Хагас сарын дараа Ли овгийн эдлэн дэх уужим хашаанд.
Нэгэн хөгшин эр нүдээ анин, наранд биеэ эээн, налдаг амралтын сандал дээр тухлан сууж байлаа.
Түүний ард цоглог харцтай нэгэн залуу зогсоод, хөгшин эрд иллэг хийж байв.
— Их ахлагч аа, хагас сарын дараа танд дахиад нэг удаа иллэг хийе. Тэр үед таны далд гэмтэл бүрэн эдгэрсэн байна.
Залуу үг хэлэнгээ иллэг хийсээр байлаа.
— Хүү минь, чи байгаагүй бол энэ муу хөгшин бие хэчнээн удаан зовохыг тэнгэр л мэдэх байлаа.
Хөгшин эр санаа алдав.
Сүүлийн хэдэн жилд далд гэмтлийнхээ тарчлаалаас болж тэр бараг галзуурах шахсан байлаа.
Гэмтлээ бүрэн арилгуулж чадах нь түүний сонсож болох хамгийн сайхан мэдээ байв.
— Их ахлагч аа, юу ч биш дээ. Би таны надад мөнгө төлж хийлгэж буй ажлыг л хийж байна.
Залуу үл ялиг инээмсэглэн толгой сэгсрэв.
Хөгшин эрд нэг удаа иллэг хийхэд мянган мөнгөн зоос авдаг тул энэ ажил залууд тун ашигтай байлаа.
— Ли овгийн тэргүүний тусламжаас татгалзсан гэж сонслоо.
Хөгшин эр гэнэт асуув.
— Тийм ээ. Одоохондоо надад мөнгө хэрэггүй. Надад хэрэгтэй бүхнийг зах дээрээс авч болно. Ли овгийн хөрөнгийг дэмий үрэх ямар ч шалтгаан байхгүй. Тэр хөрөнгийг надаас илүү хэрэгтэй нэгэнд зарцуулсан нь дээр.
Залуу инээмсэглэв.
— Хүү минь, чи өөрийгөө их л нинжин хүн шиг ярьж байна. Гэхдээ чамайг ийм ухаантай болсныг би яагаад урьд нь анзаараагүй юм бол? Үнэндээ чи Ли овогт өртэй үлдэхийг хүсэхгүй байгаа. Эсвэл Ли овогтой орооцолдохыг хүсэхгүй байгаа гэж хэлэх үү? Тийм биз дээ?
Нэгхэн үгээр хөгшин эр залуугийн жинхэнэ бодлыг илчлэв.
Залуу ичингүйрэн инээмсэглэв. Үнэхээр ч нас ахихын хэрээр ухаан, туршлага суудаг ажээ.
Хөгшин эрийн хэлсэн яг үнэн байлаа. Дуан Лин Тянь Ли овогтой орооцолдохыг хүсэхгүй байв. Эрт орой хэзээ нэгэн цагт тэр уудам ертөнцийг судлахаар эндээс явна.
Ли овог болон Сэрүүн Салхин Суурин түүний хувьд ердөө эхлэл төдий байв.
— Фүү!
Залуу иллэг хийхээ зогсоов.
Хөгшин эр нүдээ нээж, амнаасаа муу агаарыг нэг амьсгаагаар үлээн гаргаад, хөлс нь цувсан залууд мөнгөн дэвсгэртийн нэг боодол сарвайв.
— Их ахлагч аа, би одоо явъя. Хагас сарын дараа уулзъя.
Залуу тоглоом шоглоом хийн инээв.
Залууг явсны дараа хөгшин эр өөртөө бувтнав.
— Хоёр сар хагасын дараа намайг таатайгаар гайхшруулна гэж найдаж байна.
Дуан Лин Тянь Их ахлагч Ли Хуогийн өргөөнөөс гармагцаа гэр лүүгээ шууд явлаа.
Хашаанд орж ирэхэд нь нэгэн уян зөөлөн, гоолиг охин сэлмээ хурдаар сугалж, хуйнд нь буцаан хийсээр байв.
Тэр охин ядарна гэж огт мэддэггүй мэт байлаа.
Залуу охин хөлсөндөө норж, ягаахан уруулаа хазан байв. Ус мэт тунгалаг цэлмэг нүдэнд нь шийдэмгий байдал дүүрчээ.
Түүнийг хараад Дуан Лин Тяний зүрх эмзэглэв.
— Кэ Эр, сэлэмний бясалгал сэтгэлээ дагахыг чухалчилдаг болохоос өөрийгөө хэт шахахыг шаарддаггүй. Хэт их хүч гаргавал ашиг тусаас илүү хор болно.
Тэр зөөлөн хэлээд урагш алхаж, охины сэлэм сугалж буй гарыг барив.
— Залуу эзэн, Кэ Эр Сэлэм Сугалах Аргыг аль болох хурдан эзэмшмээр байна. Тэгж байж л Кэ Эр залуу эзнийг хамгаалж, муу хүмүүсийг зодож, муу хүмүүст дээрэлхүүлэхээс залуу эзнийг аварч чадна.
Залуу охин нүүр нь улайж, амьсгаадан байж энэ үгийг чин сэтгэлээсээ хэлэв.
— Тэнэг охин минь, одоо очиж амар.
Дуан Лин Тяний сэтгэл дулаацаж, охины зөөлөн үсийг аяархан илэв.
Залуу охин толгой дохилоо. Тэр яг л номхон зулзага шиг харагдаж байв.
— Есөн Лууны Тулааны Захирагчийн Арга, Сүнслэг Могойн Хэлбэр!
Тэр шөнө залуу усанд орох торхон дотор сууж, доторх Долоон Эрдэнийн Бие Чангаруулах Шингэнийг шунахайран шингээж байлаа.
Эмийн шингэнийг бүрэн шингээж дуусахад амийн хүч нь бэхжиж, махан биеийнх нь хувирал эгзэгтэй босгонд тулжээ.
Тэр усанд орох торхноос гарч, хувцсаа өмслөө.
— Маргааш өглөө би Бие Чангаруулах шатны дөрөвдүгээр түвшинд заавал нэвтэрнэ. Гэхдээ хоёр сар хагасын дараа Фан Цянийг гарцаагүй алахын тулд хамгийн багадаа долдугаар түвшинд хүрэх хэрэгтэй. Түвшин ахих тусам бясалгалын хүчээ нэмэгдүүлэх улам хэцүү болдог. Тиймээс зөвхөн Долоон Эрдэнийн Бие Чангаруулах Шингэнд найдаад хоёр сар хагасын дотор Бие Чангаруулах шатны долдугаар түвшинд хүрч чадахгүй нь лавтай. Магадгүй зах дээрээс хэрэгтэй зүйлсээ авах цаг болсон байх.
Залуу өөртөө бувтнах зуур нүд нь гялсхийв.
Дараагийн өдрийн өглөө, нар мандаагүй байхад залуу сэрж, Долоон Эрдэнийн Бие Чангаруулах Шингэнээс хэсгийг нь усанд орох торхонд хийв. Дараа нь бясалгаж эхэллээ.
Өнгөрсөн шөнийн эмийн усанд орсны дараа биед нь шингэсэн эмийн чанар нэг шөнө амарсны эцэст түүнд бүрэн шингэжээ.
Залуу нүдээ анин, Есөн Лууны Тулааны Захирагчийн Аргын Сүнслэг Могойн Хэлбэрийг эргэлдүүлэнгээ усанд орох торхон дотор сууж, эмийн шингэнийг шунахайран шингээж байв.
Хэр удсаныг бүү мэд.
Үүр цайж, өглөөний нарны туяа газар дэлхийг гэрэлтүүлэв. Хөшгөөр нэвтэрсэн нарны өчүүхэн туяа залуугийн биед зөөлөн тусахад тэр сая л нүдээ аажуухан нээлээ.
Шалп!
Залуу босож ирээд биеэ сулхан сунгав. Яс нь хоорондоо үрэлдэхэд цээл, уянгалаг дуу гарлаа.
Гэнэт залуугийн нүүрэнд инээмсэглэл тодров.
— Би эцэст нь нэвтэрлээ.
Тэр алгаа дээш харуулан өргөж, аажуухан атгасаар нударга болгов.
Бие доторх тэсрэх мэт хүчийг мэдрэхэд залуугийн инээмсэглэл улам тодорлоо.
— Яг миний таамагласнаар байна. Бие Чангаруулах шатны дөрөвдүгээр түвшний жирийн бясалгагч хоёр зуун фунтын хүч нэмдэг бол, би бүтэн гурван зуун фунтын хүч оллоо!
Есөн Лууны Тулааны Захирагчийн Арга үнэхээр бусад бясалгалын аргуудаас өөр байлаа.
Хувцсаа өмссөнийхөө дараа залуу хаалгаа түлхэн нээгээд гадагш гарч, нарны туяанд биеэ эээв.
Шуу! Жинг! Шуу! Жинг! Шуу! Жинг!
……
Сэлэм сугалж, хуйнд нь хийхэд гарах цэвэр, уянгалаг чимээ чихэнд нь сонсогдов.
Тэгэхэд л Дуан Лин Тянь Кэ Эр өглөө эртнээс хойш Сэлэм Сугалах Аргаар шаргуу бясалгаж байсныг анзаарав.
Дуан Лин Тянь болон ээжийнх нь сайхан нойрыг алдагдуулахгүйн тулд охин хашааны холын буланд очиж бясалгаж байжээ.
Хэрэв Дуан Лин Тянь өрөөнөөсөө гараагүй бол энэ чимээг огт сонсохгүй байлаа.
Дуан Лин Тянь санаа алдав. Кэ Эр нөгөө өдөр шархадсан өөрийг нь мартэж чадахгүй явааг тэр ойлгож байлаа.
Сүүлийн хэдэн өдөр тэр цөхрөлтгүй бясалгажээ. Бясалгалын түвшин нь Бие Чангаруулах шатны гуравдугаар түвшинд хүрээд зогсохгүй, Сэлэм Сугалах Аргын анхан шатны үндсийг ч эзэмшжээ.
Кэ Эрийн хийж буй бүхэн түүнд зориулагдсан байлаа… Түүнийг хамгаалахын төлөө.
— Кэ Эр, одоохондоо бясалгалаа зогсоогоод надтай хамт зах руу яв.
Дуан Лин Тянь аяархан инээмсэглэн түүн рүү алхав.
— Залуу эзэн, би өглөөний цай бэлдье.
Залуу охин сэлмээ хуйнд нь хийв. Өндөр, гоолиг төрхтэй тэр охины будаггүй хацар үл ялиг улайжээ.
— Зүгээр ээ. Гадуур хооллоё.
— Тэгвэл хатагтайд бас өглөөний цай бэлдье.
— Санаа зоволтгүй. Ээж өөрөө өглөөний цайгаа бэлдчихнэ. Явъя.
Дуан Лин Тянь охины гараас барив. Гарах замдаа тэр ээжийнхээ өрөө рүү харж, чангаар дуудлаа.
— Ээж ээ, би Кэ Эрийг дагуулаад гарлаа. Өглөөний цайгаа өөрөө бэлдээрэй.
Дуан Лин Тянь, Кэ Эр хоёр гарсны дараа...
— Эхнэртэй болмогцоо эхийгээ мартдаг гэдэг нь энэ юм байх даа?
Эмэгтэй толгой сэгсрэхэд уруулынх нь булан инээмсэглэлээр мурийв.
— Дарга аа, дарга аа, намайг хүлээгээч... хүлээгээч!
Тэр хоёр Ли овгийн эдлэнгээс гарч явах үед араас нь хүнд амьсгалсан хүний дуу сонсогдов.
Биеийнх нь өөх энд тэндгүй савласан жижигхэн бүдүүн хүү тэдний өмнө гүйн ирж замыг нь хаан, бөгтийж амьсгаадан зогсов.
— Намайг дуудсан юм уу?
Дуан Лин Тянь арагшаа эргэн харсан ч өөр хүн байгааг олж харсангүй.
Жижигхэн бүдүүн хүү түүнд бага зэрэг танил санагдсан ч яг хэн болохыг нь санаж чадсангүй. Урьдын Дуан Лин Тяний гар хөл байсан юм болов уу?
Гэхдээ урьдын Дуан Лин Тянь өвчтэй, дорой нэгэн байсан. Тийм хүний гар хөл болохыг хэн хүсэх билээ?
— Дарга аа, мэдээж таныг дуудсан. Та бол миний шүтээн.
Жижигхэн бүдүүн хүү тариа тонших дэгдээхэй шиг толгой дохилоо. Нүүрэн дээрх өөх нь даган чичирч байв.
— Би чамайг танихгүй.
Дуан Лин Тянь хөмсгөө атируулан, охины гараас барьсан хэвээр урагш алхав.
— Дарга аа, биднийг бага байхад өмдийг чинь шувт татсан нь миний буруу. Гэхдээ та тэглээ гээд ингэтлээ өширхөх хэрэггүй биз дээ? Нөгөө өдөр та Ли Жег тахир дутуу болгосон нь миний гомдлыг тайлахад үнэхээр тус болсон. Тэгээд ч, дарга аа, та түүнийг тахир дутуу болгочихоод өөрт тань юу ч тохиолдоогүй. Та үнэхээр гайхалтай юм!
Жижигхэн бүдүүн хүү баяр хөөртэйгөөр даган алхах зуураа ам нь огт зогссонгүй.
Өмдийг минь шувт татсан гэж үү?
Жижигхэн бүдүүн хүүгийн үгийг сонсоод Дуан Лин Тяний толгойд бүдэг бадаг дүр зураг орж ирэв.
Энэ нь урьдын Дуан Лин Тяний дурсамжийн нэг байлаа.
Тэр дурсамжид тав, зургаан настай хэдэн хүүхэд тоглож байв.
Гэнэт жижигхэн бүдүүн хүү түүний араас гэтэж очоод өмдийг нь шувт татав. Бүх хүүхэд хөхрөлдөн инээлдэхэд Дуан Лин Тянь гомдон уйлж байлаа.
— Чи Ли Сюань мөн үү?
Дуан Лин Тянь эцэст нь саналаа.
Энэ бүдүүн хүү Тавдугаар ахлагч Ли Тиний ганц хүү байв. Тэр багадаа өвөөгөө даган Сэрүүн Салхин Суурингаас явсан ч санаандгүйгээр буцаж иржээ.
— Дарга аа, та эцэст нь намайг саналаа.
Жижигхэн бүдүүн хүүгийн нүд гэрэлтэв.
— Чи хэзээ буцаж ирсэн юм бэ? Бас яагаад намайг дарга гэж дууддаг юм?
гэж Дуан Лин Тянь асуув.
Дурсамжид нь урьдын Дуан Лин Тянь жижигхэн бүдүүн хүүтэй тэр бүр харилцдаггүй байжээ. Түүнийг гар хөлөө болгосон байтугай, тийм санаа ч байгаагүй.
— Би хоёр сарын өмнө буцаж ирсэн. Та намайг Ли Жед сургамж өгөхөд тусалсан. Бас таныг ийм мундаг болохоор би таныг дарга аа гэж дуудахаар шийдсэн юм. Дарга аа, одооноос би таны хүн. Тиймээс надад сайн анхаарал тавих хэрэгтэй шүү!
Жижигхэн бүдүүн хүү жижиг нүдээ анивчуулан инээлээ.
Түүний тайлбарыг сонсоод Дуан Лин Тянь учрыг нь мэдэв. Жижигхэн бүдүүн хүү буцаж ирснийхээ дараа Ли Жегийн дүү Ли Синьтэй муудалцжээ. Ли Синь түүнд дийлдэхгүй болмогц ах Ли Жегээ дагуулан ирж, жижигхэн бүдүүн хүүг зодсон байна.
— Би Ли Жег өөрийн шалтгаанаар тахир дутуу болгосон. Чамд туслах гэж тэгээгүй. Түүнээс гадна чи миний хүн биш, би чиний дарга болох бодолгүй байна. Тиймээс намайг дахиж зовоохоо боль!
Дуан Лин Тянь хүйтэн, хайхрамжгүй өнгөөр хэлэв. Тэр охины гараас барьсан хэвээр эргэж харалгүй алхсаар одлоо.
Өмнөх амьдралдаа ах дүү гэж итгэж явсан хүн нь өөрийг нь зарсан явдал Дуан Лин Тяньд нэг чухал сургамж болсон байлаа. Сайн шалтгаангүй бол дахин хэнийг ч ах дүүгээ гэж үзэхгүй. Хэзээ ч дэлбэрч мэдэх тэсрэх бөмбөгийг хажуудаа байлгахыг тэр хүсэхгүй байв.
Дотроосоо урвагчдаас сэрэмжлэх хамгийн хэцүү!
Дуан Лин Тянь ингэж гэнэт дайсагнана гэж жижигхэн бүдүүн хүү огт төсөөлөөгүй байв. Тэр газарт зогссон чигээрээ мэлрэн, нөгөө хоёрыг улам холдон явахыг харсаар үлдэв.
Булцгар царайнаас нь гомдлоор дүүрсэн хос нүд гялалзаж байлаа.