Мэн Хао уулын жижиг ан цав дотор аглаг бясалгалд суух зуур Хатмал Сүнсний Үрлийн төлөө болсон явдлын тухай цуурхал аажмаар тархаж эхлэв.
Ялангуяа Жоу Кай, Инь Тяньлун хоёр буцаж ирсний дараа хүмүүс бүр их ярилцана. Олон хүн тэднийг харсан ч эцэст нь Хатмал Сүнсний Үрэл хэний гарт орсныг хэн ч зүрхэлж асуусангүй.
Мэн Хао өөрөө огт харагдаагүй тул түүнийг үхсэн гэсэн яриа ч гарч эхлэв.
Яг тэр үед Дорнод уул дахь өөрийн Үхэшгүйсийн Агуйн өмнө Ван Тэнфэй хоёр гараа ардаа барин зогсож байлаа.
Уулын салхинд үс нь намиран, урт дээл нь сэрчигнэнэ. Түүний бүх зүйл төгс мэт. Ялангуяа нүүр царай нь өөгүй үзэсгэлэнтэй, эмэгтэй хүнийг хүртэл ухаан алдуулмаар байв.
Үнэндээ тэр зүгээр л толгой дохиход Түшиг Урсгалын залуу эмэгтэй бясалгагчид төдийгүй Жао улсын бясалгалын ертөнцийн бүсгүйчүүд хүртэл догдолж мэдэхээр.
Зөөлөн харц, эелдэг зан, үзэсгэлэнтэй төрх, гайхамшигтай төрөлхийн авьяас, өндөр бясалгалын түвшин, сүр хүчтэй гэр бүлийн гарал... энэ бүхэн Ван Тэнфэйг Сонгогдсон Суутан хэмээх цолд бүрэн тохирох хүн гэдгийг батлах мэт. Тиймээс хүмүүс түүнийг улам их хүндэлнэ.
Тэр Тэнгэрийн ивээл хүртсэн хүн шиг байлаа.
Ван Тэнфэй сэтгэл булаам инээмсэглэлтэй зогсоно. Нүдэнд нь одод гялалзах мэт бөгөөд алсыг ширтэнэ.
Харц нь уул нуруудыг нэвт цоолж, чөтгөр араатнаар дүүрсэн Хар уул дээр шууд тусаж байгаа мэт.
Тэр удаан ширтэв. Нүдний гүнд нь тайлбарлашгүй догдлол гялсхийнэ.
— Цаг нь ирлээ, — гэж Ван Тэнфэй аяархан инээмсэглэн хэлэв. Гэвч зүрх нь халуу шатаж байлаа. — Би эртний судруудыг гурван жил ухаж судалсан. Дараа нь бүтэн нэг жил Жао улс даяар хайсан. Тэгээд Түшиг Урсгалд дахиад хоёр жил хүлээлээ. Эцэст нь өнөөдөр ирлээ. Нисдэг Бороон Луу үхэхийнхээ өмнө энэ газар нисэн ирсэн.
Түүний нүд улам гэрэлтэв.
— Миний хувьд хамгийн чухал хоёр зүйл хоёулаа Түшиг Урсгалтай холбоотой байна гэж хэзээ ч төсөөлсөнгүй. Миний хувь тавилан үнэхээр энд биелэх юм гэж үү? Энэ ажил дуусмагц би Дотоод хүрээнд орж, Суурь Тогтоох шатанд хүрэх төлөвлөгөөгөө эхлүүлнэ.
Инээмсэглэл нь бүр ч сэтгэл татам болов.
— Ван ах аа, бүх зүйл бэлэн болсон, — гэж ард нь зогсох нэг хүн хэллээ.
Тэр Ци Нягтруулах шатны тавдугаар түвшний бясалгалтай бөгөөд Ван Тэнфэйд туйлын хүндэтгэлтэй хандана.
— Бусад Урсгалын хүмүүсийг хүртэл таны шаардсанаар цуглуулсан. Бид заавал амжилт олно. Харамсалтай нь Шангуань Сүн одоо хүртэл буцаж ирээгүй. Хаана байгааг нь ч мэдэхгүй байна. Ахмад багштан Шангуанийг урьж чадсан эсэх нь тодорхойгүй.
— Зүгээр ээ, — гэж Ван Тэнфэй инээмсэглэв. — Бид энэ ажлыг удаан бэлдсэн. Миний тооцоогоор чөтгөрийн аварга могойн хоёр жил үргэлжилсэн гуужилт бараг дуусаж байна. Арьсаа бүрэн гуужуулсан яг тэр мөчид хамгийн сул болно.
Нүд нь улам тодров.
Тэр зөвхөн олон жил бэлтгэсэнгүй. Бүрдлийг байгуулахын тулд дөрвөн үнэт эрдэнэ, хэдэн арван мянган Сүнсний чулуу зарцуулжээ. Ван Тэнфэй шиг хүнд хүртэл энэ бол ганцхан удаа төлж чадах үнэ байлаа.
Одоо түүнд бараг юу ч үлдээгүй.
— Ван ах аа, санаа зовох хэрэггүй. Бид заавал амжилт олно. Дүү шавь нь таныг Цөмийг гартаа авах гэж байгаад урьдчилан баяр хүргэе.
— Мэдээж амжилт олно. Би, Ван Тэнфэй, хэзээ ч бүтэлгүйтэж байгаагүй.
Тэр инээхэд төрх нь улам цог жавхаатай болов.
Хэрэв эртний сударт бичсэн зүйл үнэн бол тэр амьдралынхаа туршид дагалдах үнэт эрдэнэ, бас Тэнгэр Газрыг захирах хүч өгөх эртний өвийг олж авна.
Харин Чөтгөрийн Цөм анхныхаа үед үнэхээр асар үнэт эрдэнэ байсан байх. Гэвч олон жил өнгөрсөн тул хүч нь ихэд суларсан нь гарцаагүй. Гэсэн ч Ван Тэнфэйг Ци Нягтруулах шатны зургаадугаар түвшнээс долдугаар түвшинд нэвтрэхэд туслахад хангалттай.
— Маргааш үүрээр Хар уул руу явна, — гэж Ван Тэнфэй тайван хэлэв.
Тэр инээмсэглэсээр баруун гараа зөөлөн иллээ. Ханцуйны доор улаан тэмдэг нуугдаж байв.
Тэмдгийг илэхэд нүдэнд нь дахин догдлол гялсхийв.
Тэр тэмдэг Ван Тэнфэйг зургаан настай байхад Тэнгэрээс унасан Цусан Дуслаас үлджээ.
Тэр өдрөөс хойш Ван Тэнфэй дахин дахин нэгэн зүүдэнд автах болсон. Зүүдэндээ тэр агаарт нисэн, тэнгэрийн эзэн болдог байв.
Цусан Дусалтай хамт өвийн тухай мэдлэг, бас нэгэн онцгой мэдрэхүй түүнд иржээ. Үүнийг хоёр зуун жилийн өмнөх тэмдэглэлтэй холбон судалснаар Ван Тэнфэй өчүүхэн сэжүүр олж, эцэст нь энд хүрсэн юм.
— Энэ дэлхий дээр надаас өөр хэн ч үүнийг хийж чадахгүй. Учир нь би тэр өвтэй холбоотой. Бас энэ дэлхийд цорын ганц Цусан Дусал надад бий.
Тэр Хар уулыг ширтэж, улам сэтгэл булаам инээмсэглэв. Харц нь хүлээлтээр дүүрэн.
— Хэрэв Түшиг Өвгийн үе хэвээр байсан бол тэр лууг гарцаагүй өөрийн болгох байсан. Гэхдээ Түшиг Өвөг дөрвөн зуун жилийн өмнө алга болсон. Энэ бол миний хувьд их завшаан.
Ван Тэнфэй хэсэг зогсоод үргэлжлүүлэв.
— Эртний судар болон өөрийн судалгаагаар би нэг зүйлийг баталсан. Хоёр зуун жилийн өмнө тэр луу энд ирэх үед эрдэнэс түүний аураг дарсан байсан. Үүнийг мэдсэн хүн маш цөөн. Хэдийгээр энэ газар Түшиг Урсгалын нутаг боловч энд хүчирхэг хориг бүрдлүүд бий. Тиймээс ямар ч аура гадагш тархаагүй. Тархсан ч хэн ч мэдэрч чадахгүй байсан. Тэр ч бүү хэл хэн нэгэн энэ газарт орж ирсэн ч хоригийн хүч харааг нь халхалж, доторх зүйлийг харуулахгүй.
— Харин чөтгөрийн аварга могой ихэнх хугацаанд унтаж байсан. Арьсаа гуужуулж эхэлсний дараа л ингэж архирч улих болсон. Арьсаа бүрэн гуужуулсны дараа хоригууд сарниж, дотогш ороход аюулгүй болно. Би Цусан Дуслын өвийн ачаар энэ бүхнийг тооцоолж чадсан. Өөр хэн ч үүний талыг ч ойлгоогүй.
Түүний инээмсэглэл улам өргөжив.
— Үнэт эрдэнэ. Бүрэн өв. Бүгд тэнд, Ван Тэнфэйг хүлээж байна!
Тэр ханцуйгаа сэгсрээд Үхэшгүйсийн Агуй руугаа алхав.
Сарны гэрэл түүнийг орхихыг хүсэхгүй мэт биеийг нь тойрон эргэлдэнэ. Энэ нууцлаг дүр зургийг харсан нөгөө бясалгагчийн харц улам бишрэлээр дүүрэв.
Маргааш өглөө үүр цайхад Хар уулын оргил дахь бараг харагддаггүй нарийн ан цав дотор Мэн Хаогийн бүх бие час улаан болжээ.
Хөлс нь асгарч, арьсны нүх сүв бүрээс их хэмжээний хар бохир зүйл тасралтгүй шүүрнэ.
Тэр хэдэн өдөр бясалгалд суусан бөгөөд одоо нүдээ нээлээ.
Гадаа чөтгөрийн аварга могойн архиралт улам догширчээ. Тэр араатан ч өөрийн шийдвэрлэх мөчид хүрсэн бололтой.
Гэвч Мэн Хао анхаарлаа сарниулсангүй.
Тэр төвлөрч, бясалгалын хүчээ эргэлдүүлэв. Дахин дахин хүчээр түлхсэн ч дөрөвдүгээр түвшний ахицын саад хэвээрээ байлаа.
Нүд нь улайсан Мэн Хао арван Хатмал Сүнсний Үрлийг нэгэн зэрэг залгив.
Агшин зуур толгой нь нижигнэж, бүх бие нь хүчтэй чичирлээ. Урагдаж тасрах мэт чанга чимээ биеэс нь гарч, өөрөө салхинд хийсэх нимгэн цаас шиг болсон мэт санагдав.
Биеийн доторх ци, цусны судлууд болор мэт гялалзаж, бараг тунгалаг болов. Ертөнцөөс ангид ямар нэгэн шинж тэмдэг мэт харагдана.
Бие дэх сүнслэг эрчим эргэлдэн хуйларч, сүрлэг нэгэн нуур үүсгэв.
Асар том нуур биш. Гэхдээ яах аргагүй нуур байлаа.
Тэр нуур Мэн Хаогийн хэвлийн доод хэсэг, даньтянд тогтсон Цөмийн нуур байв. Дотор нь хүнд жин дарсан мэт хүч хуримтлагджээ.
Мэн Хао тэр хүчийг удирдан Ци Нягтруулах шатны тавдугаар түвшний хүчийг гаргаж чадна гэдгээ мэдэрлээ.
Суурь Тогтоох шатны бясалгагчийн хувьд энэ хүч өчүүхэн, сулхан зүйл. Харин Ци Нягтруулах шатанд тавдугаар түвшин бол том зааг байлаа. Дараагийн том зааг нь долдугаар түвшин, түүний дараа есдүгээр түвшин.
Мэн Хаогийн толгой хэсэг хугацаанд нижигнэсээр байв.
Эцэст нь тэр аажмаар нүдээ нээхэд харц нь урьдынхаас ч илүү гэрэлтэв.
Тас няс хийсэн чимээ биеэс нь цувран гарлаа. Тэр бага зэрэг өндөр болсон мэт. Арьс нь урьдын адил бараан ч бүх биеэс нь шинэхэн сүр хүч мэдрэгдэнэ.
— Ци Нягтруулах шатны тавдугаар түвшин.
Мэн Хао уртаар амьсгаа аваад инээмсэглэв.
Тэр үнэхээр тавдугаар түвшинд хүрчээ.
Одоо Салхи Туучих Аргыг бясалгаж болно. Үүнийг нисдэг илдтэй хослуулбал хөдөлгөөн төдийгүй довтолгооны хурд нь ч асар их нэмэгдэнэ.
Дөрөвдүгээр түвшинтэй харьцуулахын аргагүй.
— Хатмал Сүнсний Үрэл үнэхээр энгийн эд биш юм, — гэж Мэн Хао өмнө нь үлдсэн хоёр үрлийг харж хэлэв. — Гэхдээ бас хязгаартай. Олон удаа хэрэглэвэл өмнөх эм үрлүүд шиг нөлөө нь багасаж магадгүй. Үүгээр зургаадугаар түвшинд хүрч чадах болов уу?
Ингэж бодож байтал царай нь гэнэт хувирав.
Гадаах чөтгөрийн аварга могойн архиралт одоо шаналсан өнгөтэй болжээ. Нижигнэсэн дэлбэрэлтүүд цуурайтав.
Мэн Хао биеэ урагш бөхийлгөн ан цавын гадна тал руу харлаа.
Харсан даруйдаа хүүхэн хараа нь агшиж, хоёр гар нь өөрийн эрхгүй атирч зангирав.
Оргилын холгүй хэсэгт цагаан дээлтэй нэгэн залуу байлаа.
Хүний биед Тэнгэр төгс төгөлдөр дүр төрх хайрласан мэт гайхамшигтай үзэсгэлэнтэй. Алтан нисдэг илд түүнийг тойрон эргэлдэж, ширүүн салхи хуйлрах дунд тэр чөтгөрийн аварга могойтой тулалдана.
Тэр хүн бол... Ван Тэнфэй.
Ван Тэнфэй тайван инээмсэглэнэ. Эелдэг, зөөлөн харц нь яг нар мэт. Биеэс нь гэрэл цацарч, эргэн тойрныхоо бүх сүүдрийг арилгаж байгаа мэт санагдана.
Тэр довтлох бүрдээ төгс харагдана. Тэнгэр хүртэл түүний үйлдэл бүрийг зөвшөөрч байгаа мэт.
Эргэн тойронд нь дор хаяж есөн хүн байлаа. Тэдний нэг нь Шангуань Сю.
Шангуань Сю ханцуйгаа сэгсрэн, чөтгөрийн аварга могойтой тулалдах хүмүүсийг тэргүүлнэ.
Бусад нь бүгд Ци Нягтруулах шатны долдугаар түвшин эсвэл түүнээс дээш бясалгалтай. Мэн Хао тэдний хэнийг нь ч урьд нь харж байгаагүй.
Тэд чөтгөрийн аварга могойг бүслэн, алахаар бэлтгэжээ.
Нижигнэсэн чимээ уулыг доргиож, аварга могойн аймшигтай архиралт тасралтгүй цуурайтав.
Мэн Хао Ван Тэнфэйг хөдөлгөөнгүй ширтэж байлаа.
Гэвч нүднийх нь гүнд бараан өнгө аажмаар тархаж, урьдын тайван төрхийг нь дарсаар эцэст нь харцыг нь бүхэлд нь эзлэв.
Хэсэг хугацааны дараа чөтгөрийн аварга могойн архиралт улам шаналантай болж, бүх бие нь шархаар дүүрлээ. Цус хаа сайгүй үсэрнэ.
Энэ үнэхээр түүний хамгийн сул үе байв.
Эргэн тойрны бясалгагчид улам догшин дайрч эхлэв.
Ван Тэнфэй урьдын адил төгс инээмсэглэсээр. Харин нүдний гүнд нь тайлагдашгүй догдлол улам хурц болжээ.
Тэр энэ өдрийг маш удаан хүлээсэн.
Гэнэт эргэн тойрны есөн уулын оргилоос мөнгөлөг гэрэл мушгиран дээшилж, хоорондоо холбогдон асар том бүрдэл үүсгэв.
Бүрдлийн хүч аажмаар агаарыг дүүргээд тоо томшгүй мөнгөн утас болон задарч, дараа нь мөнгөлөг манан болон хувирч газар руу асгарлаа.
Тэд чөтгөрийн аварга могойг лацдах гэж байгаа бололтой.
Гэвч яг тэр мөчид аварга могой толгойгоо Тэнгэр өөд өргөн, Хар уулыг бүхэлд нь доргиосон архиралт тавив.
Гэнэт толгой дээр нь нэгэн араатны бүдэг хий дүр тодорлоо.
Тэр араатан тод улаан өнгөтэй, асар том хоёр далавчтай, аймшигтай муухай толгойтой. Хурц сарвуу нь гялалзаж, урт сүүл нь ардаа сунана.
Хий дүр гарч ирсэн тэр агшинд тэнгэрийн салхи хүртэл өнгөө өөрчилсөн мэт болж, энд байсан бүх хүний царайд цочрол тодров.
Ганцхан Ван Тэнфэйн нүдэнд догдлол улам нэмэгдлээ.
Аз болоход хий дүр агшин зуур л үзэгдээд алга болов.
Хий дүр сарнихтай зэрэгцэн чөтгөрийн аварга могой гүн ан цаваас огцом харван гарлаа. Бие нь шинээр гуужсан мэт гөлгөр, толигор байв.
Тэр аймшигтай архираад амаараа улаавтар манан үлээлээ.
Манан бүх чиглэлд дэлбэрэн тархав.
Бясалгагчид зугтаж амжсангүй. Ван Тэнфэй хүртэл аргагүй байлаа. Улаавтар манан тэднийг бүхэлд нь бүрхээд цааш алсад тархав.
Үүнээс болж тэнгэрээс бууж байсан мөнгөлөг манан зөвхөн чөтгөрийн аварга могой дээр бус, Ван Тэнфэй болон бусад хүмүүс дээр ч хамт буулаа.
Мөнгөлөг манан тэднийг бүрхэх мөчид Мэн Хаогийн зүрх галзуу мэт цохилж эхлэв.
Өмнө нь чөтгөрийн аварга могойн биед шигдсэн илдийг харсан. Харин одоо тэр илд хаана ч алга.
Мэн Хао өчүүхэн ч эргэлзсэнгүй.
Тэр огцом босон үсэрч, амьдралдаа урьд өмнө гаргаж байгаагүй хурдаар нисдэг илдэн дээр гарлаа. Тэгээд уулын оргил дахь том ан цав руу харван одов.
— Хурд! Хурд! Хурд! — гэж Мэн Хао шүднийхээ завсраар бувтнав.
Аюулгүй байдлаа огт бодолгүй ан цав шиг харагдах агуй руу шууд орлоо.
Доторх хачин үнэрийг ч үл тоон улам гүн нэвтрэв.
Тэгтэл аварга том могойн арьс харагдаж, өнөөх жижигхэн, эртний хийцтэй илд тэр арьсанд шигдсэн байлаа.
Мэн Хао огт саатсангүй. Илдийг шүүрэн авав.
Зүрх нь тасралтгүй дэлсэж, догдолсондоо нүүр нь улайжээ.
Яг гарах гэж байтал нүд нь гэнэт томров.
Ийм их догдолж байсан ч харсан зүйлдээ өөрийн эрхгүй амьсгаа татлаа.
Урд нь байгаа зүйл үнэхээр аварга могойн арьс мөн байв.
Гэхдээ бас өөр зүйл байлаа.
Мэн Хаогийн амьдралдаа хэзээ ч харж байгаагүй, аймшигтай нууц тэнд нуугджээ.
Тэр бол... нэгэн араатны цогцос байв.
Хэдэн зуун метр урт, хатаж хорчийсон асар том цогцос.
Хар уул дотроо хөндий мэт бөгөөд энэ аварга цогцос уулын доторх зайны талаас илүүг эзэлжээ.
Мөн бараг бүрэн ялзарсан хоёр аварга далавч харагдана.
Үхээд хэчнээн удаж байгаа ч тэр араатны том, аймшигтай толгой одоо хүртэл зүрх сэрдхийлгэнэ.
Энэ амьтан яг саяхан аварга могойн дээр гарч ирсэн хий дүртэй адилхан байв.
Тэгээд Мэн Хао нэг зүйлийг ойлголоо.
Чөтгөрийн аварга могой гэж бодож байсан зүйл нь үнэндээ энэ эртний араатны сүүл байжээ.
— Сүүл нь өөрөө чөтгөр араатан болчихсон гэж үү?! — Мэн Хао алмайран дуу алдлаа. — Энэ ер нь ямар араатан байсан юм бэ?! Хэрэв чөтгөр араатан юм бол... Чөтгөрийн Цөмтэй байх ёстой!
Тэр шүдээ зуулаа.
Чөтгөрийн Цөм цуглуулж байсан туршлагаас нь үзвэл цөм нь хэвлийд бус, ихэнхдээ толгойд байдаг.
Мэн Хао аймшигтай том толгой руу давхиж очоод эртний жижиг илдээр нэг цавчив.
Толгой тэр дороо задарлаа.
Дотор нь үнэхээр хатаж хорчийсон нэг Чөтгөрийн Цөм байв.
Мэн Хао түүнийг шүүрэн авч, эргэж гарах гэж байтал зүрх нь бүр хүчтэй дэлсэж эхлэв.
Одоогийн байрлалаас араатны толгойн доор нэг хүний араг яс байхыг олж харжээ.
Тэр араг яс хэдэн жил, хэдэн зуун жил аварга толгойд дарагдан хэвтсэнийг хэн ч мэдэхгүй.
Араг ясны хажууд алтан өнгөтэй нэг орон зайн уут байв.
Мэн Хаогийн цус хөөрч, энэ газар өөрт нь оногдох хувь ерөөл асар арвин мэт гэнэт мэдрэгдлээ.
Тэр илд авсан. Чөтгөрийн Цөм олсон. Одоо бүр алтан орон зайн уут гарч ирэв.
Мэн Хао уутыг шүүрч аваад салхи мэт агуйгаас харван гарч, уул уруудан бүх хурдаараа буулаа.
Догдлол нь дээд цэгтээ хүрчээ.
— Баяжчихлаа! Энэ удаа үнэхээр хараал идмээр их баяжчихлаа!
Мэн Хао агуй дотор ердөө арав орчим амьсгаа авах хугацаа саатсан байв.
Дахин арав орчим амьсгаа авах хугацааны дараа тэр уулнаас аль хэдийн холджээ.
Түүний бараа тасран алга болох яг тэр мөчид тэнгэрт тогтсон мөнгөлөг манан дундаас нэгэн дүрс аажмаар доош буув.
Цагаан дээлтэй хүн.
Ван Тэнфэй.
Тэр ханцуйгаа үл ялиг дохиход бие нь хөнгөн хөвсөөр газарт буулаа.
Эргэн тойрноо ганцхан агшин ажигласнаа шууд агуй руу харван оржээ.