Би тэнгэрийг тамгална

43-р анги

43-р бүлэг — Цорын ганц өв залгамжлагч

Сонсох

Түшиг Урсгалын газар доорх бунхны нууц танхимд Түшиг Өвөг үс нь сэгсийж, нүд нь улайсан чигээр сууж байлаа.

Галзуурахын даваан дээр ирсэн хүн шиг харагдана.

Түүний бүх төлөвлөгөө нурах гэж байв.

Хэдхэн хормын дараа хүмүүс бүгд явчихна.

Нэг явбал эргэж ирэхгүй.

Алтан Жаврын Урсгалын бясалгагч өөрийнх нь үлдсэн цорын ганц Дотоод хүрээний шавь руу дөхөхийг Түшиг Өвөг гунигтайгаар ширтэж байснаа хилэгнэв.

Бясалгалын хүчээ өчүүхэн ч нуулгүй хоолойгоо нүргэлүүлэн цацлаа.

Түүний хоолой Тэнгэрийг донсолгож, асар хүчтэй шуурга дэгдээв.

Түшиг Урсгалыг хүрээлсэн зэрлэг уулс даяар модод үндсээрээ сугарч, шуурганд шидэгдэнэ.

Олон мод бүр хэлтэрхий болон бутарчээ.

Удалгүй шуурга хар ногоон өнгөтэй болж, дотор нь аянга тасралтгүй гялсхийнэ.

Жао улсын хүчтнүүд агаарт хөвсөн чигээрээ алмайран ширтэж байлаа.

Ганцаардмал Илдний Урсгалын Жоу Янюнь хүртэл цочив.

Ухаангүй Чэнь Фанийг тэвэрсэн чигээрээ ухрахад доорх аварга илд нь хүнгэнэн дуугарч, түүнийг тойрон тоо томшгүй илдний аура гарч ирэв.

Хар Шигшүүрийн Урсгалын үзэсгэлэнт эмэгтэй ч мөн цочлоо.

Тэр ухрах зуураа Фэншүйн Луужингийн гадаргууг алгадахад луужин агшин зуур хоёр дахин томров.

Алтан Жаврын Урсгалын Жао Шаньлин гүн амьсгаа аваад ухрав.

Хуруунууд нь гарын тамга үүсгэхэд нуруун дахь алтан илд нь нисэн гарч, бүх бие нь алтан гэрэлд умбав.

Яг л тэнгэрийн жанжин мэт сүртэй харагдана.

Гурвуулаа үхлийн дайсантай тулгарсан мэт Түшиг Урсгалыг ширтэж байлаа.

Дорнод уулан дээр зогсох Мэн Хао энэ өөрчлөлтийг хараад амьсгалахад хүртэл бэрх болов.

Хар ногоон шуурга тэнгэрийг дүүргэн, чих дүлийрэм нүргэлж, зүйрлэшгүй сүр хүч цацруулна.

Мэн Хаогийн нүд томорч, бие нь арагш түлхэгдэв.

Хувцас нь догшин салхинд тас хийсэж, өөрөө нисчихгүйн тулд хажуугийн том хаднаас зуурлаа.

Гэсэн ч нүд нь гялалзаж байв.

Түшиг Өвгийн саяын үг түүнийг гурван жилийн өмнө Урсгалд анх ирэхдээ Ци Нягтруулах Номын эхний хуудсаас уншсан үгийг санахад хүргэжээ.

Хэ Луохуа, Их Ахлагч Оуян хоёр ч мөн цочирдов.

Энэ бүхэн дэндүү гэнэт болсон тул шуурганы сүр хүчэнд бясалгалын түвшин нь хүртэл задран унах гэж буй мэт санагджээ.

— Бүгд сайн сонс! Өвөг чинь одоо ч энд байна! — хэмээн газар доорх бунхны гүнд Түшиг Өвөг архирлаа. — Мэн овогтой тэр хүүд хэн ч гар хүрэх эрхгүй! Тэр бол миний үлдсэн цорын ганц Дотоод хүрээний шавь. Тэр үхвэл надад ямар ч найдвар үлдэхгүй!

Түшиг Өвөг шүдээ зуугаад толгойн оройгоо хүчтэй алгадав.

Бие нь салганаж, амнаас нь их хэмжээний цус цацрав.

Тэгээд дахин дахин өөрийгөө цохиж, улам их цус нулимсаар байлаа.

Удалгүй бүх бие нь эргэлдэж эхлэв.

Нүдэнд нь хорсол дүүрчээ.

Долоо, найман удаа өөрийгөө цохисны дараа асар их цус урсган гаргажээ.

Тэр цус агаарт бөөгнөрөн нягтарснаа чулуун хана руу нүргэлэн харвав.

Ханыг сэт цохин нэвтрэх зуур тэр цусны бараг тал нь сарнив.

Үүнийг хийж дуусаад Түшиг Өвгийн толгой хажуу тийш гулдан, ухаан алдав.

Бараг үхсэн мэт хөдөлгөөнгүй болжээ.

Зөвхөн бөөгнөрсөн мөн чанарын цусанд нь ухамсрынх нь нэг хэсэг шингэсэн байлаа.

Тэр мөн чанарын цус нууц танхимаас харван гарч, газар доорх бунхныг сүлбэн дээш хөөрөв.

Гадаа зогсох хүмүүсийн алмайрсан харцны өмнө цус тархан асар том улаан манан болж, Түшиг Урсгалыг бүхэлд нь бүрхлээ.

Манан дотор аянга нүргэлж, тасралтгүй тэлсээр байв.

Хормын дотор эргэн тойрны тоо томшгүй километр уул нурууг бүрхэн авчээ.

Гаднаас нь харахад тэр бүх нутаг улаан манангийн тэнгис болон хувирсан мэт.

Улаан манан буцлан эргэлдэж, нүргээн тэнгэр өөд хадав.

Тэнд байсан бүх бясалгагч алмайрч, Жоу Янюнь болон бусдын царайд хүртэл илт цочрол тодорлоо.

Улаан манан доторх Гадна хүрээний бүх шавь гэмтэлгүйгээр ухаан алдав.

Харин Урсгалын Тэргүүн Хэ Луохуа, Их Ахлагч Оуян хоёр манангаас хүчээр түлхэгдэн гарлаа.

Тэдний царай цонхийж, алмайран ширтэнэ.

Манан тасралтгүй буцалж, нүргээн улам чангарсаар эцэст нь энэ ертөнцөд өөр юу ч үгүй, зөвхөн тэр сүрлэг дуу л үлдсэн мэт санагдав.

Газар бүхэлдээ манангийн далай болж, тэнгэр өнгөө алджээ.

Дараа нь улаан манан хөдөлж, бөөгнөрсөөр аварга хүний нүүр болон хувирав.

Тэр нүүрний хэмжээ л гэхэд хүн бүрийн зүрхэнд айдас төрүүлэхээр байлаа.

Өтөл эрийн нүүр тайван атлаа ноёрхсон сүр хүчтэй.

Нүд нь аниатай боловч Хэ Луохуа, Их Ахлагч Оуян хоёр харсан даруйдаа толгой нь эргэв.

Тэд тэр хүнийг танилаа.

Тэр бол...

Түшиг Өвөг!

— Өвөг... — гэж Их Ахлагч Оуян нүдээ томруулан, догдлон хэлэв.

— Тэр... тэр үнэхээр үхээгүй юм байна!

Жао улсын хүчтнүүд цочирдон хашхирч, царай нь цусгүй мэт цайв.

Тэд ээлж дараалан зугтаж эхлэхэд зүрх нь айдаст салганана.

Гэнэт Түшиг Өвгийн улаан манангаар бүтсэн аварга нүүрний нүд үл ялиг нээгдэв.

Ердөө нарийн завсар төдий нээгдсэн атлаа газрыг хагалж чадахуйц сүр хүч цацрууллаа.

Тэр Тэнгэр өөд нэг харахад тэнгэр өөрөө цусанд будагдсан мэт болов.

Харц нь эргэн тойронд гүйхэд хар ногоон шуурга улаан манантай мөргөлдөж, Түшиг Өвгийн урт хар үс мэт хэлбэрт орлоо.

Энэ бүхнийг харах мөчид Жоу Янюний царай цонхийж, амнаас нь цус цацрав.

Тэр ухрахад доорх аварга илд нь гэнэт хоёр хуваагдан хагарч, ердөө богино хугархай л үлдлээ.

Нүдэнд нь айдас дүүрч, зүрх нь хүчтэй цохилно.

Жоу Янюнь Нялх Сүнсний шатны бясалгагч.

Гэвч энэ харцанд өртөхөд Нялх Сүнс нь хүртэл хатаж хорчийх шинжтэй болов.

Тэр бүр хурдан ухарч, хөх өнгийн сахиус гарган идэвхжүүллээ.

Сахиус Жоу Янюнь болон ухаангүй Чэнь Фанийг бүхэлд нь бүрхэж, тэд асар хурдтай холдов.

Зүрхнийх нь гүнд нэг л бодол нүргэлж байлаа.

Энэ хүн Нялх Сүнсний шатанд биш.

Тэр бол аймшигт Сүнс Таслах шатны хүчтэн!

Хар Шигшүүрийн Урсгалын үзэсгэлэнт эмэгтэй энэ бүхнийг харахтай зэрэгцэн доорх Фэншүйн Луужингаас тас няс хийх чимээ гарч, гадаргуу нь ан цаваар дүүрэв.

Дараагийн агшинд луужин бутран дэлбэрлээ.

Энэ эмэгтэй амьдралдаа ингэж айж байсангүй.

Цус нулиман ухарч, ухаангүй Сюй Чинийг авч одов.

Толгойд нь ганцхан бодол байлаа.

Зугт!

Аварга биет Жао Шаньлиний хувьд дээрээс нь бүхэл бүтэн уул бууж ирсэн мэт болов.

Тэр цус ханиалган ухарч, өмнө нь хөвөх алтан илд нь хэлтэрхий болон бутрав.

Царай нь цайж, эргэн биет бус ан цав руу хамаг хурдаараа зугтлаа.

Жао улсын хүчтнүүд бүгд цус нулимав.

Суурь Тогтоох шатныхан бие дэх сүнслэг эрчмийн урсгал нь тасалдаж, наслалт нь хүртэл хорогдсоныг мэдэрчээ.

Царай нь туйлын цонхийв.

Дорнод уулын орой дээр улаан манан Мэн Хаогийн бүсэлхийг тойрон эргэлдэнэ.

Мэн Хаогийн царай цонхийж, тэр хаднаас зуурсан хэвээр байлаа.

Харин гаднаас харвал Мэн Хао яг Түшиг Өвгийн аварга нүүрний духны голд зогсож байгаа мэт харагдана.

— Та нар миний Түшиг Урсгалыг тараахад хүргэчихээд, одоо үлдсэн ганц өв залгамжлагчийг минь алах гэж байна! Үнэхээр их зүрхтэй юм аа!

Түшиг Өвгийн Тэнгэр Газрыг донсолгох хоолой дөрвөн зүгт нүргэлэв.

Түүний үгтэй зэрэгцэн улаан гэрлийн гурван багана харван гарч, Жоу Янюнь, үзэсгэлэнт эмэгтэй, Алтан Жаврын Урсгалын Жао Шаньлин гурвыг шууд хөөлөө.

— Би, Жоу Янюнь, Ганцаардмал Илдний Урсгалын Ахлагч, Дао Хамгаалагч! Түшиг Өвөг намайг албал Ганцаардмал Илдний Урсгал чамайг устгана!

— Түшиг Өвөг, хилэнгээ дарна уу! Энэ дүү үе Хар Шигшүүрийн Урсгалын шавь. Миний өвөө Пин Саньдао бол таны хуучны сайн нөхөр!

— Өвөг минь, энэ дүү үе буруудлаа! Хилэнгээ дарна уу!

Улаан гэрэл араас нь нэхэх зуур гурван хүн үгээ урсган хашхирна.

Түшиг Өвөг хүйтнээр тургив.

— Гурвуулаа тонил!

Улаан гэрлийн гурван багана тэр даруй алга болов.

— Буцаад Урсгалынхаа Ахлагч нараас олон жилийн өмнө байгуулсан Цусан Гэрээг мартсан эсэхийг асуу! Жао улс бол миний нутаг. Энд хөл тавих зүрх гаргасан хэн ч намайг устгалаа гэж буруутгах эрхгүй! Харин тэр гурван шавийг аваад яв. Надад хэрэггүй!

Өмнөд Нутгийн гурван хүн царай нь цонхийсон чигээрээ ор мөргүй алга боллоо.

Үүнийг хараад Жао улсын бясалгагчид хөшчихөв.

Нялх Сүнсний шатны хүчтнүүд хүртэл ингэж айж зугтахыг хараад тэдний сүнс зайлж байлаа.

Тэдний дундах хамгийн хүчтэй нь ердөө Суурь Тогтоох шатанд байсан.

Мянган жилийн өмнөх Түшиг Өвгийн домог одоо нүднийх нь өмнө амилан биелэв.

Тэр хүчирхэг, ноёрхсон хоолой нүргэлэх зуур улаан манан Мэн Хаог төвөө болгон эргэлдэж эхлэв.

Манан түүний өмнө бөөгнөрсөөр урт жад болон хувирлаа.

Жад улаан биш.

Гадаргууг нь цагаан, мөнгөлөг, алтан өнгийн нууцлаг сахиусны хээ бүрхжээ.

Харахад л ер бусын эрдэнэ гэдэг нь мэдэгдэнэ.

— Түшиг Урсгал тарсан. Тэгвэл тарсан л биз. Гэхдээ энэ хүү бол миний Дотоод хүрээний цорын ганц өв залгамжлагч. Хэрэв хэн нэгэн түүнд гар хүрэх зүрх гаргавал...

Түшиг Өвгийн анхаарал Мэн Хао руу шилжив.

— Мэн Хао, тэр хүнийг энэ жадаар устга! Харин та нар бүгд тонил!

Түүний хоолой газар дэлхийгээр цуурайтав.

Жао улсын хүчтнүүд тэр даруй зугтлаа.

Гэхдээ бараг хэн ч Түшиг Өвгийн хоолой үл мэдэг сулрасныг анзаарсангүй.

Маш нарийн сонсвол л өмнөхөөсөө суларсныг мэдэж болохоор байв.

Ухаангүй байсан Гадна хүрээний шавь нар гэнэт агаарт хөөрч, дөрвөн зүгт нисэн одлоо.

Дараа нь догшин цусан улаан гэрэл Түшиг Урсгалыг бүхэлд нь бүрхэв.

Гаднаас харсан хүн үүнийг харахгүй.

Харин Мэн Хао харж байлаа.

Хэ Луохуа, Их Ахлагч Оуян хоёр манарсан мэт харан зогсов.

Эцэст нь Хэ Луохуагийн царайд ичгүүр тодорлоо.

Тэр толгойгоо бөхийлгөн цусан улаан хамгаалалт руу хүндэтгэлтэйгээр ёслов.

Дараа нь аяархан санаа алдаад эргэн холдон алга болов.

Их Ахлагч Оуян дуугүй байлаа.

Тэр Гадна хүрээний шавь нарыг нэг нэгээр нь зэрлэг уулсын дунд хүргэж тавив.

Тэгээд холоос Түшиг Урсгал руу нэг харж, санаа алдаад явлаа.

Тэр хоёр хоёулаа ойлгож байв.

Өвөг өөрөө Урсгал тарсныг хүлээн зөвшөөрсөн тул одоо Түшиг Урсгал гэж байхгүй болсон.

Мэн Хао цусан улаан гэрлийн дотор догдлон зогсоно.

Цагаан, мөнгөлөг, алтан гэрэл цацруулах урт жад руу харав.

Гэтэл ямар ч шалтгаангүйгээр жад өөрөө гэнэт урагш харван, манантай нийлж улаан дээлтэй өтөл эрийн дүр болон хувирлаа.

Тэр бол Түшиг Өвөг.

Мэн Хао хоёр гараа атган ёслоод,

— Шавь Мэн Хао Өвөгт бараалхъя, — гэв.

Тэгээд бодож ч амжилгүй магтаал урсгаж эхэллээ.

— Таны сүр хүч Жао улсын хүн бүрийн зүрхэнд айдас төрүүлж, нэр тань Өмнөд Нутагт хүртэл алдаршсан. Урсгалд орсон өдрөөсөө л би таныг дээдэлж ирсэн. Өдөр бүр Ци Нягтруулах Номын эхний хуудсан дахь таны сургаалыг хүндэтгэн уншиж, үр шимийг нь тасралтгүй хүртсэн билээ...

— За, за. Хичээлээ сайн хийгээгүй юм байна, — гэж Түшиг Өвөг Мэн Хао руу муухай харав. — Хүү минь, би чиний насан дээр байхдаа магтахдаа чамаас хавьгүй эвтэйхэн ярьдаг байсан. Надад ийм юм хэрэглэх гэж бүү оролд.

Тэгсэн ч Түшиг Өвгийн сэтгэл дотроо бага зэрэг уярчээ.

Мэн Хао эвгүйрхэн инээмсэглэв.

— Намайг магтаад нэмэргүй. За яах вэ... орхиё. Сайн сонс. Би ухамсрынхаа ердөө өчүүхэн хэсгийг гаргаж чадсан. Тэгээд тэр хараал идсэн Нялх Сүнсний шатныхныг айлгаж хөөх амар байгаагүй. Энэ дүр удахгүй алга болно. Надад одоо хугацаа бага байна.

Ярих тусам Түшиг Өвгийн дүр улам бүдгэрнэ.

— Би нэг жил амрах хэрэгтэй. Нэг жилийн дараа чи ямар ч арга хэрэглэсэн хамаагүй, Жао улсын Суурь Тогтоох шатнаас дээших бүх хүчтнийг миний хаалттай бясалгалын бүсэд татаж авчир! Үүнийг хийж чадвал би чамд гайхамшигтай шагнал өгнө!

Түшиг Өвөг гараа өргөж Мэн Хао руу нэг хуруугаараа заалаа.

Тэр даруй мэдээлэл Мэн Хаогийн оюун санаанд орж ирэв.

Одоо тэр хаалттай бясалгалын бүсийн үүдийг хэрхэн нээхээ мэддэг боллоо.

— Хүү минь, чи миний Түшиг Урсгалын цорын ганц өв залгамжлагч. Үхэж болохгүй шүү. Хэрэв үхчихвэл чамтай хамт булшлах нэг татвар эм олох хэрэг гарна... би... энэ их төвөгтэй...

Түшиг Өвгийн хоолой улам бүдгэрэн цуурайтсаар, дүр нь бүрэн сарнив.

Сүүдэр ч үлдсэнгүй.

Мэн Хао хэсэг хугацаанд манарсан мэт ширтсэний эцэст сая болсон бүх зүйл Түшиг Өвгийн гаднын хүмүүсийг айлгаж хөөх гэсэн арга байсныг ойлгов.

“Тэгэхээр тэр гурван хүнийг алаагүй юм байна...”

Мэн Хао эргэн тойрноо харлаа.

“Гэхдээ надад өгнө гэсэн жад нь хаачив?”

43-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Би тэнгэрийг тамгална43-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах