— Дуан Лин Тянь чинь үнэхээр сэлэм ашиглахгүй юм байна!
Ли Нань Фэн, Их ахлагч Ли Хуо болон Ли овгийн бусад бүх гишүүн гартаа сэлэмгүйгээр Фан Цяньтай нүүр тулсан Дуан Лин Тянийг хараад хэлэх үггүй болов.
Энэ хүү чинь солиорчихоо юу?
Дуан Лин Тянь Бие Чангаруулах шатны дөрөвдүгээр түвшинд байхдаа Бие Чангаруулах шатны зургаадугаар түвшний Фан Цюанийг алж чадсан нь сэлэмтэй нь холбоотой байлаа. Тэр Фан Цюанийг сэлмийнхаа түргэн цохилтоор хөнөөсөн юм.
Тэдний бодлоор, Дуан Лин Тянь сэлэмгүй бол Фан Цюаньтай эн зэрэгцэх ямар ч боломжгүй байв.
Дуан Лин Тянь Бие Чангаруулах шатны долдугаар түвшинд хүрсэн нь хэдийгээр цочирдом амжилт байсан ч одоо тэр сэлэмгүйгээр Цөм Бүрэлдүүлэх шатны нэгдүгээр түвшний бясалгагчтай тулж байлаа.
Хүн бүрийн сэтгэл түгшив.
Эргэн тойрны үзэгчид ч мөн хэлэх үггүй хоцров. — Дуан Лин Тянь Фан Цяньтай гар нүцгэн тулалдах гэж байна уу? Тэр солиорчихоо юу?
— Магадгүй тэр сэлэм барьсан ч, бариагүй ч Фан Цяньтай эн зэрэгцэж чадахгүйгээ ойлгосон байх. Тиймээс бүр эсэргүүцэхээ больсон хэрэг…
— Тийм байж болох юм.
…
— Дуан Лин Тянь, миний сэлмийг ав!
Яг тэр мөчид Чэнь Мэй Эр гараа өргөн, Шилмэл ган сэлмээ Дуан Лин Тянь руу шидэв.
Тэр Дуан Лин Тянийг сэлмээ сугалахдаа үзүүлсэн дэгжин төрхийг харсан өдрөөсөө хойш сэлэмд татагдах болсон байлаа. Тэр цагаас хойш сэлмээ хэзээ ч өөрөөсөө салгаагүй юм.
Өнөөдөр Дуан Лин Тяньд тусалж чадна гэж тэр огт төсөөлөөгүй байв.
Гэвч Дуан Лин Тянь сэлмийг нь барьж аваад талархана гэж хүлээж байтал, тэр санаанд оромгүй зүйл хийв. Дуан Лин Тянь гараа өргөн, сэлмийг буцаагаад Чэнь Мэй Эр рүү шидчихлээ.
Жингэнэн!
Сэлэм Чэнь Мэй Эрийн өмнө өнхрөн унав.
— Чи…
Чэнь Мэй Эрийн царай үл ялиг ногоорч, уурласандаа хөлөө хөнгөн дэвслэв. Тэр уур нь хүрсэндээ үг ч хэлж чадсангүй.
— Энэ Дуан Лин Тянь чинь үнэхээр солиорчээ! Чэнь авхай сэлмээ сайхан сэтгэлээр өгсөн байхад тэр татгалзчихлаа. Сэлэмгүйгээр Фан Цяньтай өрсөлдөж чадна гэж үнэхээр бодож байгаа юм байх даа?
Энэ мөчид Фан овгийнхон хүйтнээр инээж, Ли Роу болон Кэ Эр хоёр ямар нэгэн зүйл ойлгосон мэт харагдаж байснаас бусад нь бүгд хэлэх үггүй хоцров.
Тэд Дуан Лин Тяний үйлдлийг огт ойлгож чадахгүй байлаа.
— Энэ хүү юу хийх гээд байна вэ?
Ли Хуогийн царай барайв. Фан овгийн Их ахлагч гарч ирсэн нь түүний өмнөх бүх төлөвлөгөөг нураасан байлаа.
Тэр өвгөн энд байхад Дуан Лин Тянь аюулд орлоо ч түүнийг аврах тун бэрх байв.
Ли овгийн үлдсэн гишүүн бүрийг Фан овгийн нэг хүн ажиглаж байсан тул тэд өөрсдийгөө чөлөөлж чадахгүй байлаа.
Фан овгийнхон илт бэлтгэлтэй иржээ!
Тэд Фан Цяньаар Дуан Лин Тянийг алуулж, сүр хүчээ харуулахыг хүсэж байв…
Ли Хуо хүртэл түгшүүрт автав.
