Би тэнгэрийг тамгална

49-р анги

49-р бүлэг — Сорилтын уул

Сонсох

— Манай Нил Хувь Тавилангийн Урсгал бол Өмнөд Нутаг дахь их Урсгалуудын нэг. Эд Гадна хүрээний шавь нар төдий ч Урсгалд орохын тулд хүн бүр есөн хүнд сорилтыг давсан. Сар бүр Сүнслэг Эрчмийн Булагт биеэ ариусгаж, тэнгэр газрын ховор эрдэнэсээр тасардаггүй. Бүгд өөр Урсгалд бараг үзэгддэггүй гайхалтай төрөлхийн авьяастай.

Ү Динчю улам онгирон ярина.

— Энэ шавь нар чинь чиний муу уулыг ганц гараа даллахад л нураачихна. Харин чөтгөр араатнууд чинь манай шавь нарын хоол болох ч эрхгүй. Ямар Хувирмал араатан байх вэ. Хөгийн араатнууд л байна!

Ү Динчю нүдээ бүлтийлгэн ширтэв.

Ард нь зогсох шавь нар ичсэндээ толгойгоо бөхийлгөж, Этгээд Сүн рүү сэм харцгаана.

Этгээд Сүн хэсэг гайхан ширтэв.

Тэр ханцуйгаа сэгсрээд юм хэлэх гэж байтал Ү Динчю гэнэт босон харайж, шавь нар руугаа эргэв.

— Нил Хувь Тавилангийн Урсгалын шавь нар аа! — гэж тэр нүргэлэн хашхирлаа. — Та нар Урсгалаас анх удаа гарч ирж байгаа байж болно. Гэхдээ амь, үхэл хувь тавилангаар шийдэгдэх энэ уул бол Дотоод хүрээнд дэвших сорилтын талбар! Уулын дунд хүртэл гарсан хүний нэрийг тэмдэглэнэ. Оргилд хүрсэн бол бүр ч их шагналтай. Харин тэр муу тугны шонг хугалж чадсан хүн миний хувийн шавь болж, Нил Хувь Тавилангийн Урсгалын Дотоод хүрээнд шууд дэвшинэ! Юугаа гөлрөөд байгаа юм? Явцгаа!

Үүнийг сонсоод цагаан дээлтэй шавь нарын нүүрэнд догдлол тодорч, нүд нь гялалзав.

Энэ бол тэдний Урсгалаас анх удаа гарсан аялал.

Зарим нь Дотоод хүрээнд орохыг туйлын их хүсэж байлаа.

Зарим нь эрдэнэс олж авахыг мөрөөднө.

Урсгалдаа байхдаа сонссон цуугаар бол Жао улсын энэ эрдэнэсийн ууланд асар их Сүнсний чулуу, үрэл, шидэт эдлэл нуусан гэдэг.

Бараг зуун хүн зэрэг хөдөлж, уулын зүг харвах нь үнэхээр сүртэй харагдав.

Уулын оргил үүл тулсан өндөр.

Хормойг нь өтгөн ой хүрээлжээ.

Удалгүй моддын дундаас нүргээн, нижигнээн тасралтгүй сонсогдож эхлэв.

Зэрлэг араатнуудын архираан нам гүм шөнийг хэдэн хэсэг болгон урлаа.

Хоёр цаг өнгөрөв.

Сүнслэг Араатны Ойн дотроос, ялангуяа зах хэсгээс нь тасралтгүй орилох, хашхирах дуу гарна.

Гэнэт Нил Хувь Тавилангийн Урсгалын долоо, найман шавь ойгоос айсандаа цонхийсон царайтай зугтан гарч ирэв.

Араас нь лууны толгой, барын биетэй гурван аварга араатан хөөж байлаа.

Тэд урагш давхих бүрд газар чичирнэ.

Гурван араатны амин хүч бараг хязгааргүй мэт, сүр хүч нь ер бусын.

Урт өтгөн үстэй учраас энгийн чөтгөр араатнаас огт өөр харагдаж, туйлын догшин авиртай байлаа.

Амьсгалах бүрд амнаас нь гарсан аура Манангийн Могой болон хувирч, биеийг нь тойрон ороолдоно.

Анх удаа Урсгалаас гарсан туршлагагүй шавь нар үхтлээ айж, нүүр нь цайгаад хамаг хурдаараа зугтаж байв.

Ойн хилийг давмагц гурван чөтгөр араатан араас нь хөөхөө болилоо.

Тэд долоо, найман шавийг хорсолтой ширтээд эргэн ой руу алга болов.

Хавтгай тавцан дээр Этгээд Сүн чангаар хөхрөв.

— Харж байна уу, Ү Динчю? Эд бол миний өсгөсөн сүнслэг араатнууд! Ямар байна? Шавь нар чинь Сүнслэг Эрчмийн Булагт өссөн байлаа ч нэмэр алга. Эрдэнэсийн уулан дээрх бүр хүчтэй араатнуудыг ярихаа больё. Танай Нил Хувь Тавилангийн Урсгалын шавь нар энэ Сүнслэг Араатны Ойг ч давж чадахгүй байна!

Цагаан дээлтэй Ү Динчю дүнсийсэн царайтай сууна.

Тэр долоо, найман шавь руугаа ууртай ширтэв.

Гэсэн ч хэлэхдээ урьдын адил бардам өнгөөр тайван өгүүллээ.

— Тэд ердөө Ци Нягтруулах шатны тав, зургаадугаар түвшний шавь нар. Манай Урсгалын жинхэнэ Сонгогдсон Суутнууд одоо ч ой дотор байна. Тун удахгүй чиний тэр муу уулан дээр хөл тавиад, нуусан бүх хогийг чинь хамна!

Дахин хоёр цаг өнгөрлөө.

Одоог хүртэл нэг ч хүн Сүнслэг Араатны Ойг нэвтлэн жинхэнэ ууланд хүрч чадсангүй.

Ойн дотроос орилох, хашхирах дуу тасрахгүй.

Удалгүй зах хэсэгт нь дахин үймээн гарч, Нил Хувь Тавилангийн Урсгалын арав гаруй шавь айж сандарсан янзтай гүйн гарч ирэв.

Зарим нь шархаджээ.

Тэд Урсгалаасаа анх гарсан, салхи бороо үзээгүй хүлэмжийн цэцэг шиг хүмүүс байв.

Араас нь архирсан таван чөтгөр араатан хөөнө.

Тэдний нэг нь тас хар догшин бар.

Нөгөө нь бараг зургаан метр өндөр аварга тогос.

Үлдсэн гурвыг нь яг ямар араатан болохыг танихад бэрх ч бүгд энгийн бус гэдэг нь илт.

Тавцан дээр Этгээд Сүн дахин бахтайгаар хөхрөв.

Сэтгэл санаа нь тун өндөр байлаа.

Ү Динчюгийн царай улам барайх тусам Этгээд Сүн бүр ч баярлана.

— Ү Динчю, эд үнэхээр танай Нил Хувь Тавилангийн Урсгалын шилдэг шавь нар мөн үү? Сүнслэг Эрчмийн Булагт өсгөсөн ч нэг их нэмэргүй юм байна. Тэнгэр газрын ховор эрдэнэсээр хооллосон ч ялгаагүй бололтой. Миний эрдэнэсийн ууланд Өмнөд Нутагт ч ховорхон үзэгдэх этгээд зүйл олон бий. Би энэ газарт олон жилийн турш бүх хүчээ зориулсан. Араатнуудаа ч олон жил өсгөж, хүчийг нь нэмэгдүүлсэн. Уул минь одоо бүрэн бэлэн. Танай Нил Хувь Тавилангийн Урсгал ирж энэ сорилтыг туулахыг би нэлээд удаан хүлээлээ шүү.

Ү Динчюгийн царай галт уул дэлбэрэхийн өмнөх шиг аймшигтай болжээ.

Тэр шүдээ хавирсан мэт хөшүүн дуугаар,

— Ердөө нэг муу уул байж юундаа онгироод байгаа юм? Би гараа ганц даллахад бүхэлд нь тэгшилчихнэ. Ойгоос буцаж гарсан шавь нар бол хэрэггүй хүмүүс. Жинхэнэ Сонгогдсон Суутнууд бол...

Үгээ дуусгаж ч амжаагүй байтал нүд нь гэнэт томров.

Сүнслэг Араатны Ойн захад хэдэн шавь дахиад гүйн гарч иржээ.

Ү Динчю шууд босон харайв.

— Буцаад ор! — гэж тэр нүргэлэв. — Дахиж зугтах хүн байвал Урсгалаас хөөнө!

Түүний дуу Тэнгэр Газрыг донсолгосон ч хэт хол тархсангүй.

Ү Динчю зориуд ойролцоогоор тавин километрийн хүрээнд хязгаарлажээ.

Ойгоос дөнгөж гарсан шавь нар дууг нь сонсоод цонхийж, бие нь салганав.

Тэд дахин зугтаж зүрхэлсэнгүй.

Шүдээ зуугаад эргэн ой руу орлоо.

Араас нь хөөж байсан чөтгөр араатнууд ч Ү Динчюгийн дуунаас сүрдэж, шууд дайрч чадсангүй.

Харин өмнө нь аль хэдийн ойгоос гарсан хорь гаруй шавийн царай бүр ч цайжээ.

Тэд буцаж орох ёстой эсэхээ мэдэхгүй тээнэгэлзэнэ.

— Нил Хувь Тавилангийн Урсгалын шавь ч бай, өөр Урсгалын шавь ч бай ялгаагүй, — гэж Этгээд Сүн чангаар инээлээ. — Энэ долоон хоногийн турш хэн ч миний Сүнслэг Араатны Ойд орж болно. Чадвартай хүн эрдэнэсийн ууланд хөл тавьж чадвал хүссэн эрдэнэсээ авах боломжтой. Би зогсоохгүй. Хөмсгөө ч зангидахгүй. Уулын оргил дээрх тугийг хүртэл авч болно. Тэнд би уул, голыг бүхэлд нь багтааж чаддаг Огторгуйн уут тавьсан!

Түүний инээдийг сонсоод Ү Динчюгийн царай улам барайв.

Энэ Этгээд Сүн үнэхээр хоржоонтой хүн юм гэдгийг тэр мэдэрч эхэлжээ.

Уулыг эрдэнэсээр дүүргэсэн атлаа хэн ч авч чадахгүй гэдэгт туйлын итгэлтэй харагдана.

Ү Динчю ханцуйгаа сэгсрээд явахаар завдав.

Тэр аль хэдийн хангалттай доромжлол амссан. Цааш тэвчихийг хүссэнгүй.

Гэвч хөдөлж амжаагүй байтал Этгээд Сүн босож замыг нь хаалаа.

— Ү бясалгагч нөхөр өө, бид тохиролцсон шүү дээ. Энэ го даамны өрөг дуусаагүй цагт хэн хэн маань явахгүй. Та Өмнөд Нутаг дахь Их Урсгалын Ахлагч хүн. Хэлсэн үгнээсээ буцахгүй биз дээ?

Этгээд Сүн инээхэд сахал нь үл ялиг дэрвэлзэнэ.

Нүүрэнд нь туйлын бахархал тодорч, Ү Динчюг явуулах бодол огт байхгүй нь илт.

Яг тэр үед Мэн Хао эндээс хэдэн мянган километрийн зайд уулын ой дундуур асар хурдтай нисэж байлаа.

Эргэн тойронд нь намрын навч хийсэж, ард нь Шангуань Сю алах санаа цацруулсаар нэхэн хөөнө.

— Улс Хамгаалах нуруу төгсгөлгүй үргэлжилдэг, Мэн Хао! — гэж Шангуань Сю ёрын өнгөөр хэлэв. — Гүнд нь хорт манан дүүрэн. Чиний явж байгаа энэ зүг чинь үхлийн замтай адил!

— Дуугүй бай, — гэж Мэн Хао хүйтнээр хэлэв.

Тэр хөмсгөө зангиджээ.

Бүх хугацаанд анх удаа ам нээсэн нь энэ.

Шангуань Сю үнэхээр залхааж эхэлсэн байлаа.

Араас нь хөөх бол хөөг. Гэтэл тасралтгүй чалчих ямар хэрэгтэй юм бэ?

Шангуань Сюгийн нүд гялсхийв.

Тэр хоёр гараа цээжнийхээ өмнө өргөөд хооронд нь хүчтэй алгадав.

Алга таших чимээ гарахтай зэрэгцэн Мэн Хаогийн цээж огцом хатгууллаа.

Хурц илд зүрх рүү нь нэвт зүсэж байгаа мэт өвдөнө.

Царай нь агшиж, бөөн цус ханиалгав.

— Эцэст нь ам нээв үү, жаал аа! Миний арганд орчихлоо! Энэ бол манай гэр бүлийн зүрх, судас гэмтээдэг нууц шид!

Шангуань Сю ёрын инээмсэглээд хурдаа нэмэв.

Тэр баруун гараа өргөхөд таван өнгийн сувд гарч ирлээ.

Сувдыг урагш шидэхэд Мэн Хао руу харвав.

Ойртож ч амжаагүй байтал гэнэт дэлбэрч, таван өнгийн хэдэн манан болон тарснаа нийлж аймшигт муу сүнсний дүр үүсгэв.

Тэр Манангийн Сүнс орилон Мэн Хао руу дайрлаа.

Мэн Хао бараан царайтай эргэж харав.

Амнаасаа гарсан цусаа арчих ч завгүй.

Гар нь хурдтай тамга үүсгэж, бие нь улам хурдлан урагш харвав.

Таван өнгийн Манангийн Сүнс ойртоход зүүн гарт нь хүний толгойн дайтай Усан Бөмбөлөг бий болов.

Баруун гараас нь гуч орчим метр урт Галын Могой архиран гарч ирлээ.

Эхлээд Усан Бөмбөлөг харван очиж дэлбэрээд, үй олон Усан Сум болон бороо шиг цацрав.

Дараа нь Галын Могой урагш нисэж, агаарт дэлбэрлээ.

Шөнийн хүйтэн агаарт халуун долгион тархаж, усан дуслууд агшин зуур манан болон хувирав.

Мэн Хао бясалгалын аурагаараа мананг чиглүүлэн эргэн тойрныг бүрхэхэд таван өнгийн Манангийн Сүнс будилж, түүний байрлалыг мэдрэхээ болилоо.

Шангуань Сюгийн хараа ч мананд хаагдав.

Тэр цочжээ.

Манан үүссэн даруйд, гайхсанаасаа гарч ч амжаагүй байтал хүйтэн хоёр туяа ямар ч чимээгүйгээр өөр рүү нь харвав.

Нүргээн сонсогдлоо.

Мэн Хао аяархан санаа алдсан мэт болов.

Тэр эргэлзэлгүй чиглэлээ өөрчлөөд цааш харван, хүчээ нөхөхийн тулд нэг Чөтгөрийн Цөм залгив.

Ард нь ууртай архираан сонсогдож, дараагийн мөчид хүчтэй салхи мананг бүхэлд нь тараалаа.

Шангуань Сю уур хилэн дүүрэн царайтай урагш гарч ирэв.

Баруун гарын шархнаас нь цус дусална.

Таван өнгийн Манангийн Сүнс аль хэдийн алга болжээ.

Сая болсон явдлыг бодоход Шангуань Сюгийн нүд нарийсав.

Хэрэв тэр маш хурдан хариу үйлдэл үзүүлж, Манангийн Сүнсийг дэлбэлэн хоёр модон илдийг хаагаагүй бол баруун гараа алдах байжээ.

Гэсэн ч гар нь гүн зүсэгдсэн.

Бүр аймшигтай нь бие дэх сүнслэг эрчим шархаар нь дамжин аажмаар алдагдаж байгааг мэдэрлээ.

Шарх нь ч хэвийнхээс удаан эдгэрч байв.

Цусыг тогтоож болох ч сүнслэг эрчмийн алдагдлыг зогсоож чадахгүй.

“Энэ новш үнэхээр хэтэрхий зальтай юм. Доод түвшний хэдхэн шидтэй атлаа түүнийгээ янз бүрийн арга мэхтэй хослуулж хэрэглэдэг. Үнэхээр төвөгтэй!”

Шангуань Сю хөмсгөө зангидсан ч араас нь тууштай хөөсөөр байлаа.

Хоёул цааш давхиж, цаг өнгөрөв.

Удалгүй үүр цайлаа.

Бүтэн шөнө нэг нь хөөж, нөгөө нь зугтсаны дараа хоёул туйлджээ.

Гэхдээ Мэн Хао арай дээр байв.

Амрах зав огт гараагүй ч Хар ууланд иймэрхүү хөөцөлдөөнийг өмнө нь туулсан.

Харамсалтай нь нэг л ялгаа байлаа.

Эдгээр зэрлэг ууланд чөтгөр араатан огт харагдсангүй.

Хэрэв байсан бол Шангуань Сюг шийдэх нь арай амар болох байв.

Харин Шангуань Сюгийн хувьд Мэн Хао шиг тасралтгүй шинэ заль гаргадаг бясалгагчтай анх удаа таарчээ.

Ялангуяа хоёр модон илд нь гайхалтай.

Анх Шангуань Сю түүнийг сүнслэг эрчмээ шавхтал нь хөөсөөр барина гэж бодсон.

Гэтэл Мэн Хао луу бар мэт эрч хүчтэй хэвээр байлаа.

Түүнд хязгааргүй үрэл байгаа юм биш биз?

“Ци Нягтруулах шатны долоодугаар түвшинд байхдаа ийм төвөгтэй юм бол илүү өндөр түвшинд хүрвэл ямар аймшигтай болох бол?”

Шангуань Сю шүдээ зууж, нэг үрэл залгиад араас нь үргэлжлүүлэн хөөлөө.

Тэр Ци Нягтруулах шатны есдүгээр түвшинд, Мэн Хаотой нэг том шатанд ч хоёр түвшнээр илүү.

Гэсэн ч хурдаар үл ялиг давуу байхаас өөрөөр түүнийг барьж чадахгүй хэвээр.

Шангуань Сю нэг зүйлийг мэдэхгүй байлаа.

Мэн Хао Ци Нягтруулах шатны долоодугаар түвшинд байсан ч Түшиг Урсгалын энгийн арга бус, Дээд Сүнсний Судрын Ци Нягтруулах Ботийг бясалгасан.

Тэр довтолгооны тусгай арга техник судалж байгаагүй ч сүнслэг эрчмийн нөөц, тэсвэрийн хувьд жирийн бясалгагчаас хавьгүй удаан тогтож чадна.

Дээр нь Чөтгөрийн Цөмөөр хүчээ нөхөж байгаа цагт Шангуань Сю богино хугацаанд түүнийг гүйцэх ямар ч боломжгүй.

Үүр цайх үед хоёул асар хол зам туулжээ.

Мэн Хаогийн өмнө үүл тулсан аварга уул гарч ирэв.

Оргил нь тэнгэр өөд сунаж, дээд хагас нь цасанд хучигджээ.

Ганц харахад л энгийн газар биш нь мэдэгдэнэ.

49-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Би тэнгэрийг тамгална49-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах