Шадар хатагтай нар минь бүгд над руу харав.
— Аан? Би ямар нэг буруу юм хэлчихэв үү? — хэмээн Сирсе гүнж ч бас над руу эргэлээ.
Яагаад ингэж байгааг нь би сайн мэдэж байв. Тэд бүгд намайг Хайнри хунтайжтай нэрээ нууцлан захидал солилцдог хүн гэж бодожээ.
Би юу ч хэлж чадсангүй.
Учир нь би өөрөө ч бас тэгж бодож байлаа. Хайнри хунтайж Күиний эзэн байж болох уу?
Энэ бүхэн ердөө тохиолдлын давхцал байх өчүүхэн ч гэсэн боломж бий. Гэхдээ Хайнри хунтайжийн хайж байгаа хүн нь би байх магадлал тун өндөр санагдав.
Шадар хатагтай нар минь амьсгаа даран хүлээцгээв. Намайг ганц ч үг дуугарахгүй болохоор тэд юу ч мэдээгүй дүр үзүүлэн ярианы сэдвээ яаран өөрчиллөө.
Сирсе гүнж бидэнтэй салах ёс гүйцэтгэж явсны дараа л Лаура хатагтай шивнэн, — Эрхэм дээдэс, тэр шар шувуу, бүргэд хоёрыг хольчихсон юм шиг харагддаг шувууг Хайнри хунтайжийнх гэж та бодож байна уу? — хэмээн асуулаа.
Элиза гүнлэг хатагтай толгой дохив. — Би ч бас яг үүнийг бодож байлаа, Эрхэм дээдэс. Түүний хайж байгаа хүн та юм шиг байна.
Бусад хатагтай нарын нүд ч мөн адил догдлол дүүрэн гялалзаж байв.
— ...Би ч бас тэгж бодож байна. — Намайг эцэст нь хүлээн зөвшөөрөхөд шадар хатагтай нар баярласнаа нуухаар яаран хичээцгээв. Энэ явдал тэднийг үнэхээр хөөргөсөн бололтой. — Гэхдээ би өөрийгөө илчлэх бодолгүй байна, — хэмээн нэмж яаран хэллээ.
Тэдний мөр унжиж орхив.
— Эрхэм дээдэс, Хайнри хунтайж шиг царайлаг эртэй нөхөрлөвөл сайхан биш гэж үү? — хэмээн Лаура хатагтай асуув.
— Захидал солилцож байсан хүн нь хатан хаан өөрөө гэдгийг мэдвэл тэр лав их баярлана. — Аллистер хатагтай мөрөөдөнгүй санаа алдав.
— Өчигдөр л гэхэд таныг бүжигт урьсан шүү дээ.
Би толгой сэгсэрлээ. — Би нэрээ нууцалсан найз нь хэвээр үлдмээр байна. Бидний захидалд нэр ч, царай зүс ч хамааралгүй байг.
— Гэхдээ... — Лаура хатагтай эсэргүүцэхээр завдтал Элиза гүнлэг хатагтай түүнд чимээгүй байхыг дохив.
Ядаж Элиза гүнлэг хатагтай миний бодлыг ойлгожээ. — Хайнри хунтайжийн ёс бус авирын тухай элдэв цуу яриа тасардаггүй. Түүний хүүхэмсэг занг эзэнт гүрэнд мэдэхгүй хүн байхгүй. Хэрэв Эрхэм дээдэс түүнтэй нууцаар захидал харилцдаг гэдгийг хэн нэгэн мэдвэл хүмүүс буруугаар ойлгоно.
Элиза гүнлэг хатагтай үгээ түр тасалж, хонгилын цааш утга учиртайхан харлаа. Райлан Рот их гүн Раштатай нийлэн чангаар инээлдэж байв. — Хатан хааны талаар хорон муу цуурхал тараахыг хүсдэг дайснууд бий. Болгоомжилсон нь дээр.
— Аан, ойлголоо. Гэхдээ даанч харамсалтай юм... — хэмээн Лаура хатагтай гунигтайхан хэлэв.
***
Раштагийн зочдын өрөөнд хүмүүсийн чанга инээд хана дамжин цуурайтна. — Хэн гэдгээ мэдэхгүй хүнтэй захидал солилцоно гэнэ ээ? Ямар романтик юм бэ! — хэмээн тэнд байсан залуухан язгууртан бүсгүйчүүдийн нэг дуу алдав. — Бодохоос л зүрх догдлоод байх юм!