Хэрэв Дуан Лин Тянь өнөөдөр өөртөө ингэтлээ итгэж, сэлмээ ч ашиглахгүй гэж мэдсэн бол Ли Хуо өчигдөр түүнийг гэрийн хорионд оруулж, энд ирэхийг нь хориглох байлаа.
Гэвч одоо бүх зүйл оройтсон байв!
— Дарга аа!
Бяцхан Бүдүүн олны захад зогсож байв. Тэр толгой гудайлгаж, жижиг нүд нь санаа зовнилоор дүүрчээ.
— Дуан Лин Тянь, сэлэмтэй байсан ч байгаагүй ч өнөөдөр миний гарт гарцаагүй үхнэ гэдгээ ойлгосон бололтой. Өөрийн хязгаарыг мэдэж байгаа юм чинь би чамд хурдан үхэл өгье.
Фан Цяний царайд доогтой инээмсэглэл тодров. Хэсэг хугацаанд хуримтлуулсан эх эрчим түүний алганд бүрхэн тархжээ. Тэр аль ч мөчид довтлоход бэлэн байв.
— Хүн болгон том ярьж чадна. Намайг алах чадал чамд байгаа эсэхийг л харъя.
Дуан Лин Тянь хүйтнээр инээмсэглэв.
— Нууцлаг царайлахаа больж, үх!
Фан Цяний харц хүйтэрлээ. Тэр хөлөндөө хуримтлуулсан эх эрчмээ гарган, нумнаас тавьсан сум мэт харван одов.
Түүний алгаас гарсан эх эрчим үүлсийг түрэн урагшилж буй мэт Дуан Лин Тянь руу нисэн очлоо…
Шар зэрэглэлийн дээд түвшний тулааны арга — Урсах үүлсийн алга!
Фан Цяний толгой дээрх хоёр бөөгнөрсөн цагаан манан тэр даруй тодрон, Эртний мамонтын хоёр дүрс болон хувирлаа.
Тэнд байсан хүн бүрийн зүрх амаар гарах шахав.
Ли Роу сэлмийнхээ хуйг атгасан гараа чангалав. Тэр хүүгээ аврахын тулд замыг нь хаасан Фан овгийн ахлагчийг хэзээ ч алж мэдэхээр байлаа.
— Хм?
Фан Цянь ширүүн дайран ирэхийг хараад Дуан Лин Тянь санаандгүй балмагдав.
Тэр ямар нэгэн зүйл буруу байгааг анзаарав…
— Аан, тийм учиртай байж.
Дуан Лин Тяний уруулын үзүүр ёжтой инээмсэглэлээр мурийв. Тэр ямар нэгэн зүйл бодож олсон бололтой.
Фан Цянь түүнд хүрэхээс хормын төдий өмнө Дуан Лин Тянь эцэст нь хөдөллөө!
Тэр биеийн дээд хэсгээ хачин өнцгөөр хазайлгав. Энгийн хүн хийж чадахааргүй төвөгтэй хөдөлгөөнөөр Фан Цяний ширүүн алганы цохилтоос бултлаа.
Алганы цохилт Дуан Лин Тяний нил ягаан хувцсыг салхинд хийсгэв.
— Үх! — гэж Фан Цянь гэнэт чангаар хашхираад, алганы чиглэлээ өөрчлөн, тонгойж бултсанаар ил гарсан Дуан Лин Тяний нуруу руу алгадаж эхлэв…
Яг тэр мөчид, хүн бүр итгэж ядан ширтэж байх үед…
Дуан Лин Тяний хөл чичирч, бүх бие нь сүнслэг могой мэт хувирав. Тэр Фан Цяний биеэс хүч аван, гялсхийн Фан Цяний ард гарчээ.
Тэр Фан Цяний ширүүн далгайн цохилтоос дахин бултсан байлаа!
— Хөдөлгөөний арга! — гэж Ли Хуо болон Фан овгийн Их ахлагч нэгэн зэрэг дуу алдав. Тэдний дуу хоолойд цочролын өнгө байлаа.
Тэдний дуу хоолой тархмагц, бүр олон хүний царайд итгэж ядах байдал тодров…
Хүн бүрийн гайхсан төрх арайхийн намжиж амжаагүй байтал…
Тэдний нүдний өмнө өрнөсөн дүр зураг хүн бүрийн харцыг царцаав!
Дуан Лин Тянь Фан Цяний ард гарч, Фан Цянь эргэх тэр агшинд Дуан Лин Тяний бүсэлхийдээ наасан гар хөдөллөө…
Шүү!
Бясалгалын түвшин өндөр хүмүүс л нил ягаан сэлмийн гялбаа гялсхийн өнгөрөхийг арайхийн харж чаджээ.
Тэр маш хурдан байсан тул тэд хүртэл тодорхой харж чадсангүй!
Нүд ирмэхийн зуур сэлмийн гялбаа алга болж, Дуан Лин Тянь довтолгоогоо гүйцээв.
— Хах…
Фан Цяний бие чичирч, тэр хуурайхан ханиалгав.
Хоолой дээрх цусны нарийн зураас аажмаар тэлэв. Тэр хоолойгоо хэчнээн чанга атгасан ч урсан гарч буй цусыг тогтоож чадсангүй…
Түүний гар тун удалгүй цусаар будагдав. Бие нь нурахын даваан дээр ирсэн Фан Цянь ялагдлаа хүлээн зөвшөөрөхийг хүсэхгүй байгаа мэт харцаар тэр залуу руу ширтэв.
Гэвч тэр одоо залуу руу довтлох ямар ч хүчгүй болсон байлаа.
— Чи Цөм Бүрэлдүүлэх шатанд хүрсэн байлаа ч яах вэ? Чамайг алахад ганцхан сэлмийн цохилт л хангалттай! — гэж Дуан Лин Тянь хүйтэн, үл тоосон өнгөөр хэлэв. Фан Цянь цөхрөл дүүрэн нүдээр түүн рүү ширтэж, газарт унахын даваан дээр байлаа.
Энэ үг тэнд байсан хүн бүрийн сэтгэлийг донсолгов.
Чамайг алахад ганц сэлмийн цохилт л хангалттай!
Ямар шулуухан үг вэ…
Хамгийн гол нь үүнийг Бие Чангаруулах шатны долдугаар түвшний бясалгагч Цөм Бүрэлдүүлэх шатны нэгдүгээр түвшний бясалгагчид хэлсэн явдал байв!
— Тянь!
— Залуу эзэн ээ!
— Дарга аа!
Гурван хүн хамгийн түрүүнд хариу үйлдэл үзүүлж, Дуан Лин Тяний дэргэд хүрч ирэв.
Залуу охин ичихээ мартсан мэт Дуан Лин Тянийг чанга тэврэв. Түүний туйлын үзэсгэлэнтэй царайд үл ялиг инээмсэглэл тодорсон нь үнэхээр дур булаам байв.
Ли Роу, Ли Сюань хоёр үүнийг хараад бие бие рүүгээ харж, инээмсэглэн толгой сэгсрэв. Гэсэн ч тэр хоёрыг шоолсонгүй.
— Ха ха ха… Фан өвгөн өө, өнөөдөр та дэмий ирсэн бололтой.
Фан Хуо Фан овгийн Их ахлагч руу харан чангаар инээлээ. Түүний дуу хоолойд баяссан өнгө орж, эртний дайснаа ханатал нь шоолж байв.
— Хмф!
Фан овгийн Их ахлагч хүйтнээр хурхираад, мөсөн хүйтэн харцаа Дуан Лин Тянь дээр тусган, Фан овгийн өргөө рүү хурдан алхав.
Фан овгийн тэргүүн Фан Игээс эхлээд бусад бүх ахлагч нь царайгаа барайлган, Их ахлагчийнхаа араас Фан овгийн өргөө рүү орлоо.
Тэд анх Ли овгийнхны сэтгэл санааг мохоохоор ирсэн ч бүх зүйл эсрэгээрээ эргэсэн байлаа.
Үүний зэрэгцээ тэдний сэтгэлд хүйт оргив.
Ийм мангас Ли овогт гарч ирснийг тэд анзаараагүй явжээ. Хамгийн гол нь тэр дөнгөж арван таван настай…
Арван тавхан настай… Түүнд өсөж хөгжих асар их хугацаа байлаа.
Түүний ер бусын хөдөлгөөний арга болон тааварлашгүй, нууцлаг сэлмийн ур чадвар тэдний сэтгэлд айдас төрүүлэв.
Энэ хүүг амьд үлдээж болохгүй!
Ийм бодол тэдний сэтгэлд гэнэт төрсөн байлаа.
— Хах, хах…
Ли Хуо гэнэт хоёр удаа ханиалгав. Дуан Лин Тяний тэврэлтэд жаргалтай байсан Кэ Эр ичингүйрч, тэр даруй ухарч холдов.
Тэр үед л олны ихэнх нь өөрсдийг нь харж байсныг Кэ Эр ойлгов. Түүний нарийхан хацар час улайж, ичсэндээ Ли Роугийн ард нуугдав.
Тэнд байсан хүмүүс энэ хоёрыг шоолох гэсэнгүй, хөгжилдөн инээлдэв.
— Ийм охин л залуу мастер Лин Тяньтай эн зэрэгцэх хүн байна даа! — гэж үзэгчдийн нэг нь санаа алдан хэлэв.
Олны тасралтгүй зөвшөөрсөн дуу хоолой Кэ Эриг толгойгоо ч өргөж зүрхлэхгүй болгов.
— Аав аа, гэртээ харья.
Энэ бүхнийг харсан Чэнь Мэй Эрийн царай цонхийв. Тэр уруулаа хазан, явмаар байгаагаа Чэнь Лид хэллээ.
Чэнь Ли охин нь юу бодож байгааг мэдээж ойлгож байв. Тэр толгой сэгсрэн санаа алдав.
Хэрэв Дуан Лин Тянь охинд нь сэтгэлтэй байсан бол Чэнь Ли тэр хоёрыг холбож өгөхөд бэлэн байлаа.
Гэвч харамсалтай нь охиных нь хайр нэг талтай байв.
— За боль. Энд энэ тухай ярих газар биш. Гэртээ очоод ярилцъя.
Энэ үгийг Ли Хуо хэлэв.
Ли овгийнхон Дуан Лин Тянийг тойрон бөөгнөрөн явж байгааг харсан эргэн тойрны үзэгчид аажмаар тарж эхлэв.
Тэд өнөөдөр харсан бүхнээ найз нөхөд, гэр бүлийнхэндээ яаран очиж ярихыг хүсэж байлаа. Энэ бол гарцаагүй их шуугиан дэгдээх мэдээ байв.
— Тэр үнэхээр цочирдом юм.
Олны дундаас нэгэн дүр чимээгүйхэн холдов. Тэр бол Агар модны зоогийн газрын Ма эрхлэгч байлаа.
Ли овгийн өргөөний Хүлээн авах танхимд.
Урьдын адил Дуан Лин Тянь бүхний анхаарлын төвд байв. Их ахлагч үл ялиг инээмсэглэн түүн рүү хараад, — Хүү минь, энэ бүхнийг нууж биднийг ёстой зовоолоо доо… — гэж хэлэв.
Ли Нань Фэн болон бусад нь ч мөн адил бодож байгаагаа илэрхийлэн толгой дохив.
Дуан Лин Тяний үзүүлсэн хөдөлгөөний арга ч бай, бүсэлхийдээ нуусан уян сэлэм ч бай, аль аль нь нүд гүйцэхээргүй санагджээ.
Дуан Лин Тянь ичингүйрэн инээмсэглэв. — Би түүнийг гэнэдүүлж, Фан Цяньд өөрийгөө хамгаалах хугацаа өгөхийг хүсээгүй юм! Хэрэв Фан Цянь миний бүх давуу талыг мэдэж байсан бол өнөөдрийнх шиг хайхрамжгүй байхгүй нь лавтай. Би бүхнээ нууж байгаагүй бол өнөөдөр үхэх хүн нь тэр биш, би байх байлаа.
Үнэхээр ч өнөөдөр Дуан Лин Тянь Фан Цянийг алахад аз маш чухал үүрэг гүйцэтгэсэн байлаа.
Нэгдүгээрт, Дуан Лин Тянь гартаа сэлэмгүй байхыг харсан Фан Цянь сэрэмжээ алдсан.
Хоёрдугаарт, Дуан Лин Тянь ийм гайхалтай хөдөлгөөний арга эзэмшсэн байна гэж Фан Цянь огт төсөөлөөгүй.
Одоогийн эрин үед Үүлэн Тивд хөдөлгөөний аргууд туйлын ховор байлаа.
Энэ баримтыг Дуан Лин Тянь өмнөх Дуан Лин Тяний дурсамжийн ачаар л ойлгосон юм. Фан Цянь түүн рүү дайрах мөчид л энэ мэдээлэл түүний санаанд тодрон гарч ирсэн байлаа.
Учир нь Фан Цянь бүх хүчээрээ довтлох үед түүний хурд өмнөх Дуан Лин Тяний бодлоор хоёр эртний мамонтын хүчийг бүрэн дайчилснаас хавьгүй илүү байсан юм.
Дахин Төрсөн Тулааны Эзэн Хааны дурсамжийг олж авсан Дуан Лин Тянь асар их туршлага, мэдлэгтэй болсон гэж хэлж болно.
Гэвч Дахин Төрсөн Тулааны Эзэн Хааны туулсан тэр хоёр эринд хөдөлгөөний арга түгээмэл байжээ. Одоогийн эрин үеийнх шиг ховор байгаагүй юм.
Дуан Лин Тяний дурсамжаас үзвэл, Дахин Төрсөн Тулааны Эзэн Хаан арван мянган жил гүн нойронд байх хугацаанд хөдөлгөөний аргууд аажмаар ховор болсон байлаа.
— Хүү минь, сэлмийг чинь үзэж болох уу?
гэж Ли Хуо Дуан Лин Тянаас асуув.
— Мэдээж.
Дуан Лин Тянь толгой дохин, Нил ягаан солирын уян сэлмээ бүсэлхийгээсээ төвөггүй салгаж аваад Ли Хуод сунгав.