— Өршөөгөөрэй, Рашта хатагтай. Би бүр тамирдчихсан байна, — хэмээн Хайнри хунтайж эелдгээр инээмсэглэв. Урилгаас татгалзах арга нь ч эвлэг юм. — Хоёр удаа дараалан бүжиглэж чадахгүй нь. Та юу бодож байгааг чинь мэдэж байна. Ийм царайлаг хэрнээ ямар сул дорой юм бэ гэж байгаа биз дээ?
— Тэгвэл дараагийн бүжигт яах вэ? Тэр болтол хүчээ сэлбэчихнэ шүү дээ, — хэмээн Рашта хоёр гараа бүсэлхий орчимдоо зөрүүлэв.
— Гол нь... — Хунтайж түр дуугүй болж, над руу харлаа. Бидний харц тулгарахад түүний нүд гялсхийв. — Миний дахин бүжиглэхийг хүсэж буй нэг хүн байгаа юм.
Бид хамт алхах үеэр би үүнийг аль хэдийн ойлгосон. Гэхдээ өөрийнхөөрөө зогсож, хүнд татгалзсан хариу өгөхдөө Хайнри хунтайж үнэхээр гаргууд ажээ.
Юу ч хийсэн нэр нүүрээ бодож сүр болдог бусад язгууртнуудаас түүний авир эрс өөр байв.
Рашта өөрт нь татгалзсан хариу өгснийг хараахан ойлгоогүй бололтой. Тэр хуруундаа үсээ ороон тоглож, Совиешу бид хоёр руу бага багаар дөхөв. Надтай хоромхон зуур харц тулгарснаа Совиешу руу эргэж, гөлөг гинших мэт дуугаар,
— Эрхэм дээдэс, надтай хэн ч бүжиглэхийг хүсэхгүй байна, — гэлээ.
— Энэ удаагийнхыг өнжье, — гэж Совиешу хэлэв. — Бид хоёр дараалан хоёр удаа бүжиглэж болохгүй.
Нэг талаараа Рашта надад Хайнри хунтайжийг санагдуулав. Тэр ч бас бодол, сэтгэлээ ил тод хэлдэг. Өөртэй нь хэн ч бүжиглэхийг хүсэхгүй байгааг олны өмнө хүлээн зөвшөөрнө гэдэг ихэнх язгууртны бардам занг шархлуулах зүйл. Хэн ч тэгж хэлэхгүй. Гэтэл...
— Ва-а... — Тэр балчир хүүхэд шиг гиншихэд ойр хавийн язгууртнууд инээлдэв. Дооглосондоо биш, өхөөрдсөндөө инээж байгаа бололтой.
Рашта язгууртан биш болохоор ёс дүрмийг чанд баримталдаг язгууртнуудын дунд бусдаас ялгарч байлаа. Шулуухан хэлэхэд тэр бүдүүлэг, ёс мэдэхгүй мэт харагдана. Харин сайнаар харвал түүний гэнэн цайлган байдал нь хөшүүн орчинд цэвэр агаар оруулж буй мэт байв.
Түүнийг хүмүүс хэрхэн хүлээж авах нь орчноосоо шалтгаална.
Эцэст нь нэг залуу язгууртан түүнийг өрөвдөн урагш алхлаа.
— Рашта хатагтай, надтай бүжиглэх үү?
Би түүнийг дуртайяа зөвшөөрнө гэж бодсон ч Рашта ядарсан царай гарган, зүгээр гэж бувтнаад л өнгөрөв. Тэгээд гундуухан ханын зүг алхлаа.
Совиешугийн бие хөшиж орхив. Тэр Рашта руу гүйж очоод тайвшруулахыг хүсэж байгааг би мэдэрч байлаа. Хөгжим дөнгөж эхлээгүй байсан бол үнэхээр тэгэх байсан ч юм билүү.