— Үнэн гэж бодож байна уу? — хэмээн түүний хань асуув. — Хайнри хунтайжийг хаа явсан газар нь хачин жигтэй цуу яриа дагадаг. Сонссон болгондоо итгэж болохгүй шүү дээ.
— Хэрэв худал байсан бол тэр хүнээ хайж байгаагаа яах гэж олны өмнө зарлах юм бэ? — хэмээн Райлан Рот их гүн хэллээ.
— Юуны өмнө тэр хүн найз нь юм уу, амраг нь юм уу гэдгийг мэдэх хэрэгтэй, — хэмээн их гүнгийн хатан бодлогошрон бувтнав.
— Хэн мэдлээ, нөхөртэй эмэгтэй ч байж мэднэ шүү дээ. — Дуулиан тарих энэ бодлоос болж тэнд байсан язгууртан бүсгүйчүүд бие бие рүүгээ харж инээмсэглэлээ.
— Эмэгтэй гэж бодож байтал эр хүн болж таарвал бүр ч сонин явдал болно доо, — хэмээн их гүн хэлэхэд бусад нь нирхийтэл инээлдэв.
Рашта тэдний яриаг сонсон, чавганы өнгөтэй зөөлөн түшлэгтэй сандалд тухлан сууна. Хажууд нь Верди дэд гүнлэг хатагтай сууж, Черини Раштаг сэвүүрдэж байв.
Раштаг дуугүй суухыг анзаарсан их гүн түүн рүү бөхийн, — Рашта хатагтай, та өнөөдөр тун чимээгүй байх чинь. Хунтайжийн тэр хайр дурлалын захидлуудыг хүлээж авдаг хүн нь та юм биш биз? — гэж асуулаа.
— Би биш ээ, — хэмээн Рашта хариулав.
— Үгүй гэж үү? — Их гүн хэлээ цохив. — Таны уран цэцэн үг, гоо үзэсгэлэн хоёр л гэхэд түүнийг ухаангүй дурлуулахад хангалттай баймаар юм.
Рашта хөхрөн инээж, толгой сэгсэрснээ бусдыг таамгаа үргэлжлүүлэн хэлэхийг хүслээ.
Язгууртнууд зөвхөн эрхэм дээд зүйлсийн талаар л ярьдаг гэж тэр боддог байжээ. Гэтэл язгууртан ч бай, боол ч бай, хов живийг адилхан дурлан ярьдаг нь түүнд тун сонирхолтой санагдав.
Рашта цайгаа чимээгүйхэн шимж суутал Верди дэд гүнлэг хатагтай ганц ч үг дуугараагүйг анзаарлаа. — Верди дэд гүнлэг хатагтай, та ирснээсээ хойш л нэг л тавгүй харагдах юм. Ямар нэг зүйл болсон уу? — хэмээн тэр эелдэгхэн асуув.
Гэнэт өөртэй нь ярьсанд Верди дэд гүнлэг хатагтай гайхсан ч тэр даруй толгой сэгсэрлээ.
— Хэрэв та Эрхэм дээдэс дээр буцаж очмоор байгаа бол... — Рашта хөмсгөө зангидав.
Бүх язгууртан хов живээ түр зогсоож, дэд гүнлэг хатагтай руу харцгаав. Верди дэд гүнлэг хатагтай нүүр дүүрэн инээмсэглэн, — Өө, үгүй ээ, тийм биш, — гэв. Тэгээд дахин толгой сэгсэрч, — Би одоо зөвхөн танд л үйлчилнэ, Рашта хатагтай. Өөр хэнд ч биш, — хэмээн хэллээ.
Бусад язгууртнууд сонирхлоо алдан, яриагаа үргэлжлүүлэхэд дэд гүнлэг хатагтай санаа алдав.
Гэвч Рашта толгойгоо хазайлган Верди дэд гүнлэг хатагтайг анхааралтай ажигласаар байлаа. Удалгүй зочид бүгд явж, өрөөнд Рашта хоёр шивэгчнийхээ хамт л үлдэв.
Рашта дэд гүнлэг хатагтайг дахин ёврон, — Верди дэд гүнлэг хатагтай. Хэрэв та хатан хаанд үйлчлэхийг илүүд үздэг бол надад үнэнийг хэлж болно шүү, — гэлээ.
— Үнэхээр тийм зүйл байхгүй, Рашта хатагтай.
Рашта түүний үгэнд итгэх эсэхээ мэдэхгүй байв. Верди дэд гүнлэг хатагтай Ланте бароны ачаар Раштагийн шадар хатагтай болсон. Гэхдээ түүнээс өмнө хатан хаан сэнтийдээ заларсан цагаас эхлэн түүнд үнэнчээр үйлчилж иржээ.
Үнэндээ Ланте барон түүнийг сонгосон нь чухам үүнээс болсон юм. Мөнгөний гачигдалд орсон язгууртан бүсгүйчүүд дундаас Верди дэд гүнлэг хатагтай хамгийн туршлагатай нь байлаа. Тэр хатан хаанд үйлчлэхээ больж, Раштаг сонгосон нь хүмүүсийн нүдэнд Раштагийн нэр хүндийг өсгөх учиртай байв.
Гэсэн ч Верди дэд гүнлэг хатагтай Раштагийн хувьд танихгүй хүн хэвээр, зөвхөн мөнгөний төлөө үйлчлэхээр зөвшөөрсөн нэгэн байлаа. Рашта түүнд одоохондоо Черини, Кейт хоёрт итгэдэг шигээ итгэж чадахгүй байв.
Үүнийг ойлгосон дэд гүнлэг хатагтай Рашта руу царайчлан, нүдээ томруулан харав. — Би хатан хаанд эргэж очих бодолгүй гэдгээ тангараглая, Рашта хатагтай.
— Гэхдээ та надтай хамт байхдаа их л тухгүй харагдах юм. — Рашта уруулаа цорвойлгов.
Хэсэг эргэлзсэний эцэст дэд гүнлэг хатагтай хоолойгоо засав. — Зүгээр л... Бид Хайнри хунтайжийн талаар ярьж байсан болохоор Эрхэм дээдэс санаанд орсон юм.
Рашта нүүрнийхээ хувирлыг арилгалаа. — Хайнри хунтайж хатан хаантай ямар холбоотой юм бэ? — Гэсэн ч дууныхаа гомдолтой өнгийг нууж чадсангүй. Хунтайж түүнээс аль хэдийн хоёр удаа татгалзсан билээ.
Верди дэд гүнлэг хатагтай зовнисон царайтай аягаа оролдон сууна. Нэгэнт ам алдсан тул одоо болих аргагүй, харин Рашта хариу хүлээж байлаа. — Учир нь... — Дэд гүнлэг хатагтай гүнзгий амьсгаа авлаа. — Хайнри хунтайжийн захидал солилцдог нууц хүн нь хатан хаан байх гэж би бодож байна.
Раштагийн нүд томров. Түүнийг сэвүүрдэж байсан Черини хүртэл цочсондоо сэвүүрээ бараг унагачихав. — Үнэн гэж үү?
Верди дэд гүнлэг хатагтай толгой дохив. — Тийм ээ. Гэхдээ Эрхэм дээдэс өөрийгөө түүнд илчлэхгүй байх. Тэр их бардам хүн.
Черини нууцхан инээв. — Тэгэхээр Эрхэм дээдэс, хунтайж хоёр хэнтэй харилцаж байгаагаа мэдэлгүй захидал солилцож байсан хэрэг үү?
— Одоо бол Эрхэм дээдэс учрыг нь мэдсэн гэдэгт би итгэлтэй байна. Харин тухайн үедээ лав мэдээгүй.
Рашта уруулаа жимийж, гүн бодолд автлаа. Өөрийг нь гомдоочихсон болов уу хэмээн санаа зовсон Верди дэд гүнлэг хатагтай залуу бүсгүйн царайг ажиглана.
Хэсэг чимээгүй суусны эцэст Рашта дэд гүнлэг хатагтай руу эргэн, — Тэгэхээр та тэр захидлуудын агуулгыг мэднэ гэсэн үг биз дээ? — хэмээн асуув. Өнгөн дээрээ гэмгүй асуулт мэт боловч дууных нь өнгөнд нэг л зальжин санаа нуугдана.
Дэд гүнлэг хатагтай тун дурамжхан, — Тийм... гэж хэлж болох байх? — хэмээн хариулав.
Раштагийн уруулд тоглоомтой инээмсэглэл тодорлоо. — Тэгвэл тэр захидлуудыг Черини бичсэн мэт болгож болохгүй юу?
— Та Хайнри хунтайжийг хуурах гэж байгаа юм уу? — хэмээн Верди дэд гүнлэг хатагтай цочин асуулаа.
Рашта чангаар инээв. Тэр Черинигийн хормойноос татаж, охиныг дэргэдээ суулгаад, — Хэн түүнийг хуурна гэсэн юм бэ? Би зүгээр л жаахан хөгжилдмөөр байна, — гэлээ.
Дэд гүнлэг хатагтай эсэргүүцэхээр амаа ангайв. — Гэхдээ...
— Та өөрөө л хэлсэн шүү дээ, — хэмээн Рашта үгийг нь тасаллаа. — Хатан хаан хэзээ ч өөрийгөө илчлэхгүй гэж.
— Гэсэн ч... энэ чинь хааны удмын хүнийг мэхэлсэн хэрэг болно.
— Тэд юуны тухай бичилцдэг байсныг та мэдэх үү? — гэж Рашта асуулаа.
— Рашта хатагтай, сүүлийн үед тэд юу бичилцсэнийг би огт мэдэхгүй. Хайнри хунтайж саяхны нэг захидлын тухай асуувал яах вэ?
Рашта мөрөө хавчив. — Асуухгүй ч байж мэднэ шүү дээ.
— Гэхдээ...
— Тэд захидлаа яаж солилцдог байсан юм бол? Дамжуулдаг хүнтэй байсан уу? Сонин юм аа.
Дэд гүнлэг хатагтай уруулаа хазлав. — Рашта хатагтай...
— Мэдчихвэл зүгээр л тоглосон юм гэе. Юу ч болохгүй. Харин бүх зүйл сайн болбол Черини хунтайжийн ээлжит дурлалт бүсгүй ч болж магадгүй. — Тэр Черини рүү харж сормуусаа дэрвүүлэв. — Чи юу гэж бодож байна?
***
Өмнөд ордны үүдэнд даруухан төрхтэй нэгэн залуухан эмэгтэй зогсоно. Тэр ойрхон харуулд гарсан хүлэг баатар руу болгоомжтой дөхлөө.
— Би... Хайнри хунтайжтай уулзахаар ирсэн юм, — гэж тэр хэлэв.
Хүлэг баатрын дүрэмт хувцаснаас харвал тэр Зүүн эзэнт гүрний эзэн хааны харуулын хүн биш байлаа. — Чамайг хэн явуулсан юм? — хэмээн асуулаа.
— Аа... Би өөрөө ирсэн юм аа. Хунтайжид хэлэх зүйл байгаа болохоор...
Харуулууд хэсэг гайхан, — Тийм гэж үү? — гэцгээв.
Охин гоёмсог хувцас өмссөн ч дээдсийн хүрээний хүн шиг харагдахгүй байв. Ордонд ажилладаг шивэгчин юм уу үйлчлэгч бололтой. Хайнри хунтайжид харь улсын шивэгчинтэй ямар хэрэг байх билээ?
— Аан... Х-хунтайж захидал солилцож байсан хүнээ х-хайж байгаа гэж с-сонссон юм, — хэмээн охин гар нь чичирсээр ээрэн хэллээ.
Хүлэг баатрын нүд томров. — Эрхэмсэг дээдсийн хайж байгаа хүн нь чи юм уу? — Тэр энэ удаагийн айлчлалаар Хайнри хунтайжийг дагалдан ирсэн Өмнөд хаант улсын хүлэг баатар байв. Тэр охин руу итгэж ядан харлаа.
Черинигийн нүүр час улайв. Тэр бараг дуулдахааргүй сул дуугаар, — Тийм ээ, — хэмээн шивнэв.
Хэрэв хэрэг бүтэлгүйтвэл тоглосон тоглоомынхоо бурууг Рашта өөрөө хүлээнэ гэж амласан учраас л Черини энд хүртэл иржээ. Харин бүх зүйл сайн болбол охин хунтайжтай дотносож ч магадгүй байлаа.
