Чарсхийв.
Залуу усанд орж байсан торхон дотроо босож, биеэ аажуухан сунгав. Яснууд нь хоорондоо шүргэлцэхэд цэвэр тунгалаг, уянгалаг чимээ гарлаа.
Залуу гараа атган нударга болгоход амных нь өнцөг дээш өргөгдөн инээмсэглэв. — Долоон Эрдэнийн Бие Чангаруулах Шингэнд дахин гурван удаа дүрвэл Бие Чангаруулах шатны наймдугаар түвшинд дэвшиж чадна. Дэвшчихвэл хүч чадал маань хоёроос илүү дахин өснө!
Бясалгалын түвшин нь дахин ахисанд залуугийн сэтгэл санаа дээд зэргээр сайхан байлаа.
Хувцсаа өмсөөд Дуан Лин Тянь өрөөнөөсөө гарч ирэв.
Тэр нүдээ нарийсган, хөлс нь цутгатал Нил ягаан солирын уян сэлмийг далайж буй охиныг харав. Царайд нь хайр энхрийлэл тодорч байлаа.
Сүүлийн хэдэн сарын турш охин ямар их хичээнгүйлэн бясалгасныг тэр харж байсан тул сэтгэл нь өвддөг байв.
— Залуу эзэн.
Охин Дуан Лин Тянийг анзаарангуутаа Нил ягаан солирын уян сэлмээ бэлхүүс дэх хуйнд нь хийж, уянгалаг инээмсэглэн мэндлэхээр түүн рүү очив.
— Ядарч байна уу? — гэж Дуан Лин Тянь асуув.
Тэр гараа сунган, охины гарын алчуурыг бага зэрэг захирангуйгаар өөртөө авч, зөөлөн харцаар охины нүүрний хөлсийг арчив.
Нүдэнд нь зөвхөн энхрийлэл байлаа.
Охин аяархан толгой сэгсрэв. Нарийхан, үзэсгэлэнт царайнд нь аз жаргалын инээмсэглэл тодорч байв.
Түүний хувьд залуу эзнийхээ төлөө хэчнээн ядарсан ч тэр бүхэн үнэ цэнтэй байлаа.
— Даргаа, даргаа!
Залуу, охин хоёр яг л дурлалт хос мэт өөд өөдөөсөө ширтэн зогсож байтал хашааны гаднаас сонсогдсон хоёр огцом хашхираан аз жаргалтай уур амьсгалыг эвдэв.
Дуан Лин Тяний царай өөрийн эрхгүй барайв.
Энэ муу Бяцхан Бүдүүн чинь цагийг ч үнэхээр олж сонгох юм даа…
— Залуу эзэн, тэр таныг ийм яаран хайж байгаа юм чинь чухал зүйл болсон байж мэднэ, — гэж охин аяархан инээмсэглэн, санаа тавьсан өнгөөр хэлэв.
Дуан Лин Тянь толгой дохив. — Наашаа ор! — гэж тэр хариулав.
— Даргаа, танд зочид иржээ, — гэж Бяцхан Бүдүүн хэлэв.
— Манайд уу?
Дуан Лин Тянь гайхав. Бяцхан Бүдүүн юуг хэлснийг тэр ойлгосонгүй.
— Тийм ээ, Дуан овгийн хоёр хүн байна. Хүлээн авах танхимын гаднаас сонсоход Есдүгээр ахлагч дунд эргэм насны эрийг «Дөрөвдүгээр ах» гэж, харин өнөөх эр Есдүгээр ахлагчийг «Гуравдугаар бэр эгч» гэж дуудсан, — гэж Бяцхан Бүдүүн хэлэв. Тэр гавьяа нэхсэн янзтай байлаа.
— Гуравдугаар бэр эгч гэж үү? Тэгэхээр…
Дуан Лин Тяний зүрх цохилохоо түр азнав.
Өмнөх Дуан Лин Тяний дурсамжид хүртэл эцгийнх нь тухай юу ч байгаагүй.
Тэр юм ойлгох наснаас эхлээд эцгээ нэг ч удаа хараагүй нь тодорхой байлаа.
Дуан Лин Тянь нууцлаг эцгээ үгүйлдэггүй байсан ч түүний тухай дотроо ихэд сониуч байлаа…
Эхнэр хүүгээ хаяж явсан тэр хүн ямар гээчийн өршөөлгүй эр болохыг тэр мэдэхийг хүсэж байлаа!
— Кэ Эр, очиж харцгаая.
Дуан Лин Тянь охины гараас хөтлөн гэрээсээ хурдхан гарч одов.
— Даргаа, намайг хүлээгээч. Та ингэж ачийг минь умартаж болохгүй!