Гэвч хийлийн эгшиг хэдийнэ эхэлсэн тул Совиешу байрандаа үлдэв. Аз болоход удаан, намуун аян сонгосон учраас бүжгийн хосууд хоорондоо бага зэрэг зайтай байх боломжтой байлаа.
Совиешу бид хоёр хүүхэд байхаасаа л бүжгийн алхмаа алдан алдан суралцаж, хамтдаа бүжиглэсээр ирсэн. Тиймээс бидний хөдөлгөөн нэгэн хэмнэлд уусдаг байв. Багадаа бид эргэлт бүр дээр инээлддэгсэн.
Дахиж хэзээ ч тэгж бүжиглэхгүй байх даа.
Бид хоёр эзэнт гүрний асар том газрын зургийг дэлгэж тавиад, хаана юу барьж байгуулж, яаж хөгжүүлэх тухай ярилцдаг байснаа саналаа. Цээжний гүнд хатгуулах шиг болов. Ямар тэнэг, ямар гэнэн байж вэ. Совиешу бид хоёр үүрд тэр хэвээрээ байна гэж бодож явсан шүү дээ.
Бүжгийн хөдөлгөөн биднийг дахин ойртуулахад Совиешу нам дуугаар,
— Чи сая Хайнри хунтайжтай юу ярьсан юм бэ? — гэж асуулаа.
— Онцгой зүйл яриагүй.
Дараагийн бүтэн эргэлтийн турш тэр над руу ширтсээр байв.
Би ч харц буруулалгүй, түүнд сүрдсэнээ харуулахыг хүссэнгүй.
Бид дахин ойртон эргэлдэхэд Совиешу шүдээ зуун,
— Цуу яриаг нь сонсоогүй юм уу? Түүнийг ямар хүн гэдгийг мэдэхгүй гэж үү? — хэмээн шивнэв.
Юу хэлэх гээд байгаа юм бол? Би хариу хэлэлгүй, бүжгийн ээдрээтэй алхмуудад анхаарлаа хандууллаа.
Толгой өргөхөд Совиешу хөмсгөө зангидчихсан байв.
— Түүн шиг хүнтэй яаж «жирийн» зүйл ярьж болох юм бэ?
— Хөгжилтэй хүн байна лээ.
— Тийм байлгүй яах вэ, — хэмээн Совиешу шүдээ хавирав. — Тэр чинь зартай хүүхэмсэг эр. Хүнийг инээлгэж чаддаг эрчүүд хүмүүст таалагддаг юм.
Бүжиг биднийг ахин холдууллаа. Эргэлдэж байх зуураа би бүжгийн талбайн захад зогсох Хайнри хунтайжийг олж харлаа.
Тэр намайг ажиглаж байв. Бидний харц тулгарахад хунтайж гараа үл ялиг өргөн даллав.
— Би Раштаг амрагаа болгосон болохоор чамайг амрагтай болж болохгүй гэж хориглох эрхгүй, — хэмээн Совиешу хэллээ. — Гэхдээ Хайнри хунтайж бол тун муу сонголт.
Би нүдээ анивчив.
— Таны юу хэлээд байгааг огт ойлгохгүй байна.
— Түүн шиг хүн чиний амраг болохгүй. Харин чи түүний амраг болно.
Тэр үгийг сонсоод би бүжгийн алхмаа алдах шахлаа.
— Чи бол Зүүн эзэнт гүрний хатан хаан, — хэмээн Совиешу нэмж хэлэв. — Нэр төрөө гутаах зүйл битгий хий.
Би инээд алдлаа.
— Та юуг төсөөлж, юу бодож олсныг мэдэхгүй юм. Гэхдээ Хайнри хунтайж бид хоёрын хооронд юу ч байхгүй.
— Сайн байна. Түүн шиг завхарсан этгээдэд хууртаж болохгүй шүү.
— Уг нь тэр... — Хайнри хунтайжийн тухай буруу ойлголтыг нь засах гэтэл Совиешу гэнэт алхмаа зогсоов.
Хөгжим үргэлжлэн эгшиглэсээр байлаа.
Бусад хүмүүс бүжиглэсээр байсан тул Совиешу зогссоноор эргэн тойрныхныхоо замыг хаачихав. Хосгүйгээрээ цааш бүжиглэж чадахгүй учир би ч бас зогслоо. Үүнээс болж миний ойролцоох хүмүүс хүртэл арга буюу хөдөлгөөнөө зогсоов.
— Совиешу? — Яагаад зогсчихов оо? Шагайгаа бэртээчихсэн эсэхийг асуух гэтэл тэр яаран холдов.
Эргэн тойрны язгууртнууд юу болсныг ойлголгүй над руу гайхан харцгаалаа.
Совиешу эцэст нь хананд налан мэгшин уйлж байсан Рашта дээр очив.
— Рашта, яагаад уйлаад байгаа юм? — гэж тэр асуулаа.
Рашта хоёр гараа сунган Совиешугийн хүзүүгээр тэвэрлээ.
[[IMAGE: CH_IMAGES/012.jpg]]
Олны шивнэлдэх чимээ улам чангарлаа. Би яах бол гэж бүгд намайг ширтэж байгааг мэдэрч байв. Совиешу бүжгийн дундуур намайг орхиод Раштаг аргадахаар явчихлаа. Нүүрний минь цус юүлэгдэх шиг болоход би эрүүгээ чанга зуув.
Нүдний үзүүрт оч гялалзах шиг болж, ухаан алдах нь уу гэмээр санагдав.
Рашта үргэлжлүүлэн мэгшин уйлж, Совиешу түүнийг тайвшруулахыг оролдов. Эцэст нь тэр Раштаг өргөн тэврээд, хүлээн авалтын танхимаас бүрмөсөн гарч одлоо.
— Эзэн хаан амрагтаа ухаангүй дурласан гэдэг цуу үнэн байж таарлаа, — хэмээн бүжгийн талбайд байсан хэн нэгэн шивнэв.
— Тийм бололтой, — гэж өөр нэгэн хариулав.
Тэднийг явмагц бүх хүний харц над дээр туслаа.
— Тэр оргосон боол байсан гэж сонссон. Үнэн юм болов уу? — хэмээн нэгэн эрхэм аяархан асуув.
— Яалаа гэж дээ, — хэмээн түүний хажууд байсан хүн залруулав. — Эрхэм дээдэс тэр цуу худал гэдгийг тодорхой хэлсэн шүү дээ.
— Амаа мэдэж ярь, — гэж бас нэг бүжигчин анхааруулав. — Тэр цууг дурдсан төдийд ч шийтгүүлж мэднэ.
— Байз, түр хүлээгээрэй, — хэмээн Умард хаант улсын элчин сайд дургүйцэн дуугарав. — Зүүн эзэнт гүрэнд оргосон боолыг эзэн хааны амраг болгохыг зөвшөөрдөг хэрэг үү? Манайд бол ийм зүйлийг огт тэвчихгүй. Би Рашта хатагтайд манай улсын далайн эрдэнийг бэлэглэсэн. Гэтэл одоо түүнийг оргосон боол байсан гэх нь үү?
— Эрхэм дээдэс түүнийг боол биш гэж хэлсэн, — хэмээн эзэн хааны дотнын нөхдийн нэг хариулав. — Тэгээд л асуудал дууссан биш үү?
Энэ үед хөгжим зогсчихсон байлаа. Хүн бүр нэг бол намайг ширтэж, эсвэл Раштагийн тухай хов жив ярьж байв.
Би танхимаас хар хурдаараа гүйн гармаар байлаа. Гэвч өөрийгөө хүчлэн тайвшруулж, алхаж эхлэв. Яг хаашаа явж байгаагаа мэдэхгүй ч алхам бүрээ шийдэмгий гишгэн урагшиллаа.
Хэн нэгэн араас минь дагав. Хажуугаар нь өнгөрөхдөө гялалзсан гантиг баганан дээрх тусгалыг нь харлаа. Хайнри хунтайж байв.
Гадаад улсын хунтайжтай ярилцах сэтгэл надад байсангүй. Зүгээр л хаа нэгтээ суугаад бодлоо цэгцэлмээр байлаа. Ганцаараа баймаар санагдав.
Нэг мэдэхэд би Баруун ордон руу хүргэдэг замаар алхаж байжээ.
Эзэн хааны харуулын дэд захирагч Артина хатагтай надтай яаран зэрэгцэв.
— Та зүгээр үү, Эрхэм дээдэс?
— Зүгээр ээ.
— Та амрах хэрэгтэй, — хэмээн тэр царайг минь ажиглав. — Та их цонхийчихож.
Би толгой дохиод өрөөндөө хүрэхээр явлаа. Зочны өрөөгөөр дайран шууд унтлагын өрөөндөө орж, орон дээрээ унаад, дэр тэврэн биеэ хураав. Бүх бие минь аймшигтай хүнд санагдана. Хүндийн хүч хэд дахин нэмэгдээд намайг газар луу татаж буй мэт байлаа.
Тийнхүү биеэ хурааж хэвтсээр хэчнээн удсанаа ч мэдсэнгүй.
— Гүү...
Цонх тогших чимээ сонсоод толгойгоо өргөв. Цонхны тавцан дээр Күин сууж байлаа. Яаж мэдсэн юм бол? Намайг цонхоо онгойлгоход тэр том, гялалзсан нүдээ анивчуулсаар шууд над дээр ирлээ.
Би түүнийг хоёр гараараа тэврэв. Жижигхэн биеэс нь дулаан төөнөнө. Гэвч хацар даган урсах нэг дусал нулимсыг тогтоож чадсангүй.
Бяцхан шувуу толгойгоо хазайлгаснаа над руу наалдан эрхлэв.
Ийм өчүүхэн амьтан яаж надад ийм их тайтгарал өгч чаддаг байна аа? Цасан шуурганд төөрсөн золгүй аянчин шиг би Күиний биеийн дулаанд зууралдан байлаа.
Сэтгэл минь арай тайвширсны дараа л шувууг хэтэрхий удаан тэвэрснээ анзаарав. Түүнд эвгүй байгаа даа.
Гэвч би түүнийг ажиглахад Күин толгойгоо хазайлган, нүүрийг минь ширтэхээс өөр зүйл хийсэнгүй. Боломжгүй гэдгийг нь мэдэж байсан ч тэр миний царайнаас сэтгэлийг минь уншиж чаддаг юм шиг санагдав.
— Баярлалаа.
— Гүү... — хэмээн тэр хариу дуугарав.
— Хэцүү үед чи үргэлж намайг тайвшруулдаг шүү, Күин, — гэж би шивнэлээ. Шувуу далавчаараа хацрыг минь аяархан илэв. — Заримдаа чамайг хүн юм биш байгаа гэж бодогдох юм.
Тэгж хэлэхэд жижигхэн бие нь хөшсөн шиг санагдсан нь миний эндүүрэл байсан болов уу?
Би түүний толгойн зөөлөн сөдийг үргэлжлүүлэн илбэв. Гэтэл гэнэт гаднаас шуугилдах чимээ гарч, орны минь дээрх хонх дуугарлаа.
Орохыг зөвшөөрсөн дохио болгон би гараа өргөж, хариу хонхыг дуугаргав. Удалгүй хаалга чахран нээгдэж, зочны өрөөнөөс хүмүүсийн дуу сонсогдлоо. Би Күинийг тэвэрсэн хэвээрээ хажуу өрөө рүү орлоо.
Элиза гүнлэг хатагтай, Лаура тэргүүтэй хэдэн шадар хатагтай минь зочны өрөөнд нааш цааш холхиж байв. Цаг руу харлаа. Хүлээн авалт одоо ч үргэлжилж байх ёстой. Тэд яагаад ийм эрт хүрээд ирэв?
— Элиза гүнлэг хатагтай, юу болсон юм бэ?
Элиза гүнлэг хатагтайг хараад би гайхсангүй. Харин Лаура шинэ жилийн баярыг тэсэн ядан хүлээж байсныг мэднэ. Түүнийг энд байхыг хараад сэтгэл түгшлээ.
Би хүлээн авалтыг баллачихсан юм болов уу? Совиешу намайг орхиод Рашта руу явсны дараа би бараг зугтааж гарсан болохоор тэд ирсэн хэрэг үү?
Тэднээр өрөвдүүлж, аргадуулахыг хүссэнгүй. Нөхрөө өөр эмэгтэйд хайртай байгааг харах миний бардам занг шархлуулсан нь үнэн. Гэхдээ би буруу зүйл хийгээгүй. Хэмжээнээсээ хэтэрч буй хүмүүс нь Совиешу, Рашта хоёр болохоос би биш.
Гэсэн ч би эцэстээ тэдний өмнө сүрдэж, мэгдсэн нь үнэн. Энэ тодорхойгүй мэдрэмжүүдийг тайлбарлахад хэцүү, тэдний талаар ам нээж ч чадахгүй байлаа.
Гэтэл сайн ажиглавал Элиза гүнлэг хатагтай дэвүүрээ галзуу мэт сэвж, Лаура үснийхээ буржгар хэсгийг хуруундаа ороон мушгиж байв. Намайг тайтгаруулах гэж л ирсэн бол ингэтлээ сандарна гэж үү?
— Юу болсон бэ? — гэж би асуулаа.
Элиза дэвүүрээ буулгав.
— Эрхэм дээдэс, Вердийн гэр бүлээс элч ирсэн байна.
— Верди дэд гүнлэг хатагтайгаас уу? — Зүрх палхийнэ. Дахиад муу мэдээ биш байгаасай.
— Тийм ээ, Эрхэм дээдэс. Тэр цаашид таны шадар хатагтайгаар ажиллаж чадахгүй болсон гэсэн зурвас илгээжээ.
Верди дэд гүнлэг хатагтай... Би түүнд хэдхэн хоногийн өмнө мөнгө зээлүүлээгүй билүү? Хамгийн сүүлд ярилцахад нь ямар их ядарсан харагдсаныг саналаа.
— Тэр үнэхээр элч явуулсан гэдэгт итгэлтэй байна уу? — хэмээн гайхан асуув.
Хариуцлагагүй нөхөр, бүтэлгүй хүү хоёроосоо болж тэдний гэр бүл байнга өр ширэнд баригддаг байв. Орлогынх нь ихэнх хэсэг мөрийтэй тоглоомын өр төлөх, амраг бүсгүйчүүдийн амыг хаахад зарцуулагдана. Гэр бүлийнхэнд өөрсдийн хэрэгцээнд зарцуулах мөнгө гэвэл дэд гүнлэг хатагтай миний шадар хатагтайгаар ажиллаж олдог орлого л байлаа.
Гэтэл тэр ажлаасаа гарах гэж байна гэж үү?
— Тийм ээ, итгэлтэй байна. Элчийн хэлснээр тэр ирээд яаран буцсан гэнэ. Асуудал тарьдаг хүүтэйгээ муудалцчихсан юм болов уу? — гэж Лаура асуулаа.
Бусад шадар хатагтай нар ч адилхан санаа зовсон бололтой.
— Яг юу болсныг мэдүүлэхээр хүн явуулах уу?
Би мөрөө хавчив.
— Тэгсэн нь дээр байх.
***
Гэвч маргааш нь Верди дэд гүнлэг хатагтайн хувь заяанд санаа зовсон маань дэмий байсныг бид мэдлээ.
Хүлээн авалтын хоёр дахь өдөр Совиешу бид хоёр хамт орж ирэх шаардлагагүй байсан тул би өөрийн аясаар, яаралгүйхэн баярын танхимыг зорив. Элиза гүнлэг хатагтай, Лаура хатагтай болон бусад шадар хатагтай нараас гадна Өмнөд хаант улсын Сирсе гүнж ч надтай хамт явлаа.
Сирсе гүнж бол Өмнөд хаант улсын уужуу сэтгэл, зочломтгой зан, хүнийг татах эелдэг аашийг өөртөө шингээсэн хүн байв. Түүний ярьсан бүхэн сонсож байсан хамгийн сонирхолтой зүйл мэт санагдана.
Бид хонгилоор алхах зуур тэр нэгэн сонирхолтой түүх ярьж явснаа гэнэт өгүүлбэрийнхээ дундаас зогслоо. Тэгээд хэлээ дуугарган,
— Хараач. Өнөөх эмэгтэй байна, — гэв.
Толгой өргөхөд Рашта язгууртнуудаар хүрээлүүлэн, инээлдсээр бүжгийн танхимд орж ирж байв. Өчигдрийнхөөсөө ч илүү гэрэлтсэн харагдана.
Намайг анзаарахгүй байгаасай гэж залбирлаа. Хэрэв харчихвал заавал наашаа гүйж ирээд надтай ярилцахыг оролдоно. Би түүнийг хараагүй дүр үзүүлэв. Гэтэл...
— Тэнгэр минь, — хэмээн Лаура Рашта руу алмайран ширтэв.
— Юу болсон юм? — гэж би асуулаа. Энэ удаа юу хийчихсэн юм бол?
— Эрхэм дээдэс, — хэмээн Лаура уурссандаа нүд нь гялалзан хэллээ. — Тэр цэнхэр торго өмсчихөж. Би андуураагүй бол энэ чинь Райлан Рот их гүн танд хахууль болгон санал болгосон нөгөө торго шүү дээ.
Би цочин эргэж хараад Лаурагийн зөв болохыг мэдэв. Рашта яг тэр торгоор хийсэн даашинз өмсжээ.
Шадар хатагтай нар минь бүгд дургүйцэн дуу алдав.
— Итгэмээргүй юм! Тэр яаж ингэж чаддаг байна аа?
— Таныг татгалзмагц шууд түүн рүү очсон байлгүй, — хэмээн Аллистер хатагтай ёжлов.
Элиза гүнлэг хатагтай барайсан царайтай,
— Эрхэм дээдэс, таны эд зүйлээс авч одсон нь ганцхан тэр биш, — гэж бувтнав.
Энэ чинь юу гэсэн үг вэ? Би хүсээгүй ч Рашта руу дахин харлаа. Тэгээд Элиза гүнлэг хатагтай юу хэлснийг тэр дороо ойлгов. Түүнээс харцаа салгаж ч чадсангүй.
Раштагийн хажууд Верди дэд гүнлэг хатагтай зогсож байлаа. Түрүүнд нь бусад язгууртнуудаар халхлагдсан байсан болохоор харагдаагүй ажээ. Харин одоо Раштагийн яг дэргэд байгааг нь тодхон харж байв.
Өчигдөржин дэд гүнлэг хатагтайд санаа зовсон Лаура чангаар хашхирлаа.
— Бурхан минь! Энэ хүн ухаан алдчихаа юу?! — Харамсалтай нь түүний дуу хол сонсогдов.
Верди дэд гүнлэг хатагтай, Рашта хоёр хоёулаа бидэн рүү эргэж харлаа. Верди надтай харц тулгармагц нүдээ томруулснаа яаран буруулав.
Рашта цэнхэр торго өмссөнийг хараад инээд хүрч байсан. Харин тэр Верди дэд гүнлэг хатагтайг хүртэл өөртөө татсанд уур хүрэв. Миний талд байдаг гэж итгэж явсан хүн одоо нөхрийг минь булаасан өнөөх эмэгтэйн талд орчихсон байлаа.
Верди яагаад гэнэт бодлоо өөрчлөв? Миний бусад шадар хатагтайгаас илүүгээр Раштагийн гарал угсааг элэглэн шоолдог хүн нь тэр байсан шүү дээ.
Элиза гүнлэг хатагтай, Лаура хоёр ямар нэг юм хэлсэн ч би тийм их цочирдсон учраас ганц ч үгийг нь сонссонгүй. Яг юу мэдэрч байгаагаа ч нэрлэж чадсангүй. Итгэж ядсан хэрэг үү? Ичиж гутарсан хэрэг үү?
Рашта ордонд ирсэн нь надаас бүхнийг нэг нэгээр нь булаах гэж тэр юм болов уу?
Үгүй. Магадгүй Верди дэд гүнлэг хатагтай анхнаасаа л миний талд үнэн сэтгэлээсээ байгаагүй байх. Эсвэл мөнгөний төлөө л Раштад үйлчлэх болсон биз. Аль нь ч байсан сэтгэлд гашуун амт үлдэв.
Сирсе гүнж дургүйцэн хэлээ дуугаргав.
— Би энэ «амраг» гэсэн байр суурийг ер ойлгодоггүй юм. Өмнөд хаант улсад ийм зүйл байхгүй. Эелдэгээр нэрлэмээр байвал татвар эм гэж хэлж болох л доо. Гэхдээ эзэн хаан тэр эмэгтэйтэй зүгээр л гэр бүлээс гадуурх харилцаатай байгаа хэрэг биш гэж үү? Тэгээд яагаад тэр толгойгоо өндөрт өргөж, ийм бардам алхаж явдаг юм бэ? Ичих нүүр гэж алга уу?
— Таны түмэн зөв, — хэмээн Лаура уурсан хэлэв. — Тэр хатан хааны өмнө нүүрээ ч харуулах эрхгүй баймаар юм.
Энэ хооронд би хажуугаар өнгөрсөн зөөгчөөс хамгийн амттай, чихэрлэг шампансктай хундагыг аваад нэг амьсгаагаар уучихав. Өчигдөр бараг зугтааж гарсныхаа дараа өнөөдөр бүх зүйл арай дээр болно гэж найдаж байлаа. Даанч дээ.
Энэ бүхэн амаргүй ажээ.
Сирсе гүнж, шадар хатагтай нартаа талархаж байсан ч би энэ тухай бусдын дэргэд ярилцахыг хүссэнгүй. Ямар цуу яриа гарахыг мэдэж байв. Олны өмнө Раштад хүйтэн ханддаг атлаа далдуур түүнд тал засах гэж бэлэг илгээдэг гэх болно. Араар нь муулах нь намайг сул дорой харагдуулна.
— Өөр юм ярья, — гэж би хэллээ.
Аз болоход Сирсе гүнж ярианы сэдвийг өөрчлөх боломжийг тэр дор нь ашиглав.
— Яг таарлаа. Би өнөө өглөө Хайнри хунтайжийн тухай нэг сонирхолтой зүйл сонссон юм.
— Сонсож байна.
— Өмнөд ордонд өглөөний цай ууж байхдаа тэр өөрөө хэлсэн. Хайнри хунтайж Зүүн эзэнт гүрэнд байдаг нэг хүнтэй хэн хэн нь нэрээ нууцлан захидал солилцдог юм байна.
Шадар хатагтай нар минь бүгд догдлон шивнэлдэж, хөхрөлдөв. Харин би байрандаа хөшчихлөө.
— Тэр нууцлаг захидлын эзэн хэн болохыг заавал олж мэдмээр байна гэж хэлсэн. Тэр ч байтугай Өмнөд ордонд байрлаж байгаа бүх хүнээс өөрт нь туслахыг хүссэн гэсэн.