Дайны эзэн тэнгэр өөд цойлно

29-р анги

29-р бүлэг — Шийдэмгий байдал

— Босс оо, та Фан овогт очно гэж хэлсэн өдөр чинь маргааш шүү дээ. Та үнэхээр явах гэж байгаа юм уу?

Тулааны урлагийн бэлтгэлийн танхимаас буцах замдаа Бяцхан Бүдүүн хажууд нь явсан залуу руу нухацтай харав.

Залуу үл тоосон янзтай инээмсэглэв. — Мэдээж явна!

Өнгөрсөн амьдралынхаа хорь гаруй жилийн турш тэр амласнаа үргэлж биелүүлж ирсэн бөгөөд хэлсэн үгнээсээ буцдаг зуршил огт байгаагүй.

Аливаа асуудлыг шийдэхдээ энэ нь түүний баримталдаг зарчмуудын нэг байлаа.

Хэрэв энэ зарчмаа өөрчилбөл нэгэн цагт Дэлхий хэмээх гараг болон түүний олон орныг донсолгож явсан Лин Тянь байхаа болино.

Бяцхан Бүдүүн хэсэг чимээгүй явсныхаа дараа асуув. — Босс оо, та өөртөө итгэлтэй байна уу?

Залуу мөрөө хавчив. Уруулынх нь үзүүрт инээмсэглэл тодорч, тэр хариулав. — Үнэн сонсох уу, худал сонсох уу?

— Мэдээж үнэнийг нь сонсоно!

Бяцхан Бүдүүн маш нухацтай хэлэв.

— Би зуун хувь итгэлтэй биш.

Залуугийн хүүхэн хараа үл ялиг гялсхийж, тэр аяархан толгой сэгсрэв.

— Босс оо, хэрэв та өөртөө итгэлгүй байгаа бол маргааш битгий яваарай... Та дөнгөж арван тавтай, Фан Цяний хүүтэй чацуу насных. Фан Цяньтай хийх тулаанаас буцлаа гээд хэн ч таныг үнэхээр шоолохгүй.

Бяцхан Бүдүүн үүнийг чин сэтгэлээсээ хэлэхэд, царайд нь санаа зовсон өнгө тодров.

— Ли Сюань.

Залуу гэнэт дуудав.

— Тийм ээ, Босс оо?

Бяцхан Бүдүүн яаран хариулав.

— Үүнийг сана: эр хүн гэдэг хариуцлага хүлээх ёстой. Нэгэнт ямар нэгэн зүйл амласан бол амлалтаа зөрчих шалтгаан гэж байхгүй. Хэрэв би очихгүй бол өөрийнхөө сэтгэлийг сөрж, хулчгар зангаасаа болоод айсан учраас насан туршдаа энэ нүхэнд гацсан мэт амьдрах болно... Тиймээс би зуун хувь итгэлтэй биш байсан ч очно!

Залуу нухацтай царайлан үүнийг удаанаар хэлэв.

Залуугийн хажууд байсан охин түүн рүү ус шиг тунгалаг нүдээрээ уяран ширтэж байлаа.

Энэ мөчид залуугийн биеэс үгээр хэлэхийн аргагүй татах хүч цацарч, охины зүрхний хамгийн гүн дэх утсыг хөндөж байгааг охин мэдэрчээ.

Ийнхүү охин залуугийн тэрхүү татах хүчний эрхэнд гүн автаж, өөрт нь тулгасан мэт торноос мултарч чадахгүй болов.

— Босс оо, маргалдахад таныг дийлэхгүй юм. Таны хэлсэн бүхэн үргэлж учиртай сонсогддог.

Бяцхан Бүдүүн арга барсан инээмсэглэл гаргав. — Гэхдээ энэ удаа л намайг сонсоорой. Дур зоргоороо бүү авирла! Фан Цянь чинь Бие Чангаруулах шатанд ч биш...

— Энэ ямар дэмий яриа вэ? Чи эхлээд өөрийгөө л бод. Миний асуудалд санаа зовох хэрэггүй!

Залуу Бяцхан Бүдүүний үгийг таслав. Илд шиг хөмсөг нь үл ялиг хөдөлж, тэр Бяцхан Бүдүүн рүү ширүүн харлаа.

Энэ нөхөр чинь ёстой амтай юм аа.

Тэгтэл л Бяцхан Бүдүүн охин бас хамт байсныг анзаарч, түүн рүү ичингүйрэн инээмсэглэв.

Залуу Бяцхан Бүдүүнийг явуулчхаад охиныг гэрийнхээ хашаанд дагуулан орлоо.

Энэ үед охины балчир, уян зөөлөн царайд санаа зовсон өнгө тодорчээ. Охины дулаахан, зөөлөн харц залуу дээр тусаж, тэр асуув. — Залуу эзэн, та үнэхээр өөртөө итгэлгүй байгаа юм уу?

Залуу аяархан инээмсэглээд, охины хаш шиг толигор хацрыг зөөлөн илэв. — Тэнэг охин минь, би зуун хувь итгэлтэй биш гэж л хэлсэн шүү дээ! Санаа зоволтгүй. Ямар ч байсан надад юу ч тохиолдохгүй. Түүнийг ялж чадахгүй байлаа ч би эсэн мэнд гарна. Эцсийн эцэст, би Кэ Эрыг орхихыг хүсэхгүй.

Охины бургас мэт нарийхан хөмсөг чичирч, тунгалаг нүдэнд нь нулимс цийлэгнэв. Тэр залуугийн тэвэрт нисэн орж, уйлсан өнгөтэй хоолойгоор хэлэв. — Залуу эзэнд минь ямар нэгэн зүйл тохиолдвол... Кэ Эр... Кэ Эр ганцаараа цааш амьдрахгүй.

Охины үг хүнд алхнууд мэт Дуан Лин Тяний зүрхийг цохив. Дуан Лин Тяний зүрх өөрийн эрхгүй айдаст автан чичирлээ...

Хоёр амьдрал туулсан учраас Дуан Лин Тянь охины хэлсэн үгэнд өчүүхэн ч худал байхгүйг шууд мэдэж байв.

Цус гарсан ч нулимс унагадаггүй хат суусан Дуан Лин Тянь энэ мөчид нүд нь үл ялиг чийгтэхийг барьж чадсангүй.

Тэр охиныг чанга тэвэрч, аяархан хэлэв. — Тэнэг охин минь, чи надад итгэхгүй байгаа юм уу?

Охин уйлж буй гоо бүсгүй мэт толгой дохив. — Кэ Эр айж байна... Залуу эзэн Кэ Эрыг орхиод явчих вий гэж айж байна. Залуу эзэн минь байхгүй бол Кэ Эрийн амьдрал ямар ч утгагүй болно.

Дуан Лин Тянь түүнийг гэртээ авчирч, гэр бүлийн хүн мэт халамжилж эхэлсэн цагаас хойш охин сэтгэлдээ аль хэдийн нэгэн амлалт өгсөн байлаа.

Энэ насандаа тэр зөвхөн залуу эзнийхээ төлөө амьдарна.

Нэг өдөр залуу эзэн нь гэрлэж, амьдралаа төвхнүүлэн, өөрийн эхнэр хүүхэдтэй болсон ч тэр чимээгүйхэн залуу эзнийхээ хажууд байсаар, зарц ч бай, боол ч бай хамаагүй, насан өтөл болтлоо түүнд үйлчлэхэд бэлэн байна.

Эцсийн амьсгалаа авах тэр өдөр хүртэл...

Түүний амьдрал энэ эр хүний төлөө байх бөгөөд тэр үүндээ хэзээ ч харамсахгүй.

— За даа, хар даа. Чи яг жижигхэн панда шиг харагдаж байна.

Дуан Лин Тянь охины нулимсыг арчиж, аяархан инээмсэглэн хэлэв. — Ээж гэртээ ирээд чамайг ингэж байхыг харвал би чамайг уйлуулсан гэж бодно. Чи мэднэ дээ, ээжийн сэтгэлд чи ирээдүйн бэр нь болохоор надаас, өөрийнх нь хүүгээс ч илүү эрхэм байр суурьтай.

— Залуу эзэн ёстой муухай юм аа. Кэ Эрыг дахиад л шоолж байна.

Охин ичингүйрэн залуугийн тэврээс гарч, өрөө рүүгээ гүйгээд хаалгаа хаав.

— Тэр охин ичээд байна.

Дуан Лин Тянь толгой сэгсрэн инээмсэглэснээ, нүдэнд нь урьд өмнө үзэгдэж байгаагүй шийдэмгий өнгө тодров.

Кэ Эр, ээжийнхээ төлөө, бас өөрийнхөө төлөө тэр өөрийгөө ямар ч аюулд оруулахгүй.

— Фан Цянь, чи гарцаагүй үхнэ!

Дуан Лин Тяний хүүхэн хараанд хүйтэн гэрэл гялсхийж, төгсгөлгүй жавар цацарлаа.

Ли овгийн эдлэн, Тавдугаар ахлагч Ли Тингийн өргөөний хашаанд.

Ли Тин хачин төрхтэй өргөөндөө орж ирээд, бодолд автсан мэт сууж буй хүүгээ харан тоглоом шоглоомоор загнав. — Чи яаж чадсан юм бэ, хүү минь? Ли Мин чиний гарт хоёр ч удаа ялагдчихлаа.

Ли Мин хагас сарын өмнө хүүгийнх нь гарт шархадсаныг тэр мэдэж байсан бөгөөд энэ удаа яаж болсныг сонирхож байлаа.

Хоёрдугаар ахлагчаас уучлал гуйхаар очихдоо Ли Мин Аянгын дөлний үрлийн сөрөг нөлөө гэнэт илэрсэн гэж орилж байсныг тэр сонссон юм.

Хүүгийнхээ чадварыг маш сайн мэддэг Ли Тин үүнийг үнэн гэж аяндаа итгэсэн байлаа.

Гэвч энэ удаа Ли Мин өөрөө хүүг нь тулаанд дуудсан атлаа бас л хүүгийнх нь гарт шархадсан нь Ли Тинийг ихэд гайхшруулжээ.

Тэр дөнгөж сая Хоёрдугаар ахлагчийн өргөөнөөс буцаж ирсэн байв. Эцэст нь Ли Мин дахиад л Аянгын дөлний үрлийн сөрөг нөлөө гэж хэлээд, Хоёрдугаар ахлагчид загнуулжээ...

Ли Тин гэр лүүгээ харих замдаа энэ тухай бодох тусам ямар нэгэн зүйл буруу байгааг улам хүчтэй мэдэрч байлаа.

Хүү нь Ли Минийг дараалан ялсан нь түүнд нэр төр авчирсан ч энэ явдал өнгөн дээрээ харагдаж буй шигээ энгийн биш гэсэн мэдрэмж төрж байв.

— Сюань, яасан бэ?

Ли Минтэй анх тулалдаж ялсан хагас сарын өмнөх, өөртөө сэтгэл хангалуун байсан төрхөөс нь өнөөдрийн түгшүүртэй байдал тэс өөр болохыг Ли Тин дор нь анзаарчээ.

Өнөөдөр тэр яагаад ийм хачин байгаа юм бол?

Ли Минийг ялсандаа баярлах ёстой биш гэж үү?

Ли Тин өөрийн эрхгүй асуув. — Сюань, сэтгэлд чинь ямар нэгэн зовнил байна уу? Яагаад ингэж хөмсгөө зангидаад байгаа юм?

Ли Сюань ухаан орсон мэт болж, шүдээ зуун, асар том шийдвэр гаргасан хүн шиг толгойгоо өргөн Ли Тин рүү харав. Тэгээд нухацтай хэлэв. — Аав аа, би танд нэг зүйл хэлэх гэсэн юм... Гэхдээ та Есдүгээр ахлагчид энэ тухай хэлж болохгүй шүү. Тэгвэл Босс намайг ах дүүсийнхээ нэг гэж дахиж хүлээн зөвшөөрөхгүй!

Ли Тин хөмсгөө зангидлаа. — Юу юм? Надад хэл!

Ли Сюань хагас сарын өмнө Фан овгийнхноос санамсаргүй сонссон зүйлээ яаран ярьж өгөв. Дараа нь арга барсан инээмсэглэл гарган хэлэв. — Босс надад хэнд ч хэлж болохгүй гэсэн болохоор би өдий хүртэл нууцалсан юм. Гэхдээ Босс маргааш Фан овогт очно. Тэр Бие Чангаруулах шатны долдугаар түвшинд хэдийн хүрсэн ч Цөм Бүрэлдүүлэх шатанд орсон Фан Цяньтай яаж эн тэнцэх юм бэ?!

— Фан Цянь Цөм Бүрэлдүүлэх шатанд хүрсэн юм уу?

Хүүгийнхээ яриаг сонсоод Ли Тиний царай эрс хувирч, чангаар уулга алдав. — Хүү минь, чи ийм чухал зүйлийг хүртэл нууж зүрхэлсэн юм уу? Чи үнэхээр дэндүү зориг гаргажээ! Би Овгийн тэргүүнд хэлчихээд, гэртээ ирж чамтай тооцоо бодно.

Үгээ дуусмагц Ли Тин Овгийн тэргүүнтэй уулзахаар яаран явлаа.

Аавыгаа явсны дараа Ли Сюань махлаг толгойгоо гудайлган өөртөө бувтнав. — Босс оо, намайг битгий буруутгаарай. Би зүгээр л ямар нэгэн зүйл буруу болчих вий гэж санаа зовсон юм. Үүний дараа та надад гомдож, бүр үзэн ядсан ч би хүлээж авна.

Бүрэнхий болох үеэр Овгийн тэргүүн Ли Нань Фэн Дуан Лин Тянийг дуудан ирүүлэхээр хүн илгээв. Энэ нь түүнд гэнэтийн зүйл байлаа.

Ли овгийн Хүлээн авах танхимд Ли Нань Фэнээс гадна Их ахлагч Ли Хуо, Тавдугаар ахлагч Ли Тин нар байв. Юу болж байгааг ойлгоход Дуан Лин Тяний зүрх огцом түгшив.

Тэр муу Бяцхан Бүдүүн амаа нээсэн нь гарцаагүй.

— Овгийн тэргүүн, Их ахлагч, Тавдугаар ахлагч та бүхэнд мэнд хүргэе.

Дуан Лин Тянь гурван хүнд ёслон бөхийв.

— Дуан Лин Тянь, бид чамайг яагаад дуудсаныг мэдэж байна уу?

Ли Нань Фэн нүдээ нарийсган удаанаар асуулаа.

— Фан Цянь Цөм Бүрэлдүүлэх шатанд орсон тухай асуудлаар Овгийн тэргүүн намайг дуудсан биз дээ?

Дуан Лин Тянь шууд гол зүйлдээ орлоо.

— Хүү минь, чамд төрөлхийн авьяас ч байна, ухаан ч байна... Гэхдээ энэ асуудал дээр чи дэндүү бодлогогүй хандаж байгаа юм биш үү?

Ли Нань Фэн санаа алдав.

Дуан Лин Тянь бол Ли овгийн эрдэнэ байлаа. Түүнийг байхад Зургаан Эрдэнийн Бие Чангаруулах Шингэний нийлүүлэлт хэзээ ч тасрахгүй.

Зургаан Эрдэнийн Бие Чангаруулах Шингэн Ли овгийн хувьд дэндүү чухал байв.

Үүн дээр Аянгын дөлний үрлийг нэмбэл Ли овгийн бүх ахлагчдын хүүхдүүдийн бясалгалын түвшин асар хурдтай ахиж, Фан болон Чэнь овгийн залуу үеийнхнээс хол тасарч байлаа.

Дуан Лин Тянь инээмсэглэн хэлэв. — Овгийн тэргүүн ээ, энэ ертөнцөд амьдарч буй эр хүний хувьд хийх ёстой зүйл гэж бий, хийх ёсгүй зүйл гэж ч бий! Маргаашийн явдал бол би, Дуан Лин Тянь, та бүхний өмнө амласан зүйл. “Эр хүний амлалт мянган алтан зоосны үнэтэй” гэдэг. Хэрэв Овгийн тэргүүн намайг амлалтаасаа буцахыг ятгах гэж байгаа бол таны урмыг хугалах вий гэж айж байна.

— Чи...

Ли Нань Фэний царай барайв.

Дуан Лин Тяний үг оновчтой бөгөөд маргах ямар ч зай үлдээгүй тул Ли Нань Фэн түүнийг ятгах арга үнэхээр олж чадсангүй.

— Хүү минь, ийм асуудлаар тоглоом хийж болохгүй. Одоогийн бясалгалын түвшин, хурдан илдэндээ найдвал Бие Чангаруулах шатны есдүгээр түвшний бясалгагчийг алах боломж чамд бий. Харин эртний хоёр мамонтыг дүйх хүчтэй Цөм Бүрэлдүүлэх шатны нэгдүгээр түвшний бясалгагчийг дийлэх нь чамд дэндүү ахадна.

Их ахлагч Ли Хуо Дуан Лин Тянийг маргааш Фан овгийн эдлэнд очих бодлоосоо татгалзаасай хэмээн хүсэж байлаа.

— Санаа тавьсанд баярлалаа, Их ахлагч аа.

Дуан Лин Тяний царайд талархсан өнгө тодорсон ч нүднийх нь шийдэмгий байдал урьдын адил хэвээр, өчүүхөн ч хувирсангүй.

— За яах вэ, за яах вэ...

Ли Хуо хэсэг зуур Дуан Лин Тянь рүү ширтсэний эцэст санаа алдав. — Овгийн тэргүүн ээ, энэ хүү шийдсэн бол явуулчих. Түүнийг хүчээр тогтоож чадахгүй.

— Их ахлагч аа!

Ли Нань Фэн, Ли Тин хоёр хоёулаа мэл гайхав.

— Баярлалаа, Их ахлагч аа!

Дуан Лин Тяний царайд инээмсэглэл тодорч, Ли Хуо руу талархан харснаа Ли Нань Фэн, Ли Тин хоёрт хандав. — Овгийн тэргүүн ээ, Тавдугаар ахлагч аа, би маргааш Фан овогт очихоосоо өмнө ээжид минь энэ тухай битгий хэлээрэй гэж хүсье. Дуан Лин Тянь та бүхэнд өртэй боллоо.

Тэр үгээ дуусгаж, ёс ёсоор салах ёс хиймэгцээ хэнээс ч үл хамаарах мэт чөлөөтэйгөөр эргэж гарав.

— Их ахлагч аа, та яаж түүнийг явуулж чадсан юм бэ?

Ли Тиний царайд арга барсан байдал тодорчээ. Их ахлагч яагаад ийм шийдвэр гаргасныг тэр ойлгосонгүй.

Ли Нань Фэн ч мөн Ли Хуо руу харав. Түүнд ч бас яг ижил асуулт байлаа.

— Ли Тин, чи энэ хүүгийн хандлагыг харсан. Бид түүнийг үнэхээр зогсоож чадна гэж бодож байна уу? Эсвэл гэрийн хорионд байлгах уу? Энэ бол түүний сонгосон зам. Хүн бүр өөрийн сонголтын төлөө хариуцлага хүлээх ёстой. Тэр ч үүнээс ангид биш.

Ли Хуо босож, явахаар зэхэв.

Гарахынхаа өмнө тэр нэмж хэлэв. — Маргааш би түүнтэй хамт явна. Ли овгийн төлөө сүүдэрт нуугдаж явна. Энэ хөгшин нүүр царайгаа эрсдэлд оруулсан ч яах вэ?

29-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Дайны эзэн тэнгэр өөд цойлно29-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах