Би тэнгэрийг тамгална

42-р анги

42-р бүлэг — Хэн түүнд гар хүрэх зүрхтэй вэ?!

Сонсох

— Аан, Бясалгагч нөхөр Жоу Янюнь байжээ, — гэж дунд эргэм насны үзэсгэлэнт эмэгтэй хэлээд хоёр гараа атган ёслов.

Аварга биетэй Жао Шаньлин хүртэл дуугүй ёслон мэндчилэв. Царайд нь үл мэдэг болгоомжлол нуугдана.

Гэнэтийн энэ бүх үйл явдлыг хараад Мэн Хаогийн зүрх хүчтэй цохилж эхлэв.

Ийм олон Урсгалын, ийм олон хүчирхэг хүнийг тэр анх удаа нэг дор харж байлаа.

Ялангуяа Чэнь Фаний ярьж байсан асар уудам Өмнөд Нутгийн гурван Их Урсгалын хүмүүс гарч ирсэн нь түүнд гүн сэтгэгдэл төрүүлэв.

“Өмнөд Нутаг...”

Мэн Хао гүн амьсгаа авлаа.

Сюй Чин хажууд нь тайван зогсоно. Юу бодож байгааг нь огт таах аргагүй.

Гол сүмийн танхимын ар талд Чэнь Фань цонхийсон царайтай зогсож байснаа гунигтайгаар баруун гараа өргөж, хөшөөний нууц хэсгийг дарлаа.

Тэр даруй Түшиг Өвгийн хаалттай бясалгалын бүсийн үүд чимээгүй хаагдаж, ор мөргүй алга болов.

Урсгалын дотор ч, гадна ч хэн ч үүнийг мэдэрсэнгүй.

Өмнөд Нутгаас ирсэн Жоу Янюнь болон бусад хүчтнүүд ч анзаарсангүй.

— Өвөг минь, шавь Чэнь таныг аюулгүй хамгаална. Эдгээр хүмүүсээс хэнийг нь ч таны хаалттай бясалгалыг үймүүлэхийг зөвшөөрөхгүй! — гэж Чэнь Фань шударга шулуун өнгөөр хэлэв.

Тэр Урсгалдаа үнэнч, хамгийн их эрсдэл хүлээхээс ч буцахгүй байлаа.

Төлөвлөгөө нь амжилттай болмогц Чэнь Фань санаа алдав. Өчүүхэн ч харамссангүй.

Харин энэ үед Түшиг Урсгалын газар доорх бунхны нууц танхимд Түшиг Өвөг ялалтын баяртайгаар болж буй бүхнийг ширтэж байв.

— Удахгүй тэд миний хаалттай бясалгалын бүсийн үүдийг олно. Тэгээд дайран орж, нууц танхимыг минь хүчээр нээнэ. Эцэст нь би эндээс гарна!

Ингэж хөөрөн ярьж байх зуур царай нь гэнэт хувирав.

— Энэ... энэ... хараал ид! Чи... чи... юу хийгээд байгаа юм бэ?!

Чэнь Фань туйлын болгоомжтойгоор нууц механизмыг ажиллуулахыг хараад Түшиг Өвөг балмагдан гөлөрлөө.

Хаалттай бясалгалын газрын үүд нүднийх нь өмнө чимээгүйхэн алга болж байгаад итгэж чадахгүй байв.

Мэдээж энэ хамгаалалтыг Түшиг Өвөг өөрөө олон жилийн өмнө байгуулсан.

Хүчирхэг дайсан ирэх тохиолдолд хэрэглэх нөөц арга байлаа.

Тэр нууцыг залгамжлагчдадаа өвлүүлсэн бөгөөд үеэс үед дамжсаар иржээ.

Гаднын хүн хаалттай бясалгалын бүсэд орохоос сэргийлэх арга нь энэ байв.

Нэгэнт идэвхжүүлбэл Сүнс Таслах шатны хүнээс өөр хэн ч үүдийг олж чадахгүй.

Тэр үед ийм хамгаалалт байгуулсандаа Түшиг Өвөг тун их бардамнаж, өөрийгөө төгс аюулгүй боллоо гэж бодож байжээ.

Гэвч олон жилийн дараа яг ийм өдөр ирнэ гэж хэзээ ч төсөөлөөгүй.

Өөрөө бүр энэ хамгаалалтаа мартчихсан байлаа.

Харин... бусад хүн мартаагүй ажээ.

— Хараал ид! Би Урсгалд ёс суртахуунтай хүн хэзээ ч бүү ав гэж захих ёстой байж! Зөв шударга хүн ч хэрэггүй! Сайн хүн бүр ч хэрэггүй! Чи... чи... чи минь дээ...!

Түшиг Өвөг манарсан мэт суун бувтнав.

Уйлмаар боловч нулимс гарсангүй.

Чулуун хөшөө, өчнөөн жилийн төлөвлөгөө, золиосолсон цусаа саналаа.

Тэгээд энэ бүхнийг ганц хүн нураачихав.

Тэр хүний санаа сайн гэдгийг Түшиг Өвөг мэднэ.

Гэхдээ Чэнь Фаний эргэлзээгүй зориг, Урсгалдаа үнэнч төрхийг бодох бүрд Түшиг Өвгийн бие салганана.

Түүнийг цөхрөлийнхөө туйлд хүрэхтэй зэрэгцэн Ганцаардмал Илдний Урсгалын Жоу Янюнь хүрч ирэв.

Тэр Түшиг Урсгалыг дээрээс ширтээд Сүнслэг мэдрэхүйгээ бүхэлд нь дэлгэлээ.

Хар Шигшүүрийн Урсгалын үзэсгэлэнт эмэгтэй болон аварга биет Жао Шаньлин ч мөн адил хийв.

Асар хүчтэй Сүнслэг мэдрэхүй Түшиг Урсгалын өнцөг булан бүрийг нэвт нэгжин шалгаж эхэллээ.

Жао улсын хүчтнүүд айдастайгаар харан зогсов.

Удалгүй тэд ч өөрсдийн Сүнслэг мэдрэхүйгээр хайж эхлэв.

Хэсэг хугацааны дараа Ганцаардмал Илдний Урсгалын Жоу Янюнь хөмсгөө зангидлаа.

Эдгээр уулсын дунд Дээд Сүнсний Судрын аура байгааг тэр мэдэрч байв.

Мөн Түшиг Урсгалын шавь нараас хэнд нь ч Судар байхгүйг мэдэж байлаа.

Гэвч хаана байгааг нь олж чадсангүй.

Зөвхөн тэр ч биш.

Үзэсгэлэнт эмэгтэй, Жао Шаньлин хоёрын царай ч барайв.

Тэд газар бууж, өөрсдөө нэгжиж эхэллээ.

Жао улсын хүчтнүүд ч дагав.

Удалгүй Түшиг Урсгал даяар хүн дүүрчээ.

Мэн Хао болон бусдыг гол сүмийн танхимаас хөөн гаргаж, доторхыг нь бараг эвдэж сүйтгэх шахам нэгжив.

Тэнгэр дэх ер бусын үзэгдэл аажмаар бүдгэрч эхэлсэн ч ганц ч сэжүүр олдсонгүй.

Хүмүүс газар доорх хэсгүүдэд хүртэл бууж хайсан боловч хоосон гарав.

Тэд ер бусын үзэгдэл аажмаар сарниж, талст мэт гэрэл болон хувирснаа эцэст нь алга болохыг харлаа.

Дээд Сүнсний Судрын аура ч хамтдаа замхрав.

Яг л тэр үзэгдэлтэй хамт ирээд, хамтдаа явчихсан мэт.

Түшиг Урсгал аажмаар нам гүм болов.

Үнэ цэнтэй зүйл огт олдсонгүй.

Хар уул дахь лууны агуйг хүртэл нэгжжээ.

Харин лууны цогцсыг Ван Тэнфэй аль эрт авч явсан тул агуй хоосон байв.

Орой бүрий болоход хайгуул эцэслэв.

Өмнөд Нутгийн гурван Их Урсгалын төлөөлөгчдийн царайд бага зэрэг эвгүйцэл тодорчээ.

Тэд энд шилжин ирэхийн тулд Сүнсний чулуу зарцуулсан атлаа юу ч олсонгүй.

Гар хоосон үлдсэн мэдрэмж төрөв.

— Энэ хүү муугүй юм, — гэж агаарт хөвөх аварга илд дээрээ зогссон Жоу Янюнь хэлэв.

Түүний харц газар дээгүүр гүйлгэснээ Чэнь Фань дээр тогтлоо.

— Хэрэв чи Ганцаардмал Илдний Урсгалын шавь болох хүсэлтэй бол надтай хамт Өмнөд Нутаг руу яв.

Дээд Сүнсний Судрыг хайх зуураа тэр Чэнь Фаний төрөлхийн авьяасыг анзаарчээ.

Түүний авьяас Жоу Янюний таалалд нийцсэн байв.

Ялангуяа Чэнь Фаний зөв шударга аура Ганцаардмал Илдний Урсгалын бясалгалын замтай тун зохицож байлаа.

Жоу Янюнь хуруугаа үл ялиг өргөхөд Чэнь Фаний бие агаарт хөвөв.

Мэн Хао, Сюй Чин болон Гадна хүрээний бүх шавийн нүдэн дээр Чэнь Фань Жоу Янюнь руу аажмаар нисэн очлоо.

Жао улсын хүчтнүүд атаархсан харцаар харцгаана.

Тэд энэ залуу ямар их хувь завшаан олсныг мэдэж байв.

Хэ Луохуа, Их Ахлагч Оуян хоёр дуугүй харан зогсоход сэтгэл нь ээдрээтэй байлаа.

Эцсийн эцэст Түшиг Урсгал хэт жижиг.

Хэрэв Дотоод хүрээний шавь нь илүү өргөн замаар явах боломж олбол тэд чин сэтгэлээсээ баярлах байв.

— Шавь Чэнь Фань... — гэж Чэнь Фань эхлээд, царайд нь зөрчилдөөн тодров.

Тэр доош Түшиг Урсгалыг харлаа.

Хэ Луохуа, Их Ахлагч Оуян хоёр чимээгүйхэн толгой дохин зөвшөөрч байв.

Дараа нь Мэн Хао, Сюй Чин хоёрыг харав.

Эцэст нь харц нь шийдэмгий боллоо.

— Ахмад үеийн сайхан сэтгэлд талархъя. Гэхдээ энэ шавь Түшиг Урсгалын хүн. Энэ насандаа өөр Урсгалд орохгүй.

Хэрэв зөвшөөрвөл ирээдүйд илүү сайхан боломж олдохыг Чэнь Фань мэдэж байлаа.

Гэвч хүн хийж болдоггүй зүйл гэж бий.

Түүний хувьд энэ амьдралд ганцхан Урсгал байна.

Түүний үгийг сонсоод Жао улсын хүчтнүүд хүртэл хөдөлсөн мэт болов.

Ийм шавь аль ч Урсгалд үнэт эрдэнэ.

Гэсэн ч олон хүний царайд харамсал тодорчээ.

Ганцаардмал Илдний Урсгалаас ингэж татгалзах нь үхлийг өөрөө дуудахтай адил.

Хэ Луохуа юу ч хэлсэнгүй.

Чэнь Фанийг харах тусам сэтгэл нь улам ээдэрнэ.

“Яагаад ийм зөрүүд юм бэ? Үүний хэрэг юу байна...” гэж дотроо санаа алдав.

Жоу Янюний нүд гялсхийлээ.

Тэр Чэнь Фанийг хэсэг ширтсэнээ хүйтэн өнгөөр,

— Өмнөд Нутагт “Ганцаардмал Илдний Урсгал” гэдэг нэр ямар утгатайг чи мэдэх үү? — гэж асуулаа.

Чэнь Фань хэсэг дуугүй байснаа толгой дохив.

Тэр эртний тэмдэглэлүүдийг их уншсан тул Өмнөд Нутгийн номер нэг Урсгал болох Ганцаардмал Илдний Урсгалын талаар мэдэхгүй байх аргагүй.

— Тэгвэл миний Урсгал дахь байр суурийг ч мэдэж байгаа биз дээ.

Жоу Янюний царай хүйтэрч, нүднээс нь хөнөөх санаа цацрав.

Түүний аурагийн хүчээр эргэн тойрны тэнгэр хүртэл барайж, урагдах гэж буй мэт санагдана.

— Ганцаардмал Илдний Урсгалыг ч, Жоу Ахлагч таныг ч би мэднэ, — гэж Чэнь Фань намуухан хэлэв. — Таны нэрийг мэдэхгүй хүн үгүй. Та энэ үеийн Дао Хамгаалагч. Бясалгалын түвшин тань асар гүн бөгөөд нэр тань Өмнөд Нутаг даяар цуурайтдаг.

— Тэгэхээр намайг мэддэг юм байна. Тэгвэл энэ боломжийг орхисноор юунаас татгалзаж байгаагаа ч ойлгож байгаа.

Жоу Янюний хоолой улам хүйтэрч, агаарын хэм хүртэл буурлаа.

— Ганцаардмал Илдний Урсгал хэдэн арван мянган жилийн түүхтэй. Бясалгалын ариун газрууд нь, үй олон хүчирхэг ахмад нь, шавь нарынх нь тэнгэрт дүүлэх мэт хурдан өсөлт нь... энэ дүү үеийн Чэнь Фаньд бүгд тодорхой.

Чэнь Фань толгой өндөр зогсож, өчүүхэн ч ухарсангүй.

Гялалзах нүдэнд нь харамсал огт байсангүй.

Жоу Янюнь түүнийг хэсэг ширтээд гэнэт чангаар инээлээ.

— Эхэндээ чамайг ердийн Гадна хүрээний шавь болгох санаатай байлаа. Гэтэл ийм зан чанартай юм бол... сайн! Маш сайн! Чи миний шууд шавь болно!

Жоу Янюний инээмсэглэлд илт сайшаал тодров.

Тэр ханцуйгаа даллахад Чэнь Фань аварга илд дээр нь татагдан очлоо.

Жоу Янюнь явахаар бэлтгэв.

Ганцаардмал Илдний Урсгал ингэж хүн авч байгааг хараад Хар Шигшүүрийн Урсгалын дунд эргэм насны үзэсгэлэнт эмэгтэй ч бодлоо өөрчлөв.

Эндээс ядаж нэг чанартай шавь авч харивал энэ аялал бүрэн талаар өнгөрөхгүй.

— Энэ охин муугүй. Хар Шигшүүрийн Урсгал авна.

Тэр Сюй Чинийг аль эрт анзаарсан байжээ.

Үзэсгэлэн төгөлдөр, хүйтэн тайван төрх нь түүнд таалагдсан байв.

Сюй Чинийг үг хэлэхийг ч хүлээлгүй хуруугаа нугалахад бие нь агаарт хөөрч, Фэншүйн Луужин дээр очлоо.

Хүмүүс атаархсан харцаар харан зогсох зуур луужин гэрлийн солонго болон хувирахаар бэлтгэв.

Бүдүүн олны дунд шүдээ зорсоор зогсоно.

Түүний хувьд Урсгал тарна гэдэг өөрөө чөлөөлөгдөнө гэсэн үг.

Баярлах уу, гуниглах уу гэдгээ ч мэдэхгүй хачин догдлол төржээ.

Гэрээсээ яваад хэдхэн жил болсон.

Юньже тойрогт буцвал аавын нь бэлдсэн байшин, сүйт бүсгүй нь одоо ч хүлээж байх ёстой.

Удалгүй баян хүний амьдралаар амьдарч чадна.

“Харамсалтай нь Мэн Хаотой уулзаж чадахгүй нь. За яах вэ. Бид ах дүүс юм чинь Жоу даамалд төлөх өрийг нь би өмнөөс нь өгчихье. Дараа нь эргэн тойрны бүх тосгоны хөрөнгийг өөртөө татна. Тэгээд бүх Жао улсын баялгийг! Ха ха ха! Би, Ли Фүгүи, дэлхийн хамгийн баян хүн болно!”

Төлөвлөгөөгөө бодох тусам Бүдүүн улам аз жаргалтай болов.

Шүдээ зорсоор, ирээдүйгээ догдлон төсөөлнө.

Яг тэр үед Алтан Жаврын Урсгалын аварга биет Жао Шаньлин хөмсгөө зангидлаа.

Тэр хөдөлж эхлэхдээ жаахан оройтжээ.

Энэ жижиг Урсгалын Дотоод хүрээний хоёр шавийг өөр хүмүүс авч явахыг харсныхаа дараа Мэн Хао руу нэг харлаа.

Тэгээд Мэн Хаогийн биеэс үл мэдэг Чөтгөрийн аура мэдрэгдэж байгааг анзааран бага зэрэг гайхав.

Дотроо эргэцүүлэнгээ харцаа бусад шавь руу гүйлгэтэл Гадна хүрээний олны дунд Бүдүүн шүдээ нисдэг илдээр зорж байгааг олж харав.

Жао Шаньлин алмайран ширтлээ.

Нүд нь гялалзаад Мэн Хао болон түүний Чөтгөрийн аураг тэр дороо мартчихав.

“Энэ бүдүүн ер нь яаж бясалгасан юм бэ? Сүнслэг Шүд ургуулчихсан байна шүү дээ! Манай Урсгалд Сүнслэг Шүд ургуулах арга найман зуун жилийн өмнө тасарсан. Сүнслэг Шүдтэй хүн Сүнсний чулууг амаараа буталж чадна. Тэр нь ТЭР аргыг бясалгахад зайлшгүй хэрэгтэй. Энэ аялал талаар болсонгүй. Энэ хүүг аваад буцвал манай Урсгалын жинхэнэ эрдэнэ болно!”

Жао Шаньлиний нүд хурц гялалзав.

Баруун гараа өргөхөд манарсан Бүдүүн агаарт шүүрэгдэн очлоо.

— Хүү минь, өнөөдрөөс эхлэн чи Өмнөд Нутгийн Алтан Жаврын Урсгалын Дотоод хүрээний шавь!

Ингээд нүдээ бүлтийлгэсэн Бүдүүнийг саарал уут руу шидчихэв.

Бүдүүн дотор нь алга болохдоо чарлан хашхирах нь бүдэг сонсогдоно.

Жао Шаньлин эргэв.

Дагалдагчдаа дагуулан биет бус ан цав руу явлаа.

Ийнхүү Жао Шаньлин, Жоу Янюнь, Хар Шигшүүрийн Урсгалын үзэсгэлэнт эмэгтэй гурав бүгд явахаар болов.

Гэтэл Жао Шаньлин гэнэт нэг зүйлийг саналаа.

Тэр эргэн Түшиг Урсгал руу харж, харц нь Мэн Хао дээр тогтов.

Тэгмэгц хөдөлгөөн нь зогсож, царайд нь гайхшрал тодров.

Хар Шигшүүрийн Урсгалын эмэгтэй болон Жоу Янюнь ч мөн зогслоо.

Мэн Хаогийн бие үл ялиг чичрэв.

Жао Шаньлин түүнийг харах мөчид биеийг нь бүхэлд нь нэвт харж, хамгийн гүн хэсэгт нь, бүр Цөмийн нуур дотор орших Чөтгөрийн Цөмийг хүртэл олж харж байгаа мэт санагдав.

— Энэ чинь...

Жао Шаньлиний нүд нарийссанаа гялалзаж эхлэв.

Хормын өмнө тэр сул дорой харагдах энэ шавийг тоогоогүй, зөвхөн Бүдүүнийг авахаар бодсон.

Гэвч одоо Мэн Хаод ямар нэг зүйл түүний анхаарлыг татлаа.

Тэр эргэн Мэн Хао руу алхаж эхлэв.

— Энэ хүүг ч би авна!

Жао Шаньлиний хоолой нүргэлэв.

Мэн Хаогийн царай хүйт дааж, бие нь хэсэг хэсгээрээ бутрах гэж буй мэт болов.

Цөмийн нуур нь хүчтэй буцалж, Чөтгөрийн Цөмийг үл үзэгдэх хүч биеэс нь хүчээр сугалан авах гэж байгаа мэт мэдрэгдлээ.

Өвдөлт бүх биеийг нь нөмөрч, хүйтэн хөлс асгарлаа.

Бие нь дахин няцлагдах гэж буй мэт санагдав.

Мэн Хао хоёр гараа чанга атгав.

Гэхдээ юу ч хийж чадахгүй байлаа.

Яг тэр мөчид Түшиг Урсгалын гүнээс чих дүлийрэм нүргээн цуурайтав.

Тэр бол хоолой байлаа.

Тэнгэр Газрыг донсолгохуйц сүр хүчтэй хоолой!

Мэн Хао руу дөхөж байсан Жао Шаньлин, Жоу Янюнь, дунд эргэм насны үзэсгэлэнт эмэгтэй гурав зэрэг цочин зогсов.

Тэд эргэн харахад нүдэнд нь алмайрал дүүрчээ.

— Миний Түшиг Урсгалд ганцхан өв залгамжлагч үлдсэн! Түүнд гар хүрэх зүрхтэй хэн байна?!

42-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Би тэнгэрийг тамгална42-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах