Төд удалгүй Хар уул тэр чигтээ буцалж байгаа мэт болов. Чөтгөр араатнуудын архиралт тасралтгүй давалгаалж, өрөвдөлтэй орилоон бүр ч олонтаа сонсогдоно.
Уулын гүн рүү цааш хөөж орохоос зүрхэлсэнгүй үлдсэн арав гаруй бясалгагчийн царай цонхийжээ. Айдас нь улам нэмэгдэж, одоо бүр ууланд орох тухай бодохоос ч эмээж байв.
— Юу болчихов оо? Яагаад энэ уулын бүх чөтгөр араатан нэгэн зэрэг галзуурчихсан юм шиг байна?
— Юу болоод байна аа? Инь Тяньлун ах, Жоу Кай ах хоёр хоёулаа Ци Нягтруулах шатны тавдугаар түвшнийх. Гэтэл тэд ч бүх уулын араатныг ингэж уурлуулах амаргүй. Ямар нэг онцгой арга хэрэглэсэн юм биш биз?
Уулын бэлд үлдсэн цөөн хүн таамаг дэвшүүлэн, чих дүлийрэм архиралтыг сонсоно.
Харин Инь Тяньлун, Жоу Кай хоёр Мэн Хаогийн аргуудад бараг галзуурах шахжээ.
Тэд хол урд явж буй Мэн Хаог, түүнтэй хамт хөдөлж буй асар олон чөтгөр араатныг аргагүй харсаар байв. Нүдэнд нь хурсан үзэн ядалтаар бол харцаараа хүн алж чаддагсан бол Мэн Хао хэдийнээ хэд хэд үхэх байлаа.
Гэвч тэр үзэн ядалтын цаана зөвхөн Инь, Жоу хоёр л ойлгох туйлдсан арчаагүй байдал байв.
Тэд Мэн Хаог дахин хөөж эхлэх болгонд тэр ямар нэг чөтгөрийн арга хэрэглэн янз бүрийн араатныг зориуд өдөөнө. Ханцуйгаа ганцхан дохиход л чөтгөр араатны биеийн аль нэг хэсэг гэнэт дэлбэрнэ. Цусны үнэр агаарт тархаж, араатнуудыг бага багаар галзууруулж орхино.
Ийм олон чөтгөр араатан харахаар хоёрынх нь хуйх хүртэл жирэлзэнэ. Учир нь араатнууд зөвхөн Мэн Хаог хөөхгүй. Инь, Жоу хоёрыг олж хармагцаа тэдний араас ч давхина.
Харин тэр хооронд Мэн Хао холхон газар шавар загас шиг мултраад алга болчихно.
— Хараал ид! Араатны гэдсэнд орж үхээсэй гэж хараая! — хэмээн Жоу Кай архирлаа.
Хажууд нь Инь Тяньлун санаа алдав. Тэр бүр ч их ядарсан харагдана.
Цаг өнгөрсөөр дараагийн хоёр цагийн үе ойртлоо. Шөнийн харанхуйд үрлийн дохио нүд гялбам асав.
Мэн Хаогийн байрлал ил болмогц Жоу, Инь хоёр шүдээ зуун дахин хөөлөө. Урьдын адил Мэн Хао чөтгөрийн аргаар араатнуудыг өдөөн, тэднийг хоёр хөөгч рүү дагуулж очоод, уурласан сүрэг дунд хоёр бясалгагч алга болохыг хармагцаа өөрөө мултарна.
— Энэ нөхөр яагаад өдий хүртэл чөтгөр араатанд идүүлчихээгүй юм бэ?!
Жоу, Инь хоёр ясандаа тултал ядарчээ. Харин Мэн Хао дэргэд нь үсэрч харайн, эрч хүчтэй явж байгаа мэт харагдана.
Үүнийг харах тусам хоёрын үзэн ядалт яс маханд нь шингэж, шүдээ хавирмаар болно. Гэвч яах ч арга байсангүй.
Үнэндээ Мэн Хао ч бас туйлдсан байлаа.
Үрлийн дохио асах бүрд тэр даруй ойр хавийн чөтгөр араатнуудын анхаарлыг татах хэрэгтэй болно. Харин Зэс толь хамгийн хурдан араатныг орилуулан зогсоож өгдөг тул Мэн Хаод зугтах хугацаа гарна.
Хэрэв Зэс толь байгаагүй бол тэр аль хэдийн ядарч сөхөрсөн байх байв.
Гэнэт Мэн Хао уулын оргилд хүрчихснээ анзаарав.
Газар нь ан цав, завсраар дүүрэн. Зарим ан цав нь хүн багтахаар том байлаа. Мэн Хао амьсгаадан нэг том хадны ард сууж амраад, гар дахь Зэс толио харав.
Толь халуу шатаж байлаа. Өнөөдрийн бүх үйл явдал түүнд асар их догдлол өгсөн мэт.
Мэн Хао гашуунаар инээгээд эргэн тойрноо ажиглав. Урд нь асар том ан цав байх бөгөөд дотроос нь өтгөн хар манан урсан гарч байлаа.
Яг тэр мөчид өнөөх аварга ан цаваас гэнэт аймшигтай архиралт хадав.
Энэ нь өмнө нь уулын бүх догшин араатныг нам болгож байсан тэр л дуу байлаа. Тэнгэр газрыг доргиох мэт, аянга нижигнэх шиг цуурайтав.
Агшин зуур эргэн тойрон дахь бүх чөтгөр араатан ор мөргүй арилжээ. Хар уул тэр чигтээ зөвхөн энэ архиралтаар дүүрсэн мэт санагдана.
Архиралт Мэн Хаогийн оюун санааг хүртэл донсолгож, бие дэх сүнслэг эрчмийг нь тараан бутаргав.
Царай нь хувирлаа.
Энэ дуу түүнд танил байв. Өмнө нь Хар уулын ойролцоо ирж байхдаа сонсож байсан. Сонсоход ци, цус хүртэл царцаж, сэтгэлд тайван бус мэдрэмж төрүүлдэг дуу.
Архиралт үргэлжлэх зуур Мэн Хао хүчээр нүдээ нээлттэй байлган харлаа.
Ан цаваас хар манан асгарч, аажмаар сарнихад дотроос нь зургаан метрээс ч бүдүүн асар том хар могой харагдав. Аймшигтай, догшин төрхтэй тэр араатны биеийн бараг тал нь ан цаваас гадагш гарчээ.
Аварга могой маш их өвдөж байгаа мэт харагдана. Архирах бүрд тэнгэр газар доргино.
Мэн Хао ам дүүрэн цус бөөлжив.
Тэр хадны араас үсрэн гарч уул уруудан зугтлаа. Энд үлдэхээс огт зүрхэлсэнгүй.
Гэвч хэд алхсанаа сониуч зан нь дийлж зогсов. Эргэж дахин харахад нэг зүйл анхаарлыг нь татлаа.
Ан цаваас цухуйсан аварга могойн бие арьсаа гуужуулж байгаа бололтой. Давхар арьстай мэт харагдах бөгөөд өөрийн биеэр хуучин арьсаа үрж салгаж байв.
— Арьсаа гуужуулж байна уу?
Юу болж байгааг ойлгосон Мэн Хао амьсгаа татав.
Могой арьсаа гуужуулах үедээ хамгийн сул байдаг гэдгийг тэр мэднэ. Энэ үйл явц багагүй хугацаа шаардана. Ялангуяа чөтгөр араатан бол бүр ч удаан. Ийм аварга биетэй бол хэдэн жил ч үргэлжилж мэднэ.
— Тэгэхээр л байнга архираад байдаг байж. Хэдэн жил арьсаа гуужуулж байгаа юм байна.
Мэн Хаогийн харц шилжихэд аварга могойноос өөр нэг зүйл олж харав.
Сайтар ажигласнаа тэр алмайран амаа ангайлаа.
Нисдэг илд байв.
Гаднаас нь харахад маш эртний, бүдүүлэг хийцтэй. Онцгой зүйл огт байхгүй мэт. Гэвч тэр илд аварга могойн биед гүн шигджээ. Тэнд маш удаан, магадгүй олон жил байсан бололтой.
Илд шигдсэн хэсгийн мах хатаж, хорчийсон байв. Энэ нь илд ямар хүчтэйг өөрөө гэрчилнэ.
“Энэ чөтгөрийн аварга могойн бясалгалын түвшин хамгийн багадаа Ци Нягтруулах шатны долдугаар түвшин. Магадгүй наймдугаар... бүр есдүгээр ч байж мэднэ.”
Мэн Хаогийн ам хатав.
Тэр аварга могойн арьс хэчнээн хатууг төсөөлж чадна. Тэгэх тусам тэр энгийн мэт харагдах эртний нисдэг илд ямар аймшигтай эд болох нь тодорхой болов.
“Ийм чөтгөр араатны биед шигдэж чадсан нисдэг илд жинхэнэ эрдэнэ байх ёстой.”
Мэн Хаогийн зүрх догдлон хүчтэй цохилов. Гэвч удалгүй урам нь хугарч санаа алдав.
Ци Нягтруулах шатны дөрөвдүгээр түвшний бясалгалтай өөрт нь тэр илдийг авах тухай бодох нь мөрөөдөлтэй адил. Тавдугаар түвшинд хүрсэн ч ялгаагүй боломжгүй.
Толгой сэгсрээд уул уруудан хөдөллөө. Гэхдээ нүд нь гялалзсаар байв. Учир нь хийх ёстой өөр чухал зүйл үлджээ.
Ханцуйн доторх Зэс толь халуу шатсаар байсан бөгөөд удалгүй хэдэн чөтгөр араатан улилдан архирсаар Мэн Хаогийн араас дагав.
Хэдэн цаг өнгөрч, үүр цайлаа.
Хоёр цагийн арван хоёр дахь буюу сүүлчийн үе дуусах дөхөв.
Жоу Кай, Инь Тяньлун хоёр аль хэдийн бүх найдвараа алдсан байлаа. Тэд уулын дээд талд завилан суух Мэн Хаог хортой харцаар ширтэнэ.
Хэрэв хоёул өчүүхэн хөдөлбөл Мэн Хао хэсэг чөтгөр араатныг өдөөнө. Ингэвэл зорилгодоо хүрэхгүй төдийгүй өөрсдөө шархдах магадлал өндөр.
Үүн дээр туйлдсан байдал нь нэмэгдсэн тул тэдэнд амьсгаадаж зогсоод Мэн Хаог хорсон ширтэхээс өөр зүйл үлдсэнгүй.
— Хараал ид! Мэн Хао, чи яаж надаас ингэж мултраад байдаг юм бэ?! — Жоу Кай амьсгаадан байж аргаа барсан архиралт тавив.
Мэн Хао үнэхээр ойн дундуур сүүдэр шиг үзэгдээд алга болдог шавар загас мэт баригддаггүй байлаа.
— Өөрийн чинь жинхэнэ чадвар гэж алга уу? — гэж холгүй байсан Инь Тяньлун хэлэв.
Алах ч боломжгүй, хөөх ч боломжгүй болсондоо тэр бараг галзуурч, хэлж буй үг нь өөрөө ч утгагүй шахам болжээ.
— Зүгээр л... зугтахаа больж болохгүй юу? Ийм муу ёрын чөтгөрийн аргаар араатнуудыг бидэн рүү явуулах хэрэг байна уу? Шударгаар нэг тулалдчихъя!
— Миний бясалгалын түвшин та хоёроос доогуур. Яаж шударгаар тулалдах юм? — Мэн Хао ч амьсгаадан хариулав. — Та нар хөөсөөр байвал надад өөр арга байхгүй.
Ингээд тэр дахин нэг эм үрэл залгилаа.
Жоу, Инь хоёр амьдралдаа Мэн Хао шиг өөрийнхөөрөө, аргатай хүнтэй таарч байгаагүй.
Хоёул дотроо харамсаж эхэлжээ. Ийм юм болно гэдгийг мэдсэн бол үрлийг булаах гэж араас нь хэзээ ч хөөхгүй байсан.
Цаг өнгөрсөөр үрэл дээрх лац тайлагдах мөч ойртлоо.
Инь Тяньлун уртаар санаа алдаад гашуунаар инээж, толгой сэгсрэв.
Өөр хийх зүйл үнэхээр үлдсэнгүй. Хөөвөл араатантай тулгарна. Дайрвал мөн адил. Эм үрэл нь дууссан, дээрээс нь хоёр нисдэг илдээ алдчихсан.
Ийм байхад тэр үрлийг яаж булаах билээ?
Тэр тусмаа Мэн Хаогийн арга мэхийг бодохоор бүр ч хэцүү. Толгой эргэм өөдгүй санаа нь дуусах шинжгүй. Өчүүхэн л анхаарал алдвал шархдана.
Инь Тяньлун доромжлуулсан мэт санаа алдаад Мэн Хао руу сүүлчийн удаа нэг харснаа уул уруудан буцав.
Эцэст нь тэр Мэн Хаогийн аргуудад үнэхээр бууж өгчээ.
Инь Тяньлун явмагц Жоу Кай эргэлзэн зогсов.
Үүр цайж, хоёр цагийн арван хоёр дахь үе дуусах гэж байлаа. Түүнтэй зэрэгцэн Мэн Хаогийн орон зайн уутанд буй Хатмал Сүнсний Үрлийн лац бүрэн тайлагдана.
Жоу Кай хорсолтойгоор хөлөө дэвслээд юу ч хэлэлгүй эргэн явлаа.
Тэр Мэн Хаог үнэхээр хэтэрхий хэцүү өрсөлдөгч гэж хүлээн зөвшөөрчээ. Тэр ч бүү хэл дотроо айдастай болсон байв. Одоо энэ газраас явахгүй бол магадгүй дахиж хэзээ ч явж чадахгүй байж мэднэ.
Мэн Хао хоёр хүнийг уул уруудан холдохыг харж байгаад маш уртаар санаа алдав.
Тэр агшинд ядаргаа үерийн ус шиг бүх биеийг нь эзлэв. Мэн Хао хэлээ хазан ухаанаа сэргээгээд яаран холдов.
Гэхдээ Хар уулыг орхисонгүй. Харин уулын оргил руу чиглэв.
Тэнд чөтгөрийн аварга могой байгаа ч ерөнхийдөө бусад газраас харьцангуй аюул багатай. Аварга могой хувирал, гуужилтаа дуусгахад хугацаа хэрэгтэй. Түүний архиралт бусад чөтгөр араатныг ойртуулахгүй.
Мэн Хао хадны нэг ан цав олж, дотор нь хөлөө зөрүүлэн суулаа.
Орон зайн уутаа доош харснаа гэнэт түгшүүр төрөв.
— Хэчнээн их эм үрэл үрчихэв ээ... Бүгд Сүнсний чулууны үнэтэй. Тооцоод үзье. Гучин долоон нисдэг илд, дөч гаруй Чөтгөрийн Цөм... нийлээд нэг зуун ерэн найман Сүнсний чулуу. Нэг зуун ерэн найм...
Мэн Хаогийн бие салганав. Үнэхээр харамсмаар тоо байлаа.
— Аз болж хорин дөрвөн цаг дууслаа. Одоо Хатмал Сүнсний Үрэл минийх.
Тэр өөрийгөө ийн тайвшруулж, харамслаа хүчээр дарлаа. Сэтгэлээ тогтоогоод эргэн тойрноо сайтар шалгав. Аюулгүй гэдэгтээ итгэсний дараа Зэс толийг гаргаж, Хатмал Сүнсний Үрлийг хуулбарлаж эхэллээ.
Үд дунд болоход Мэн Хао гар дахь үрлүүдээ ширтэв.
Арван Хатмал Сүнсний Үрэл.
Тэр хүчээр инээмсэглэсэн ч царайд нь харамсал тод хэвээр байв.
Хатмал Сүнсний Үрлийг хуулбарлахад маш олон Сүнсний чулуу ордог байжээ. Чөтгөрийн Цөм хуулбарлахаас хавьгүй их.
Ингээд Мэн Хао Зэс толь ямар харьцаагаар эд зүйл хуулбарладгийг арай илүү ойлгов.
Тэр шүдээ зуугаад нэг үрлийг ам руугаа хийв.
— Ци Нягтруулах шатны тавдугаар түвшин! Би заавал тавдугаар түвшинд хүрнэ!
Нүд нь цусанд улайж, хатуу шийдэмгий болов.
Мэн Хао завилан сууж, бясалгалын хүчээ эргэлдүүлж эхлэв.
Бие дотор нь нижигнэсэн чимээ цуурайж, Хатмал Сүнсний Үрлээс хязгааргүй мэт сүнслэг эрчим оргилон гарлаа. Тэр хүч Мэн Хаогийн бие дэх сүнслэг эрчмийг эргэлдсэн хуй мэт болгож, гэнэт бүх чиглэлд тэлэв.
Цаг аажмаар өнгөрч, хэдэн өдөр өнгөрлөө.
Мэн Хао нүдээ анин Ци Нягтруулах шатны тавдугаар түвшинд нэвтрэхээр бясалгаж байх тэр үед Хар уул чөтгөрийн аварга могойн архиралтаар дүүрэн байв.
Мэн Хаогийн нэгэн адил тэр араатны өөрчлөлт ч шийдвэрлэх мөчдөө хүрч байгаа мэт санагдана.
Нэрийн тайлбар:
Инь Тяньлун — 尹天隆. “Инь” нь түгээмэл овог; “Тянь” нь тэнгэр, “Лун” нь цэцэглэн дэвжих, хөөрөх эсвэл бөмбөрийн нижигнээн гэх утгатай.
Жоу Кай — 周凯. “Жоу” нь түгээмэл овог; “Кай” нь ялалт, ялгуусан гэсэн утгатай.