Би тэнгэрийг тамгална

47-р анги

47-р бүлэг — Шангуань Сютэй дахин учрах

Сонсох

— Үхэшгүй хүн!

Ли Дафү байрандаа хөшчихсөн мэт зогсож, бие нь хүчтэй салганав.

Өмнө нь тэр энэ залууг жирийн бус хүн гэж бодсон ч Үхэшгүй хүн байна гэж огт төсөөлөөгүй.

Тэгтэл Мэн Хао өөрийнх нь хүүг Урсгал дахь найз гэж хэлснийг гэнэт санаж, бүр ч их догдлов.

“Бүү хэл... тэр хэрэггүй хүү маань одоо Үхэшгүй хүн болчихсон юм биш биз?!”

Тэр асуух гэж ам нээтэл Мэн Хао толгойгоо өргөн цонхны гадагш харав.

Гаднаас үймээн шуугиан сонсогдож, дараа нь гол хаалга эвдэрч бутрах тас няс хийх чимээ дараалан цуурайтав.

— Ли Дафү, тонилж гарч ир! Миний дүү Үхэшгүй болсон. Чамтай уулзахаар өөрөө ирлээ. Гараад ирж, өмнө нь сөхөр!

Ли Дафү толгойгоо өргөв.

Мэн Хао босож хаалга руу алхахад Ли Дафү яаран араас нь дагалаа.

Удалгүй тэд өргөөний гадна хашаанд хүрэв.

Эвдэрсэн хаалганы хэлтэрхий энд тэндгүй хөглөрч, Ли айлын олон зарц газар хэвтэн ёолно.

Бардам Жао залуу ноён өмнө нь зогсоно. Араас нь нэг залуу хоёр гараа өөр өөр байрлалд барин зогсож байлаа. Нэг гараа ардаа авч, нөгөөгөө өмнөө өргөжээ.

Түүний алгыг хурууны дайтай жижиг Галын Могой тойрон эргэлдэнэ.

Жао Хай царайдаа бардам, буултгүй төрх гаргасан бөгөөд Галын Могойг нь харсан эргэн тойрны хүмүүс айж цочин аажмаар холдож байв.

— Дүү минь, энэ Ли Дафү, — гэж Жао залуу ноён хэллээ.

Тэр ард нь зогсох Мэн Хаог огт анзаарсангүй.

— Тэгэхээр чи... аан? — гэж Жао Хай эрүүгээ өргөн эхэлтэл гэнэт Мэн Хаог олж харав.

Түүний бие тэр даруй салганаж, нүд нь итгэж ядан томров.

Галын Могой нь агшин зуур алга болж, нүүрнээс нь цус шавхан цайлаа.

Өөрийн эрхгүй, бүр зөнгөөрөө долигоносон инээмсэглэл нүүрэнд нь тодров.

— Ли Дафү! — гэж Жао залуу ноён бардам хашхирсаар байв.

Жао Хайн царай хэрхэн өөрчлөгдсөнийг тэр огт анзаарсангүй.

— Миний дүүгийн өмнө өвдөг сөхрөхгүй байж яаж зүрхэлж байна? Тэр Үхэшгүй хүн! Үхэшгүй хүн гэж юу болохыг ойлгож байна уу? Гараа нэг даллахад л танай бүх гэр бүлийг арчиж чадна!

— Тэр охиныг одоо хүртэл гаргаж ирээгүй юм уу? Сайн өрөө даруй бэлд! Хэрэв тэр намайг сайн аргадаж, сэтгэлд минь хүрвэл чи гуйвал би танай удамд нэг залгамжлагч үлдээж өгч ч мэднэ. Үгүй бол Ли айлын удам тасарна шүү!

Ярих тусам улам хөөрч байлаа.

Харин ард нь Жао Хайн царай цогцос шиг цайж, бүх бие нь салганана.

Тэр Мэн Хаог ширтэхдээ толгой нь эргэх шиг болов.

Дараа нь ахынхаа үгийг сонсоод зүрх нь айдаст автав.

— Хэрэв үгүй бол... хэхэ, чи ч үхнэ, хажууд чинь зогсож байгаа тэр эрдэмтэн ч үхнэ... Хөөе, энэ хэн бэ? Өргөмөл хүү чинь юм уу? Намайг яаж ширтэж байгаа юм? Үхэх гээ юу? Миний дүү чинь Үхэшгүй...

Үгээ дуусгаж ч амжаагүй байхад нь тэр үгс Жао Хайн чихэнд аянга мэт буулаа.

Жао Хай агаарт огцом үсэрч, нүд нь уур хилэнгээр дүрэлзэн ахынхаа хацрыг хүчтэй алгадав.

— Амаа тат!! — гэж тэр орилов.

Дуу нь бараг уйлах гэж байгаа хүнийх шиг сонсогдоно.

Тэр Мэн Хаог дэндүү сайн мэднэ.

Мэн Хао Дотоод хүрээнд ямар байр суурьтай байсныг, Ван Тэнфэйг ялсныг санав.

Гадна хүрээний шавь нараас Мэн Хаог мэдэхгүй хүн гэж үгүй. Түүний Ци Нягтруулах шатны зургаадугаар түвшний бясалгалын хүчийг ч бүгд мэддэг байлаа.

Жао Хайн хувьд Мэн Хао бол хүсвэл өөрийг нь хялбархан няцалж чадах өндөр уул шиг хүн.

Ах нь өвдсөндөө орилж байх зуур Жао Хай пүд хийн өвдөг сөхөрч, бүх бие нь салганав.

— Зарц Жао Хай... Мэн ахлах шавьд... мэндчилье...

Ах нь хажууд нь амаа ангайлган гайхаж зогсоно.

Хацраа гараараа дарсаар,

— Дүү минь, чи түүнийг юу гэж дуудсан бэ? Мэн ахлах шавь гэнэ ээ? Ха ха ха! Тэгвэл манай хүн юм байна шүү дээ! Аан, тэр охиныг бас энэ Мэн ах сонирхсон юм байх даа. Тэгвэл Мэн ахад зүгээр л өгчих...

— Амаа тат!! — гэж Жао Хай дахин чарлав.

Айдсандаа яг одоо үхчих гэж байгаа мэт харагдана.

Түүний оюун санаанд Гадна хүрээний шавь нараас Мэн Хаогийн талаар сонссон бүх зүйл ээлж дараалан эргэлдэж байв.

Тэсэхийн аргагүй сандарсан Жао Хай огцом босож, ахынхаа хацрыг дахиад алгадлаа.

Ли Дафү энэ бүхнийг алмайран харна.

Тэр хүйтэн амьсгаа татаж, дараа нь Мэн Хао руу манарсан мэт харлаа.

Мэн Хаог Үхэшгүй хүн гэж таасан ч Жао айлын хүчирхэг Үхэшгүй хүн түүнийг хараад ингэтлээ айж чичирнэ гэж хэзээ ч төсөөлөөгүй.

Зөвхөн Ли Дафү ч биш.

Эргэн тойрны зарц нар бүгд алмайран, Мэн Хао руу бишрэл дүүрэн харцаар ширтэнэ.

— Мэн ахлах шавь... — гэж Жао Хай дахин өвдөг сөхрөн хэлэв.

Нүд нь айдас дүүрэн.

Мэн Хаогийн царай хүйтэн байлаа.

Тэр Жао Хай руу юу ч хэлэлгүй ширтэв.

Жао Хайн зүрх хүчтэй цохилж, тэр шүдээ зуув.

Хажууд зогсох ахыгаа олж харахад нүд нь уур хилэнгээр дүүрлээ.

Мэн Хаод гомдоллох зүрх түүнд байсангүй. Тиймээс бүх уураа ах дээрээ гаргахаар шийджээ.

Баруун гараа даллахад хурууны дайтай Галын Могой дахин гарч ирэв.

Тэр шууд Жао залуу ноён руу мөргөн орлоо.

Залуу ноён тэр дороо аймшигтайгаар чарлан газар унаж, хөрвөөж эхлэв.

Хэдхэн агшны дараа бие нь түлэгдэн харлаж, татганасан цогцос болон хувирчээ.

— Мэн ахлах шавь, миний амийг өршөөгөөч, — гэж Жао Хай ах руугаа ч харалгүй мөргөсөөр гуйв.

— Чи эгэл хүмүүсийн ертөнцөөс салахад тун дургүй бололтой, — гэж Мэн Хао хүйтнээр хэлэв. — Тэгвэл өнөөдрөөс эхлээд санаа амар эгэл хүн болж амьдар.

Тэр нэг хуруугаа өргөв.

Жао Хайн царай агшин зуур цайж, амнаас нь бөөн цус үсрэв.

Даньтянь нь бутарч, Ци Нягтруулах шатны хоёрдугаар түвшний бясалгал нь бүрэн устлаа.

Тэр дахин бясалгагч биш.

Эгэл хүн болов.

Жао Хай ганхсаар босож, хоёр гараа атган Мэн Хаод ёслов.

Дараа нь шаналсан царайтай эргэн явлаа.

Хүмүүс нь түшиж аван холдох тусам дүрс нь аажмаар алсад бүдгэрэв.

— Би сайн хүмүүжүүлж чадаагүй юм байна, — гэж Мэн Хао Жао Хайн араас ч харалгүй хэлэв. — Урсгалаас оргосон миний зарц байсан юм. Танд төвөг уджээ, Ли авга.

Тэр хоёр гараа атган Ли Дафүд ёслов.

— Юу ч болсонгүй, бүх зүйл зүгээр, — гэж Ли Дафү толгой сэгсрэв. — Үхэшгүй тандаа баярлалаа.

Тэр бөхийж ёслолоо.

Жао айлын Үхэшгүй хүн Мэн Хаогийн зарц байсан гэхийг бодох тусам толгой нь одоо ч эргэнэ.

Мэн Хао инээмсэглэв.

— Ингэх хэрэггүй, Ли авга. Бүдүүн... Ли Фүгүи бол Урсгал дахь миний хамгийн дотны найз. Би түүний өмнөөс та нарыг эргэж ирсэн юм. Ийм хэрэг гарч байхад мэдээгүй мэт өнгөрч яаж болох вэ?

Тэр нэг алхам ухарч, дахин хоёр гараа атган ёслов.

— Би явъя.

Ингэж хэлээд бие нь гялсхийн алга болов.

Хэдхэн алхмын дотор бараа нь тасарчээ.

Ли Дафү бага зэрэг гунигтай харцаар хэсэг зогсов.

Хүүгээ бодож байлаа.

Дараа нь гэнэт нүүрэнд нь инээмсэглэл тодорч, нүд нь бахархал, хүлээлтээр гэрэлтэв.

— Миний хүү сайн явж байгаа юм байна. Үхэшгүй хүн болжээ! Өвгөдийн тахилын танхимд очиж хүж асаана аа. Манай гэр бүл, өвөг дээдсийн нэрийг мандуулжээ!

Мэн Хао Юнькай тойргоос гарлаа.

Үдээс хойш болж, намрын салхинд дээл нь намирана.

Дачин уул руу ойртох тусам уулын салхи улам ширүүсэв.

Тэр гурван жилийн өмнө манаран зогсож байсан яг тэр газартаа, уулын оройд хүрч очлоо.

Царайд нь сэтгэл хөдлөл тодорно.

Гурван жил нүд ирмэхийн зуур өнгөрчээ.

Өмнөхийнх шигээ гэнэн залуу биш болсон. Мэн Хао өсөж, хатуужжээ.

Харин Дачин уул урьдын хэвээр.

Хэзээ ч өөрчлөгдөхгүй мэт.

Доогуур нь тасралтгүй урсах их гол ч мөн адил.

Мэн Хао доорх голыг ширтэж, тэр жил усанд хаясан хулуу саваа санав.

Сюй Чин эгч, Бүдүүн, Ван Юцай, Бяцхан Бар нартай хэрхэн учирснаа бодлоо.

Тэр чимээгүйхэн агаарт үсэрч, нисдэг илдэн дээр буув.

Уулын хажуугаар доош нисэн хадны ан цавд хүрч, дотогш орлоо.

Энд бүх зүйл яг урьдынх шигээ.

Мэн Хао дотор нь зогсон эргэн тойрноо харлаа.

Тэр жил Сюй Чин эгч Ци Нягтруулах шатны долоодугаар түвшинд байсан.

Харин одоо Мэн Хао өөрөө долоодугаар түвшний бясалгагч болжээ.

Гурван жил асар том тойрог мэт.

Энэ газар эхлэл нь ч байсан, төгсгөл нь ч болсон шиг.

— Хэрэв энэ гурван жил үнэхээр нэг тойрог байсан бол энд буцаж ирсэн маань шинэ эхлэлд хүрсэн гэсэн үг ч байж мэднэ...

Мэн Хао аяархан инээмсэглэв.

— Мэргэдийн хэлдгээр эхний алхмаа хийхгүй бол зам хаашаа хөтлөхийг хэзээ ч мэдэхгүй.

Тэр хэсэг нүдээ анин зогсоод дахин нээлээ.

