвт хатгана.
Навсайтлаа зодуулсан нохой шиг харагдах Мэн Хао аажмаар холдсоор үзэгдэхээ болив.
Түүнийг явахад Их Ахлагч Оуян ямар нэг юм хэлэх гэж байгаа мэт хэсэг зогссон ч эцэст нь дуугарсангүй. Зүгээр л Мэн Хаог холдохыг харсаар үлдэв.
Мэн Хао Үхэшгүйсийн Агуйдаа буцаж ирлээ.
Гол хаалга хаагдахтай зэрэгцэн тэр газар унаж, ухаан алдав.
Ван Тэнфэй аль хэдийн Ци Нягтруулах шатны зургаадугаар түвшний оргилд хүрсэн. Мэн Хао түүнтэй огт харьцуулахын аргагүй.
Сөхөрч, бууж өгөхөөс татгалзсан учраас дотор эрхтэндээ хүнд гэмтэл авах нь аргагүй байжээ.
Мэн Хао бүтэн хоёр өдөр ухаангүй хэвтэв.
Эцэст нь нүдээ нээхэд бүх бие нь өвдөж байлаа. Хөдөлнө гэдэг ч хэцүү. Гэсэн ч арай ядан өндийж суулаа.
Гараараа газар тулахад арьсыг нь хуулчихсан мэт хорсон өвдөв. Тэр сөөнгө амьсгаа авсаар Үхэшгүйсийн Агуйн голд чимээгүй суулаа.
Нэлээд хугацааны дараа доош харан гараа ажиглав.
Арван хугарсан хумс нь алганы маханд шигдсэн хэвээр байжээ.
Хоёр өдөр ухаангүй байх хугацаанд хумсны эргэн тойронд шарх тав тогтсон. Харин сая өндийж суухдаа тэр тавыг дахин задлаж, цус шүүрүүлжээ.
Мэн Хао гараа ямар ч хувиралгүй ширтэв.
Хэсэг хугацааны дараа алганы маханд шигдсэн хугарсан хумснуудаа нэг нэгээр нь ухаж гаргаж эхлэв.
Зэрэмдэглэгдсэн алгаас нь цус урсан газарт дусалж, агуй дотор цусны үнэр тархав.
Энэ бүх хугацаанд Мэн Хаогийн царай огт өөрчлөгдсөнгүй.
Яг л тэр хоёр гар өөрийнх нь биш мэт.
Өмнө нь төдийлөн харагддаггүй байсан өөртөө ч өршөөлгүй хатуу чанар нь энэ мөчид тодорхой мэдэгдэж байлаа.
Мэн Хао өмнөө тавьсан цусанд будагдсан арван хумсыг ширтэв.
Хэсэг хугацааны дараа бүгдийг нь цуглуулж, чулуун орны хажууд тавилаа.
Өдөр бүр харахыг хүсжээ.
Өнөөдөр амссан доромжлолоо хэзээ ч мартахгүйн тулд.
Нэг өдөр тэр энэ доромжлолыг хоёр нугалж хариулна!
Мэн Хао удаан хугацаанд нэг ч үг хэлээгүй байлаа.
Эцэст нь ам нээв.
— Би өөртөө л түшиглэнэ!
Сөөнгө дуу нь өөрийнх нь биш мэт сонсогдов.