Дахин гэрлэсэн хатан

5-р анги

5-р анги — Шадар хатагтай хайж байна

Сонсох

— Эрхэм дээдэс, Винчестерийн Райлан Рот их гүн танд мэндчилгээ уламжилж, Зүүн эзэнт гүрний хамгийн тансаг торгыг бэлэг болгон илгээлээ!

Өдрийн бэлтгэл ажил эртхэн дууссан тул би шадар хатагтай нартайгаа өглөөний хоолны ширээний ард сууж, кофегоо тааваараа ууж байв. Толгой өндийлгөн харснаа зарцыг дотогш орохыг дохилоо.

Их гүнгийн шадар хүн санаандгүй ирсэн бэлгийг өмнө минь дэлгэв.

Өнөөх л зан нь хөдөлжээ. Би кофены аягаа чанга атган, цэнхэр торгыг ажиглалаа. Тэр нь сэлэм загасны хайрс шиг гялалзана.

Би санаа алдаад кофегоо тавив.

Бэлэг нь үнэхээр үзэсгэлэнтэй, бас үнэтэй харагдана. Гэвч илгээсэн хүнийх нь жинхэнэ санааг би мэдэж байлаа.

Райлан Рот их гүн Совиешугийн авга бөгөөд түүнээс ердөө хоёрхон насаар ах хүн байв. Хаан ширээнд санаархдаггүй ч эрх мэдэлд тун дуртай. Намайг хатан хаан болмогц тэр нэг бол ийм, нэг бол тийм хүсэлт тавьж, хахууль маягийн бэлэг илгээдэг болсон юм. Энэ бэлгийг авбал хариуд нь ямар нэгэн зүй бус зүйл нэхэх нь гарцаагүй.

— Их гүнд талархаж байгааг минь уламжлаарай. Гэхдээ мэндчилгээ нь л надад хангалттай гэж хэл.

Зарц үүнтэй адил хариуг олон удаа сонссон хүн тул зүгээр л инээмсэглэн бөхийв. — Мэдлээ, Эрхэм дээдэс. — Тэгээд гарч одлоо.

Хаалга хаагдмагц Элиза гүнлэг хатагтай хэлээ ташлав. — Үнэхээр шантрашгүй хүн шүү, тийм ээ?

Бусад шадар хатагтай нар маань инээлдлээ.

Уур амьсгал дөнгөж сэргэж байтал бас нэг гэнэтийн зочин ирэв.

Ер нь би өглөөний цайны дараа Төв ордонд очиж, төлөвлөсөн ажлуудаа амжуулдаг. Баруун ордонд зочин хүлээн авах нь тун ховор. Гэтэл өнөөдөр аль хэдийн хоёр хүн ирлээ гэж үү?

Нэг л сонин санагдсан ч би хоёр дахь зочныг дотогш оруулав. Дахиад хахууль санал болгохгүй л байгаасай.

Энэ удаа өнөөдрийн ажлын хөтөлбөрийг хэлэлцэхээр ирсэн нэгэн түшмэл байлаа. Аз болоход асуух зүйл нь төвөгтэй биш тул хэдэн үг солилцоод буцаав.

Гэтэл миний гайхшралыг улам төрүүлэн гурав дахь зочин ирлээ. Уулзахыг хэзээ ч хүсэхгүй байсан хүн минь.

Совиешугийн анхны албан ёсны амраг Рашта надтай уулзахаар хүрч иржээ.

— Рашта гэж үү? Үнэхээр үү? — Би эзэн хааны харуул руу дургүйцсэн харцаар ширтэв.

Харуул уучлал эрсэн байртай толгой гудайлгав. — Тийм ээ, Эрхэм дээдэс.

Элиза гүнлэг хатагтай дахиад хэлээ ташлаа. — Өөрийгөө хэн гэж бодоод энд ирж байгаа юм бол?

Харуул үүнд хариулах зүйлгүй байв. Эцсийн эцэст тэр миний үүдийг манаж, захиас уламжлах л үүрэгтэй хүн. Гэвч өнөө өглөө үүргээ гүйцэтгэж байгаадаа хүртэл ичсэн шинжтэй харагдана.

Элиза гүнлэг хатагтай над руу эргэв. — Түүнийг оруулах уу, Эрхэм дээдэс?

