Би тэнгэрийг тамгална

46-р анги

46-р бүлэг — Гурван урт жад

Сонсох

Мэн Хао өмнө нь Юнькай тойрогт хэд хэдэн удаа ирж байсан.

Ихэнхдээ бийр, бэх, цаас, бэхний чулуу авах гэж ирнэ. Магадгүй энэ нутаг баян чинээлэг учраас хүмүүс эрдэм номын өнгө төрхийг эрхэмлэдэг байж болох. Тиймээс бичгийн хэрэгслийн үнэ бусад газраас хямдхан байлаа.

Гурван жил өнгөрсөн ч эндхийн төрх бараг өөрчлөгдөөгүй байв.

Мэн Хао гудамжаар алхах зуур олон дэлгүүрийн үүдэнд дэнлүү өлгөсөн байхыг анзаарав. Дэнлүү бүр дээр “Ли” гэсэн ханзыг том уран бичлэгээр бичжээ.

Бүдүүн өмнө нь аавыгаа Юнькай тойргийн хамгийн баян хүн, тойргийн бараг талыг эзэмшдэг гэж ярьдаг байв.

Тэд зөвхөн газар эзэмшдэггүй. Маш олон дэлгүүр, наймаа нь ч тэднийх бөгөөд бүгд “Ли” гэсэн тэмдэгтэй.

Мэн Хао хүмүүсээс асууж сураглаад Бүдүүний гэрийн байршлыг олж, тэр зүг явлаа.

Нар баруун тийш хэлбийж, тэнгэр аажмаар бараантаж, газар дэлхийг зөөлөн туяа бүрхэнэ.

Удалгүй Юнькай тойргийн зүүн хэсэгт хүрч, асар том эдлэн харлаа.

Сүрлэг барилгууд ой мод шиг шигүү үргэлжилнэ. Гол хаалгыг олон харуул хамгаалж, дээр нь “Ли өргөө” гэсэн бичигтэй том самбар өлгөжээ.

Дотроос нь дуу хуур, бүжгийн чимээ цуурайтна.

Мэн Хаогийн бие гялсхийж, дараагийн агшинд аль хэдийн дотор нь орчихсон байлаа.

Өргөө маш том. Дунд талын хашаанд дуучид, бүжигчид тоглолт үзүүлж байв.

Мэн Хао тансаг дээл өмссөн маш махлаг дунд эргэм насны эрийг олж харлаа. Царай төрхөөрөө Бүдүүнтэй тун адил. Мэдээж түүний аав байв.

Хажууд нь нэг залуу суужээ.

Царайд нь бодлоготой мэт төрх байсан ч зан байдал нь хэт бардам, эрх танхи. Үнэтэй хувцас өмссөн ч бие нь сул дорой харагдана. Архи дарс, хүүхэн шууханд хэт автсанаас бие нь муудсан мэт.

Гартаа хундага барьж, дуучид бүжигчдийг садар өнгөтэй харцаар ширтэнэ.

— Одоо хүртэл ирээгүй юм уу? — гэж залуу хөмсгөө зангидан асуулаа.

Хоолой нь хүйтэн, залхсан өнгөтэй.

— Одоо, одоо ирнэ ээ, — гэж Бүдүүний аав туйлын эвгүй байдалд орсон царайтай атлаа хүчээр инээмсэглэв. — Жао залуу ноён минь, дахиад жаахан хүлээгээрэй. Манай бэр аливаад жаахан удаан талдаа.

Яг тэр үед алсаас хэдэн шивэгчин гарч ирэв.

Тэдний араас нэгэн залуу бүсгүй алхана.

Урт нимгэн торгон хувцас өмсөж, үсээ галт шувууны дүрстэй хатгуураар гоёжээ. Төрх нь цэвэр ариухан, үзэсгэлэнтэй. Гэвч нүүрэнд нь айдас тодорч, ойртох тусам даарч байгаа мэт үл ялиг чичирнэ.

— Аав аа... — гэж бүсгүй дөхөж ирээд ёслов.

— Сян-эр, энэ бол Юньхай тойргийн Жао айлын залуу ноён, — гэж Бүдүүний аав аяархан хэлэв. — Нэг хундага бариад мэндчил дээ.

Тэр бэр рүүгээ уучлал хүссэн мэт харлаа.

Хүү нь олон жил сураггүй байсан ч энэ бүсгүй түүнийг эргэж ирэхийг хүлээсээр, нэг ч удаа гомдоллож байсангүй. Хадам аавдаа ч чин сэтгэлээсээ ачлалтай ханддаг байв.

— Жао залуу ноёнд мэндчилье, — гэж бүсгүй аяархан хэлээд толгойгоо бөхийлөө.

Тэр айж байсан ч гэр бүлийн байдал одоо хүнд байгааг ойлгож байв.

Бүсгүй дарсны сав өргөн хундаганд архи хийж, хоёр гараараа залуу ноёнд барилаа.

Жао залуу ноёны нүд гялалзав.

Бүсгүй үнэхээр үзэсгэлэнтэй байлаа. Тэр шүлсээ залгиж, дотроо аль хэдийн хэрэг төвөг тарих бодол төрүүлжээ.

Садар инээмсэглэл нүүрэнд нь тодорч, хундагыг авах зуураа бүсгүйн гараас атгахыг оролдов.

Бүсгүй айсандаа ухарч, хундага газарт унан хагарлаа.

— Яаж зүрхэлж байна аа! — гэж Жао залуу ноён хашхирав.

Нүд нь уур хилэнгээр дүрэлзэж, ширээг өшиглөн хөмрөхөд хоол унд, дарс хаа сайгүй асгарав.

Тэр Бүдүүний аав руу хуруугаараа заалаа.

— Ли Дафү, сайн сонс! Миний дүү буцаж ирсэн. Одоо тэр Үхэшгүй болсон! Тэр чиний хөрөнгийг л хүсэж байна, амийг чинь биш! Би чамайг өрөвдөөд дүүгийнхээ өмнө сайн үг хэлж өгсөн. Харин чи намайг ингэж доромжилж байгаа юм уу?!

— Жао залуу ноён, энэ... — Ли Дафү яаран тайлбарлахыг оролдов.

— Амаа тат! Энэ хэрэг ингээд дуусахгүй шүү! Хэрэв амьдралаа мэдэж байгаа бол бэрээ өнөө шөнө надтай хонуул. Намайг сайн аргадаж, сэтгэл хангалуун байлгаж чадвал дүүгийнхээ өмнө дахиад хэдэн сайхан үг хэлж өгч болох юм...

Тэр хүйтнээр инээж, нүүр нь цайсан бүсгүйг садар харцаар ширтлээ.

Ли Дафүгийн царай үнсэн саарал болов.

Эхэндээ энэ залуу зөвхөн нэг хундага бариулах тухай хэлсэн болохоор тэр зөвшөөрсөн. Харин одоо дэндүү хэтэрчээ.

Ли Дафү шүдээ зуув.

Хүү нь сураггүй алга болсон. Одоо өөрийн бэрээ ч хамгаалж чадахгүй юм бол амьд байхын хэрэг юу билээ?

— Зайл! — гэж тэр архиран бослоо. — Миний гэрээс тонил! Хүмүүс ээ, энэ хүнийг хөөж гарга! Ли айл дампуурлаа ч гэсэн Жао айлын доромжлолыг тэвчихгүй!

— Сүртэй юм аа, — гэж Жао залуу ноён хүйтнээр инээв.

Тэр эргэн гарч одоход нүдэнд нь алах санаа дүүрэн байлаа.

Найрын ширээг хурааж байх зуур залуу бүсгүй уруулаа хазаж, нулимс нь урсана.

Тэр толгойгоо бөхийлгөн ямар нэг зүйл хэлэх гэж оролдлоо.

— Энэ явдлыг битгий санаа зов, — гэж Ли Дафү тайван хэлэв. — Энэ хорвоод хууль журам гэж бий. Залуу хатагтайг өрөөнд нь хүргэж өг.

Зарц нар хүрч ирэн бүсгүйг дагуулж явлаа.

Эргэн тойрон нам гүм болов.

Ли Дафүгийн бие чичирч эхэллээ. Тэр ганхсаар алхахад гэнэтхэн хэдэн насаар хөгширсөн мэт харагдав.

Тэр толгой сэгсрэн нэгэн байшинд хүрч, хаалгыг нь нээгээд дотогш орлоо.

Өрөө тансаг боловч хаа сайгүй хазсан мөртэйгээс болоод нэг л хачин харагдана.

— Фүгүи минь, чи хаана явна вэ? — гэж Ли Дафү сандал дээр суунгаа бувтнав. — Яагаад одоо хүртэл буцаж ирэхгүй байна...?

Тэр улам хөгширсөн мэт санагдана.

Ширээн дээрх хазсан мөрийг аяархан илэв.

— Тэр сайн байгаа, — гэх дуу нам гүмийг эвдлээ.

Ли Дафү толгойгоо огцом өргөв.

Нүд нь айдас дүүрэн болов.

Цонхны дэргэд хэзээ, яаж орж ирснийг нь огт мэдэхгүй нэг хүн зогсож байлаа.

Урт хөх дээл өмссөн, эрдэмтэн төрхтэй залуу.

Тэр бол Мэн Хао.

— Та... — Ли Дафү цочин босоод хэдэн алхам ухрав.

— Би Ли Фүгүигийн Урсгал дахь найз. Намайг Мэн Хао гэдэг. Юньже тойргийн хүн.

Мэн Хао эргэн харав. Цонхны тавцан дээрх хазсан мөрнөөс харцаа салган Ли Дафү руу харлаа.

— Мэн Хао! — гэж Ли Дафү цочирдон хэлэв.

Тэр энэ нэрийг мэддэг байлаа.

Олон жилийн өмнө хүүгээ сураггүй болоход нь шалгаж сураглахдаа яг тэр үед өөр гурван хүү хамт алга болсныг мэдсэн. Тэдний нэгийг Мэн Хао гэдэг байсан.

— Фүгүи... тэр... — Ли Дафүгийн бие салганав.

Дотор нь эргэлзээ төрнө.

— Тэр одоохондоо Жао улсад байхгүй, — гэж Мэн Хао хэлэв. — Гэхдээ удахгүй буцаж ирж чадна гэж бодож байна.

Мэн Хао урагш алхаж, сандал дээр суулаа.

— Сая хашаанд болсон явдлыг би харсан. Энэ хэргийг дуусгахын тулд хэд хоног энд байя.

Тэр нэг хуудас цаас гаргаж ширээн дээр тавив.

— Энэ хэмжээсийн дагуу надад гурван жад хийж өгнө үү. Нэг төмөр, нэг мөнгөн, нэг алтан жад.

Ингэж хэлээд Мэн Хао нүдээ анив.

Ли Дафү хэсэг тээнэгэлзсэн ч эцэст нь толгой дохив.

Энэ бүх зүйл итгэхэд бэрх байсан ч Мэн Хаогийн хэлсэнд итгэхийг тэр хүсэж байлаа.

Тэр юу ч хэлэлгүй цаасыг аваад яаран гарлаа.

Жао залуу ноён Ли өргөөнөөс гарч, Юнькай тойргийг орхилоо.

Царай нь бараан. Хэдэн зарцаа дагуулан шүдээ зуун шөнийн харанхуйд Юньхай тойрог руу буцав.

Явах замдаа өөрийнхөө хацрыг хүчтэй алгадахад тод гарын мөр үлджээ.

Удалгүй нэг том хашаанд хүрэв.

Энд ирмэгц царай нь гэнэт хүндэтгэл, бүр бишрэлээр солигдлоо.

Тэр дуугаа намсган,

— Дүү минь, сэрүүн байна уу? — гэж асуув.

— Юу болсон бэ?! — гэж дотроос хүйтэн дуу хариулав.

Хоолой нь дөнгөж шилжилтийн насанд орж буй хөвгүүнийх шиг бага зэрэг нарийхан.

— Ли айл чиний саналыг хүлээж аваагүйгээр барахгүй намайг доромжиллоо. Бүр алгадсан.

Жао залуу ноён аль болох доромжлуулсан мэт царай гаргахыг оролдов.

Хаалга удаанаар нээгдэж, нэг залуу гарч ирлээ.

Арван хоёр, арван гурван орчим настай. Тансаг хатгамалтай дээл өмсжээ. Нүүрний төрх нарийн, бараг охин шиг цэвэрхэн харагдана.

Хэрэв Мэн Хао энд байсан бол энэ залуу тэр даруй долигонон бөхөлзөж эхлэх байлаа.

Тэр бол Түшиг Урсгал тарсан өдөр Их Ахлагч Оуяны аварсан шавь нарын нэг.

Мэн Хаогийн зарц Жао Хай.

Тэр Бүдүүнтэй адилхан бодолтой. Том газрын эзэн болохыг хүсдэг байв.

Бүдүүн эзгүй болсон тул Жао Хай энэ нутагт эргэн ирээд нутгийн баян айлуудын хөрөнгийг булаан авч эхэлжээ.

Үнэндээ тэр Түшиг Урсгалд байх үеэсээ л Ли Дафүгийн айлыг яаж гартаа оруулах тухай төлөвлөж байсан.

Харамсалтай нь буцаж ирснийхээ дараа Ли айл гэр бүлийн хөрөнгийн талаарх мэдээллийг гадагш задруулахыг хатуу хориглодгийг мэджээ.

Жао Хай хүйтнээр тургив.

— Чи ямар хэрэггүй амьтан бэ. Намайг чам шиг тэнэг гэж бодоо юу? Хацар дээрх алганы мөрний өнцөг нь хүртэл буруу байна. Өөрөө өөрийгөө цохисон нь илт.

Царайд нь жигшсэн төрх тодорлоо.

Гэхдээ энэ хүн ямартай ч өөрийнх нь төрсөн ах.

Жао Хай хөмсгөө зангидав.

— За яах вэ. Миний бясалгалын түвшин удахгүй ахина. Долоо хоногийн дараа чамтай хамт Ли айл руу очъё.

Тэр эргэн өрөөндөө орж, хаалгыг хүчтэй хаалаа.

Жао залуу ноёны царай баяртай болов.

Долоо хоногийн дараа өнөөх залуу бүсгүй өөрийнх нь доор уйлан гаслах дүр зургийг төсөөлөхөд сэтгэл нь халуу шатлаа.

Долоо хоног өнгөрөв.

Жао Хай Юньхай тойрог дахь Ли айлын гэрээс гарч ирлээ. Хоёр гараа ардаа авсан бөгөөд араас нь ах нь дагана.

Тэд хэдэн гэрийн зарц дагуулжээ. Бүгдийн нүдэнд алах санаа тодорч, Юнькай тойрог руу шууд чиглэв.

Юнькай тойрогт Мэн Хао Бүдүүний өрөөнд завилан сууж, чимээгүй бясалгаж байлаа.

Үд дунд хаалгыг зөөлөн тогших чимээ сонсогдов.

Мэн Хао аажмаар нүдээ нээхэд Ли Дафү орж ирлээ.

Араас нь арван зарц дагана.

Тэднээс гурван гурваараа нийлсэн гурван хэсэг хүн тус бүр нэг жад үүрчээ.

Нэг төмөр, нэг мөнгөн, нэг алтан жад.

Жад бүрийн гадаргуу дээр нарийн хээ угалз сийлсэн тул эртний атлаа тансаг харагдана.

Мэн Хао гараа өргөхөд төмөр жад агаарт хөөрөн түүн рүү шууд нисэв.

Ли Дафү болон зарц нарын нүд томорч, алмайран цочирдлоо.

Төмөр жад маш хүнд.

Ийм холоос гараа ч хүргэлгүй татан авч байгааг харахад тэдний зүрх салганав.

Ли Дафүгийн бие чичирч, нүд нь гялалзлаа.

Өмнө нь тэр Мэн Хаог жирийн хүн биш гэж таамагласан. Хэлсэн үгэнд нь хагас итгэсэн учраас гурван жад хийлгэж өгсөн.

Харин одоо өмнөх үгэнд нь бүрэн итгэлээ.

Энэ хүн үнэхээр жирийн нэгэн биш.

Мэн Хао толгой дохин мөнгөн, алтан жадыг ч өөртөө татаж авлаа.

Тэднийг нэг бүрчлэн шалгасны дараа ханцуйгаа даллахад гурван жад орон зайн уутанд нь орж алга болов.

Үүнийг хараад зарц нар пүд пүд хийн өвдөг сөхөрч, цочирдсон царайтай Мэн Хаод мөргөлөө.

46-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Би тэнгэрийг тамгална46-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах