Маргааш өглөө нь.
Өглөөний нар зүүн тэнгэрт хөөрөхөд дэлхий дээрх бүхий л амьдрал сэрж эхлэв.
Залуу нил ягаан хувцсаа сонгон өмсөөд, бүс шиг хэлбэртэй сэлмийн хуйн бүслэв. Тэр Нил ягаан солирын уян сэлмээ атган, хуйнд нь хийлээ…
Тэр нууцыг мэдэхгүй хүн түүний бүсийг ганц хараад л учрыг нь олж мэдэх боломжгүй байв.
Өрөөний хаалга онгойж, нарны туяа дотогш тусан орж ирэв. Залуу нүдээ онийлгон, биеэ сунгаж эвшээлээ.
— Залуу эзэн ээ.
Тааламжтай хоолой чихэнд нь сонсогдов.
Залуугийн харц өмнө нь зогсох нарийхан, уян налархай охин дээр туслаа.
Охин цайвар ногоон хувцас өмсжээ. Бэлхүүсийг нь ороосон нил ягаан арьсан бүстэй хослоход өнгөнүүд нь хоорондоо огт зөрчилдөхгүй байв.
Охины бүс залуугийнхтай адилхан боловч илүү нарийн хийцтэй, эмэгтэй хүнд зориулсан загвартай байлаа.
Дуан Лин Тяний халуун харцыг анзаарсан охины зөөлөн хацар улайв. — Залуу эзэн ээ, та юу хараад байгаа юм бэ?
Дуан Лин Тянь завхайрсан дүр эсгэн хэлэв. — Мэдээж, миний бяцхан гоо үзэсгэлэн Кэ Эриг харж байна.
— Залуу эзэн ээ, та Кэ Эриг дахиад л даапаалж байна.
Охины нүүр ичсэндээ час улайв. — Залуу эзэн ээ, хатагтай бид хоёр танд өглөөний цай бэлдсэн. Хурдан хүрээд ирж идээрэй.
Ингэж хэлээд тэр Дуан Лин Тянийг тансаг өглөөний зоог дүүрэн ширээний дэргэд дагуулан очив.
— Ээж хаана байна?
гэж Дуан Лин Тянь асуулаа.
— Хатагтайг өглөө эрт Овгийн тэргүүн дуудсан.
гэж охин хариулав.
— Хм. Кэ Эр, ээж маань ойрын үед ирэхгүй байх шиг байна. Эхлээд бид хоолоо идье.
Дуан Лин Тянь толгой дохин Кэ Эрт ингэж хэлэв. Ээжийг нь өглөө эрт дуудаж явуулсан нь түүнд огтхон ч санаандгүй зүйл байсангүй.
Цадталаа хооллосны дараа тэд гэрээсээ гарлаа. — Кэ Эр, Фан овгийн эдлэнд очоод ээжийн минь дэргэд очиж зогсоорой. Ойлгов уу?
— Тийм ээ, залуу эзэн ээ.
Кэ Эр дуулгавартайгаар толгой дохив.
Гоо үзэсгэлэнтэй энэ хос хаагуур ч өнгөрсөн, араасаа урт цуваа дагуулж байлаа.
Тэд Ли овгийн эдлэнгээс гарч, Ли овгийн захын дундуур дайран өнгөрөөд, Фан овгийн захад орж, эцэст нь Фан овгийн эдлэн рүү алхав.
Өнөөдөр зах ер бусын их хөл хөдөлгөөнтэй байлаа. Өглөө эрт байсан ч гудамж хүнээр дүүрч, хоёр талаар нь бүр ч олон хүн ямар нэгэн зүйл хүлээж байгаа мэт зогсоно.
Гэнэт тэд ямар нэгэн зүйл анзаарсан мэт бүгд алсыг ширтэв.
— Энэ чинь Ли овгийн Дуан Лин Тянь байна. Түүнийг үнэхээр Фан овогт очиж зүрхэлнэ гэж бодсонгүй!