— Сайн мэдэхгүй байна... — Үнэндээ би түүнтэй уулзмааргүй байлаа. Бид заавал уулзах ёстой хүмүүс ч биш. Намайг гагцхүү шаналгадаг тэр хүнтэй яагаад нүүр тулгарах ёстой гэж?

Хэзээ нэгэн цагт би өөрөө царайлаг эрчүүдийг амрагаа болгочихвол Совиешутэй энэ тухай сэтгэлээ уудлан ярьж болох юм. Магадгүй бүр хамтдаа инээлдэх ч биз. Гэвч одоохондоо надад амраг байхгүй. Совиешу болон түүний амрагт юу ч болоогүй мэт хандах надад амаргүй байлаа.

Гэсэн ч...

— Оруул.

— Эрхэм дээдэс! — хэмээн Элиза гүнлэг хатагтай айж цочсон янзтай дуу алдав.

Би тал дундарсан кофены аягаа өргөлөө. Түүнийг харахыг хүсэхгүй байсан ч өнөөх охиныг саяхан Совиешугийн албан ёсны амраг болгосон. Совиешугийн хайрласан... анхны эмэгтэй нь тэр байх.

Тэр охин ирснээс хойш Совиешу надад хүйтэн хандах болсон. Түүнтэй дахиад маргалдах эрсдэл хүлээмээргүй байлаа. Би түүнд хэзээ ч ухаангүй дурлахгүй байж болох ч Совиешу намайг үзэн яддаг болох нь юунд ч сайн хүргэхгүй.

Энэ удаа л охинтой уулзчихъя. Харин дахиж ирвэл сэтгэл түгших зүйлгүйгээр буцааж болно.

Рашта Лауратай болсон явдлыг нэгэнт мартсан уу, эсвэл мартсан дүр үзүүлж байна уу, ямартай ч өрөөнд орж ирэхдээ нүүр дүүрэн инээмсэглэн мэндлэв. — Эрхэм дээдэс, би байна, Рашта. Тантай дахин уулзсандаа их баяртай байна.

Элиза гүнлэг хатагтай дургүйцлээ нууж чадалгүй охинд нуруугаа харууллаа.

Эрүүний минь булчин чангарсан ч би царайгаа хувиргасангүй. Аз болоход сэтгэлээ нуух нь миний хувьд бараг төрөлхийн чадвар байв. — Бидний сүүлчийн уулзалтаас хойш Эрхэм дээдэс таныг албан ёсоор амрагаа болгожээ. Баяр хүргэе.

— Баярлалаа! — Охин баярлан гэрэлтэв.

[[IMAGE: CH_IMAGES/005.jpg]]

Ёс төдий мэндчилгээгээ дуусгачхаад цааш нь юу хэлэхээ бодов. Хэсэг зуур эргэлзсэний эцэст хүн бүрийн сонирхож байсан асуултыг тавилаа. — Та ямар хэргээр ирэв?

— Ямар хэргээр ирсэн гэж үү? — хэмээн охин миний асуултыг давтав. Намайг дуугүй ширтэхэд тэр хөөрөн ярьж эхэллээ. — Эрхэм дээдэс, бид хоёр одоо эгч дүүс шиг болсон шүү дээ. Нэг гэр бүлийн хүмүүс болсон!

Кофегоо хүйтэн царайлан шимж суусан Элиза гүнлэг хатагтай гэнэт хахаж цацлаа. Тэр нударгаа амандаа авчран хүчтэй ханиалгав.

Энэ үг намайг ч бас мэл гайхшруулав. Би зөв сонсов уу? Эгч дүүс гэнэ ээ? Гэр бүл гэнэ ээ?

— Гэр бүл ээ? — Миний дуу аюултайгаар өндөрсөв.

Охин нүдээ анивчуулав. — Бид хоёр нэг нөхөртэй шүү дээ.

Би тайван байдлаа хадгалж чадсангүй. Нэг нүд минь өөрийн эрхгүй татвалзлаа. Амраг эмэгтэйд хааны удмын бичигт эзлэх байр байхгүй. Түүний төрүүлсэн хүүхдэд ч мөн адил. Амрагаас төрсөн хүүхэд цол хэргэм өвлөх эрхгүй, нэр нь ч угсааны албан ёсны бүртгэлд орохгүй.