Дуан Лин Тянь, Кэ Эр хоёр нүд ирмэхийн зуур гарч одсоныг харсан Бяцхан Бүдүүн чангаар хашхирсаар араас нь яаран дагав.
Ли овгийн Хүлээн авах танхим ойрхон байлаа.
Гэнэт Дуан Лин Тяний харц Хүлээн авах танхимын зүгээс өөр рүү нь алхаж яваа нэгэн дүр дээр тусав.
Тэр хорь гаруй настай залуу бөгөөд царайд нь бардам дээрэнгүй байдал тодорчээ. Бүх дэлхий түүнд өртэй мэт харагдаж байв.
Залуу ойртож ирэхийг анзаарсан Бяцхан Бүдүүн Дуан Лин Тяньд намуухан хэлэв. — Даргаа, тэр бол ирсэн Дуан овгийн хүмүүсийн нэг. Их л дээрэнгүй юм байна лээ. Овгийн тэргүүн, Есдүгээр ахлагч хоёрыг хүртэл дорд үзэж байсан.
Дуан овог!
Дуан Лин Тянь түүн рүү дахин нэг харлаа.
Энэ агшинд залуу тэр гурвыг анзаарав.
Түүний харц Дуан Лин Тяний хажууд яваа охин дээр тусмагц салж чадахаа болив. Залуу охиныг шунал, дур хүслээр холилдсон халуухан харцаар ширтэв.
Охины хөмсөг зангирав. Дургүйцсэн байдал царайд нь тодрох агшинд Дуан Лин Тянь урагш алхаж, уул мэт бат зогсон охины өмнө хаалт болов. Ингэснээр өнөөх залуугийн харцыг халхлав.
Дуан Лин Тянь салхи, бороог хаах нөмөр мэт зогсож, охины сэтгэлд юутай ч зүйрлэшгүй дулаан төрүүлэв.
— Хм?
Залуу хөмсгөө зангидан, царай нь барайв.
Гэвч охины өмнө хаалт болсон залуугийн царай төрхийг анзаарах мөчид хүүхэн хараа нь агшиж, дууны өнгө нь хүртэл яарсан шинжтэй болов.
— Чи Дуан Лин Тянь мөн үү?
— Намайг мэддэг юм уу?
Дуан Лин Тянь гайхав. Тэр оюун дахь дурсамжуудаа нэгжсэн ч өмнө нь зогсож буй хүний тухай юу ч олж чадсангүй.
Гэтэл яагаад энэ залуу түүнийг мэддэг байв?
— Хм! Чи богино настай эцэгтэйгээ адилхан хүн чанаргүй өсжээ, — гэж залуу хүйтнээр үглэв. Нүднээс нь хүйтэн алах санаа цухалзлаа!
Дуан Лин Тянь өмнө нь огт уулзаж байгаагүй хүн нь яагаад өөрт нь ингэтлээ алах хүсэл гаргасныг ойлгосонгүй.
Залуу эцгийг нь дурдсаныг санахад Дуан Лин Тяний зүрх цочин хөдөллөө. “Надад огт танихгүй тэр эцгийг минь энэ залуу үзэн ядаж, эвлэршгүй өс хонзон тээдэг юм биш биз?”
— Би андуураагүй бол чи энэ жил арван тавтай. Арван таван настайдаа Бие Чангаруулах шатны долдугаар түвшинд хүрсэн нь богино настай эцгийнхээ төрөлхийн авьяасыг өвлөсөн хэрэг байх. Гэхдээ ийм өчүүхэн хүчтэй чи Дуан Лин Синий нүдэнд шоргоолжноос ялгаагүй!
Дуан Лин Син ингэж хэлээд урагш нэг алхав…
Түүний бие аянга цахилгаан мэт гялсхийн, Дуан Лин Тянь руу чиглэн давшлаа…
Үүний зэрэгцээ баруун гартаа асар их эх эрчим хуримтлуулж, гар нь огцом чичирч эхлэв.
Тэр асар хүчтэй алганы цохилт явуулав!
Агшин зуур Тэнгэр Газрын хүч доргин хөдөлж, түүний дээр найман эртний мамонтын дүрс тодрон гарч ирэв.
Энэ алганы цохилтын хүч үнэхээр найман эртний мамонтын хүчтэй тэнцэж байлаа!
Дуан Лин Син илт Цөм Бүрэлдүүлэх шатны зургаадугаар түвшний бясалгагч байв…
Зөвхөн Цөм Бүрэлдүүлэх шатны зургаадугаар түвшний бясалгагч бүх хүчээ дайчилсан үедээ л Тэнгэр Газрын хүчийг хөдөлгөн зургаан эртний мамонтын дүрс бий болгож чадна.