— Би чамд аль эрт хэлсэн шүү дээ. Дуан Лин Тянь Фан Цюанийг алахаар зүрхэлсэн юм чинь Фан овгоос айхгүй нь лавтай. Тэр заавал очно.
— Фан овгийн эрхлэгч Фан Цянь Фан Цюаньтай эн зэрэгцэх хүн биш. Хоёулын хүчний хоорондох ялгаа мянган бээрийн зай мэт асар их. Дуан Лин Тянь дэндүү бодлогогүй байна.
……
Хос хоёр Сэрүүн Салхин Суурины гудамжаар явсаар байх зуур тус суурины гурван захын хүмүүс тэдний араас дагав.
Цуваа Фан овгийн захын нэг захаас нөгөө зах хүртэл үргэлжилж байлаа. Энэ нь үнэхээр томоохон сүр дуулиан болжээ.
Түүнээс гадна хүмүүсийн тоо нэмэгдсээр байв…
Эцэст нь залуу, охин хоёр Фан овгийн эдлэнгийн гол хаалганы өмнө хүрч ирэв.
Тэднийг очиход Фан овгийн эдлэнгийн гаднах талбай хэдийнэ хүнээр бужигнаж байлаа.
Хэсэг хугацааны дараа олон түмэн өөрсдөө зам гаргав…
Ли овгийнхон хүрч ирлээ. Овгийн тэргүүнээс эхлээд бүх ахлагч нь, Долоодугаар ахлагч Ли Кунь л ирээгүйгээс бусад нь бүгд хүрэлцэн иржээ.
— Овгийн тэргүүн ээ, ахлагч нар аа.
Ли Нань Фэн болон ахлагч нар ирсэнд Дуан Лин Тянь огтхон ч гайхсангүй. Тэр дэргэдэх охины хамт урагш алхаж, тэдэнд мэхийн ёслов.
Эргэн тойрны хүмүүс шивнэлдэн ярилцаж эхлэв.
— Ли овог Дуан Лин Тянийг үнэхээр чухалчилдаг бололтой. Овгийн тэргүүн хүртэл өөрийн биеэр иржээ.
— Тийм ээ. Ли овгийн тэргүүн өөрийн биеэр ирж, ахлагч нар нь бараг бүгд цуглажээ… Дуан Лин Тянь хэдийгээр өөр овогтой шавь ч Ли овог дахь байр суурь нь ер бусын гэдэг нь илт байна!
— Өнөөдөр Дуан Лин Тянь, Фан Цянь хоёрын хоорондох асуудал хувийн өш хонзон байхаа больж, Ли овог, Фан овгийн хоорондох тэмцэл болж хувирсан бололтой!
……
Кэ Эриг ээжийнхээ дэргэд очуулсны дараа Дуан Лин Тянь ганцаараа Фан овгийн эдлэнгийн гол хаалганы өмнө очив. Түүний хоолой нам нүргэлэх аянга мэт сонсогдов. — Гурван сарын хугацаа дууслаа. Фан овгийн эрхлэгч Фан Цянь, чи гарч ирж зүрхлэх үү?!
Дуан Лин Тянь Фан овгийн эдлэнгийн гол хаалганы өмнө чангаар хашхирлаа. Түүний сүр хүч тэнгэрийг нэвтлэх мэт байв.
Тэр ялагдашгүй дайны бурхантай адил байлаа.
— Яагаад зүрхлэхгүй гэж?
Фан овгийн эдлэнгээс хэсэг бүлэг хүн гарч ирэв.
Хамгийн ард явсан бөгөөд Дуан Лин Тяний дуудлагад хариулсан хүн нь мэдээж Фан Цянь байлаа!
Фан Цяний өмнө Фан овгийн тэргүүн Фан И болон Фан овгийн бүх ахлагч явж байв.
Фан Итэй мөр зэрэгцэн нэгэн хөгшин явна. Фан И хүртэл тэр өвгөнд чин сэтгэлээсээ хүндэтгэл үзүүлж байлаа.
— Фан овгийн Их ахлагч байна!
— Фан овгийн тэргүүнээс эхлээд бүх ахлагч нь бүх хүчээрээ гарч ирнэ гэж хэн санах билээ!
— Ли овгийн Их ахлагч бас ирвэл бүр ч сонирхолтой болох нь тэр!
……
Олон түмний яриаг сонссон Дуан Лин Тянь хөгшин рүү харцаа шилжүүлэв.
Фан овгийн Их ахлагч түүн рүү тайван мэт харж байсан ч тэр тайван байдлын цаана хөнөөх далд санаа нуугдаж байлаа.
Тулааны талбарт хатуужсан, сэтгэлийн хаттай зэвсгийн мэргэжилтний хувьд тэр үүнийг ганц харцаар олж харжээ.
Фан овгийнхон гарч ирмэгцээ Ли овгийнхонтой мэндлэв. Үүний дараа Ли овгийнхон өөрсдийнхөө талын хүмүүсийн дэргэд очиж зогсов.
Гэнэт Фан овгийн Их ахлагч алсыг ширтэн, хүйтнээр хэлэв. — Ли Хуо, ирсэн юм бол булан тохойд нуугдаад яах нь вэ?
— Хөгшин Фан, бясалгал чинь дахиад ахижээ.
Бүгд гайхаж байх зуур олны дундаас ахимаг насны нэгэн хүн гарч ирэв.
Тэр бол үнэхээр Ли овгийн Их ахлагч Ли Хуо байлаа.
— Их ахлагч аа!
Ли овгийнхон яаран Ли Хуод мэхийн ёслов.
— Их ахлагч аа.
Ли Хуог энд ирсэн байхыг харах нь Дуан Лин Тяньд хүртэл бага зэрэг санаандгүй байлаа.
Эргэн тойрны үзэгчдийн харц бүгд гэрэлтэв.
Ийм дүр зургийг тэд насан туршдаа мартахгүй. Гэртээ харьсныхаа дараа гайхуулан ярих зүйлтэй болсон тул энд ирсэн нь үнэхээр зөв байжээ гэж бүгд бодож байлаа.
— Ха ха! Хоёр овгийн Их ахлагч хоёулаа өөрийн биеэр ирнэ гэж бодсонгүй. Чэнь Ли охиноо дагуулж, энэ бүхнийг үзэхээр бас хүрэлцэн иржээ.
Яг энэ мөчид олон түмэн хоёр тийшээ хуваагдан зам гаргав. Чэнь овгийн тэргүүн Чэнь Ли, Чэнь Мэй Эр хоёр аажуухан алхаж ирлээ. Тэд Ли овгийн Их ахлагч болон Фан овгийн Их ахлагчид мэхийн ёслоод, хажууханд нь очиж зогсов.
— Хм?
Дуан Лин Тянь Чэнь Мэй Эр өөрийг нь харахдаа нүдэндээ үл ялиг санаа зовнил тээж байгааг анзаарав. Тэр үүнд бага зэрэг балмагдлаа.
Энэ охин чинь үнэхээр надад сэтгэлтэй болчихоогүй байгаа даа?
— Фан Цянь!
Фан овгийн эдлэнгийн гол хаалганы өмнөх сул талбайд зогссон Дуан Лин Тянь холоос Фан Цянь руу гөлрөн харлаа. Түүний хоолой хүйтэн бөгөөд үл тоосон өнгөтэй байв.
Фан Цянь урагш гарч, Дуан Лин Тяний өөдөөс харж зогсов.
— Цөм Бүрэлдүүлэх шатны нэгдүгээр түвшин! Фан Цянь үнэхээр Цөм Бүрэлдүүлэх шатанд хүрчихсэн байна! — гэж Ли овгийн Хоёрдугаар ахлагч Фан Цянь руу хармагцаа уулга алдав.
Фан овгийнхон, Ли Нань Фэн, Их ахлагч Ли Хуо, Тавдугаар ахлагч Ли Тин нараас бусад нь бүгд цочирдов.
Ли овгийнхны царай эрс хувирч, бусад хүмүүсийн нүүрэнд гайхшрал тодорлоо.
Тэдний нүдний өмнө ил болсон энэ зүйл хүлээлтээс нь бүрэн давсан байв!
— Фан овгийн эрхлэгч Цөм Бүрэлдүүлэх шатанд хүрчихсэн гэж үү?
— Фан овог үүнийг үнэхээр сайн нуужээ. Ийм цочир мэдээг ингэтлээ чандлан нууна гэж хэн санах билээ.
— Фан овог Фан Цянь Цөм Бүрэлдүүлэх шатанд хүрсэн тухай мэдээг санаатайгаар нуусан байна. Тэд энэ мөчийг хүлээж байсан нь лавтай!
……
Эргэн тойрны хүмүүс ар араасаа шуугилдан ярилцав. Тэд бүгд Дуан Лин Тянь руу өрөвдсөн харцаар харж байлаа.
Ли Роугийн царай ч эрс хувирав. Фан Цянь Цөм Бүрэлдүүлэх шатанд хүрсэн гэж тэр огт бодоогүй байлаа. Тэр даруй урагш гарч, Дуан Лин Тяньд нам дуугаар хэлэв. — Тянь, ээжтэйгээ гэртээ харь! Өнөөдрийн асуудлыг ингээд орхиё.
Дуан Лин Тянь хариу хэлж амжаагүй байхад Фан овгийн тэргүүн Фан И чангаар инээлээ. — Есдүгээр ахлагч аа, тэр өдөр баатарлаг үг хэлсэн хүн чинь танай хүү шүү дээ. Одоо амласнаасаа буцах гэж байгаа юм биш биз? Ли овгийн хүн тулааны өмнө зугтдаггүй биз дээ?
Ли Роу Фан Игийн үгийг тоосонгүй. Тэр Дуан Лин Тянийг гэрт нь буцаахаар зэхэж байв.
Түүний бодлоор Бие Чангаруулах шатны есдүгээр түвшний Фан Цяний эсрэг хүү нь ялж болох байлаа.
Харин Цөм Бүрэлдүүлэх шатны нэгдүгээр түвшинд хүрсэн Фан Цяньтай тулбал хүү нь ялах ямар ч боломжгүй!
— Есдүгээр ахлагч аа, надад битгий хүндрэл учруулаарай.
Фан овгийн нэгэн ахлагч урагш гарч, Ли Роу болон Дуан Лин Тянь хоёрын дунд зогсоод, Ли Роуг цааш явуулсангүй.
Фан овгийн бусад ахлагчид ч Ли овгийн ахлагч нарыг догшин харцаар ширтэж, энэ хэрэгт оролцох боломж олгосонгүй.
Фан овог аль хэдийнэ бэлтгэлээ хангасан байлаа!
— Намайг хэн зогсоож чадахыг үзье!
Ли Роу хуйндаа буй Шилмэл ган сэлмийг чанга атгав.
Тэр Сэлэм Сугалах Аргаа хэрэглэвэл өмнө нь зогсож буй Фан овгийн ахлагчийг ганц цохилтоор алах чадвартай гэдэгтээ итгэлтэй байлаа.
Гэвч энэ цохилтыг хиймэгц Фан овог, Ли овгийн хооронд дайн эхэлж, нэг тал бүрэн устах хүртэл зогсохгүй.
— Ээж ээ!
Яг энэ мөчид Дуан Лин Тянь эцэст нь дуугарлаа. Тэр ээж рүүгээ «тайван байгаарай» гэсэн утгатай харцаар харав.
Ли Роу хүүгийнхээ харцны утгыг ойлгов. Тэр хэсэг эргэлзсэний эцэст гүнзгий амьсгаа авч, сэлмийнхээ хуйг атгасан гарынхаа аталтыг үл ялиг суллав.
Гэвч зүрх сэтгэлдээ тэр аль хэдийн шийдвэр гаргасан байлаа. Хүү нь Фан Цяньтай эн зэрэгцэхгүй болж, амь нас нь аюулд орвол Фан овгийнхны цусыг урсгах шаардлагатай болсон ч хүүгээ хамгаална.
Хүүгийнхээ төлөө тэр бүх дэлхийтэй дайсагнахад ч бэлэн байлаа!
— Аав аа, яах вэ? Фан Цянь үнэхээр Цөм Бүрэлдүүлэх шатанд хүрчихсэн байна. Дуан Лин Тянь түүнтэй эн зэрэгцэж чадахгүй нь тодорхой.
Чэнь Мэй Эр санаа зовсон царайгаар эцэг рүүгээ харав. — Аав аа, түүнд туслаач.
Чэнь Ли гашуун инээмсэглэл тодрууллаа. — Мэй Эр, өнөөдрийн хэрэгт аав нь зөвхөн ажиглагч хэвээр үлдэхээс өөр аргагүй… Аав нь хүч хүрэхгүй нь.
Чэнь Мэй Эрийн царай үл ялиг хувирав. Тэр уруулаа зөөлөн хазаад, алсаас Дуан Лин Тянь руу дүүрэн санаа зовнилтой харлаа. Дотроо тэр ингэж бодов. — Муу залуу минь, чамд муу юм бүү тохиолдоосой. Би чамаас өшөөгөө аваагүй л байна…
— Залуу эзэн ээ!
Кэ Эрийн царай цонхийв. Залуу эзний өрсөлдөгч Цөм Бүрэлдүүлэх шатанд орсныг тэр огт төсөөлөөгүй байлаа.
Кэ Эрийн хаш мэт нарийхан хоёр гар Нил ягаан солирын уян сэлэмд нь хэдийн хүрсэн бөгөөд тэр хормын төдийд сэлмээ сугалахад бэлэн байлаа.
— Дарга аа, амжилт!
Бяцхан Бүдүүн олны дунд зогсоод, алсаас Дуан Лин Тянийг ширтэж байлаа. Түүний царай маш ноцтой байв.
Фан Цянь Дуан Лин Тянь руу үл ялиг цочирсон харцаар ширтэв. — Дуан Лин Тянь, гуравхан сарын дотор Бие Чангаруулах шатны долдугаар түвшинд хүрнэ гэж бодсонгүй. Гэхдээ өнөөдөр чи миний гарт гарцаагүй үхнэ. Би хүүгийнхээ өшөөг өөрийн хоёр гараар авна!
Дуан Лин Тянь үл тоомсорлон инээмсэглэв. — Том ярьж байгаад хэлээ гэмтээчих вий дээ?!
Фан Цянь хүйтнээр инээв. — Дуан Лин Тянь, хамгийн хүчирхэг зэвсэг чинь сэлэм биш гэж үү? Өнөөдөр яагаад түүнийгээ авч ирсэнгүй вэ… Намайг, Фан Цянийг сэлмээ хэрэглэх хэмжээний өрсөлдөгч биш гэж бодсон хэрэг үү?
— Чамайг ийм ухаалаг хүн гэж бодсонгүй.
Дуан Лин Тянь өргөн инээмсэглэв. Түүний инээмсэглэл нар шиг гялалзаж байлаа.
— Үхлээ өөрөө эрж байна!
Фан Цяний харц хүйтэрч, духан дээрх судас нь товойв. Тэр хоёр гарынхаа хурууг нийлүүлэн зангидахад, эх эрчим хуруунуудынх нь завсраар нэвчин тархлаа.
Үүний зэрэгцээ түүний толгойн дээр Тэнгэр Газрын хүч чичирч, цагаан манангийн хоёр бөөгнөрөл аажмаар тодрон гарч ирэв. Тэд хормын төдийд Эртний мамонтын хоёр дүрс болон хувирах гэж байлаа.