— Би шинэ замынхаа эхний алхмыг аль хэдийн хийчихсэн. Тэр үед мөнгөгүй байсан. Харин одоо Сүнсний чулуугүй байна. Нэг их өөрчлөгдсөн юм алга даа.

Мэн Хао толгой сэгсрэв.

Орон зайн уутандаа үлдсэн цөөхөн Сүнсний чулууг бодоход зүрх нь бага зэрэг өвдөв.

Тэр эргэн агуйгаас гараад нисдэг илдэн дээр зогсож, голын зүг харван одлоо.

Гэнэт нүд нь нарийсаж, толгойгоо өргөв.

Дачин уулын оройд, өөрийнх нь саяхан зогсож байсан яг тэр газарт алтан шар дээлтэй нэгэн эр зогсож байлаа.

Тэр Мэн Хао руу дээрээс нь хүйтнээр ширтэнэ.

— Тэгэхээр чи үнэхээр энд буцаж иржээ, — гэж эр ёрын хүйтэн хоолойгоор хэлэв.

Түүний дуунаас болж жаргах нар хүртэл улам бараантаж, зөвхөн алах санаа, шунал дүүрэн хоёр нүд нь л тод үлдсэн мэт санагдана.

Тэр бол Шангуань Сю!

Түшиг Урсгал тарсан өдөр хамгийн түрүүнд зугтсан хүн нь Шангуань Сю байлаа.

Хэд хоногийн дараа тэр дахин гарч ирж, энд тэндээс сураг тавин Урсгал хэрхэн тарсан, Түшиг Өвөг Жао улсын бүх бясалгалын ертөнцийг хэрхэн айдаст автуулсныг мэджээ.

Тэгээд ул мөрөө нуун явж, өмнө нь нууцаар тарьсан эмийн ургамлуудаа хурааж авах цаг болсон гэж шийдсэн байна.

Замдаа Дачин уулын дэргэдүүр өнгөрөхөд Мэн Хаог урьд нь хэрхэн шалгаж байсан нь санаанд нь оржээ.

Сюй Чин Мэн Хаог эндээс олж авч явсныг тэр мэддэг.

Тиймээс Мэн Хаотой таарах найдлагаар хэдэн өдөр энд хүлээхээр шийдсэн байв.

Мэн Хаогийн нүдэнд алах санаа гялсхийлээ.

Одоо тэр Ци Нягтруулах шатны долоодугаар түвшинд хүрсэн тул бусад бясалгагчийн түвшинг мэдэрч чадна.

Шангуань Сю Ци Нягтруулах шатны есдүгээр түвшинд байв.

Бясалгал нь бүрэн төгс болоогүй ч тун ойртжээ.

Аз нь таарвал удахгүй Суурь Тогтоох шатанд амжилттай хүрч, Жао улсын хамгийн хүчирхэг хүчтэнүүдийн нэг болж чадна.

Мэн Хао өөрийгөө түүнтэй тэнцэхгүйг мэдэж байлаа.

Олон шидэт эдлэлтэй байсан ч ялахад хэцүү.

Харин одоо орон зайн уутаа ч нөхөж амжаагүй, Сүнсний чулуу бараг үлдээгүй.

Тулалдахад хамгийн тохиромжгүй үе.

Мэн Хао нэг ч үг хэлэлгүй алсад харван одож, бие нь бүдэг сүүдэр болон хувирав.

Шангуань Сю түүний араас хүйтнээр инээлээ.

Урсгалд байхдаа тэр Их Ахлагч Оуянаас эмээдэг байсан тул Дотоод хүрээний шавьд гар хүрч зүрхэлдэггүй байв.

Харин тэр бүхэн өнгөрсөн.

Одоо Мэн Хаог алж, эрдэнэсийг нь булаах хүсэл нь улам дүрэлзэнэ.

Шангуань Сюгийн бие гялсхийж, өмнө нь нэг сахиус гарч ирлээ.

Сахиус түүний биеийг өргөн, Мэн Хаогийн араас асар хурдтай хөөв.

— Энэ удаа Дотоод хүрээнд дэвшүүлэх тусгай шалгалт байхгүй! Миний гараас яаж мултрахыг чинь харъя!

Шангуань Сюгийн нүүрэнд ёрын инээмсэглэл тодров.

Энэ удаа заавал амжилтад хүрнэ гэж тэр шийджээ.

47-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Би тэнгэрийг тамгална47-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах