Хонхны дуу цуурайтав.
Тэр дуу Мэн Хаогийн зүрхэнд ч, Түшиг Урсгал даяар ч нэгэн зэрэг цуурайлах мэт.
Удалгүй тоо томшгүй шавь талбай руу яаран ирэх нь харагдав.
Төд удалгүй талбай дүүрчээ.
Шавь нар орж ирэхдээ Мэн Хаог хараад гайхан, дараа нь бүгд хүндэтгэлтэй ёсолно.
Бүдүүн олны дунд тун сэтгэл хангалуун зогсож, нисдэг илдээрээ шүдээ үрж байлаа.
Эргэн тойронд нь тал зассан шавь нар бөөгнөрчээ.
— Өнөөдөр Мэн ахлах шавь үрэл хуваарилж байгаа юм байна... Ай, саяхан л бидэнтэй адил Гадна хүрээний шавь байсан. Харин одоо Дотоод хүрээний хүн болчихлоо.
— Мэн ахлах шавь чинь угаасаа ном эрдэмтэй, боловсон хүн. Урьд нь өндөр зиндааны эрдэмтэн байсан ч бясалгалыг илүү эрхэмлээд, бүхнийг орхиж Түшиг Урсгалд орсон гэж сонссон.
— Чи тэгж хэлэхээр би саналаа. Хэдэн жилийн өмнө Мэн ахлах шавийг анх хараад л жирийн хүн биш гэдгийг нь мэдсэн. Ван Тэнфэйтэй тэр чигтээ тэмцэж байхад нь би Мэн ахлах шавь заавал ялна гэж бодож байсан шүү.
Шивнээ яриа талбай даяар тархан, эцэст нь Мэн Хаогийн чихэнд ч хүрэв.
Тэр хуурайхан ханиалгалаа.
Дуу нь чанга биш байсан ч талбай дээрх бүх хүн тэр дороо чимээгүй болов.
Бүгд толгой өргөн Мэн Хао руу хүндэтгэлтэй харлаа.
Өглөөний нар мөнгөлөг дээлэн дээр нь тусахад тэр үнэхээр Үхэшгүй хүн шиг харагдана.
Мэн Хао олны дундаас Жоу Кайг олж харав.
Жоу Кайн царай ээдрээтэй харагдана.
Дараа нь тэр бараан царайтай Инь Тяньлуныг харав. Инь Тяньлун хүчээр инээмсэглэв.
Мөн тэр өдөр хамт байсан Ци Нягтруулах шатны дөрөвдүгээр түвшний бусад шавь ч харагдана.
Мэн Хаогийн харц тэдэн дээр тусах бүрд нүүрэнд нь тал зассан инээмсэглэл тодорно.
Тэр бүр чичирч зогсох Цао Яныг хүртэл олж харлаа.
— Өнөөдөр үрэл хуваарилах ажлыг би удирдана, — гэж Мэн Хао хэлэв.
Тэр эрдэмтэн хүн учраас урьдчилж үг бэлдэх шаардлагагүй. Яриа нь аяндаа эмх цэгцтэй, хүчтэй гарна.
— Бясалгагч нөхөд минь, бясалгалдаа шамдаарай. Нэг өдөр зургаадугаар түвшинг давж, Дотоод хүрээнд орно. Тэр өдөр Түшиг Урсгалын Дотоод хүрээ дахин нэг шавьтай болохыг би хүлээж байна.
Түүний үгэнд хүч байсан.
Гэхдээ тэр хүч бясалгалын түвшнээс нь биш, Дотоод хүрээний шавь гэсэн байр сууриас нь гарч байлаа.
— Мэн ахлах шавийн сургаалыг бид санаж явна!
Доороос хэд хэдэн хүн сэтгэл хөдөлсөн царайгаар чанга дуугарлаа.
Тэд яг Тэнгэрийн айлдвар сонссон мэт нэг нэгээрээ Мэн Хаод ёслов.
Удалгүй хүн бүр ижил үгийг давтан хэлж, бүх талбайн дуу нэгэн зэрэг нийлэв.
Мэн Хао хажуу дахь зарц хүүгийн барьж байсан орон зайн уутыг авч нээгээд, ханцуйгаа даллав.
Үрэл болон Сүнсний чулуунууд олны зүг зэрэг нисэн гарлаа.
Дараа нь Мэн Хао баруун гараа орон зайн уутан дээгүүр гүйлгэж, сүүн цагаан өнгийн нэг үрэл гаргаж ирэв.
Үрлээс цагаан манан мэт аура болон анхилуун үнэр цацарна.
Үүрийн гэгээг өөртөө шингээчихсэн мэт гэрэлтэж байлаа.
— Энэ... энэ Цагаан Сүнсний Үрэл байна!
— Ци Нягтруулах шатны дөрөвдүгээр түвшин болон түүнээс доош бясалгагчдад маш хүчтэй үйлчилдэг үрэл! Маш удаан хугацаанд нэг ч удаа хуваарилаагүй. Эцэст нь дахиад гарч ирлээ!
Доорх шавь нарын амьсгал зэрэг хүндэрч, бүгд Мэн Хаогийн гарт байх үрэл рүү ширтэв.
Мэн Хао олныг нэгжлэн харав.
Бүдүүн харин инээмсэглэсээр.
Энэ үрэл түүнд ховор зүйл биш. Мэн Хао өмнө нь орон зайн уутанд нь хэд хэдийг хийж өгсөн байлаа.
— Энэ үрэл ер бусын. Та бүхэн ч мэдэж байгаа. Уг нь би хамгийн тохирох шавьд өгөх бодолтой байсан. Гэхдээ би, Мэн Хао, хуучны танил нөхдөө мартдаггүй. Сая нэг хуучны танилаа олж харлаа. Тиймээс энэ үрлийг түүнд өгье.
Мэн Хаогийн харц Цао Ян дээр тогтов.
Цао Ян тэр дороо чичирч эхлэв.
Мэн Хао хуруугаараа хөдөлгөөн хийхэд үрэл шууд Цао Ян руу нислээ.
“Би дууслаа!”
Цао Яны царай уйлах гэж байгаа мэт болов.
“Энэ удаагийн шархаа эдгээхэд дахиад хэдэн сар орно доо...”
Тэр дотроо гаслав.
Одоо Цао Ян нэг зүйлийг бүрэн ойлгожээ.
Мэн Хао өшөө мартдаг хүн биш.
Дотоод хүрээний шавь болсон ч өмнө нь юу болсныг огт мартаагүй.
Талбай дээрх гэрлүүд сарниж эхлэх үед Мэн Хао ханцуйгаа сэгсрээд явлаа.
Доор дахин тулаан эхлэхийг харах гэж үлдсэнгүй.
Бүдүүн улайсан царайтай яаран араас нь гүйж очив.
Тэр Жао Хай руу хяламхийж, арай хол дагахыг дохиоллоо.
Жао Хай өөрийнх нь оронд Мэн Хаогийн дэргэд ойртох вий гэж санаа зовж байгаа мэт.
Бүдүүн Мэн Хаогийн хажууд очоод,
— Мэн ахлах шавь аа, Гадна хүрээгээр нэг тойрч үзэх үү? — гэж горьдлого дүүрэн асуулаа.
Мэн Хао хэдэн жилийн өмнө Сюй Чин эгчтэй яг ингэж алхаж байснаа саналаа.
Инээмсэглээд толгой дохив.
Тэр хоёр урагш алхаж, Жао Хай араас нь жаахан дургүй царайтай дагалаа.
Талбайгаас холдоод удаагүй байтал Жоу Кай яаран гүйж ирэв.
— Мэн ахлах шавьд мэнд хүргэе, — гэж тэр түгшсэн царайгаар хэлэв.
Жоу Кай Мэн Хаог нэг бус удаа гомдоож байсан.
Мэн Хаог Дотоод хүрээнд орсны дараа зан нь арай даруу болно гэж бодож байжээ.
Гэвч Цао Яны хувь заяаг хараад сандарч, шууд яаран ирсэн нь энэ.
Мэн Хао түүнийг нэг харсан ч юу ч хэлсэнгүй.
Бүдүүн нэг алхам урагшилж,
— Юу хэрэгтэй вэ? — гэж чанга асуулаа.
— Хэд хоногийн өмнө би, Жоу, нэг үнэт зүйл олсон юм. Харангуутаа л Мэн ахлах шавьд заяасан эд байна гэж ойлгосон. Энэ өчүүхэн бэлгийг хүлээн авна уу.
Жоу Кай шүдээ зуун дээлнээсээ нэг орон зайн уут гаргаж, хоёр гараараа Мэн Хаод барив.
Бүдүүн хүйтнээр тургиснаа уутыг шүүрэн авч, том инээмсэглэлтэйгээр Мэн Хаод дамжууллаа.
Мэн Хао уутыг аваад доторхыг нь нэг харав.
Дараа нь Жоу Кай руу толгой дохин, тэнгэрийн үүл шиг тайван царайгаар эргээд алхлаа.
Жоу Кай ардаас нь арчаагүй харан зогсож, дотроо санаа алдав.
“Би Дотоод хүрээний шавийн хэмжээнд хүрэх хүн биш. Магадгүй энэ хэдэн зүйл Мэн ахлах шавийн сэтгэлд ч хүрэхгүй биз...”
Мэн Хаог холдон явахыг харсан Инь Тяньлун ч алсаас санаа алдав.
Дараа нь инээмсэглэл зүүн яаран гүйж ирлээ.
Тэр ч мөн Мэн Хаод заяасан хэдэн зүйл олсон гэж хэлээд нэг орон зайн уут өргөв.
Дотор нь тавин Сүнсний чулуу байлаа.
Мэн Хао уутыг аваад үл ялиг хөмсгөө зангидлаа.
— Бид бүгд нэг Урсгалын шавь нар. Өнгөрсөн үеийн гомдлыг дахин сөхөх шаардлагагүй. Ингэж сүржигнэх хэрэггүй.
Энэ үгийг сонсоод Инь Тяньлуны зүрх хүчтэй цохилов.
Мэн Хаогийн жинхэнэ санааг тэр дороо ойлголоо.
Дотроо Жоу Кайг өөрөөс нь их өгсөн гэж хараан, шүдээ зуугаад дахин нэг орон зайн уут гаргаж өгөв.
Тэгэхэд л Мэн Хао толгой дохилоо.
Цааш алхах тусам өмнө нь Мэн Хаог гомдоож байсан хүмүүс ээлж дараалан гарч ирж, бүгд адилхан авирлав.
Удалгүй Мэн Хаогийн гарт шинээр арван орон зайн уут нэмэгджээ.
— Ямар байна? — гэж Бүдүүн сэтгэл хангалуун асуулаа. — Би ажлаа дажгүй хийсэн биз? Би өмнө нь бүгдийг нь олж уулзаад жаахан заавар өгсөн. Ирээдүйд гай болохоосоо өмнө одоо жаахан цус гаргаж бай гэж хэлсэн юм.
Мэн Хао инээгээд толгой сэгсрэв.
Энэ бүхэнд нэг л зүйл сэжигтэй санагдаж байсан бөгөөд Бүдүүн сүүлийн хагас сард зүгээр суугаагүй гэдгийг аль хэдийн таамаглажээ.
— Тэр өдөр чамайг алах гэж оролдсон тавдугаар түвшний шавь яасан? — гэж Мэн Хао асуув.
— Аан, тэр үү. Чиний өгсөн хаш хавтанг ашиглаад Гадна хүрээний хариуцагчтай уулзуулсан. Тэгээд түүнийг зэрлэг уулс руу чөтгөр араатан барихаар явуулчихсан. Зууг барьж иртэл буцаж болохгүй.
