Түшиг Урсгалын дээгүүр ер бусын шинж тэмдэг тэнгэрт гарч ирэхэд Гадна хүрээний бүх шавь толгойгоо өргөн алмайран ширтэв.
Оюун санаа нь хүнгэнэж, юу харж байгаагаа ойлгож чадахгүй хоосон харцтай болжээ.
Тэнгэр дүүрэн алтан бичээсийг харахад зүрх нь салганана.
Бүдүүн загасны хайрсан илдээр шүдээ ирлэж сууснаа тэр дүр зургийг хараад хахах шахав.
Амаа ангайн ширтэхдээ хэлээ өөрөө зүсчихээгүй нь аз байлаа.
Хаалттай бясалгалд сууж байсан Шангуань Сю гэнэт толгойгоо өргөв.
Тэнгэрт юу болж байгааг харахад бүх бие нь салганаж, нүдэнд нь итгэж ядан харсан гэрэл тодорлоо.
Дараа нь ямар нэг аймшигтай зүйл гэнэт санасан мэт царай нь огцом хувирав.
Тэр шууд босож, олон жилийн өмнө урьдчилан бэлтгэсэн шилжилтийн бүрдлээ идэвхжүүллээ.
Шангуань Сю аль болох хурдан бүрдэл дотор ормогц дүр нь ор мөргүй алга болов.
Дорнод уулын гол сүмийн танхимд Мэн Хао болон нөгөө хоёр гарч ирэх мөчид Хэ Луохуагийн царай барайлаа.
Тэр тэнгэр өөд хараад цонхийн, хэдэн алхам ганхан ухрав.
Их Ахлагч Оуян танхимаас хурдлан гарч ирээд тэнгэр рүү хүнд харцаар ширтлээ.
— Та нар Өвгийн бясалгалын орон зайд ямар нэг зүйлд хүрсэн үү?
Тэр эргэн гурван шавь руу харав.
Царай ч, дуу ч туйлын нухацтай байлаа.
— Бид яг гарах гэж байтал чулуун хөшөө гарч ирсэн, — гэж Чэнь Фань зовнисон өнгөөр хэлэв. — Түүнийг авч гарвал Урсгалд гай тарьж магадгүй гэж бодоод авчраагүй. Оронд нь бичээсийг хуулж авсан.
Чэнь Фань хаш хавтангаа гаргав.
Мэн Хао, Сюй Чин хоёр ч өөрсдийн хавтанг гарган Их Ахлагч Оуянд өглөө.
— Энэ чинь...
Их Ахлагч Оуяны хөмсөг зангирч, удалгүй нүдэнд нь итгэж ядан харсан өнгө тодров.
— Судлаад хэрэггүй. Хуурамч, — гэж Хэ Луохуа уртаар санаа алдан хэллээ. — Чулуун хөшөө ч хуурамч. Тэнгэрт гарсан шинж тэмдэг ч хуурамч.
Тэр газар ширтэн толгой сэгсрэв.
— Жао улсын бусад Урсгалууд удахгүй ирнэ. Түшиг Урсгал энэ гайгаас зайлж чадахгүй. Тэд Өвгийн төлөө ирж байна.
Хэ Луохуа ханцуйгаа сэгсрэв.
Түшиг Урсгал бүхэлдээ хүнгэнэн доргиж, бүдэг зөөлөн гэрэл босон бүх газрыг бүрхлээ.
— Та гурав Дотоод хүрээний шавь нар. Гол сүмийн танхимд хүлээ.
Түүний дуу дуусаагүй шахам байхад тэнгэрийн дөрвөн зүгээс бараг хорин гэрлийн цуваа өндөр исгэрэн харваж ирлээ.
Тэд Түшиг Урсгалыг бүрхсэн хамгаалалтын гэрэлд ойртох мөчид Тэнгэр Газар донслож, дөрвөн уулын оргил нурж унах гэж буй мэт чичирлээ.
Эргэн тойрны зэрлэг уулс гэнэт нам гүм болов.
Араатан амьтад айсандаа салганаж, ганц ч дуу гаргаж зүрхэлсэнгүй.
Тэнгэрт буй хорь орчим хүний голд зургаан хүн байлаа.
Дөрөв нь эрэгтэй, хоёр нь эмэгтэй.
Бүгд өндөр настай бөгөөд тансаг дээл өмсчээ.
Тэдний бясалгалын түвшнээс цацрах хүч хүний зүрхийг мөстүүлэхээр аймшигтай.
Энэ зургаан хүний ард тус бүр хоёр, гурван дагалдагч бясалгагч байв.
Тэдний бясалгалын түвшин бүгд Их Ахлагч Оуянтай дүйцнэ.
Эдгээр хорь шахам хүн бол Жао улсын хамгийн хүчирхэг хүмүүсийн нэг хэсэг байлаа.
Одоо тэд хар үүл шиг Түшиг Урсгалын дээрээс дарж иржээ.
— Түшиг Урсгал!
Нэгэн хоолой аянга мэт тэнгэр доргион цуурайтав.
Гадна хүрээний барилгууд нурах гэж буй мэт салганаж, олон шавь цус ханиалган, нүүрэнд нь айдас дүүрлээ.
— Хүйтэн Салхины Урсгал сүр хүчээ гайхуулж байна шүү, — гэж Хэ Луохуа хүйтнээр тургив.
Дорнод уулын оргил дээр зогсох түүний хоолой нүргэлсэн аянга мэт тархаж, саяын хоолойг шууд дарлаа.
Хэ Луохуа баруун гараа өргөхөд үл үзэгдэх салхи хүнгэнэн босов.
Тэр салхи сая үг хэлсэн хүн рүү харван очиж, биеийг нь тойрсноо гэнэт хар өнгөтэй болов.
Дараагийн мөчид ямар ч хэлбэр дүрсгүй аварга ам мэт хувирч, Хүйтэн Салхины Урсгалын Цөм Бүрэлдүүлэх шатны тэр этгээдийг бүхлээр нь залгих гэж буй мэт дайрлаа.
Нөгөө хүний царай хувирч, огт эргэлзэлгүй хурдлан ухрав.
— Болно, болно, — гэж Цөм Бүрэлдүүлэх шатны өөр нэг хүчтэн Хэ Луохуа руу доош харан хэллээ.
Дуу нь намуухан ч дарамтлах асар хүч агуулж байв.
Тэр лимбэний хээ хатгамал нил ягаан урт дээл өмсчээ.
Хөмсгөө зангидан гараа өргөхөд хэлбэргүй хар салхи тэр дороо сарнив.
— Хэ бясалгагч нөхөр, тэнгэрийн шинж тэмдэг танай Түшиг Урсгалаас гарсан. Түүнийг бидэнд өг.
Гадна хүрээ үхэл мэт нам гүм болов.
Бүх шавь өөрсдийн дээр үхлийн сүүдэр буусныг мэдэрч байлаа.
Гол сүмийн танхимд Мэн Хао, Чэнь Фань, Сюй Чин гурав чимээгүй сууна.
Гадаа буй хүмүүсээс ганц нь л гараа даллахад тэднийг бүгдийг устгаж чадах хэмжээний аймшигтай бясалгалын түвшинтэй гэдгийг гурвуулаа мэдэж байв.
Мэн Хаогийн зүрх хүчтэй цохиллоо.
Тэр ийм хүчирхэг хүмүүсийг анх удаа харж байна.
Зүрхэнд нь улам хүчирхэг болох гэсэн хүсэл урьд урьдаас ч хүчтэй дүрэлзэв.
Хэ Луохуа Дорнод уулын оргил дээр зогсоод дээрх хүмүүс рүү харав.
Хэсэг хугацааны дараа санаа алдлаа.
— Та нар намайг яг юу өгөх ёстой гэж байгаа юм? Тэр шинж тэмдэг хаанаас гарсныг би мэдэхгүй.
— Эсэргүүцэхээ боль, — гэж нил дээлтэй эр хүйтнээр хэлэв. — Түшиг Урсгалын их хамгаалалтын бүрдлээ тараа. Бидэнд хүссэнээрээ хайх боломж өг. Бидний “өг” гэж байгаа нь энэ. Хэрэв үгүй гэвэл, Жао улсын нэгэн адил бясалгагчид гэдгийг чинь үл харгалзан хамгаалалтын бүрдлийг чинь эвдэж, Түшиг Урсгалыг үндсээр нь устгана.
— Түшиг Урсгалыг үндсээр нь устгана гэнэ ээ...
Хэ Луохуа гэнэт инээлээ.
Инээд нь улам чангарч, Түшиг Урсгал даяар цуурайтав.
Тэр инээх зуураа дэргэд нь үхтлээ тулалдахад бэлэн мэт зогсох Их Ахлагч Оуяныг харав.
Гол сүмийн танхимд царай нь хүндэрсэн гурван Дотоод хүрээний шавийг харав.
Дараа нь цус нөж болсон Гадна хүрээний олон шавь руу харлаа.
Тэдэнд ямар ч найдвар, ямар ч хүч байхгүйг тэр мэднэ.
Яаж эсэргүүцэх вэ?
Гадна хүрээний шавь нараа яаж амьд авч үлдэх вэ?
Энэ гайг яаж тойрч гарах вэ?
— Би Түшиг Урсгалын Тэргүүн хэвээр байгаа цагт гаднын хүн биднийг дээрэлхэж, доромжлохыг зөвшөөрөхгүй. Гэхдээ... та бүхнийг хамгаалах арга үнэхээр алга.
Хэ Луохуагийн инээд гунигтай байлаа.
Гэхдээ тэр гунигийн цаана өчүүхэн төдий найдвар ч нуугдаж байв.
— Та нар Түшиг Урсгалыг устгахгүй байсан ч бид удаан тэсэхгүй болсон. Тиймээс... өнөөдрөөс эхлэн Түшиг Урсгалыг тарааж байна! Энэ хэдэн уул надад хэрэггүй!
Хэ Луохуа ханцуйгаа сэгсрээд тэнгэр өөд нисэв.
Их Ахлагч Оуян цочирдон араас нь дагалаа.
Хоёул агаарт хөвөн, олон жарны турш гэр нь байсаар ирсэн Түшиг Урсгалыг доош ширтэв.
Нүүрэнд нь гүн гуниг тодорчээ.
— Шавь нар аа, миний тушаалыг сонс! Түшиг Урсгалыг энэ мөчөөс тараалаа! Одооноос та нар Түшиг Урсгалын шавь биш. Энэ ертөнцөд Түшиг Урсгал гэж дахин байхгүй!
Хэ Луохуагийн нүд улайж, судсууд нь тодорлоо.
Тэнгэрт буй Жао улсын хорь орчим хүчтэн түүний үгийг сонсоод хүйтнээр инээлдэв.
— Одоо та нар сэтгэл ханав уу? — гэж Хэ Луохуа асуулаа. — Энд байгаа ямар ч эрдэнэ, ямар ч шинж тэмдэг одоо надтай ч, доорх Урсгалгүй болсон энэ хүүхдүүдтэй ч холбоогүй. Хэрэв та нар хэн нэгнийг нь гэмтээвэл би их хамгаалалтын бүрдлийг өөрөө дэлбэлнэ. Тэгээд... бүгд хамт үхье.
Дуу нь туйлын шийдэмгий байлаа.
Үгэнд нь шингэсэн гашуун хорсол Жао улсын хүчтнүүдийн зүрхийг хүртэл үл ялиг доргиов.
— Хэ бясалгагч нөхөр ийм шийдвэр гаргасан бол бид мэдээж хүндрүүлэхгүй, — гэж зургаан гол хүчтний дундах нэгэн хөгшин эмэгтэй хэллээ. — Түшиг Урсгал тарсан. Чи зам тавьж өгвөл бид эдгээр шавьд гай тарихгүй. Санаа амар байж болно.
Түүний харц аянга мэт хурц байв.
Түшиг Урсгалыг бүхэлд нь ажиглаад тэнгэрийн шинж тэмдгийг үүсгэсэн зүйл энд байгааг мэдэрч чаджээ.
Гэхдээ одоо энд буй хүмүүсийн хэний ч гарт тэр зүйл байхгүй.
Мэн Хао тэнгэр өөд харж, Хэ Луохуагийн үгийг сонсохдоо хүчтэй нь сул доройгоо залгидаг энэ ертөнцийн хуулийг дахин саналаа.
Урсгалын Тэргүүн ийм хүчтэй атлаа Урсгалаа тараахаас өөр аргагүй болжээ.
Чэнь Фань юу ч хэлсэнгүй.
Хөл нь сулран хэдэн алхам ганхан ухрав.
Сюй Чин толгойгоо бөхийлөө.
— Тяньлао бясалгагч нөхрийн үгийг сонсоод сэтгэл амарлаа, — гэж Хэ Луохуа хэлэв.
Тэр ханцуйгаа сэгсрэхэд Түшиг Урсгалын их хамгаалалтын бүрдэл тарлаа.
Хэ Луохуа явахаар эргэж, Их Ахлагч Оуян араас нь дагав.
Тэнгэрт хөвөх хүмүүсийн зарим нь Хэ Луохуаг гялалзсан харцаар ширтэж, түүнийг явуулах хүсэлгүй нь илт байлаа.
Гэхдээ Түшиг Урсгалыг чөлөөтэй нэгжих боломж тэдний анхаарлыг илүү их татжээ.
Гол сүмийн танхимд Чэнь Фаний царай цонхийв.
Тэр ахин хэдэн алхам ухарсаар, эцэст нь Түшиг Өвгийн хөшөөг нуруугаараа түшлээ.
Яг тэр мөчид тэнгэрт нүргээн дэлбэрч, тоо томшгүй аянга ойртон ирэв.
Хүйтэн инээд тэнгэрээр өнхрөн цуурайтахад бүх бясалгагчийн зүрх доргилоо.
Жао улсын хүчтнүүдийн царай хүртэл өөрчлөгдөв.
— Хэн ч явах эрхгүй!
Тэр хоолой нүргэлэхтэй зэрэгцэн аварга хамгаалалт гэнэт тэлж, Түшиг Урсгал болон эргэн тойрны тоо томшгүй километр газрыг бүхэлд нь бүрхлээ.
Одоо хүссэн ч хэн ч гарч чадахгүй.
Хэ Луохуагийн царай хувирав.
Тэр дээш харахад гурван зуу орчим метрийн диаметртэй аварга Фэншүйн Луужин тэнгэрт хөвж байлаа.
Түүний дээр хар ногоон өнгийн тансаг дээл өмссөн үзэсгэлэнт эмэгтэй зогсоно.
Үсийг нь галт шувууны хэлбэртэй үсний хатгуураар тогтоожээ.
Эргэн тойронд нь хэдэн арван бясалгагч байв.
Ихэнх нь эмэгтэй, бүгд гайхалтай үзэсгэлэнтэй.
Тэд доош харахдаа бардам, хүйтэн төрхтэй байлаа.
— Тийм ээ. Хэн ч явах эрхгүй.
Гэнэт агаар өөрөө цуурах мэт болж, хуяг дуулгатай аварга биетэй эр инээсээр гарч ирэв.
Мөрөн дээрээ асар том алтан илд үүрчээ.
Араас нь хэдэн арван өндөр том биетэй хүн дагалдана.
Тэдний нүүрэнд хөнөөх санаа дүүрэн байв.
— Алтан Жаврын Урсгалын Дао Хамгаалагч Жао Шаньлин, — гэж Фэншүйн Луужингийн голд зогсох дунд эргэм насны үзэсгэлэнт эмэгтэй хүйтнээр хэлэв. — Үнэр авахдаа үнэхээр сайн юм аа.
Дуу нь долгион мэт тархан тэнгэрийг дүүргэлээ.
— Хар Шигшүүрийн Урсгалын бүсгүйчүүд ирж болдог юм бол Алтан Жаврын Урсгалын эрчүүд яагаад ирж болохгүй гэж? — хэмээн Жао Шаньлин чангаар инээлээ.
Яг тэр үед аварга хамгаалалтын гаднаас нэгэн санаа алдах чимээ сонсогдов.
Тэнгэрээс хүйтэн гэрэл харван бууж ирээд гялалзсан хамгаалалтыг шууд нэвт сүлбэв.
Цоорсон хэсгээр гурван зуу орчим метр урт аварга нисдэг илд харван орж ирлээ.
Эртний хийцтэй, хөх өнгийн тэр илдийг хахир хүйтэн агаар тойрон эргэлдэнэ.
Түшиг Урсгалын эргэн тойронд цасан ширхэг унаж эхлэв.
Аварга илдний дээр дунд эргэм насны нэгэн эр ганцаараа зогсож байлаа.
Тэр эрдэмтний урт дээл өмсөж, хоёр гараа ардаа авчээ.
Аварга илд дээр ганцаараа байсан ч Тэнгэрийн дор хэн ч түүний замыг хааж чадахгүй мэт сүр хүч цацруулна.
— Ганцаардмал Илдний Урсгал!
Хэ Луохуагийн царай дахин өөрчлөгдөв.
Тэр энэ эрдэмтэн төрхтэй хүнийг танилаа.
Өмнөд Нутгийн номер нэг Урсгал болох Ганцаардмал Илдний Урсгалд нэгэн үг байдаг.
Ганц илд л Урсгалаас гарвал...
Тэнгэр хүртэл донсолно.