Гэсэн ч тэр маш их сандарч байв.
Хүлэг баатар Черини рүү хэсэг үг дуугүй ширтсэнээ эцэст нь огцом эргэн, — Тэгвэл намайг дага, — гэлээ.
Черини айдас, баяр хөөр хоёр зэрэг төрсөөр түүнийг дагав.
Верди дэд гүнлэг хатагтай хатан хаан, хунтайж хоёрын солилцсон захидлуудын талаар мэддэг бүхнээ Черинид хэлж өгсөн юм. Гэвч тэр өөрийн эдлэн рүү явсан учраас бүхнийг мэдэхгүй байлаа. Энэ нь Черинигийн санааг зовоожээ. Хунтайж нарийн ширийн зүйл болгоныг шалгахгүй гэж Рашта тайвшруулсан ч гэсэн...
— Хүрээд ирлээ.
Черини хаалганы өмнө зогсоход ам нь хатаж орхив. Тэр шүлсээ хүчтэй залгиж, мөрөө тэгшлэн зогслоо.
Хүлэг баатар хаалга тогшоод Черини ирснийг мэдэгдэв. — Эрхэмсэг дээдэс, тантай захидал солилцдог хүн нь би гэж хэлсэн нэг охин иржээ.
Гэвч хэчнээн хүлээсэн ч хаалганы цаанаас ямар ч чимээ гарсангүй.
— Гадагшаа явчихсан юм болов уу? — хэмээн хүлэг баатар өөртөө бувтнав. Дахиад нэг минут өнгөрсний дараа тэр Черинийг хүлээлгийн өрөөнд хүргэж, тэнд хүлээхийг хэллээ.
Черини чимээгүйхэн суув.
Нэг цагийн дараа хүлэг баатар сая нэг эргэж ирлээ. — Эрхэмсэг дээдэс ирсэн байна. Одоо чамтай уулзана гэнэ.
— Яг одоо юу? — хэмээн Черини цочин асуулаа.
Хүлээлгийн өрөөний хаалга хаалттай байгаагүй. Черини буйдан дээрээсээ хонгилыг харж чадна. Сандарсандаа тэр энэ бүх хугацаанд хонгил руу нүд салгалгүй харсан ч хажуугаар нь нэг ч хүн өнгөрөөгүй. Гэтэл хүлэг баатар хунтайж сая ирлээ гээд байдаг.
Тэгэхээр анхнаасаа өрөөндөө байж, эзгүй мэт дүр үзүүлсэн юм биш биз?
Черинигийн сэтгэлийг түгшүүр нөмөрсөн ч тэр даруй босож, хүлэг баатрыг дагалаа.
Тэр хаалганы цаана ирээдүй нь хүлээж байв. Нэг бол тэр шившиг болно, эсвэл... бүх зүйл бүтэмжтэй болбол Раштагийн араас орж, мөрөөдөлдөө ч төсөөлж байгаагүй өндөр зиндаанд хүрч мэднэ.
Хаалга дэлгэгдлээ. Черини болгоомжлон, бас итгэл найдвар өвөрлөн дотогш алхав.
Өрөө том ажээ. Өргөн онгорхой цонхоор орж ирэх салхинд хөшиг намирна. Хөшигний хооронд нэгэн өндөр эрийн дүр сүүмэлзэж байв. Тэр нөмрөгөөс өөр хувцасгүй, царай нь уйдсан шинжтэй харагдана.
Тэгэхээр энэ хүн Хайнри хунтайж байх нь ээ!
Черинигийн нүд томров.
[[IMAGE: CH_IMAGES/013.jpg]]
Эрийн цайвар шаргал үс хөшигний хамт салхинд намирч байв. Цуу ярианд дүрсэлснээсээ ч хавьгүй царайлаг аж. Хэрэв тэнгэрийн элч нар үнэхээр байдаг бол яг л энэ эр шиг харагдах биз.
Гэвч түүний хурц нил ягаан нүдтэй харц тулгарах мөчид Черини бодлоо өөрчиллөө. Тэнгэрийн элч гэхээсээ чөтгөрт илүү ойр юм байна.
Царай зүс нь сэтгэл татам хэдий ч нүүрнийх нь хувирал Черинигийн нуруугаар хүйт даалгав. Зөнгөөрөө зугтах хэрэгтэйг бүх бие нь түүнд сануулж байлаа.
Гэвч удаан, ширүүн харц тулгарсны дараа хунтайж инээмсэглэлээ. Нүдэнд нь зөөлөн дулаан харц тодроход Черинигийн бүх эргэлзээ арилж орхив. Өөрийнхөө зөн совинг үл тоомсорлох гэдэг дэндүү амархан ажээ.
— Тэгэхээр надтай захидал солилцож байсан хүн нь чи юм уу? — хэмээн Хайнри хунтайж нэг хөмсгөө өргөв.
— Т-тийм ээ, би мөн. — Черини цээжиндээ багтамгүй хүчтэй цохилох зүрхтэйгээ тэмцэн түүнийг ажиглав. Хунтайж өөрөөс нь элдэв зүйл асууж, ямар нэг нотолгоо шаардана гэж бодсон юм.
Гэтэл түүний гайхшралыг төрүүлэн хунтайж дуугүй хэвээр үлдэв. Ямар нэг зүйлийг гүн бодож буй мэт нүдээ онийлголоо.
Черинигийн зүрх бүр хүчтэй дэлсэв. Тэд бие биеэ эцэс төгсгөлгүй удаан ширтэж байгаа мэт санагдав.
Эцэст нь хунтайж толгойгоо бөхийлгөв. — Мэдээж, хатагтай. — Тэгээд, — Тэр хүн нь үнэхээр та гэдэгтээ итгэлтэй байна уу? — гэж нэмэн асуулаа.
— Өршөөгөөрэй? — Черини уруулаа чийглэв.
— Та үнэхээр итгэлтэй байна уу гэдгийг л асууж байгаа юм. — Хунтайж нэг алхам ойртов. — Миний хайж байгаа хүн надад маш эрхэм хүн.
Черини амьсгаагаа түгжив.
— Буруугаар битгий ойлгоорой. — Хунтайж инээмсэглэв. — Хэрэв тэр хүн үнэхээр та мөн бол би туйлын их баярлана. Харин биш бол... урам хугарсандаа юу хийж ч мэдэхгүй. — Тэр Черини рүү дахин нэг алхам ойртлоо. Царайдаа эелдэг, сайхан сэтгэлтэй мэт хувирал тодруулсан ч үг нь илт сүрдүүлсэн өнгөтэй байв.
— Тэгэхээр сүүлчийн удаа асууя. Тэр хүн нь та мөн гэдэгтээ итгэлтэй байна уу?
***
Би дотно харилцаатай бүх язгууртнаа өдрийн хоолонд урьсан юм. Сирсе гүнж бусдаасаа оройтож, гартаа нэг лонх дарс барьсаар ирлээ. — Өмнөд хаант улсын онцгой бүтээгдэхүүн байгаа юм. Хоцорсны минь уучлал болгож хүлээн авна уу.
Бусад нь гайхан харахад Сирсе гүнж инээд алдан лонхоо ширээн дээр тавив. — Та нарын хэн нь ч мэдээ сонсоогүй юм уу? — Тэр Лаура хатагтайн хажуу дахь сул суудалд суулаа.
— Ямар мэдээ? — хэмээн Лаура хатагтай асуув.
Гүнж дахин инээлээ. — Аргагүй дээ. Би өөрөө ч дөнгөж сая сонссон юм.
Бүгд түүнийг учрыг нь хэлэхийг шавдууллаа. Гүнж ширээ тойруулан зальжин харснаа дуугаа намсган, — Хайнри хунтайжийн захидал солилцдог нууцлаг хүн гарч ирсэн гэнэ, — гэж хэлэв.
Лаурагийн харц тэр дороо надтай тулгарлаа.
Би царайгаа ярвайлгахгүй байж чадсангүй. Өөрийгөө илчлэхгүй байх нь нэг хэрэг. Харин өөр хүн миний дүрд тоглож байгаа нь огт өөр хэрэг байлаа. — Тэр хүн хэн юм бэ?
— За, Эрхэм дээдэс... — Сирсе гүнж над руу ойртон бөхийлөө. — Миний сонссоноор Рашта хатагтайн шивэгчдийн нэг гэнэ лээ.