Бүдүүний хувьд өөрийг нь гомдоосон хүн заавал үнэ төлөх ёстой.
Мэн Хаогийн харц гялсхийж, дуугаа намсгав.
— Өөрийгөө мухардалд оруулах хэмжээнд ил тод юм битгий хий.
— Ойлгосон, — гэж Бүдүүн мөн нам дуугаар хэлэв. — Бүхнийг зохицуулчихсан. Жоу Кай, Инь Тяньлун хоёр түүнийг бүр мөсөн арилгана.
Тэр хоёр бие бие рүүгээ хараад инээлээ.
Дахин энэ тухай ярьсангүй.
Гадна хүрээгээр бүтэн тойрч, замд таарсан олон шавийн мэндчилгээг хүлээн авсаар эцэст нь Үрлийн Урланд хүрэв.
Мэн Хао хэсэг зогсон дотогш хараад инээмсэглэснээ орлоо.
Урланг хариуцдаг дунд эргэм насны эр Мэн Хаог хараад тэр дороо босов.
— Мэн ахлах шавьд мэнд хүргэе.
Мэн Хао инээмсэглэн толгой дохиж, эргэн тойрон дахь үрлүүдийг харлаа.
— Мэн ахлах шавь санаа зоволтгүй, — гэж дунд эргэм насны эр яаран хэлэв. — Ли Фүгүи дүү шавь Үрлийн Урланг сайн харж байгаа. Наймаа маш сайн. Би өөр шавьд үрэл худалдаж авах боломж өгөхгүй, баттай!
Тэр цээжээ алгаараа дэлдэв.
Бүдүүн баярлан мишээв.
Өмнө нь хэн ч хараагүй үед тэр энэ дунд эргэм насны бясалгагчид нэг орон зайн уут өгч байжээ.
Удалгүй нөгөө эр ийм зүйлд дассан.
Эндэх үрлүүд Урсгалын өмч болохоос хувийн эд биш ч өөртөө багахан ашиг унагахыг тэр эсэргүүцдэггүй байв.
Бүдүүн урьдчилан бүхнийг бодож, зөрүүдлэн гуйсаар байсан тул үд дунд болтол Мэн Хао түүний хүслийг бүрэн биелүүлж чадсангүй.
Тэд Гадна хүрээг бүтнээр нь тойрч, Бүдүүн Мэн Хаотой хамт явааг хүн бүрд харууллаа.
Эцэст нь Бүдүүн гуйж шалсаар байгаад тэд Эрдэнэсийн Асарт очив.
Эрдэнэсийн Асрын шөвгөр царайтай эр гадаа нэлээд удаан хүлээсэн бололтой.
Мэн Хаог ойртож ирэхийг хараад тэр уртаар, сүртэй ёслов.
Дараа нь чанга тод дуугаар,
— Эрдэнэсийн Асрын шавь Сүнь Тяньди Мэн ахлах шавьд мэнд хүргэе! Мэн ахлах шавь хүмүүний дундах луу, сүр хүч нь жирийн хүнээс давсан... — гэж хэлэв.
Тэр хүн ном эрдэмтэй биш тул магтаал нь арай хэтрүүлэгтэй сонсогдоно.
Царай нь догдолсон мэт боловч дотроо бага зэрэг түгшиж байгааг зөвхөн өөрөө л мэднэ.
Олон жилийн өмнө Мэн Хаог хуурч байсан явдлыг сөхөх вий гэж айж байлаа.
Тэр хажуу дахь баяр хөөртэй Бүдүүн рүү сэмхэн харлаа.
Бүдүүн хоолойгоо засав.
— Найз маань намайг дотогш орж нэг эрдэнэ сонго гээд байгаа юм. Хэрэв дүрэм зөрчвөл бурууг нь түүнд тохчихоорой.
Мэн Хао хэлэх үггүй болов.
Эцэст нь Бүдүүнтэй хамт дотогш орж, Эрдэнэсийн Асрыг нэг тойрч үзэв.
Хэсэг хугацааны дараа, Бүдүүн үлдэх гэж хэчнээн гуйсан ч тэд гарч явлаа.
Мэн Хаог Дорнод ууланд буцаж ирэхэд нар жаргаж эхэлсэн байв.
Тэр Үхэшгүйсийн Агуйн гаднах нэгэн хад чулуун дээр сууж, өнөөдрийн болсон бүхнийг эргэцүүллээ.
Дотоод хүрээний шавь байна гэдэг яг юу болохыг одоо бүр ч гүн ойлгожээ.
Үдэш болох үед Мэн Хао ягааран туяарах тэнгэрийн хаяаг ширтэж суув.
Тэр үед алсаас нэгэн эмэгтэй ойртон ирэхийг анзаарлаа.
Мөнгөлөг дээл өмссөн, урт хар үстэй, цайвар царайтай тэр эмэгтэй яг л Үхэшгүй дагина мэт.
Огт будаггүй атлаа үзэсгэлэнтэй.
Царай нь хүйтэн боловч Мэн Хаод харахад тэр хүйтэн төрхийн цаана эмзэг, зөөлөн зүйл нуугдсан мэт санагдана.
— Сюй Чин эгч ээ, — гэж Мэн Хао хоёр гараа атган мэндлэв.
— Дотоод хүрээний шавь болсонд баяр хүргэе.
Сюй Чин яг нэр шигээ хүйтэн, дуу цөөн.
Угаасаа зан нь ийм.
Гэхдээ тэр хүн болгонд ижилхэн хүйтэн ханддаггүй.
Жишээ нь, өөрийн зарц хүүгээс Мэн Хаогийн тухай сонсоод зориуд энд иржээ.
Мэн Хао инээмсэглэн түүний хажууд зогсов.
Уулын салхи урт дээлнүүдийг нь намируулна.
— Өнөөдөр Үрлийн Урланд очоод дахиад нэг Гоо Төрх Хадгалах Үрэл сольж авлаа.
Мэн Хао үрлийг гаргаж ирээд Сюй Чинд өглөө.
Сюй Чин юу ч хэлсэнгүй.
Үрэл рүү хэсэг харснаа эцэст нь хүлээн авав.
Тэр хоёр зэрэгцэн зогсож, ягааран туяарах алсын тэнгэрийг чимээгүй ширтлээ.
Сюй Чин үнэхээр үзэсгэлэнтэй.
Өө сэвгүй хаш чулуу мэт.
Жаргах нарны туяа бие дээр нь тусахад гоо үзэсгэлэн нь улам тодорно.
Цаг хугацаа тэр агшинд зогсчихсон мэт.
Дорнод уулын орой дээр тэр хоёр зэрэгцэн зогсоно.
Үдшийн нарны гэрэлд сүүдэр нь хоорондоо нийлж, усанд бэх уусан холилдох шиг болов.
Энэ дүр зураг үүрд үлдэх мэт санагдана.
Үдшийн туяа аажмаар тэнгэрийн хаяаны цаагуур шингэж, дараа нь сар цухуйлаа.
Эцэст нь Сюй Чин эргэж алхав.
Тавхан алхсанаа гэнэт зогслоо.
— Би Үрлийн Урланд очсон.
Тэр эргэж харсангүй.
— Өмнө нь надад өгсөн Гоо Төрх Хадгалах Үрэлийг чи худалдаж аваагүй байсан.
Ингэж хэлээд Сюй Чин явлаа.
Мэн Хао цочирдон гөлөрч зогсов.
Хэсэг хугацаа өнгөрсний дараа л сая нэг ухаан орж, толгойгоо маажив.
Нүдэнд нь аажмаар гэрэл тодорлоо.
Ийм зүйл болно гэж тэр хэзээ ч төсөөлөөгүй.
Гэтэл үнэхээр... болсон бололтой.