Түүний гарын үсэг зурсан гэрээ бол ердөө л гэрээ. Тэр гэрээ түүнд зохих түвшинд хувцаслаж, аж төрөхөд шаардлагатай төрөл бүрийн зардлыг олгуулах эрх өгнө. Харин гэрээг нь сунгахгүй бол эд хогшлоо баглаад ордноос явах ёстой.

Гэтэл «нэг нөхөртэй» учраас биднийг гэр бүлийнхэн гэж хэлж зүрхэлдэг байна шүү!

Түүний сая хэлсэн үгэнд өчнөөн буруу зүйл байсан тул алинаас нь эхэлж тайлбарлахаа ч мэдсэнгүй.

Би бодлоо цэгцлэх гэж оролдож байтал Рашта алгаа хавсран инээмсэглэв. — Тэгэхээр... би одооноос таныг эгч ээ гэж дуудаж болох уу?

Өрөөний бүх агаар гэнэт алга болчих шиг санагдлаа.

Би уруулаа чанга хазав. Өгөөмөр хүлцэнгүй байхын минь хязгаар тулжээ. — Болохгүй.

Түүний гэгээлэг, хүсэн хүлээсэн төрх нэг л агшинд нурж орхив. Охин гайхсандаа хэд анивчсанаа нүдээ томруулж, бараг айсан мэт харагдлаа. Ийм хариу сонсоно гэж огт төсөөлөөгүй бололтой.

Түүний гайхсан байдал намайг улам бухимдуулав. Энд гайхах ёстой хүн байгаа бол тэр нь би. Намайг юу гэж хариулна гэж бодсон юм бол? «Тэгэлгүй яах вэ, дүү минь. Хоёулаа дотнын найзууд болцгооё. Чи нөхрийг минь булаасан ч бид сайхан эвтэй байж чадна» гэж хэлэх байсан хэрэг үү?

— Та... — Раштагийн дуу чичирлээ. — Та надад дургүй юм уу? Тийм учраас уу? — Түүний согоон нүдэнд нулимс мэлтэгнэв.

— Энэ нь чамд дуртай, дургүйтэй огт холбоогүй, — гэж би тайван хариулав. Мэдээж би түүнд дургүй л дээ. — Чи түүний амраг болсон. Би чамд баяр хүргэсэн. Гэхдээ үүнээс болоод бид эгч дүүс болчихгүй. — Би түүнийг уйлуулахгүйн тулд аль болох зөөлөн дуугарлаа.

Гэтэл охин ямартай ч уйлах гэж байгаа мэт харагдана. Намайг өөрийг нь элэглэж байна гэж бодсон нь илт.

Үүнээс цааш яаж ойлгуулахаа би мэдсэнгүй. Тэгээд ч түүнд зааж сургах нь миний үүрэг биш. — Одоо явж болно, — гэж хэлэв.

Рашта ямар нэг юм хариулах гэж байгаа мэт тээнэгэлзсэнээ огцом эргэж, тэнд байсан бүхнийг гайхшруулан өрөөнөөс гүйн гарлаа.

— Ийм юм гэж бас байх аа... Үнэхээр юу хэлэхээ ч мэдэхгүй юм, — хэмээн Элиза гүнлэг хатагтай бувтнав.

Бусад шадар хатагтай нар ч мөн адил сэтгэл нь үймэрсэн харагдана.

Би царайгаа барайлган, шадар хатагтай нараасаа хамгийн ахмад язгууртан бүсгүй рүү эргэлээ. — Бүх амраг эмэгтэй ингэж авирладаг юм уу?

Тэр толгой сэгсрэв. — Ерөнхийдөө амраг эмэгтэйчүүд хатан хаантай нүүр тулахаас аль болох зайлсхийдэг. Уулзлаа гээд хэн нэгний сэтгэлийг л шархлуулна шүү дээ. Амраг эмэгтэйн хувьд хатан хааны дургүйг хүргэхгүй байсан нь хавьгүй дээр.

Би багаасаа Эзэн хааны ордонд цагийг өнгөрүүлсэн ч угсаа залгамжлах хунтайжийн сүйт бүсгүй байхдаа эзэн хааны амрагуудтай огт таарч байгаагүй. Тэр үед би дээдсийн хүрээнд албан ёсоор хөл тавиагүй байлаа.

Бусад шадар хатагтай нар ч санал нийлэн амандаа бувтнацгаав. Нэг нь эзэн хааны амраг хатан хааны унтлагын өрөөнд зочилсон тухай хэзээ ч сонсож байгаагүй гэв. Нөгөө нь амраг эмэгтэй хатан хаантай тэгж ярьж болохгүй гэж дэмжлээ.

Совиешу Раштаг чухам ийм зоригтой болохоор нь таалдаг байж ч мэднэ.

Элиза гүнлэг хатагтай санаа алдав. — Ямар ч байсан удахгүй түүнд шадар хатагтай олж өгөх хэрэг гарна. Эрхэм дээдэс түүнийг эгэл ардын охин гэж байгаа ч би нэг л итгэхгүй юм. Ер нь ямар язгууртан бүсгүй түүн шиг амрагийн шадар хатагтай болохыг зөвшөөрөх билээ...?

***

— Хатан хаан намайг үзэн яддаг, — хэмээн Рашта Ланте баронд гомдоллон үглэв. — Тэр намайг Эрхэм дээдсийн амраг төдий болохоос өөрийнх нь дүү биш гэсэн. Тэгэхээр би түүнийг «эгч ээ» гэж дуудаж болохгүй юм гэнэ. Намайг үзэн яддаг нь гарцаагүй. Эсвэл энэ хэвийн зүйл үү, Ланте барон?

Гэрээнд гарын үсэг зурах ёслол дууссан ч Ланте барон Раштаг багагүй таньж мэдэх болжээ. Тэр шинэ амрагт ордны ёс журмыг цаашид ч зааж сургахаар зөвшөөрсөн байв. Гэвч өнөөдөр ирэхдээ өдөр тутмын хэдэн энгийн зүйлийг давтуулна гэж бодсоноос ийм цочирдом явдал сонсоно гэж төсөөлсөнгүй.

Тэр амаа ангайн гайхаж, — Та хатан хаантай уулзахаар очсон юм уу? — гэж асуулаа.

— Тийм ээ. Тэр надад бэлэг илгээсэн шүү дээ! Тийм болохоор өөрийн биеэр очиж талархлаа илэрхийлэх нь зөв гэж бодсон юм...

Ланте барон ёолохоо арайхийн тэвчиж, алгаараа духаа дарлаа.

— Яасан бэ? Би очих ёсгүй байсан юм уу? — гэж Рашта асуув.

— За... яг тийм ч биш. — Тэр түр тээнэгэлзэв. — Гол нь та хоёр хатан хаантай эсрэг тэсрэг байр суурьтай хүмүүс шүү дээ.

— Яагаад? — Рашта хөмсгөө зангидав. — Бид хоёр одоо нэг нөхөртэй болчихсон биз дээ?

Энэ үгийг хатан хаанд бас хэлчихээгүй байгаа даа! Ланте бароны нүдэнд хэсэгхэн зуур бүрэлзэх шиг болов.

Гэвч Раштагийн том хар нүдийг ажиглаад тэр ийм явдал яагаад болсныг ойлгожээ. Охин үнэхээр гэнэн, юу ч мэдэхгүй юм. Ижил алдаа гаргалаа гээд хүүхдэд насанд хүрсэн хүнтэй адил хандаж болохгүй. Үнэндээ Рашта дээдсийн хүрээний ёс заншлын талаар язгууртны бага насны хүүхдүүдээс ч бага мэдлэгтэй байлаа. Түүнтэй ярихдаа үүнийг санаж явах хэрэгтэй.

Гэсэн ч... — Рашта хатагтай, таныг хатан хаантай уулзахаар явахад хэн ч хориглоогүй юм уу?

— Черини, Кейт хоёр шиг хүмүүсийг хэлж байна уу?

— Тэд хэн юм бэ?

— Миний үйлчлэгчид. Эрхэм дээдэс тэднийг надад үйлчлүүлэхээр томилсон юм.

Ланте барон толгой сэгсрэв. — Тэр үйлчлэгчдийг хэлээгүй. Танд шадар хатагтай байхгүй юм уу?

Рашта толгойгоо гилжийлгэв. — Байхгүй ээ?

Ланте барон царай нь хувхайран бослоо. — Би энэ тухай Эрхэм дээдэстэй ярья.

Раштагийн өрөөнөөс гармагцаа барон шууд Совиешу эзэн хаанд бараалхаж, түүнтэй ярилцсан зүйлээ уламжлав. — Эрхэм дээдэс, Рашта хатагтай таны амраг болсон хэр нь язгууртны нийгмийн ёс журмыг огт мэдэхгүй байна. Түүнд энгийн үйлчлэгчид хангалтгүй. Дээдсийн хүрээний ёсыг заах шадар хатагтай нар хэрэгтэй.

Тэдний яриаг сонсож байсан өөр нэг нарийн бичгийн дарга хөндлөнгөөс оролцов. — Шадар хатагтай нар язгууртан гэр бүлээс гаралтай хүмүүс шүү дээ. Тэд Рашта шиг эгэл ардын охинд үйлчлэхийг хүсэх болов уу?

— Эзэн хааны ордонд эгэл гаралтай хүн ганц Рашта хатагтай биш, — хэмээн Ланте барон өөрийг нь доромжилсон мэт ширүүн хариулав. Тэгээд эзэн хаан руу эргэн, бараг гуйх янзтай үргэлжлүүлэв. — Түүнд заавал шадар хатагтай томилж өгөх хэрэгтэй. Тэгэхгүй бол дээдсийн хүрээний нарийн учрыг хэзээ ч сурч мэдэхгүй.

Совиешу хэсэг зуур бодолхийллээ. — Би ч бас тэгж бодож байсан. Ланте барон?

— Тийм ээ, Эрхэм дээдэс?

— Раштад туслах шадар хатагтай нарыг ол.

— Мэдлээ, Эрхэм дээдэс.

***

Баруун ордны хажуугийн цэцэрлэгээр зугаалж явахдаа хүний толгой шиг том цэцгийн дэргэдүүр өнгөрөв. Дэлбээн дээр нь урьд өмнө харж байгаагүй үзэсгэлэнтэй шувуу суучхаад өдөө янзалж байлаа.

— Ямар сонин шувуу вэ, — гэж би дуу алдав.

Шадар хатагтай нар маань Раштад шадар хатагтай олох гэсэн бүтэлгүй эрлийн тухай яриандаа автсан тул шувууг огт анзаарсангүй.

Би өөрөө чимээгүйхэн ойртлоо. Гараа сунгахад шувуу алганы минь ар тал дээр үсрэн буув. Далавчаа дэвж, хошуугаараа бугуйг минь эрхлэн шүргэхийг нь харахад хүнд дассан нь илт байлаа.

Би толгойг нь зөөлөн илэв. Ямар нэгэн язгууртны тэжээвэр шувуу юм болов уу? Тэгтэл хөлд нь жижигхэн хуйлмал бичиг уясныг анзаарлаа.

Цаасыг дэлгэхэд жижигхэн, мурий сарий үсгээр бичсэн захиа байв. «Би шинэ жилийн баярт удахгүй хүрэлцэн ирэх харийн зочин. Энэ зурвасыг согтуу байхдаа бичлээ» гэжээ.

Инээд хүрч орхилоо. Тэгэхэд л шадар хатагтай нар маань миний юу хийж байгааг анзаарав.

— Хөөх, шувуу байна!

— Ямар өхөөрдөм юм бэ.

— Ямар төрлийн шувуу юм бол? — гэж Элиза гүнлэг хатагтай асуулаа.

Ахимаг насны нэг шадар хатагтай хөмсгөө өргөв. — Энэ төрлийн шувууг гаршуулах амаргүй дээ. Ан авд ч ашигладаг биш бил үү?

Би захиаг харуулахад шадар хатагтай нар маань инээлдэв. — Заавал хариу бичээрэй, — хэмээн Аллистер хатагтай хэллээ.

Би инээмсэглэлээ барьж чадсангүй. Харийн нутагт суугаа хэн нэгэн үнэхээр согтуу байхдаа ийм зурвас бичсэн гэж үү? Тоглоом ч байж болох юм. Гэхдээ нөгөө талаар шинэ жилийн баярт гадаадын олон элч төлөөлөгч хүрэлцэн ирнэ шүү дээ...

Ер нь захиа зөөгч шувууд өөрсдийг нь татах үнэр түгээдэг тусгай шувууны цамхаг руу шууд нисдэг. Гэтэл энэ шувуу яагаад чухам энд ирсэн нь сонирхолтой байлаа.

Би жижигхэн үзэг гаргаж ирэхэд шадар хатагтай нарын нэг цаасны өөдөс олж авчрав.

«Таны шувуу над дээр иржээ. Буцах замаа олж чадвал санаа амарна. Учир нь энэ нь шувуу тань үгээ ч олигтой хэлж чаддаггүй согтуу эзнээсээ илүү ухаантай гэсэн үг юм» гэж би бичлээ.

Шадар хатагтай нар маань юу бичсэнийг минь унших гэж хүзүүгээ сунган тойрон шавцгаав. Намайг бичиж дуусмагц тэд дахиад л бөөн инээд болов.

Би үзгээ хураагаад шувуунд жаахан ус уулгасны дараа зурвасыг хөлд нь уяв. Шувуу нисэхийнхээ өмнө гарын минь ар талыг хошуугаараа ахин энхрийлэн шүргэлээ.

— Үнэхээр өхөөрдөм юм аа.

— Энэ шувуу танд дурлачихсан юм шиг байна, Эрхэм дээдэс! — хэмээн Элиза гүнлэг хатагтай инээмсэглэв.

— Харин тийм! Ганцхан Эрхэм дээдсийг л сонгосон нь гайхалтай биш гэж үү?

Бид болсон явдлын тухай хөөрөлдөн өрөө рүү минь буцлаа. Гэтэл тэнд Совиешугийн нарийн бичгийн дарга хүлээж байв.

— Ямар хэрэг гарав? — гэж би асуулаа.

— Эрхэм дээдэс тантай уулзах хүсэлт тавьсан байна, Хатан хаантан.

Шадар хатагтай нарын минь нүүрнээс инээмсэглэл ариллаа.

Минийхээс ч тэр. Цээж давчдаж, үзэсгэлэнт шувуутай таарсан баяр хөөр агшин зуур замхрав.

Өмнө нь Совиешу намайг дуудахад ингэж мэдэрдэггүй байсан. Харин сүүлийн үед намайг уулзъя гэх болгонд хамгийн түрүүнд «Одоо бас юу вэ?» гэсэн бодол төрдөг болжээ.

— Ойлголоо.

Раштаг эгч гэж дуудаж болохгүй гэсэнд минь намайг загнах гэж байгаа юм болов уу? Үгүй байлгүй дээ. Совиешу арай ч тэгтлээ хэтрүүлэхгүй. Түүний эх хатан хаан байсан. Тэр хатан хаан болон эзэн хааны амрагуудын хооронд ямар харилцаа байх ёстойг мэднэ шүү дээ.

— Түр хүлээнэ үү. — Би унтлагын өрөөндөө орж, цэцэрлэгээр явснаас хормой нь норсон даашинзаа тайлав. Илүү эрхэмсэг харагдах өөр даашинз өмсөөд Совиешугийн нарийн бичгийн даргыг даган Зүүн ордон руу явлаа.

Аз болоход замдаа Раштатай тааралдсангүй.

Совиешугийн өрөөнд очиход тэр надад аяга цай өглөө. Би дөнгөж ганц балгатал тэр шууд гол зүйлдээ орлоо.

— Амраг эмэгтэйд хатан хаан шиг олон хүн хэрэггүй ч өөрт нь үйлчлэх ганц хоёр шадар хатагтай байх ёстой, — гэж тэр хэлэв. — Би Раштад шадар хатагтай томилмоор байна.

Би цайгаа тавилаа. — Мэдэж байгаа. Таны нарийн бичгийн дарга нар нэгийг хайж байгааг сонссон.

— Гэтэл хачирхалтай нь өнөөг хүртэл нэг ч язгууртан бүсгүй сайн дураараа ирсэнгүй. — Совиешу ширээн дээр гараа салаавчлан тавив.

— Тийм үү?

— Ордны эзэгтэй болох хатан хаан энэ талаар одоог хүртэл юу ч хэлээгүй учраас л тэгж байгаа юм шиг санагдаад байна. Чи өөрөө Раштад шадар хатагтай олж өгч болохгүй юу?

5-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Дахин гэрлэсэн хатан5-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах