Ван Тэнфэй догдолсондоо бараг өөр хүн шиг болжээ. Хэрэв хэн нэгэн түүнийг яг одоо харсан бол лав гайхах байсан. Учир нь урьд өмнө хэн ч түүний нүүрэнд ийм төрх харж байгаагүй.
Бусдын нүдэнд Ван Тэнфэй бол дөлгөөн харцтай, найрсаг инээмсэглэлтэй, үзэсгэлэн төгс төрхтэй Сонгогдсон Суутан. Бараг ямар ч өө сэвгүй хүн мэт харагддаг.
Гэвч энэ мөчид тэр догдлолоо огт нууж чадсангүй. Олон жил бэлтгэж, тоолж баршгүй их хөрөнгө зарцуулсны эцэст хүсэн хүлээсэн өдөр нь иржээ. Эцэст нь насан туршдаа авч явах эрдэнээ өөрийн болгох гэж байлаа. Хэт их догдолсондоо зүрх нь цээжнээсээ үсрээд гарах шиг болно.
Тэр анх Түшиг Урсгалд элссэний нэг гол шалтгаан ч энэ эрдэнэ байв.
Ван Тэнфэй хамаг хурдаараа агуй руу орлоо. Аймшигтай аварга хүүрийг олж харангуутаа чангаар инээж, нүд нь гялалзав. Тэр амьтны сүүл буюу чөтгөр аварга могой болон хувирсан хэсэг рүү шууд давхин очлоо.
Хэсэг зуур шаргуу хайснаа нүүрэнд нь эргэлзээ тодров. Нүд нь аажмаар томорч, аварга хүүрийг толгойноос нь сүүл хүртэл дахин нэгжээд эцэст нь хөдөлгөөнгүй зогсов.
— Юу болоод байна...? Байж болохгүй. Аварга могой арьсаа гуужуулсны дараа л тэр эрдэнэд хүрч болно. Аюулгүйгээр дотогш орох цорын ганц боломж нь яг одоо. Тэгээд яагаад алга байдаг билээ? Боломжгүй!
Нүдэнд нь догшин өнгө бууж, толгой нь эргэх шиг болов. Тэр хүүрийг дахин нэгжиж, санаж байгаагаар илд хатгаатай байх ёстой газрыг хайлаа.
Олоод харвал илд аль хэдийн алга байв.
Ван Тэнфэйн бүх бие чичирч эхэллээ. Нүдэнд нь итгэж ядсан уур хилэн дүрэлзэв.
— Хэн байсан юм бэ?!
Түүний архираан Хар уулыг бүхэлд нь доргиов.
Тэр үед л аварга хүүрийн толгой хагалж онгойлгосныг анзаарав. Чөтгөрийн Цөмийг нь ч авчихжээ. Араг ясыг харахад сэтгэл нь улам ёроолгүй хар нүх рүү унах шиг болов. Тэр араг яс руу бараг анхаарсангүй.
Уур хилэн түүний царайг танигдахын аргагүй болгожээ. Ван Тэнфэй гадагш ухасхийн гарч, ханцуйгаа шамлав. Гар дээрх Цусан Дусал ямар нэгэн хариу үзүүлэх болов уу гэж найдсан хэрэг.
Гэвч юу ч болсонгүй.
Тэр ч бүү хэл Цусан Дусал хэн нэгэнд арчигдаад алга болсон мэт ямар ч мэдрэмж өгөхөө больжээ.
Ван Тэнфэй Хар уулыг дээрээс нь доош нэгжсэн ч юу ч олсонгүй.
Эцэст нь тэр манарсан мэт агуй руу буцаж орж, аварга хүүрийг ширтээд дахин нэг удаа сөөнгөөр орилов.
— Би эртний судруудыг гурван жил ухаж судалсан! Бүтэн гурван жил бясалгах ч завгүй явсан! Хоёр зуун жилийн өмнөх сэжүүрийг олж, Нисдэг Бороон Луугийн мөрийг гаргахын тулд хэдэн зуун мянган Сүнсний чулуу зарцуулсан!
Бие нь чичирч, царай нь мурийжээ. Урьдын үзэсгэлэнтэй төрхөөс нь юу ч үлдсэнгүй. Зөвхөн галзуурлын шинж л харагдана.
