Агшин зуур талбай дээр байсан бүх хүний харц Бүдүүн дээр төвлөрлөө.
Ар нуруугаар нь хүйт дааж, бүх бие нь чичрэв. Тэр өрөвдөлтэй царай гарган Мэн Хао руу хараад хүчээр инээмсэглэв.
— Мэн Хао, намайг авар...
Бүдүүн үрлийг шидэж хаяхыг хүссэн ч яагаад ч юм гараас нь салж өгсөнгүй. Эргэн тойрны хүмүүс ойртож эхлэхэд айсандаа шүд нь хүртэл тачигнав.
Талбайн өнгөт гэрэл улам бүдгэрсээр эцэст нь бүрэн унтарч, тусгаарлах хүч ариллаа.
Бүдүүн ам нээж амжаагүй байхад Мэн Хао Ци Нягтруулах шатны дөрөвдүгээр түвшний бясалгалын хүчээ огцом дэлгэж, хувцаснаас нь шүүрэн аваад хар хурдаараа давхив.
— Үрлээ надад өг. Чи Үхэшгүйсийн Агуй руу буцаад нуугд!
Мэн Хао нам дуугаар хэлээд агуйн хаш хавтангаа Бүдүүн рүү шидлээ.
Бүдүүн Хатмал Сүнсний Үрлийг халуун төмөр барьсан мэт тэр даруй Мэн Хао руу чулуудчихав.
Мэн Хао Бүдүүнийг чирсээр урагш харвав. Ард нь арав гаруй хүн орилолдон, архиралдан араас нь хөөж эхэллээ.
— Хараал ид, Мэн Хао байна! Зугтаж чадахгүй шүү!
— Хатмал Сүнсний Үрлийг өг! Нэг урсгалын шавь гэдгийг чинь бодоод амийг чинь өршөөе. Үгүй бол өнөөдөр амьд гарах амаргүй шүү!
Мэн Хао нэг ч агшин зогссонгүй.
Гадна хүрээний захыг өнгөрмөгц Бүдүүнийг хажуу тийш түлхэн явуулав.
Бүдүүн зангаараа шулуун ч тэнэг хүн биш. Газарт буусан даруйдаа өрөвдөлтэй чангаар ориллоо.
— Үрэл дээрэмдэгч ээ!
Тэр агуйн хаш хавтанг цээжиндээ тэврээд, өөрийгөө сэжигтэй харагдуулахгүйг хичээн зугтав. Тэгээд хамаг хурдаараа Үхэшгүйсийн Агуй руу чиглэлээ.
Үүнийг сонссон хөөгчид түүнийг тоосонгүй. Бүгд Мэн Хаогийн араас үргэлжлүүлэн хөөв.
— Дэлхийн зах хүртэл зугтсан ч яах вэ! Дараагийн хорин дөрвөн цагийг давж чадахгүй!
— Дөрөвдүгээр түвшний байж үрлээ өгөхгүй гэж үү?!
Арав гаруй хөөгчийн ихэнх нь Ци Нягтруулах шатны дөрөвдүгээр түвшнийх. Харин хоёр нь тавдугаар түвшинд хүрчээ. Үлдсэн хэд нь гуравдугаар түвшнийх бөгөөд үймээний завсраар ашиг олох санаатай нь илт.
Мэн Хаогийн араас хүйтэн илдний гэрэл исгэрэн ойртож, арав гаруй нисдэг илд бороо мэт бууж ирлээ.
Гэвч Мэн Хао Хатмал Сүнсний Үрлийг ямар ч үнээр хамаагүй авч үлдэхээр шийдсэн байв. Түүнийг шидэж өгөх бодол огт байсангүй.
“Ердөө хорин дөрвөн цаг тэсэхэд л үрэл минийх болно.”
Мэн Хаогийн нүдэнд шийдэмгий гэрэл аслаа.
“Тэгвэл би эцэст нь Ци Нягтруулах шатны тавдугаар түвшинд нэвтэрч чадна!”
Тэр хурдаа улам нэмэв.
Зэлүүд уулсаар удаан хугацаанд чөтгөр араатан агнасан болохоор Мэн Хао бүх хурдаараа давхихдаа бусдаас дутахгүй. Мөн уулын замыг ихэнх Гадна хүрээний шавиас хавьгүй сайн мэднэ.
Тиймээс Гадна хүрээнээс гармагцаа шууд уулс руу чиглэв.
Араас ойртон ирэх илдний гэрлүүдийг нэг харснаа орон зайн уутаа товшиж, эм үрэл гарган шууд залгилаа.
Дараа нь өөрийн нисдэг илднүүдийг арагш харвав.
Пүн! Пүн! Пүн!
Хүчтэй нисдэг илднүүд хэд хэдэн модыг цохиж дэлбэлэхэд хугархай модод хаа сайгүй цацрав.
Зарим хэлтэрхий Мэн Хаог хүчтэй онож өвтгөсөн ч тэр дэлбэрэлтийн түлхэх хүчийг ашиглан хэдэн метр урагш шидэгдэв.
Хөл нь газарт хүрч амжаагүй байхад дөрвөн Галын Могой, гурван Усан Бөмбөлөг араас нь харван ирлээ.
Галын Могойнуудын хоёр нь бараг арван найман метр урт, хүний бие шиг бүдүүн. Тэднээс цацрах аймшигтай халуунд ойр хавийн модод хүртэл дүрэлзэн асав.
Тэр хоёр аварга Галын Могой тавдугаар түвшний хоёр шавийн бүтээл гэдэг нь илт.
Тэд хөөгчдийн дундаас хамгийн хурдан байлаа. Хөл нь газарт бараг хүрэхгүй, салхи мэт нисэн ойртож ирнэ. Царай нь догшин.
Тэр хоёр бие биедээ ч өчүүхэн өршөөлгүй байв.
Тэд бие биеэ л жинхэнэ өрсөлдөгч гэж үзнэ. Харин Мэн Хао тооцоонд нь ч орохгүй мэт.
Мэн Хао эргэлзсэнгүй. Орон зайн уутаа дахин товшиход хоёр нисдэг илд гарч ирэн биеийг нь тойрон эргэлдээд хөлийнх нь доор очлоо.
Хоёр илд урагш харваж, Мэн Хаог бараг гучин метр зөөв.
Тэгээд тэр тэнцвэрээ алдан доош унасан ч энэ богино хөдөлгөөн Галын Могойнуудыг бултаж, хөөгчдөөс зай авахад хангалттай байлаа.
Ард нь ууртай орилолт цуурайтав.
Энэ бол Мэн Хаогийн өөрөө бодож олсон арга.
Удаан хэрэглэж болохгүй, хэдхэн агшин л үргэлжилнэ. Гэхдээ тавдугаар түвшний хоёр бясалгагчаас бага ч гэсэн зай авахад тусалж байв.
“Хэрэв би Ци Нягтруулах шатны тавдугаар түвшинд байсан бол Салхи Туучих Аргыг ашиглаж чадна. Тэгвэл нисдэг илдэн дээр илүү удаан тогтож, хамаагүй амархан зугтах байлаа. Даанч энэ жинхэнэ нислэг биш...”
Мэн Хао тавдугаар түвшинд хүрэхийг урьд урьдынхаас ч их хүсэв.
Тэр арагш харсангүй, хамаг хурдаараа давхисаар байлаа.
Үнэндээ сонгосон зам нь санамсаргүй биш.
Хатмал Сүнсний Үрэл Бүдүүний гарт буусан тэр мөчөөс Мэн Хаогийн оюун ухаан асар хурдтай ажиллаж эхэлсэн юм.
Түүний зорьж буй газар нь чөтгөр араатнаар дүүрэн Хар уул байлаа.
Нэлээд бодсоны эцэст Мэн Хао өөрийн хамгийн том давуу тал нь Зэс толь гэдгийг ойлгожээ.
Хар уул аюултай. Тэнд аймшигтай архирдаг үл мэдэгдэх араатан бий.
Гэсэн ч Зэс тольтой цагт Мэн Хаод амьд үлдэх боломж бий. Харин араас нь бусад хүмүүс орж ирвэл энэ давуу тал бүр ч тодорно.
“Хэрэв энэ хүмүүс Хар уул хүртэл намайг хөөвөл... тэднийг алахаас өөр аргагүй болно.”
Мэн Хаогийн царай хүйтэн болов.
Түшиг Урсгалд орсноос нь хойш нэг жил гаруй өнгөрчээ. Тэр урьдын сул дорой эрдэмтэн биш болсон.
Гадаад төрх нь нэг их өөрчлөгдөөгүй. Өмнөхөөсөө бага зэрэг өндөр болж, арьс нь мөн л бордуу хэвээр.
Харин зан нь урьдынхаас хавьгүй шийдэмгий, хатуу болсон байлаа.
Ялангуяа Ван Тэнфэйтэй болсон явдлын дараа Мэн Хао зөвхөн өөртөө түшиглэж болно гэдгийг бүрэн ойлгожээ.
Хүчирхэг болохоос өөр зам үгүй.
Бясалгалын ертөнцөд хүчтэй нь амьд үлддэг.
Тиймээс хүн болгоомжтой атлаа шийдэмгий байх ёстой.
Хөөгчид хөөцөлдөөнөө өчүүхэн ч сулруулсангүй.
Илдний гэрэл гялалзсаар удалгүй тавдугаар түвшний хоёр бясалгагч Мэн Хаог бараг гүйцэв. Нүдэнд нь алах санаа буцална.
Саяхан Мэн Хао нэг хачин аргаар тэдний хамтарсан довтолгооноос бултаж чадсан.
Ван Тэнфэй, Хань Зүн хоёроос бусад үед энэ хоёр Гадна хүрээнд бараг эзэд мэт явдаг хүмүүс.
Тиймээс дөрөвдүгээр түвшний Мэн Хао тэдний довтолгооноос зугтсан нь дэндүү доромжлол шиг санагджээ.
Хоёул зэрэг дайрсан атал барьж чадаагүй гэдэгтэй эвлэрэхэд хэцүү байв.
Одоо тэд Мэн Хаог өмнөхөөсөө ч илүү алахыг хүсэж байлаа.
Харин нисдэг илдэн дээр богино хугацаанд гулсаж буй аргыг нь огт сүртэй зүйл гэж үзсэнгүй.
Дөрөвдүгээр түвшний ямар ч бясалгагч ийм зүйл хийж чадна.
Гэхдээ ингэхэд сүнслэг эрчим асар их зарцуулна. Хэдий хурд нэмэгдэх ч өөрсдийн түвшинд ийм аргыг хэрэглэх нь дэмий зардал гэж тэд бодож байв.
Мэн Хао ингэж зугтахыг хараад хоёул ёжтой инээлээ.
Ийм аргаар явбал сүнслэг эрчим нь удалгүй шавхагдах ёстой.
— Энэ удаа хаашаа зугтахыг чинь харъя!
Хоёул бие бие рүүгээ харснаа нэг нь аварга шувуу мэт огцом урагш үсэрлээ.
Агаарт байхдаа гараа савчихад хоёр асар том Галын Могой архиран Мэн Хао руу доош харвав.
Нөгөө хүн газар дээрээс үргэлжлүүлэн хөөж байлаа.
Нэг нь дээрээс, нөгөө нь газраас хавчин дайрч, Мэн Хаог үхлээс мултрах замгүй болгохоор шийджээ.
— Одоо ч бууж өгөхгүй гэж үү?! Үхэхийг хүсээ юу?! — гэж нэг нь муухай инээн хашхирлаа.
Алах сүр нь агаарыг дүүргэв.
Мэн Хаогийн царай хувирсангүй.
Тэр хүйтнээр тургилаа.
Хатмал Сүнсний Үрлийг булааж авахаар зориглосон Мэн Хао мэдээж бэлтгэлгүй ирээгүй.
Мэн Хао орон зайн уутаа товшиж, ханцуйгаа савчив.
Зургаан нисдэг илд зэрэг гарч ирэв.
Илднүүдийн гэрэл хоорондоо огтлолцон нэгэн зэрэг гадагш харвалаа.
Пүн!
Мэн Хао аяархан ёолон дуу алдахад чимээ нь уулсын дунд цуурайтав.
Араас хөөж явсан хоёр бясалгагч дэлбэрэлтийн дууг сонсоод алмайрч, юу болсныг ойлгосонгүй.
Нүргэлсэн чимээн дунд Мэн Хао ам дүүрэн цус бөөлжив.
Гэвч бие нь тэр хүчээр улам хол шидэгдэн одлоо.
Ард нь дэлбэрэлтийн хүч сарниж, хоёр Галын Могой аймшигтай дуу гарган бутрав.
Тавдугаар түвшний хоёр бясалгагч шороонд дарагдан хэдэн алхам ухрахад хүрч, царай нь итгэж ядсан төрхтэй болов.
— Хараал ид! Ямар хайр найргүй юм бэ! Зургаан нисдэг илдээ нэг дор дэлбэлчихлээ!
— Тийм олон эдтэй болохоор дэлгүүр нээсэн байх нь! Энэ нөхөр ер нь хэдэн нисдэг илдтэй юм бэ?!
Хоёул цочин амьсгаа авсан ч зогссонгүй.
Салхи Туучих Аргаа бүх хүчээр ажиллуулан дахин араас нь хөөв.
Мэн Хаогийн энэ үйлдэлд сүрдээд ухрахыг хүссэнгүй.
Тэдний тооцоогоор Мэн Хаод тийм олон нисдэг илд үлдэх боломжгүй.
Доод түвшний Нийтийн бүсэд дэлгүүр ажиллуулсан ч ийм олон шидэт эдлэл цуглуулах учиргүй гэж боджээ.
— Энэ удаа чи гарцаагүй үхнэ!
Хоёр хөөгч хурдаа улам нэмэн зэлүүд уулс руу орлоо.
Энэ үед араас явсан дөрөвдүгээр түвшний шавь нар ч ойртож ирэв.
Тэдний дунд Ван Тэнфэйн талын хүн Шангуань Сүн байлаа.
Түүний бясалгал Ци Нягтруулах шатны дөрөвдүгээр түвшний оргилд хүрсэн. Царай нь барайж, Мэн Хаогийн хурдыг дотроо багагүй болгоомжилж байсан ч хөөхөө зогсоосонгүй.
Цаг хугацаа өнгөрсөөр удалгүй нэг цаг болжээ.
Мэн Хао урагш давхисаар, араас ирэх хүмүүсээс тодорхой зайгаа барина.
Хэд хэдэн удаа аюулд орсон ч тэр болгонд нисдэг илд гаргаж дэлбэлээд зай авч чадлаа.
Тавдугаар түвшний хоёр хөөгч бүр алмайрч гүйцэв.
Мэн Хаод ийм олон нисдэг илд байна гэж тэд хэзээ ч төсөөлөөгүй.
Энэ хүртэл тэр бараг арван хоёр илд дэлбэлчихсэн байлаа.
Дээрээс нь нисдэг илдэн дээр богино хугацаанд гулгах аргаа хослуулснаар зугтах хурд нь үнэхээр өндөр байв.
— Хараал ид! Илд нь дахиад байсан ч хэд үлдсэн байх вэ дээ! Ямар ч байсан ийм хурдтай давхиад, дээрээс нь нисдэг илднүүдээ тасралтгүй дэлбэлж байгаа болохоор сүнслэг эрчим нь асар их зарцуулагдсан байх ёстой!
— Тийм! Тэр ердөө дөрөвдүгээр түвшинд. Миний бясалгалын гүнтэй яаж харьцуулах вэ? Сүнслэг эрчмээр нисдэг илд жолоодох нь аймшигтай их хүч иддэг. Ингэж явбал эрчмээ шавхаад амиа ч алдаж мэднэ!
Хоёр тавдугаар түвшний бясалгагч ингэж ярьсаар дахин итгэл орж эхлэв.
Гэтэл үгээ дуусгахтай зэрэгцэн урд байгаа Мэн Хаог хараад дотор нь дахин хүйт даав.
Мэн Хао гүйж явахдаа өөр нэг орон зайн уут гаргаж ирээд дотроос нь атга дүүрэн эм үрэл авч ам руугаа хийв.
Тэр үүнийг хэтэрхий энгийн, дассан хөдөлгөөнөөр хийсэн тул араас нь харж байсан хүмүүс Мэн Хаод тоо томшгүй олон эм үрэл бий мэт санагджээ.
Үнэндээ ч тийм байлаа.
Дараагийн дөрвөн цагийн турш хоёр хөөгч нэг зүйлийг бүрэн ойлгов.
Мэн Хаод үнэхээр асар олон нисдэг илд, эм үрэл байлаа.
Хоёулынх нь сэтгэл аль хэдийн хүчтэй донсолсон байв.
“Дэлгүүр ажиллуулах ийм ашигтай юм уу?”
Тэд Ци Нягтруулах шатны тавдугаар түвшний бясалгагчид тул өөрсдөө ч мэдээж эм үрэлтэй.
Тэгээд энэ хүртэл хөөхөд маш их хүч зарцуулсан тул одоо бууж өгөхийг бүр ч хүссэнгүй.
Аргагүй өөрсдийн эм үрлийг гарган ууж, Мэн Хаог алах хүслээр дүүрэн араас нь үргэлжлүүлэн хөөлөө.
Зургаа дахь цаг өнгөрөх үед Мэн Хаогийн өмнө бараан Хар уул тодров.
Бусад зэлүүд уулсын дунд нуугдан орших тэр уулнаас яс жихүүцэм хүйтэн мэдрэмж тархана.
Дотор нь бараан, муу ёрын уур амьсгал шингэсэн мэт санагдана.
Хар уулыг харсан Мэн Хаогийн нүд гялсхийв.
Замын турш тэр асар их хүч, эд зүйл зарцуулжээ. Дотроо багагүй харамсаж байв.
Мэн Хаогийн хувьд нисдэг илд бүр, эм үрэл бүр Сүнсний чулуу гэсэн үг.
Гэвч одоо түүнийг бодох цаг биш.
Тэр эргэлзэлгүй Хар уул руу харван орлоо.
Тавдугаар түвшний хоёр бясалгагч ч араас нь дагав.
Хэсэг хугацааны дараа бусад хөөгчид нэг нэгээрээ хүрч ирэв.
Хар уулыг хармагцаа бүгд цочин гайхсан ч эцэст нь дотогш орцгоолоо.