Дуан Лин Тянь тэр залуу гэнэт амийг нь хөнөөхөөр дайрна гэж огт төсөөлсөнгүй. Царай нь ярвайж, биеэ огцом арагш гэдийлгэв!
Тэр цохилтоос бүрэн бултаж амжаагүй байхад Дуан Лин Синий алганы цохилт Дуан Лин Тяний цээжин дээр аль хэдийн буужээ.
Агшин зуур арван мянган фунтын жинтэй чулуунд цохиулсан мэт болов.
Тэр нумнаас тавьсан сум шиг буудан нисэв…
Агаарт байхдаа Дуан Лин Тяний хоолойд цусны амт амтагдав. Тэр аяархан ханиахад цус газар будав. Нүдэнд тусахын зэрэгцээ жихүүцэм дүр зураг байлаа.
— Залуу эзэн!
— Даргаа!
Охин, Бяцхан Бүдүүн хоёрын царай ихэд хувирч, Дуан Лин Тянь руу гүйн очоод түүнийг түшин босгов.
Тэдний царай Дуан Лин Синийг харахдаа уур хилэнгээр дүүрчээ.
Дуан Лин Тянь гүнзгий амьсгаа авав. Хэрэв тэр өмнө нь Сүнслэг Могойн Хөдөлгөөний Аргыг ашиглан биеэ арагш гэдийлгээгүй бол Дуан Лин Синий алганы цохилт амийг нь амархан авч чадах байлаа.
Үхэлтэй нүүр тулсан тэр агшин зүрхэнд нь айдас үлдээв.
Гэвч айдас нь намдмагц Дуан Лин Тяний дотор уур хилэн л үлджээ!
Дуан Лин Тяний царай барайж, Дуан Лин Синийг ширтэв. Тэр нам бөгөөд цээжний гүнээс гарах мэт дуугаар хэллээ. — Бидний хооронд ямар ч өс хонзон байхгүй гэж бодож байна. Тэгсэн атлаа яагаад гэнэт намайг алахыг хүсэв?
Залуу нэрээ хэлсэн тэр мөчөөс Дуан Лин Тянь тэдний харилцаа энгийн биш гэдгийг мэдсэн. Учир нь хоёр нэр нь ганцхан үгээр ялгаатай байлаа.
Гэвч өнөөх залуу яагаад түүн рүү ингэж өршөөлгүй дайрч, шууд амийг нь авахаар зорьсныг тэр ойлгож чадахгүй байв.
— Миний алганы хүчний наян хувийг чи үнэхээр бултаж чадна гэж бодсонгүй. Өмнө хэлсэн үгээ буцаая. Чи шоргоолжтой зүйрлэхүйц нэгэн аж.
Дуан Лин Син урагш нэг алхаж, Дуан Лин Тянийг дээрээс харсан мэт доогтой инээмсэглэв. — Харин бидний хооронд ямар ч өс хонзон байхгүй гэж хэлсэн чинь үнэхээр их эндүүрэл! Тэр жил чиний богино настай эцэг ах дүүсийн холбоог бодолгүй, миний эцгийн Дантианыг сүйтгэж, насан туршийн зовлонд унагасан. Одоо ч бидний хооронд ямар ч өс хонзон байхгүй гэж хэлж чадах уу?
Дуан Лин Тянь гүнзгий амьсгаа авав. Аан, тийм учиртай байж.
Дараа нь тэр Дуан Лин Синийг хүйтнээр харж, ёжтой хэлэв. — Чи үнэхээр чаддаг юм бол аавыг минь тахир дутуу болгосон хүнийг өөрөө олж, өшөөгөө ав! Уур бухимдлаа над дээр гаргаж байгаа нь өөрөө чи чадваргүй гэдгээ л харуулж байна.
— Эцгийн өрийг хүү төлнө!
Дуан Лин Син хүйтнээр инээгээд гараа даллав. Бие нь сум мэт харван гарч, саяынхаа алганы цохилтыг дахин явуулав. — Энэ удаа миний алганы цохилтоос яаж бултахыг чинь харъя!
Шуу!
Энэ агшинд Дуан Лин Тяний хажууд байсан охин хөдөллөө.
— Сэлэм Сугалах Арга!
Нил ягаан солирын уян сэлэм асар хурдан гялсхийн, Дуан Лин Синий алганы цохилтыг тосон хаахаар нисэв…
Дуан Лин Синий инээмсэглэл улам хүйтэн болж, хоёр гараараа охины сэлмийг хавчин барьж авлаа.
Эх эрчим оргилж, тэр сэлмийг алгаараа хүчтэй цохив!
Тэр даруй охины нарийхан бие чичирч, амнаасаа нэг балга цус цацан, сэлэм нь хол шидэгдэв.
Охин сэлмээрээ тулан, ихэд хүч гаргасны эцэст арайхийн бослоо. Царай нь цаас шиг цонхийжээ.
— Кэ Эр!
Кэ Эр шархадсаныг хараад Дуан Лин Тяний царай ихэд хувирч, нүднээс нь хүчтэй алах хүсэл цухалзав.
Тэр Сүнслэг Могойн Хөдөлгөөний Аргыг ашиглан агшин зуур Дуан Лин Синий өмнө гарч ирэв.
Тэр баруун гараа бэлхүүс рүүгээ хүргээд, — Сэлэм Сугалах Арга!
— Хм, өөрийгөө хэт өндрөөр үнэлж байна!
Дуан Лин Син хүйтнээр үглэн, хоёр гараа дахин сарвайв.
Дуан Лин Тянь Кэ Эрийн адил дороо шидэгдэн холдлоо.
Аль хэдийн хүнд гэмтсэн Дуан Лин Тянь дахин газарт хүчтэй унав. Босож зогсох ч түүнд бэрх байлаа.
— Залуу эзэн! — хэмээн Кэ Эр гашуудан хашхирлаа. Түүний нарийхан бие чичирч, гар дахь сэлэм нь тулж дийлэхээ больсон тул Кэ Эр өөрөө ч газарт унав.
Газар унасан ч тунгалаг нүд нь нулимсаар дүүрсэн Кэ Эр өвдөн шаналсаар Дуан Лин Тянь руу мөлхөн ойртсоор байлаа…
Үүнийг харсан Дуан Лин Синий нүдэнд хязгааргүй атаархал оргилов.
Түүний хөл чичирхийлэн, Дуан Лин Тянь руу нисэх мэт давшлаа. Нүднээс нь алах хүсэл цацарч, асар хүчтэй алганы цохилт явуулав!
Дуан Лин Синий дээр найман эртний мамонтын дүрс тодорч байлаа…
— Даргаа!
Яг энэ мөчид чанга дуу хадаж, бөмбөг шиг бөөрөнхий нэгэн дүр Дуан Лин Синий замыг хаан, алганы цохилтыг нь эгцээр хүлээн авав. Тэр арав гаруй метр нисээд газарт унав. Унасныхаа дараа нэг ч дуу гаргасангүй.
— Ли Сюань!
Дуан Лин Тяний хүүхэн хараа агшиж, царай нь ихэд хувирав. Түүний дуу сэтгэл эмтэрмээр атлаа хүйтэн сонсогдож, балчирдуу царай нь чичирч байлаа.
Ли Сюань өөрийнх нь төлөө Дуан Лин Синий алганы цохилтыг тосно гэж тэр огт төсөөлсөнгүй!
Энэ агшинд Дуан Лин Тяний зүрхэнд хязгааргүй харуусал оргилов…
Тэр өөрийгөө чадваргүй байгаадаа үзэн ядав!
Ли Сюаньд хангалттай сайн хандаж чадаагүйдээ өөрийгөө үзэн ядав!
— Өвдөж байна уу?
Үүнийг харсан Дуан Лин Син инээд алдан, Дуан Лин Тянийг дооглосон янзтай ширтэв.
Дуан Лин Тянь юу ч хэлсэнгүй. Харин Дуан Лин Синийг ширтэх харцанд нь цусанд шунасан хүйтэн байдал дүүрч, биеэс нь алах хүсэл ханхалж байлаа.
Дуан Лин Тяний алах хүсэл агаарыг хүртэл дүүргэж, Дуан Лин Синий царай хувирав. Тэр өөрийн эрхгүй нэг алхам ухарлаа.
Гэхдээ Дуан Лин Син эцсийн эцэст хорь гаруйхан настай залуу байв.
Өмнөх амьдралдаа үйлдсэн үй түмэн аллагаас төрсөн Дуан Лин Тяний цусанд шунасан алах хүслийг тэр яаж гэнэт тэсэж чадах билээ…
— Хог!
Дуан Лин Тяний амны өнцөг хүйтнээр өргөгдөв. Тэр Дуан Лин Синий хулчгар занг шоолж байгаа мэт харагдаж байлаа.
— Чи…
Дуан Лин Синий царай барайв. Арван таван настай хүүгийн сүр хүчнээс болж өөрөө ухарна гэж тэр хэзээ ч төсөөлөөгүй. Ичгүүртээ тэр дороо уурлаж, түүний дээр найман эртний мамонтын дүрс дахин тодрон гарч ирэв.
Өршөөлгүй алганы цохилт Дуан Лин Тянь руу чиглэн нисэв!
— Залуу эзэн!
Кэ Эр цангинан, гашуудалтайгаар хашхирлаа…