— Би Жао улс даяар бүтэн жил хайсан. Уул, хээр, бүх тойргийг хэслээ. Эцэст нь Цусан Дуслын хариу намайг энд авчирсан!
Нүд нь улайж, хоёр нударгаа чанга атгав. Түүнийг яг одоо харсан хэн ч айхгүй байхын аргагүй.
— Тэр эрдэнийн төлөө би бүр энэ хараал идсэн Түшиг Урсгалд орж бясалгал эхлүүлэх хэмжээнд хүртэл өөрийгөө доош хийсэн. Хараал ид! Хараал ид! Би энд бараг гурван жил тэссэн шүү дээ!!!
Зүрхийг нь үл үзэгдэх илд нэвт хатгасан мэт өвдөв. Тэр өвдөлт өөртөө итгэх бардам занг нь хүртэл бут ниргэж байлаа. Өнөөдрийг хүртэл Ван Тэнфэй өөрийгөө бүтэлгүйтэж чадна гэж нэг ч удаа үнэхээр бодож үзээгүй.
— Лууг дарах бүрдлийг бэлдэхийн тулд үлдсэн бүх Сүнсний чулуугаа зарцуулсан! Эртний Нисдэг Бороон Луугийн тухай мэдээ гадагш тархахгүй байлгахын тулд овгийнхоо нөлөөг хүртэл ашигласан. Би тэр эрдэнэ, тэр өвийг өөрийн бясалгалын жинхэнэ эхлэл болгохыг хүссэн учраас овгийнхоо хүмүүсийн тусламжаас хүртэл татгалзсан!
— Хэн байсан юм бэ?! Миний эрдэнийг хэн авчихсан юм бэ?!
Түүний бие хүчтэй чичирч, толгой дүнгэнэн, цус нь буцаллаа. Өөрөө асар их үнэ төлчихөөд үр шимийг нь өөр хүн хүртсэн гэж бодох төдийд л тэсэхийн аргагүй байв.
Пү!
Ван Тэнфэй нэг ам дүүрэн цус бөөлжиж, цагаан дээлээ улаанаар будлаа.
Энэ бүхэн эгэл ертөнцийн нэгэн эр сүй бэлгээ төлж, тансаг харш худалдаж аваад, хамгийн үзэсгэлэнтэй бүсгүйг сүйт бүсгүйгээ болгосонтой адил байв. Тэр сүртэй хурим найр хийж, тоо томшгүй олон хамаатан садан, анд нөхдөө урьжээ. Тэгээд хүн бүхний өмнө догдлон хүлээсээр хуримын өргөөндөө орж, улаан хуримын өмсгөлтэй, ичингүйрэн суух үзэсгэлэнт сүйт бүсгүйгээ тэврэн авах гэж ухасхийтэл...
Гэнэт өөрөө шал өөр хүн болчихсон мэт санагдана.
Өөрт нь харьяалагдах ёстой бүхэн өөр нэг этгээдийн гарт оржээ. Бүр өөрийнх нь царай төрх хүртэл түүнээс булаагдсан мэт!
— Миний эртний бясалгалын илдийг хэн авсан юм бэ?!
Ван Тэнфэй дахин гаслан хашхираад ахин нэг ам цус бөөлжив. Хэд алхам гуйван ухарч, царай нь цайсан ч нүдэнд нь галзуурсан уур дүрэлзэнэ.
Тэр үүнийг хүлээн зөвшөөрч чадсангүй. Огт чадсангүй.
Тэр урьд өмнө хэзээ ч бүтэлгүйтэж байгаагүй. Төрөлхийн бардам зан дээр нь ийм ялагдал давхцсан тул сэтгэл нь гүн доромжлол, уур хилэнгээр дүүрчээ.
— Би бясалгалын ертөнцийг доргиохын тулд ашиглахаар төлөвлөсөн эрдэнийг хэн хулгайлсан юм бэ?!
Энд хүрэхийн тулд ямар их үнэ төлснөө санах бүрд цус дахин хоолой руу нь оргилно. Тэр ахин нэг ам цус бөөлжив. Одоо цагаан дээл нь бараг бүхэлдээ улаан болжээ.
— Чи зөвхөн эрдэнийг аваагүй. Чөтгөрийн Цөмийг ч авсан! Тэр байхгүй бол би долоодугаар түвшинд нэвтэрч чадахгүй! Чи хэн юм бэ?! Миний хувь ерөөлийг булаасан чи хэн юм бэ?! Тэр бол миний эрдэнэ! Миний Чөтгөрийн Цөм байсан юм!!
Царай нь галзуурсан мэт мурийж, дахин дахин хайсан ч юу ч олдсонгүй.
Түүний гаслант архираан амь зулбан зугтаж явсан Мэн Хаогийн чихэнд хүрч байлаа. Мэн Хаогийн нүд догдлон гялалзаж, улам хурдлав.
— Би баяжчихлаа. Жинхэнээсээ... үнэхээр баяжчихлаа.
Зүрх нь хүчтэй цохилж, ам нь хатна. Хөл нь улам хурдсаж, урьд өмнөх дээд хурдаасаа ч хол давлаа. Удалгүй Өмнөд уул дахь Үхэшгүйсийн Агуйдаа хүрч ирэв.
Өөрийн авсан зүйлс Ван Тэнфэйд асар чухал гэдгийг Мэн Хао аль хэдийн таамагласан. Бараг булааж авсан гэж хэлж болох эдгээр эрдэнээ мэдээж олонд зарлаж болохгүй.
Тэр өөрөө ч хаа нэгтээ нуугдчихмаар санагдсан ч тэгвэл бүр их анхаарал татна. Харин эсрэгээрээ ил гарч, өөрийгөө ямар ч буруугүй мэт тайван авч явбал илүү дээр. Зөв тал өөрт нь байгаа мэт зоригтой, итгэлтэй байх хэрэгтэй.
Мэн Хао уруулаа долоож, нүд нь гэрэлтэв.
Үхэшгүйсийн Агуйг нээдэг хаш хавтан Бүдүүнд байгаа ч Мэн Хаод Сюй эгчийн өгсөн өөр нэг хаш хавтан бий. Түүгээр хаалгыг нээж болдгийг тэр мэддэг байлаа. Хэрэв ганцхан түлхүүр байсан бол өмнө нь Мэн Хао Сүнсний чулуугаа тоолж суух үед Сюй эгч яаж хаалгыг онгойлгох билээ?
Агуйд орж ирэхэд Бүдүүн байсангүй.
Мэн Хао эхэндээ санаа зовсон ч хэсэг бодоод тайвширлаа. Бүдүүн гэнэн харагддаг ч үнэндээ нэлээд сэргэлэн. Хэнд ч амархан ашиглуулах хүн биш.
Тэр энэ тухай дахин бодсонгүй. Хөлөө зөрүүлэн суугаад гүн амьсгаа авч, алтан өнгөт орон зайн уутыг гаргалаа.
Уутыг харах төдийд баяр нь дахин оргив. Нээгээд дотор нь шагайх зуураа амандаа бувтнав.
— Ямар том юм бэ. Энд ер нь... юу багтдаг юм бол?
Өгүүлбэрээ дуусгаж амжаагүй байтал бие нь хөшиж, амьсгаагаа огцом сорлоо.
Орон зайн уутны доторхыг харахад ухаан нь нэг мөч хоосорсноо дараа нь дүнгэнэж эхлэв.
— Хөөх! Хөөх! Би чинь үнэхээр баяжчихаж!
Уутыг атгасан хоёр гар нь чичирнэ. Хэдэн хормын дараа арай гэж бодлоо цэгцлээд, гар нь салганасаар нэг Сүнсний чулуу гаргаж ирэв.
Эдгээр Сүнсний чулуу түүний өмнө хэрэглэж байсан чулуунаас арай өөр байлаа. Хурууны чинээ хэмжээтэй ч доторх сүнслэг эрчим нь тийм ч нягт биш. Харин чулуун дотор үл мэдэг манан эргэлдэнэ.
Тэгээд тоо хэмжээ нь...
Орон зайн уутанд хоёр мянга гаруй Сүнсний чулуу байв!
Мэн Хао амьдралдаа ийм их хөрөнгө нэг дор харж байсангүй. Хэсэг зуур амьсгалахаа хүртэл мартжээ. Бие нь чичирч, гөлөрсөн чигээрээ удаан суув.
Сүнсний чулуунаас гадна уутанд хэдэн хувцас, бас цөөн хэдэн аар саар зүйл л байлаа.
Мэн Хаогийн духнаас хөлс бөмбөрөв. Үхэшгүйсийн Агуй халуун биш ч бие нь шатаж байгаа мэт халууцжээ.
Хэсэг хугацааны дараа тэр тэсэлгүй инээлээ. Сэтгэл дүүрэн, цээж онгойтол инээх дуу нь агуйд цуурайтав.
— Эдгээр Сүнсний чулуу нэг л хачин юм. Хэмжээ нь том мөртлөө сүнслэг эрчим нь жирийн. Гэхдээ тоо нь... хахаха!
Удаан байж арай гэж өөрийгөө тайвшруулав. Уруулаа долоогоод, олзолсон өөр нэг зүйл болох хатаж хорчийсон Чөтгөрийн Цөмийг гаргалаа.
Нүд нь хурцаар гялалзаж, гүн амьсгаа авав.
— Тэр аварга чөтгөр араатан олон жилийн өмнө үхсэн байх. Эцэст нь сүүл нь чөтгөр аварга могой болж хувирчээ. Амьд байхдаа төсөөлөхийн аргагүй хүчтэй байсан нь гарцаагүй. Тэгвэл энэ Чөтгөрийн Цөм нь...
Амьсгал нь түргэсэв. Хатаж хатуурсан цөмийг ширтсээр Зэс толийг гаргаж ирлээ. Хэд хэд хувилчих санаатай байв.
Гэтэл толь гарч ирмэгц, Чөтгөрийн Цөмийг дээр нь тавьж ч амжаагүй байхад гэнэт халж эхлэв. Халуун нь Мэн Хаогийн гарыг бараг түлэх шахлаа.
Дараагийн агшинд Зэс толиноос үл үзэгдэх хүч дэлбэрэн гарч, Чөтгөрийн Цөм рүү дайрав.
Пүн!
Мэн Хаогийн гар дахь цөм үл үзэгдэх цохилтод өртөв.
Тэр даруй толиноос дахин нэг хүч цойлон гарч, Чөтгөрийн Цөмийг ахин ниргэлээ. Цөм гэнэт урт үстэй чөтгөр амьтан болж хувирсан мэт, харин Зэс толь түүнийг заавал устгана гэж галзуурсан мэт байв.
Мэн Хао алмайрлаа.
Тэр даруй толийг шүүрч аваад, халууныг нь тэссээр орон зайн уутандаа чихэв.
Чөтгөрийн Цөм түгхийн газар унахад хатаж хорчийсон гадаргуу дээр нь олон жижиг ан цав гарчээ.
— Хараал ид. Энэ чинь Чөтгөрийн Цөм болохоос үстэй чөтгөр араатан биш шүү дээ.
Мэн Хао харамсан яаран цөмийг түүж авлаа.
Аз болоход хатсан Чөтгөрийн Цөмийн гаднах хальс маш хатуу байжээ. Зэс толины ширүүн дайралт зөвхөн гадаргууг нь хагалсан байв. Харин тэр ан цавын завсраар жижигхэн гялалзсан үрэл мэт хэсэг цухуйж, өтгөн сүнслэг эрчмийн анхилуун үнэр тархана.
Тэр үнэр агшин зуур Үхэшгүйсийн Агуйг дүүргэхэд Мэн Хаогийн нүд гэрэлтэв.
Гэвч Зэс толь ийм ширүүн хариу үзүүлснийг бодоод дахин хувилж үзэхээс зүрхшээлээ. Хэсэг эргэлзсэний эцэст Чөтгөрийн Цөмийг буцаан хураав.
Дахин гүн амьсгаа аваад гурав дахь олзоо гаргалаа.
Эртний хийцтэй жижиг илд.
Мэн Хао илдийг өмнөө барин инээмсэглэв.
— Энэ илд үнэхээр хурц. Чөтгөр аварга могойн биед хүртэл нэвтэрсэн. Тэр аварга чөтгөрийн толгойг ч хагалж чадсан. Яавч жирийн эд биш.
Тэр гар дахь жижиг илдийг анхааралтай ажиглав.
Алт ч биш, төмөр ч биш. Харин модоор хийсэн байлаа. Гадаргуу дээр нь бүдэгхэн алтан судлууд татсан бөгөөд тэр судал бүрт үл мэдэгдэх шидэт чанар нуугдсан мэт.
Эртний, энгийн хийцтэй харагдавч модон нисдэг илд ямар аймшигтай хурц байсныг санах төдийд Мэн Хаогийн сэтгэл дахин догдолж эхлэв.