Би тэнгэрийг тамгална

39-р анги

39-р бүлэг — Түшиг Өвөг!

Сонсох

Мэн Хаогийн царай хувирав.

Гэнэт манан буцлан хөдөлж, гуч орчим метрийн цаанаас нэгэн эр чарлан гарч ирлээ. Урагдаж ноорсон урт дээлтэй тэр хүн Мэн Хао руу галзуу мэт дайрч байв.

Түүний биеэс аймшигтай халуун цацарч, тэр нь хөнөөх сүр болон хувирна.

Мэн Хао түүнийг ойртохыг хараад хамаг хурдаараа ухарлаа. Бүх зүйл дэндүү гэнэт болсон байв.

Нөгөө дүр маш хурдан урагшилж, нүд ирмэхийн зуур ес орчим метрийн зайд хүрч ирэв. Гэвч тэр гэнэт Мэн Хаогийн гарт буй Хөнөөлт Хашийг олж харснаа нүдэнд нь айдас тодорлоо.

Мэн Хаогийн зүрх савлав.

Тэр бие дэх сүнслэг эрчмээ Хөнөөлт Хаш руу шахахад хаш гэнэт цусан улаан гэрлээр дүрэлзэв.

Тэр гэрэл урагдаж ноорсон дээлтэй хүнийг гэрэлтүүлж, Мэн Хао түүнийг тод харлаа.

Дунд эргэм насны эр байв. Бие нь турж эцсэн, яг л муу ёрын сүнс шиг харагдана.

Тэр цус царцаам чарлаан гарган ухарч, гайхалтай хурдтайгаар мананд шурган алга болов.

Мэн Хаогийн духанд хүйтэн хөлс бурзайлаа.

Тэр уртаар амьсгаа авав.

Саяын хүний өгсөн мэдрэмж Их Ахлагч Оуяныхтай төстэй байлаа. Хязгааргүй өргөн, сүрлэг хүч.

“Суурь Тогтоох шатны бясалгагч байсан юм биш биз?”

Мэн Хао эргэлзсэн ч сонор сэрэмжээ сулруулсангүй.

Тэр цусан улаан гэрлийн заасан чигийг даган болгоомжтой урагшиллаа.

Хагас цаг орчмын дараа гэнэт зог тусав.

Өмнө нь хэд хэдэн дүр гарч ирсэн байлаа. Тэдний бясалгалын түвшин бүгд Их Ахлагч Оуянтай ойролцоо санагдана. Зарим нь бүр Урсгалын Тэргүүн Хэ Луохуатай дүйцэхээр хүчтэй мэт.

“Эд нар... хүүхэлдэй биетүүд юм биш биз?”

Мэн Хао сайтар ажиглахад тэд үнэхээр амьд хүмүүс шиг харагдсангүй.

Тэд Мэн Хаог тойрон агаарт хөвөх боловч хэн нь ч ойртож зүрхлэхгүй байлаа. Бүгд түүний Хөнөөлт Хашаас айж байгаа мэт.

Нэг хүж шатах хугацаа өнгөрөхөд тэр дүрүүд аажмаар замхран алга болов.

Мэн Хао манарсан мэт цааш алхлаа.

Амьсгал нь түргэсэж, харц нь хүртэл хоосорчээ.

— Энэ... энэ чинь...

Түүний өмнө гурван зуу орчим метр өндөр уул сүндэрлэж байв.

Энгийн уул байсан бол Мэн Хао ингэж алмайрахгүй.

Гэтэл энэ уул бүхэлдээ...

Сүнсний чулуугаар бүтсэн байлаа!

Тоо томшгүй Сүнсний чулуу овоорон, бүхэл бүтэн Сүнсний Чулуун Уул болжээ.

Мэн Хао амьдралдаа ийм олон Сүнсний чулуу огт харж байсангүй.

Толгой нь эргэж, өөрийн эрхгүй урагш алхаж очоод хэдийг авахыг хүсэв.

Гэвч ганц алхсанаа л зогслоо.

Сүнсний Чулуун Уул сааралдуу өнгөтэй бөгөөд гадуураа маш нимгэн манан татсан мэт харагдана.

Тэр нь юунд ч хүргэхгүй хамгаалсан хориг байв.

Мэн Хао хэсэг тээнэгэлзэв.

Ийм их Сүнсний чулууг нүднийхээ өмнө орхиод явах үнэхээр хэцүү байлаа.

Тэр уулнаас жаран орчим метрийн зайд хүрэхэд гэнэт үхлийн аюул дөхөж буй мэт хүчтэй мэдрэмж төрөв.

Мэн Хао санаа алдан уул руу хараад зогслоо.

Хэрэв цааш ойртвол бие, сүнс нь хоёулаа үнс болон хийсэхийг тэр мэдэрч байв.

Удаан тээнэгэлзсэний эцэст Мэн Хао толгойгоо эргүүлэн, харамссан сэтгэлтэйгээр Сүнсний Чулуун Уулыг орхилоо.

Тэр цусан улаан гэрлийг даган цааш явсаар дахин нэг хүж шатах хугацаа өнгөрөхөд манан дундаас нэгэн барилгын бүдэг дүрс харагдав.

Барилгын өмнө хашаа байлаа.

Дотор нь хатаж үхсэн ургамал, зэрлэг өвс дүүрчээ.

Хашааны голд хүний биеийн тал орчим өндөр нэгэн чулуу тавьсан байв.

Энэ орчинд хар, цагаан хоёрхон өнгөнөөс өөр өнгөтэй харагдаж буй цорын ганц зүйл нь тэр чулуу байлаа.

Мөн чулууны ойролцоо манан огт байсангүй.

Хөнөөлт Хаш өөрөө хөвөн очиж, том чулууны дээр тогтов.

Цусан улаан гэрэл нь аажмаар бүдгэрч эхэллээ.

Мэн Хао урагш очиж чулууны эргэн тойрныг шалгав.

“Энд ухаарал олдог газруудын нэг нь байх ёстой.”

Тэр чулуун дээр завилан суугаад өмнө нь хөвөх Хөнөөлт Хашийг ширтлээ.

Нүд нь аажмаар гялалзаж эхлэв.

“Өнгөрсөн олон жилийн турш маш олон хүн энд ирсэн ч хэн нь ч амжилттай ухаарал олж чадаагүй. Хөнөөлт Хашны цусан улаан гэрэл бүдгэрнэ гэдэг нь ухаарал эрэх цаг болсны дохио.”

Мэн Хао хөмсгөө зангидлаа.

Дээд Сүнсний Судрын Ци Нягтруулах Ботийн нууцыг олж авах хүсэл зүрхэнд нь хүчтэй дүрэлзэнэ.

Уг нь энэ боломж Ван Тэнфэйд очих ёстой байв.

Гэхдээ Мэн Хао өөрийн төрөлхийн авьяас ердөө л жирийн гэдгийг сайн мэднэ.

Амжилт олох магадлал тун бага.

Тэр Хөнөөлт Хашны гэрлийг бүрэн бөхөхийг хүлээсэнгүй.

Харин дээш харж, нүдэнд нь хачин гэрэл гялсхийв.

Хэсэг бодсоныхоо дараа шүдээ зуун Хөнөөлт Хашийг шүүрэн авлаа.

— Энэ удаа юу ч болсон хамаагүй. Би Дээд Сүнсний Судраас заавал ухаарал олно!

Дуу нь шийдэмгий байв.

Тэр орон зайн уутаа товшиж Зэс толио гаргалаа.

Дараа нь атга Сүнсний чулуу авч хуулбарлахад бэлтгэв.

Мэн Хао Дотоод хүрээний шавь болоод нэг сар өнгөрчээ.

Дотоод хүрээний шавь нарт олгодог Сүнсний чулуу Гадна хүрээнийхээс хавьгүй олон.

Дээр нь өмнөх лангуунаас олсон ашиг, мөн түүнд тал засах гэсэн Гадна хүрээний шавь нарын өгсөн зүйлсийг нэмбэл орон зайн уутанд нь нэлээд их Сүнсний чулуу хуримтлагдсан байлаа.

Гэвч удалгүй Мэн Хаогийн царай өөрчлөгдөв.

Урсгалаас олгосон Сүнсний чулуунуудаар Хөнөөлт Хашийг хуулбарлаж болохгүй байлаа.

Зэс толь хүчгүй болсон хэрэг биш.

Харин Сүнсний чулуун дахь эрчим хүрэлцэхгүй байв.

Дунд зэрэглэлийн Сүнсний чулуу хүртэл хангалтгүй.

Мэн Хао Хөнөөлт Хашийг хэсэг ширтсэнээ орон зайн уутнаасаа үлдсэн ер бусын том Сүнсний чулуунаас долоо, наймыг гаргав.

Тэр удаан тээнэгэлзлээ.

Эцэст нь шүдээ зуун, нүд нь улайсаар нэг том Сүнсний чулууг Зэс толин дээр тавив.

Хоёр дахь чулууг тавьж ч амжаагүй байхад Зэс толь сохлом хурц гэрлээр дүрэлзлээ.

Агшин зуур арван таван Хөнөөлт Хаш гарч ирэв.

Мэн Хао мэл гайхан ширтлээ.

Тэр эхэндээ хэд хэдэн том Сүнсний чулуу хэрэг болно гэж бодсон байв.

Гэтэл ганцхан чулуугаар арван таван Цусан Талст бий болжээ.

Эдгээр Цусан Талст бол Түшиг Өвгийн өөрийн цуснаас өтгөрөн бий болсон зүйл.

Арван таван ширхэг нэг дор гарч ирэхийг хараад Мэн Хао бүр алмайрав.

— Энэ... эд чинь ер нь ямар Сүнсний чулуу юм бэ?

Тэр хэсэг манаран суув.

Өмнө нь ийм чулуунаас хоёр мянгыг хэрэглэсэн тухайгаа санахад зүрх нь базлах шиг боллоо.

Эдгээр том Сүнсний чулуу ямар нэг ер бусын үнэт зүйл гэдэг нь гарцаагүй.

Гэхдээ одоо Мэн Хаод хамгийн чухал зүйл нь Дээд Сүнсний Судар байлаа.

Тэр шүдээ зуугаад хоёр мянган чулууны асуудлыг түр хойш тавив.

Нэг Цусан Талстыг сунган барьж идэвхжүүлэхэд талст аажмаар бүдгэрэв.

Цусан улаан гэрэл Мэн Хаог бүрхэж, бүдэг бадаг хоолой хаа нэгтээгээс сонсогдлоо.

Тэр цаг хугацаа өнгөрч буйг ч мэдрэхээ больж, зүүд мэт манан будант байдалд оржээ.

Яг энэ мөчид Сюй Чин, Чэнь Фань хоёр ч өөр өөрсдийн ухаарлын газарт цусан улаан гэрэлд бүрхэгдэн сууж байв.

Тэдний төрөлхийн авьяас жирийн хүнийхээс хавьгүй дээр тул ухаарал олох боломж нь ч арай өндөр.

Түшиг Өвгийн бясалгалын энэ орон зайд бүх зүйл төрөлхийн авьяасаас хамаарна.

Хувь завшаан ч мөн адил.

Хэчнээн хугацаа өнгөрснийг мэдэхгүй.

Эцэст нь Мэн Хаог тойрсон улаан гэрэл замхарч, тэр аажмаар ухаан орлоо.

Хэсэг будилсан мэт суусны дараа бүрэн сэргэв.

Гэвч оюун санаа нь хоосон байлаа.

Дээд Сүнсний Судраас өчүүхэн ч мэдээлэл үлдээгүй.

Мэн Хао санаа алдав.

Тэр ийм үр дүн гарахыг эхнээсээ таамаглаж байсан.

Дахин нэг Цусан Талст гаргаж, ухаарал эрэхээ үргэлжлүүллээ.

Цаг хугацаа өнгөрөв.

Арван дөрвөн Цусан Талст хэрэглэсэн ч амжилт гарсангүй.

Зүрх нь өвдөж, цааш үргэлжлүүлэх эсэхдээ хүртэл эргэлзэв.

Гэвч эцэст нь шүдээ зуун ахин нэг том Сүнсний чулуу гаргаж, Хөнөөлт Хашны Цусан Талстуудыг дахин хуулбарлав.

Удалгүй цусан улаан гэрэл түүнийг ахин бүрхэж, Мэн Хао ухаарал эрэхдээ шумбан орлоо.

Энэ үед Сюй Чин, Чэнь Фань хоёрыг бүрхсэн цусан улаан гэрэл аль хэдийн замхарсан байв.

Гэсэн ч тэд боссонгүй.

Ухаарал хэзээ ирэхийг мэдэхгүй тул хоёул завилан суусаар бясалгалаа үргэлжлүүлнэ.

Харин Мэн Хао бараг солиорсон мэт болжээ.

Тэр Цусан Талстыг нэг нэгээр нь идэвхжүүлж, дахин дахин ухаарал эрнэ.

Хэн нэгэн энэ дүр зургийг харсан бол атаархсандаа галзуурах байсан биз.

Хорин долоо дахь Цусан Талстыг идэвхжүүлэхэд зүүд мэт тэр ертөнцөд чихнийх нь дэргэд хэн нэгэн бувтнах шиг болов.

Энэ удаа Мэн Хао хоёр үгийг тод сонслоо.

— Дээд... Сүнс...

Нүдээ нээхэд түүний харц шийдэмгий байв.

Тэр огт эргэлзэлгүй хорин найм дахь Хөнөөлт Хашны Цусан Талстыг гаргаж, ахин ухаарал эрлээ.

Энэ үед Сюй Чин, Чэнь Фань хоёр тахилгын тавцан дээр буцаж ирээд Мэн Хаог хүлээж байв.

Мэн Хао харагдахгүй байгаад бага зэрэг гайхсан ч аль зүг рүү явсныг нь мэдэхгүй тул шууд хайж чадахгүй.

Ингээд хоёул тахилгын тавцангийн өмнө суун хүлээхээр шийджээ.

Гурав дахь өдөр гэхэд тэд тэвчээр алдаж эхлэв.

Түүнээс гадна санаа зовниж байлаа.

Мэн Хао ухаарал олчихсон байж магадгүй гэж тэд огт бодсонгүй.

Харин ямар нэг осол тохиолдсон байх вий гэж айжээ.

— Мэн дүү шавьд ямар нэг юм тохиолдсон юм биш биз? — гэж Чэнь Фань санаа зовон асуулаа.

Сюй Чин хариулсангүй.

Гэхдээ харцнаас нь түгшүүр илт харагдана.

Хэсэг ярилцсаны эцэст хоёул Мэн Хаог хайхаар шийдэв.

Гэвч хүүхэлдэй биетүүд байн байн гарч ирэх тул хайлт маш удаан үргэлжилж байлаа.

Харин Мэн Хао үс нь сэгсийж, нүд нь цус хурсан чигээр чулуун дээр сууж байв.

Амандаа ойлгомжгүй үгс бувтнана.

Тэр үгсээс зөвхөн Дээд Сүнсний Судрыг олж авах гэсэн галзуу хүсэл л мэдрэгдэнэ.

Тэр дөчин гурав дахь Цусан Талстыг гаргаж ирэхэд өтгөн цусан улаан гэрэл ахин түүнийг бүрхлээ.

Үнэндээ энэ газар улаан гэрэл тасарч үзсэнгүй.

Мэн Хао ухаарал олохын төлөө бүхнээ тавьжээ.

Цусан Талст дуусах дөхөх бүрд тэр дахин хуулбарлана.

Одоо тэр чихэнд сонсогдох хоолойг маш тод сонсож чаддаг болсон байв.

Гэвч сонссон зүйлээ оюундаа тогтоож чаддаггүй.

Тиймээс зөвхөн ахин дахин оролдохоос өөр аргагүй.

Харин Чэнь Фань ч, Сюй Чин ч, ухааралд улайрсан Мэн Хао ч нэг зүйлийг огт анзаарсангүй.

Цусан Талстын гэрэл бөхөх бүрд үл мэдэг цусан улаан туяа болон хувирч, газрын хөрсөнд шингэн доош нэвтэрч байлаа.

Тэр туяа газар доорх бунхны доор орших нууц өрөөнд хүрнэ.

Тэнд хатаж хорчийсон нэгэн бие завилан сууж байв.

Амьдралын шинж бараг үгүй.

Өрөө бүхэлдээ үхлийн хүйтэн мэдрэмжээр дүүрчээ.

Цусан улаан туяа бүр нууц өрөөнд орж ирэхдээ тэр биед шингэнэ.

Тэгэх бүрд хатаж хорчийсон бие маш үл мэдэг өөрчлөгдөнө.

Гурав дахь туяа биед нь шингэхэд амьдралын өчүүхэн оч бий болсон мэт болов.

Гэхдээ тэр амьдралын оч туйлын сул.

Бие нь завилан суухаас өөр юу ч хийж чадахгүй хэвээр.

Тэр хүн бол Түшиг Өвөг байлаа.

Хөнөөлт Хашны Цусан Талстууд түүний өөрийн цуснаас өтгөрөн бий болсон бөгөөд өөрийнх нь аураг агуулдаг.

Талст идэвхжсэний дараа тэр цусан гэрэл буцан ирж, түүний амийг үргэлжлүүлдэг байжээ.

Эдгээргүйгээр Түшиг Өвөг аль хэдийн бүрэн үхэх байв.

Уг нь тэр ийм аргаар үхлээ хойшлуулсаар, харгис хэрнээ их хүсэл тэмүүлэлтэй амьдралынхаа хамгийн сүүлчийн очийг хүртэл тэсээд, эцэст нь үхэлд шилжихээр төлөвлөсөн байлаа.

Тэр аль хэдийн найдвараа бараг тасалжээ.

Ихэнх цагаа гүн нойронд өнгөрөөж, хааяа л маш богино хугацаанд сэрээд ахин унтана.

Илүү зүйлд зарцуулах хүч түүнд байгаагүй.

Харин Хөнөөлт Хашнууд бол олон жилийн өмнө өөрийнх нь бэлтгэсэн арга байв.

Хэрэв тэд байгаагүй бол Түшиг Өвөг хэдэн зуун жилийн өмнө үхчихсэн байх байлаа.

— Эд бол миний үлдсэн хамгийн сүүлийн гурван Хөнөөлт Хаш...

Гурван цусан туяа буцан ирснээр Түшиг Өвөг түр ухаан оржээ.

Тэр санаа алдаад ахин унтав.

Дахиж хэзээ ч сэрэхгүй ч байж магадгүй гэдгээ мэдэж байлаа.

Гэтэл гэнэт дөрөв дэх цусан улаан туяа нууц өрөөнд орж ирээд биед нь шингэв.

Түшиг Өвөг цочин дахин нүдээ нээлээ.

— Би... Хөнөөлт Хашгүй болсон баймаар юм. Өөрөө буруу санаж байгаа юм биш биз... Өө?

Өөртэйгөө ярьж дуусаагүй байхад тав дахь цусан улаан туяа гарч ирээд биед нь орлоо.

Түшиг Өвөг мэл гайхан ширтэв.

Зургаа дахь.

Долоо дахь.

Найм дахь...

Гурав дахь өдөр болоход тоолж баршгүй олон цусан улаан туяа нэг нэгээрээ тасралтгүй ирж, түүний биед шингэсээр байлаа.

Түшиг Өвгийн зүрх догдлолд автаж, нүүрэнд нь найдвар тодров.

Гэнэт нүд нь том нээгдлээ.

— Энэ... хараал ид! Эд миний цус биш нь тодорхой байна. Гэхдээ яах аргагүй миний Цусан Талстууд мөн! Юу болоод байна аа? Энд ер нь юу болоод байна?!

39-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Би тэнгэрийг тамгална39-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах