Дахин гэрлэсэн хатан

9-р анги

9-р анги — Мөрийцөх үү?

Сонсох

Аль хэдийн ордонд ирсэн гэж үү?

Гэтэл зочид дөнгөж өнөөдрөөс л ирж эхэлсэн шүү дээ. Би өнөөг хүртэл хэн хэн ирснийг эргэн санахыг оролдов.

Одоохондоо цол хэргэмтэй зочид тийм ч олон ирээгүй байлаа. Кром гүнт улсын их гүн, их гүнгийн хатан хоёр, Райлан их гүн, Умард хаант улсын ерөнхий сайдын гэр бүлийнхэн, Самоно нутгаас ирсэн Крантиа маркизын хатагтай хөвгүүдийнхээ хамт, Баруун хаант улсын Хайнри хунтайж, Блювоханы Сирим хунтайж...

Гол нь эдгээр зочин бүр бүхэл бүтэн дагалдагсдын багтай ирсэн явдал байв. Кромын их гүн, их гүнгийн хатан хоёр л гэхэд хэдэн арван хүлэг баатар, үйлчлэгч, шадар хүмүүс дагуулж ирсэн. Тиймээс үнэндээ ордонд ирээд буй хүний тоо хавьгүй олон байлаа.

Түүнчлэн би захиа бичиж буй хүнээ эрэгтэй, эмэгтэй аль нь болохыг ч, залуу эсвэл настай, цол хэргэмтэй эсэхийг нь ч мэдэхгүй байв. Энэ олон хүний хэн нь Күиний эзэн байж болохыг тааж ядана.

Сайн мэдэхгүй юм.

Би хэсэг бодсоны эцэст нэмж бичлээ.

Харин та намайг хэн гэдгийг мэдэх үү?

Ямар тэнэг асуулт вэ. Яаж мэдэх билээ дээ? Зөвхөн Эзэн хааны ордонд л гэхэд хэдэн зуун хүн амьдардаг. Би тэдний хэн нь ч байж болно шүү дээ. Гэсэн ч сэтгэлийн минь нэгээхэн хэсэг тэр хүн намайг таагаасай гэж найдсаар байлаа.

Захиагаа бичиж дуусмагц Күин над руу нисэн ирэв.

— Энэ шувуу үнэхээр ухаантай юм аа, Эрхэм дээдэс, — хэмээн Лаура хатагтай хэллээ.

— Өдөө янзалж байхдаа хүртэл Эрхэм дээдэс рүү байн байн хараад байсан, — гэж Элиза гүнлэг хатагтай анзаарснаа хэлэв.

Күин над руу ойртон толгойгоо тосоход шадар хатагтай нар минь инээлдэж эхэллээ.

— Үнэхээр үү? — гэж би асуун шувууны толгойг маажив. Тэр том нүдээ хагас анин, таатай нь аргагүй гунганалаа.

Би захиагаа хуйлж, хөлд нь уяв. Күин далавчаа сэгсрэн, бүжиглэх мэт орон дээгүүр дэвхцэв. Шадар хатагтай нар бүгд алга ташлаа. Эцэст нь тэр сүүлчийн удаа жиргээд цонхоор нисэн одов.

— Ямар ухаантай шувуу вэ, — хэмээн шадар хатагтай нар санаа алдацгаав.

Ийм ухаантай шувууг сургаж чадсан эзэн нь ч бас ухаантай хүн байж таарна. Тэр чухам ямар хүн бол?

Лауратай адил надтай чацуу залуухан бүсгүй юу? Эсвэл нас тогтсон, эрхэмсэг язгууртан уу? Үрэлгэн зугаа цэнгэлд дуртай язгууртан ч байж мэднэ. Бүр хүлэг баатар ч юм бил үү...?

— Эрхэм дээдэс, тэр шувуу танд таалагддаг уу? — хэмээн Элиза гүнлэг хатагтай асуулаа. Намайг цонх руу ширтсээр байгааг тэр анзаарчээ.

— Тийм ээ. Үнэхээр өхөөрдөм. — Шувуу нь ч өхөөрдөм, түүгээр дамжин надтай харилцаж буй хүн нь ч бас.

Элиза гүнлэг хатагтай инээмсэглэв. — Та үүнтэй ижил төрлийн шувуу тэжээж үзэх талаар бодож байсан уу?

— Өндөгнөөс нь дэгдээхэй гаргаж аваад өсгөвөл сайхан л байх, — хэмээн би бодлогошрон хэллээ. — Гэхдээ яг ямар төрлийн шувуу болохыг нь мэдэхгүй юм...

— Бид олж мэднэ ээ, — хэмээн тэр санал болгов. — Тэгвэл би ч бас тантай хамт нэгийг өсгөнө!

Сэтгэл татам санал байсан ч хэсэг бодсоны дараа би толгой сэгсэрлээ. — Үгүй байсан нь дээр байх. Ямар ч байсан түүн шиг шувуу өсгөж чадна гэдэгтээ эргэлзэж байна. Тэгээд ч хааяа л ирж уулздаг нь учир битүүлэг, сонирхолтой санагддаг юм...

Күин ухаантай ч үүнийг би эзнийх нь сургалтын ач гэж бодож байв. Үүнээс гадна шувууд ер нь надад таалагддаг уу, эсвэл ганцхан Күинд л дуртай юу гэдгээ ч сайн мэдэхгүй байлаа.

Би шувууны тухай бодлоо түр орхин, өрөөн доторх хүмүүс рүү эргэлээ. — Верди дэд гүнлэг хатагтайг харсан хүн байна уу?

— Гэрт нь яаралтай зочин ирсэн тул эдлэн рүүгээ буцах хэрэгтэй болсон гэсэн, — гэж Лаура хатагтай хэлэв.

Би хөмсгөө зангидлаа. — Миний бодож байгаа зүйл биш байгаа даа?

Шадар хатагтай нар минь санаа зовсон харцаар бие биеэ харцгаав.

Тэгэхээр таагүй хэрэг болжээ.

Верди дэд гүнлэг хатагтайн эдлэн бусад шадар хатагтай нарынхаас ялгаатай нь нийслэлд байдаггүй. Тэр гэр бүлийн яаралтай асуудлаар хөдөө дэх эдлэн рүүгээ байн байн буцдаг байлаа. Хамгийн гол асуудал нь тэрхүү «гэр бүлийн хэрэг» гэгчид л байсан юм.

— Хүү нь гадаадад мөрийтэй тоглоомын газруудаар их мөнгө үрж байгаа бололтой, — гэж Элиза гүнлэг хатагтай хэлэв.

— Верди дэд гүнлэг бас бусдын эхнэртэй сээтэгнэсэн байна, — хэмээн Лаура хатагтай дургүйцэн ёолов. — Нөгөө эмэгтэйн нөхөр түүнийг шүүхэд өгчээ.

Ийм явдал өмнө нь ч гарч байсан. Верди хатагтайн хүү мөрийтэй тоглоомд, нөхөр нь эмэгтэйчүүдэд дуртай байв.

— Хөөрхий дэд гүнлэг хатагтай... — хэмээн би толгой сэгсэрлээ.

Верди дэд гүнлэг хатагтайд зовлон дутахгүй юм. Түүнд санаа зовсон ч өөрөө тусламж гуйгаагүй байхад нь би юу ч хийж чадахгүй. Тэгвэл нэр төрийг нь сэвтээж мэднэ.

Тэгээд ч тусламж хүссэн байлаа гэсэн би түүний гэр бүлийн бэрхшээлийг арилгаж чадахгүй шүү дээ. Хүн бүр өөрийн гэсэн асуудалтай юм даа...

Би санаа алдаад цонхоо хаахаар гараа сунгалаа.

***

Маргааш нь Өмнөд хаант улсын гүнжээр эхлэн ордонд улам олон зочин хүрэлцэн ирэв. Тэр өглөө эрт ирсэн юм. Гүнжтэй уулзсаны дараа би ордны хамгаалалтыг сүүлчийн удаа шалгаж дуусгалаа. Нэг мэдэхэд л бүтэн өдөр өнгөрчихжээ.

Өдөржин асгарсан борооноос болоод л би ийм манарсан байдалтай байсан юм болов уу. Бороо огт зогссонгүй.

Өрөөндөө эргэж иртэл Күин намайг хүлээж байв. Тэр цонхны тавцан дээр унтаад өгсөн бололтой, өрөвдөлтэй нь аргагүй сууж байлаа. Цонхоо нээмэгц хошуунаасаа сүүл хүртлээ нэвт норж, чичирсэн шувуу дотогш дэвхрэн орж ирэв.

— Яана аа. Эзэн чинь чамайг ийм бороонд явуулчихсан юм уу?

Жижигхэн шувуу толгой сэгсэрлээ.

Би инээлээ. — Юундаа толгой сэгсэрч байгаа юм бэ? Хөлд чинь уясан зурвасыг харахад миний зөв шүү дээ.

Би хэлээ ташлаад Күинд цэвэрхэн алчуур авчирлаа. Алчуураар түүнийг ороож, өдийг нь зөөлөн арчин хатаав. Күин миний гар дээр зүүрмэглэж байлаа.

Хатааж дуусаад би хөлөнд нь уясан зурвасыг болгоомжтой тайлж авлаа. Бороонд чийгтэж, бэх нь бага зэрэг урссан ч бичиг нь уншигдахаар хэвээр байв.

Хоёулаа мөрийцөх үү? Хэн нь нөгөөгийнхөө хэн болохыг түрүүлж мэднэ, тэр нь ялна.

Би өчигдөр юу гэж бичсэн билээ? гэж бодов. Аан, тийм байна. Тэр хүнийг хэн гэдгийг мэдэхгүй гэж хэлээд, харин тэр намайг таних эсэхийг асуусан.

Ийм тоглоомтой санал тавьсныг нь бодоход Күиний эзэн ч бас намайг хэн болохыг өчүүхэн төдий ч мэдэхгүй бололтой. Би хариугаа бичлээ.

Тэгвэл шагнал нь юу байх юм?

Үүнийг бичсэний дараа би Күин рүү, дараа нь цонх руу харлаа. Бороо цутгасаар байв. Хөөрхий шувуу аль хэдийн хэдэн цаг бороонд норжээ. Одоо буцааж явуулбал ханиад хүрнэ.

Алчуураар тоглож байсан Күин толгойгоо хазайлгалаа. Би үзгээ тавихад тэр яаран над руу дөхөв. Зурвасыг шалгаж үзээд хөлөө тослоо.

— Үгүй ээ, — гэж би хэлэв.

Шувуу гайхаж цочирдсон мэт харагдана. Ер нь шувуу цочирдсон нь харагддаг бол шүү дээ.

— Гадаа бороо орж байна, — хэмээн тайлбарлав. — Ханиад хүрчихнэ шүү дээ.

Шувуу хэсэг тээнэгэлзсэнээ над руу толгойгоо хазайлган харав. Би түүнийг тэвэрч аваад толгойг нь иллээ.

— Өнөө шөнө надтай хамт унтана. Бороо намдмагц явуулъя.

Энэ үгийг сонсоод шувууны бие чангарсан мэт санагдав. Гэхдээ тийм байж таарахгүй. Шувуу миний орон дээр унтах эсэхдээ яагаад санаа зовох билээ?

***

Усанд орж дуусаад нөмрөгөө углан, өрөө рүүгээ зөөлөн алхаж оров. Күин орон дээр дээш харан хэвтчихээд нам унтаж байлаа. Түүнд дэрээр ор хийж өгвөл арай тухтай унтах байх гэж бодсон юм. Гэтэл Күин нуруугаараа тэрийн хэвтэж байв.

Бүх шувуу ингэж унтдаг юм болов уу? Ямар өхөөрдөм юм бэ.

Ойртож очоод харвал хошуу нь үл ялиг ангайсныг анзааран бүр ч гайхав. Богинохон амьсгаа нь бараг хурхирах мэт сонсогдоно. Би зөөлөн түлхэж үзсэн ч тэр гүн нойрондоо автсан хэвээр байлаа.

Хэсэг эргэлзсэний эцэст би ердийнхөөрөө орондоо орж, дэрэн дээрээ толгой тавилаа.

Хэдэн минутын дараа мөр хавиар минь дулаан төөнөх шиг болов. Шувуу надаас жаахан зайтай хэвтэж байсан ч биеийн халуун нь өндөр бололтой. Би түүнийг сонирхон харсаар байтал Күиний аниастай нүд аажмаар нээгдэв.

Түүний нил ягаан солонгон бүрхэвчтэй нүдтэй харц тулгарах мөчид Хайнри хунтайж санаанд орлоо. Хайнри хунтайжийн бүргэдийнх шиг нүд үүнтэй жигтэйхэн адилхан байв.

[[IMAGE: CH_IMAGES/009.jpg]]

Би гараа сунган толгойг нь илсээр, нөгөө нил ягаан нүд нь дахин анилдахыг хүлээлээ.

— Чи үнэхээр үзэсгэлэнтэй шүү, Күин, — хэмээн би шивнэв. Шувуу хошуунаасаа савар хүртлээ суниаж, толгой дохиод миний гарыг далавчаараа хучлаа.

— Сайхан нойрсоорой, Күин.

***

Маргааш өглөө сэрэхэд Күин явчихсан байлаа. Цонхны гуравны нэг орчим хэсэг онгорхой үлджээ. Гарахын тулд өөрөө түлхэж нээсэн бололтой.

Ямар ухаантай юм бэ.

Түүнээс ч гайхалтай нь тэр ширээн дээр минь байсан зурвасыг авч явсан байв. Эсвэл өөр хүн авсан юм болов уу?

— Элиза гүнлэг хатагтай, та миний ширээн дээрх зурвасыг аваагүй биз дээ? — хэмээн би хувцаслахад минь тусалж байсан түүнээс асуулаа.

— Мэдээж аваагүй, Эрхэм дээдэс. Алга болчихсон хэрэг үү?

— Күин авсан байх. Ухаантай хүү шүү.

Элиза гүнлэг хатагтай үүнийг сонсоод биширлээ.

Би Төв ордонд ажлаа амжуулж байхдаа Күин, түүний эзэн хоёрын тухай бодохоо больж чадсангүй. Бас эзнийх нь санал болгосон мөрийний тухай.

Күиний ухааныг бодоход эзэн нь хэний ч доор орохооргүй сэргэлэн хүн байж таарна.

Блювоханы Сирим хунтайж ч юм болов уу?

Түүнийг тун ухаантай хүн гэж сонсож байсан. Түүнчлэн Блювохан далайтай хиллэдэг болохоор бусад аль ч улсаас илүү олон захиа зөөгч шувуу ашигладаг.

— Эрхэм дээдэс, та сүүлийн үед анх удаа ийм хөгжүүн харагдаж байна, — хэмээн шадар хатагтай нарын минь нэг хэллээ.

— Тийм байна уу?

Элиза гүнлэг хатагтай, Аллистер хатагтай хоёр толгой дохив. — Та цонхийж, ядарсан харагдаад байсан болохоор санаа зовж байлаа, — гэж Элиза үнэнээ хэлэв. — Харин шинэ жилийн баярын бэлтгэл таны сэтгэлийг сэргээсэн бололтой.

— Тийм ч байж мэднэ, — хэмээн би бувтнав. Үнэн хэрэгтээ Күин л сэтгэлийг минь сэргээсэн юм. Тэр болон надтай захидлаар харилцдаг эзэн нь.

Гэхдээ шинэ жилийн баяр болоогүйсэн бол Күин намайг хайж ирэхгүй байсан биз. Тийм утгаараа Элизагийн хэлсэнтэй санал нийлж байлаа.

Би инээмсэглэн бичиг цаасны ажлаа үргэлжлүүлэв.

Өдрийн хоолны үеэр Баруун ордон руу буцлаа. Ер нь би Төв ордонд хооллодог ч Күин дахин намайг хүлээж байгаа болов уу гэж санаа зовсон юм.

— Би мэдээд байсан юм аа! — хэмээн өрөөндөө ормогцоо дуу алдав.

Өмнөх өдрийн адил Күин цонхны тавцан дээр сууж байлаа. Аз болоход өнөөдөр цаг агаар сайхан болжээ. Тэр бороонд чичирч суухын оронд нар туссан хэсэгт зүүрмэглэж байв. Гэхдээ миний дууг сонсмогц үсрэн босож, хөлөө өргөлөө.

Би зурвасыг нь яаран авлаа.

Мөрийний шагнал нь Күин байна.

Би хөмсгөө өргөн Күин рүү харлаа. Эзнийхээ мөрийн талаар юу ч мэдэхгүй Күин том нил ягаан нүдээрээ над руу ширтээд, толгойгоо хазайлгав.

— Гааг? — гэж тэр дуугарав.

— Эзэн чинь чамайг мөрийд тавихыг хүсэж байна, Күин.

Күин далавчаа дэвэн дэвхэрч, хошуугаараа намайг зөөлөн товшлоо. Би түүнийг өргөн өвөр дээрээ тавиад, алтан шаргал өдийг нь ширтэв.

Мэдээж би Күинийг өөрийн болгохыг хүсэж байлаа. Хүсэхгүй байхын арга ч үгүй. Ийм өхөөрдөм, ухаантай, үнэнч шувууг өмнө нь харж байгаагүй юм чинь. Гэхдээ эзэнтэйгээ үлдсэн нь Күинд илүү дээр. Би яаж ийгээд мөрийд яллаа ч түүнийг эзнээс нь салгаж зүрхлэхгүй. Хөөрхий шувуу эзэн нь өөрийг нь хаячихлаа гэж бодно шүү дээ.

Захиа бичдэг тэр хүнийг олж мэдэх тухай бодох тусам ч би түгшиж эхэлсэн юм. Мэдээж сониуч зан хөдөлж байлаа. Гэвч Күиний эзэн бид хоёр бие биеэ танихгүй учраас л ингэж чөлөөтэй ярилцаж чадаж байгаа билээ.

Нэрийг нь, бүр ч чухал нь нийгэмд ямар зэрэг дэвтэйг нь мэдчихвэл энэ чин сэтгэлийн, нээлттэй харилцаагаа яаж хэвээр хадгалах билээ?

Би өөрийн байр суурийг мартаж болохгүй. Хатан хаан учраас хэлэх үг бүрдээ болгоомжтой хандах ёстой.

Харин нөгөө хүн нь хатан хаантай ярьж байгаагаа мэдвэл өөрийн эрхгүй хянамгай болно. Ингэж бодоход гуниг төрөв.

Ямар ч байсан бидний одоогийн энгийн, дотно уур амьсгал алга болно.

— Гааг? — Күин намайг хурдлаач гэсэн мэт гарын арыг хошуугаараа товшлоо.

Би аяархан инээгээд Күинийг өргөн бичгийн ширээндээ авчрав. Түүнийг ширээний сул зайд суулгаад, жижигхэн цаас бэлдлээ. Анх удаа би худал хэллээ.

Сэжүүр: Би эрэгтэй хүн.

Күин зурвасыг минь харахаар алхаад ирлээ. Тэр дахин дуу гарган, далавчаа хүчтэй дэвэв. Яг л инээж байгаа мэт санагдав.

Түүнийг зүгээр л шувуу гэдгийг мэдэж байсан ч би бага зэрэг ичлээ. Хацраа илэх зуур Күин бөөрөнхий жижиг биеэ эргэлдүүлэн бүжиглэв. Эцэст нь хацраа миний бугуйнд наалаа.

— Эзэнд чинь худал хэлж байгаа нь чамд инээдтэй байна уу? — гэж би асуув.

— Гааг!

Түүнд хөгжилтэй санагдсан нь сайн хэрэг. Худал хэлсэндээ сэтгэл жаахан зовсон ч энэ сэжүүрийн ачаар Күиний эзэн намайг хэзээ ч олж чадахгүй. Би ч бас эзнийг нь хэн болохыг таах гэж оролдохгүй байхаар шийдлээ.

Бидний хэн нь ч нөгөөгөө олох ёсгүй. Тэгвэл нэрээ мэдэлцээгүй найзууд хэвээр үлдэж чадна.

— Ингэсэн нь хамгийн зөв, Күин. Чи тэгж бодохгүй байна уу?

Харин тэр зөвхөн толгойгоо хазайлгалаа.

***

Шинэ жилийн баяр албан ёсоор эхлэхийн өмнөх өдөр би сүүлчийн мөчид ирсэн зочдыг угтан авч, ёслолын бэлтгэлийг эцэслэн шалгаж, баярын сүүлийн өдөр болох тусгай найрын зоогийн цэсийг хянав.

Үдийн хоолны үеэр Күин ирсэн байж магадгүй гэж бодоод Баруун ордон руу очлоо. Гэвч түүний бараа харагдсангүй.

Харин Верди дэд гүнлэг хатагтай намайг хүлээж байв. Угаас цонхигор царай нь бүр ч цайжээ. Надтай мэндэлмэгцээ тэр ээрч түгдэрч эхлэв. — Хэ... Хэрэв болох бол, Эрхэм дээдэс. Б-Би...

— Зүгээр дээ. Шууд хэл.

— Танаас жаахан мөнгө зээлж болох уу? — Түүний нүүр улаан лооль шиг улайв. — Ердөө таван мянган кран...

Яах гэж байгаагаа хэлээгүй ч өрөөнд байсан хүн бүр мэдэж байлаа. Нөхөр эсвэл хүү нь дахиад л хэрэг тарьсан байх. Тэр эдлэндээ очоод асуудлыг шийдэж чадаагүй бололтой.

Би чичирч буй гарыг нь тайвшруулахаар дээр нь гараа тавилаа. — Верди хатагтай, мэдээж болно.

Тэр мөнгийг заавал буцааж өгнө хэмээн дахин дахин амласан ч би тоох хэрэггүй гэсэн дохио өгөв. Эцэст нь тэр нүүр нь улайсан хэвээр өрөөнөөс гарлаа.

— Салчихсан нь дээр юм биш үү, — хэмээн Лаура бувтнав.

Би санаа алдав. Гэрлэж үзээгүй Лаура шиг бүсгүйд Верди хатагтайн байр суурийг үнэхээр ойлгох амаргүй биз. Гэрлэлт гэдэг үргэлж буулт хийхийг шаарддаг.

— Тэгвэл хүүгээ алдана, — гэж Элиза гүнлэг хатагтай хэллээ.

Лаура хатагтай итгээгүй бололтой. — Гэрлэлтээ цуцлууллаа гээд хүү нь хууль бус хүүхэд болчихгүй шүү дээ.

— Хууль бус хүүхэд болохгүй нь үнэн. Гэхдээ нөхөр нь дахин гэрлэвэл хүү нь эцгийнхээ өв залгамжлагч хэвээр үлдэхгүй байх эрсдэлтэй.

— Тэгээд яадаг юм? — Лаура нүдээ эргэлдүүлэв. — Тэр хүү угаасаа удмаа л дампууруулна шүү дээ.

— Чимээгүй, Лаура. — Элиза гүнлэг хатагтай түүн рүү ширүүн харлаа.

Лаура уруулаа цорвойлгов. — Би түүний төлөө л санаа зовоод байна шүү дээ.

***

Верди дэд гүнлэг хатагтай эдлэн рүүгээ дахин буцсан ч үдийн хоолны үеийн тавгүй уур амьсгал арилаагүй байлаа. Хооллож дуусаад би Төв ордон руу яаран буцав.

Үдээс хойших ажлаа бараг дуусгаж байтал санаанд оромгүй зочин ирлээ.

— Өршөөгөөрэй, Эрхэм дээдэс... — Ажлын өрөөний гадаа харуулд гарсан хүлэг баатруудын нэг хаалгаар шагайв. — Хайнри хунтайж тантай уулзахаар иржээ.

— Хайнри хунтайж аа?

Тэр яагаад надтай уулзахыг хүсдэг билээ?

Гайхсан ч ийм хүндтэй зочноос татгалзаж болохгүй тул би түүнтэй уулзахаар гарлаа. Ажлын өрөөнөөс гарахад хунтайж гараа ардаа зөрүүлэн зогсож байв. Тэр хонгилын ханын зургийг сонирхон харж байлаа.

— Аан, Хатан минь. — Хайнри хунтайж инээмсэглэснээ ёс төртэй мэндлэв. — Танд саад болоогүй гэж найдаж байна, Хатан минь.

— Зүгээр ээ. — Би түүний уучлалт хүссэнийг үл тоох мэт гараа хөдөлгөлөө. — Надтай ямар хэргээр уулзахыг хүссэн юм бэ?

— Таныг энэ үед ажлаа дуусгадаг гэж сонссон юм. Завгүй байна уу?

Тэр намайг ажлаа хэзээ дуусгадаг талаар хүнээс сураглуулсан хэрэг үү? Яаж мэдсэнийг нь ойлгохгүй байсан ч хэлсэн нь үнэн байлаа. Ажлаа бараг дуусгасан гэж хэлэхэд түүний инээмсэглэл улам тодров.

— Яг сайхан. Тэгвэл хэтэрхий их зүйл гуйгаагүй бол надад ордныг үзүүлж болох уу? Ийм том болохоор төөрчих вий гэж айж байна.

— Өө. — Би нүдээ анив. — Хэрэв таныг дагуулж явах хүн хэрэгтэй байгаа бол шадар хатагтайгаа...

Хайнри хунтайж үгийг минь таслав. — Үнэндээ... — Тэр над руу ойртохдоо хоолойгоо намсгалаа. Би дахин өнөөх нил ягаан нүдэнд нь татагдаж, харцаа салгаж чадсангүй. — Хатан минь намайг өөрөө дагуулж явбал илүү таатай байх сан.

9-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Дахин гэрлэсэн хатан9-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах