Мөнхийн амьдрал чөтгөр мангасыг устгахаас эхэлнэ

17-р анги

17-р анги — Лю овгийн гэр бүлийн эмгэнэлт хэрэг

Сонсох

Хошууны захиргаанаас гарсан Шень И жижиг хоолны газарт орж, нэг гүц шар архи, зургаан махтай мантуу захиалав. Хэсэг бодсоноо давсалсан гахайн мах ч нэмүүллээ. Анхны зэрэглэлд дөнгөж хүрсэн түүн шиг тулаанчийн хувьд эгэл будаа тарианаас илүү шимт чанар ихтэй хоол хүнс тохиромжтой.

Харамсалтай нь харуул түшмэлийн цалин тийм үнэт зүйл авч идэхэд хүрэлцэхгүй. Гэхдээ хоол идэхгүй байж болохгүй. Тиймээс хоолны дуршлаа хүчээр хязгаарлахаас өөр аргагүй.

Шень И нэг ширээ олж суугаад хоолоо идэж эхлэв. Архинаас нэг балгана. Махнаас нэг хазна.

Үдийн цаг тул уг нь хоолны газар хүмүүсээр дүүрсэн байх ёстой. Гэтэл өнөөдөр ер бусын нам гүм. Орж гарч буй хүмүүсийн нүүрэнд баяр хөөр алга.

Гэхдээ онцгой гомдол, уур ч харагдахгүй. Харин ийм амьдралд аль хэдийн дасчихсан мэт мэдээ алдсан төрхтэй. Шень И толгой гудайлган мантуунаасаа нэг хазав.

Тэр ердөө жижиг түшмэл. Олон нийтийн зовлонг арилгах чадал түүнд байхгүй. Өөрийн хийж чадах ганц зүйл нь эхлээд энэ шавар намагнаас өөрөө гарч авах.

Хоолны газарт цөөн хэдэн хүн тархан сууж, бүгд хоолондоо анхаарсан тул бараг ярилцахгүй. Тиймээс хажууханд намуухан ярилцах хоёр хүний дуу Шень Игийн чихэнд тод сонсогдов.

“Бургас Навчит гудамжинд хүн үхсэн гэсэн.”

“Мэднэ ээ. Би сая тэндээс ирлээ.”

“Битгий ярь. Хоолны дуршил алдана.”

Шень И ямар ч хувиралгүй архины гүцээ өргөн, исгэлэн гашуун шингэнээс нэг балгав. Хуурай мантууг дарууллаа. Бургас Навчит гудамж бол өөрийнх нь хариуцдаг газар.

Бүр тодруулбал, энэ ертөнцөд сэрсэн газар нь. Гэтэл тэнд хэрэг гарсан байхад өөрөө ямар ч мэдээ аваагүй. Замын хоёр хүнээс ч дор мэдээлэлтэй болжээ.

Сүн Чанфэний явахаасаа өмнө хэлсэн сануулгыг Шень И санав. Дээд хүмүүс үнэхээр хурдан хөдөлсөн байна. Хэдхэн хугацаанд өөрийнх нь нүд, чихийг хааж чаджээ.

“Хазуулж үхсэн гэсэн үү?”

“Ярихгүй гэж хэлээд байхад!”

“Одоо би яаж хоолоо идэх юм?”

“Би эрт очсон болохоор жаахан харчихсан… Бодохоос л дотор муухайрч байна.”

Хоёр хүн санаа алдав. Шень И гар дахь мантуугаа хараад хөмсгөө зангидлаа. Хоолны дуршил бүрэн алга болжээ.

Үлдсэн мантуу, давсалсан махаа бадамлянхуа навчинд боолгож аваад сэлмээ барин босов.

“Тооцоогоо хийе.”

Байюнь хошуу, Бургас Навчит гудамж. Хэдэн харуул түшмэл жижигхэн хашаанаас хамраа чимхсээр гарч ирэв.

“Муухай юм аа.”

“Ирэх хэрэггүй байж.”

“Энэ чинь манай хариуцдаг гудамж ч биш.”

“Яахаараа бид ийм заваан хэрэгт хутгалдаж байгаа юм?”

“Пэнтянь ах аа, дахиад гудамж нэмэгдэж байгаа бол дээрээс нэмэлт мөнгө нэхэх хэрэгтэй шүү.”

Жан Пэнтянь тэдэн рүү муухай харав.

“Дэмий юм битгий хуц.”

“Хийхгүй бол зайл.”

“Чиний оронд орох хүн зөндөө.”

Тэр эргэж харснаа урд нь зогсох танил залууг хараад цочив. Шень И нэг гараа сэлэм дээрээ тавиад, хашаа руу чимээгүй ширтэж байлаа.

“Өө! Шень дүү!”

Жан Пэнтянь яаран хоёр гараа атган ёслов.

“Ямар хэргээр ирэв?”

Шень И толгой дохин хашаа руу алхлаа. Үүнийг харсан Жан Пэнтянь хурдан замыг нь хааж, хүчлэн инээмсэглэв.

“Хэрэв янхны газар байсан бол би чамайг өөрөө үүрээд оруулж, бүх мөнгийг чинь төлөх байлаа.”

“Гэхдээ энэ бол дээрээс тушаасан албан хэрэг.”

“Чамайг оролцуулахад тохиромжгүй.”

Шень И доош хяламхийв. Хоёрхон хоногийн өмнө өөрөө яг энэ газар, яг ийм хөдөлгөөн хийж зогсож байжээ.

“Шень дүү ээ.”

“Намайг хүндлэхгүй байж болно.”

“Гэхдээ хошууны захирагчийг ядаж хүндэтгэх хэрэгтэй биз дээ?”

Шень И зайлах шинжгүйг хараад Жан Пэнтянь инээмсэглэлээ хураав.

“Өнөөдөр би Жан Пэнтянь энд тодорхой хэлье.”

“Байюнь хошуунд хэн ч энэ хашаанд орж болно.”

“Ганцхан чи, Шень И, орж болохгүй.”

Өмнө нь тэд Шень Игээс айдаг байсан нь захиргааны дээд хүмүүс түүнийг дэмждэг байсных. Харин одоо салхи эргэжээ. Дээд хүмүүс илт түүнийг онилсон байна.

Эрх мэдлийг нь авчихвал Шень И сүр үзүүлэхээс цаашгүй нэгэн болно.

“Ах дүүс ээ, Шень дүүд зэвсгээ үзүүл.”

“Архи нь гараг.”

Жан Пэнтянь гараа даллахад арын хэдэн хүн сэлмээ хагас сугалж, Шень И рүү хүйтнээр ширтэв. Дараагийн мөчид төрийн гутал гэнэт Жан Пэнтяний хэвлийд буулаа. Асар их хүчний дор тэр хариу үйлдэл үзүүлж амжилгүй, өөдөс мэт хол шидэгдэв.

Шень И хувцсаа гөвөөд хашаанд орлоо.

“Чи… бослого гаргах нь уу?!”

Үлдсэн харуулууд Шень Игийн ийм шийдэмгий үйлдэлд балмагдав. Сэлмээ атгасан ч яахаа мэдэхгүй. Яг тэр үед Чэнь Жи Ню овгийн ах дүү хоёр, Жан Дахуг дагуулан хүрч ирэв.

Хашааны үүдэнд ирмэгц Чэнь Жи сэлмийнхээ хуйгаар өнөөх харуулуудыг балбав.

“Нүдгүй юм уу?”

“Энэ хэний хариуцдаг гудамж гэдгийг мэдэхгүй юу?”

“Хүл!”

Үүнийг сонссон Жан Даху хэсэг балмагдав. Урьд нь ийм үгийг үргэлж өөрөө хэлдэг. Гэхдээ дандаа эгэл ардад.

Хамт ажилладаг харуул түшмэд дээр туршиж үзээгүй. Чэнь Жи ийм дээрэлхүү арга барилыг хамгийн их жигшдэг хүн байж өнөөдөр яагаад ийм эвтэйхэн хэрэглээд байна? Гайхсан ч Жан Даху, Ню овгийн ах дүү хоёр шууд хөдөлж, өнөөх харуулуудыг барин боож, банш шиг хүлчихэв.

Шень Игийн талаар ямар бодолтой байхаас үл хамааран гаднынхны өмнө нүүрээ алдаж болохгүй.

“Би мэдээд байсан юм…”

Чэнь Жи гудамжаар эргүүл хийж байхдаа цуу яриа сонсжээ. Муу совин татаж, хүмүүсээ дагуулан яаран ирсэн хэрэг.

“Юуг нь мэдсэн юм?”

Жан Даху газар нулимав.

“Шень ахын занг чи мэдэхгүй юу?”

“Өөрийнх нь газар нутгийг хүн булаахад зүгээр хараад суух хүн үү?”

Чэнь Жи түүн рүү нэг харав. Бодоод үзэхэд энэ тайлбар ч боломжийн. Дараа дээрээс асуудал гарвал Жан Дахуг урдаа барьчихад болно.

Харин жинхэнэ шалтгааныг Чэнь Жи өөрөө ч бүрэн мэдэхгүй. Гэхдээ энэ айл чөтгөрт алуулсан явдалтай холбоотой байх гэж таав. Тосгонд Шень Игийн хийсэн зүйл жүжиг биш байсан бол тэр гарцаагүй энэ хэргийг шалгахаар ирнэ.

Хашаан дотор Шень И сүрлэн дэвсгэр дээр эвлүүлэн тавьсан хоёр цогцсын өмнө сөхрөн суулаа. Тэр гүнзгий амьсгаа аваад, хар бор туранхай охины салсан таван хурууг нэг нэгээр нь нямбай байрлуулж өгөв. Хэдхэн хоногийн өмнө яг энэ гар түүний хөлийг угааж өгсөн.

Арга нь эв хавгүй байсан ч яагаад ч юм тухтай санагдаж билээ. Ердийн үед чөтгөрийн дайралтаас хүмүүсийн үлдэгдэл энд тэнд тараад л үлдэнэ. Гэтэл энэ удаа өөр байлаа.

Лю овгийн эцэг охины бие хэсэг хэсгээрээ тасарсан. Бүр чих, нүдийг нь хүртэл олж авчран буцааж байрлуулжээ. Гэвч махыг нь идсэн мөр огт байсангүй.

Энэ бол хоол агнасан хэрэг биш. Цэвэр өс хонзонгийн харгис аллага! Хуан Люд ах дүүс, үр хүүхэд байсан шиг чөтгөрүүдэд ч найз нөхөд, төрөл садан бий.

Тэдний хэн нэг нь тэр шөнө хар нохой чөтгөр Лю овгийн гэрт очсоныг мэдсэн бол… Хэн алсныг нь мэдэхгүй байж болно. Гэхдээ өшөө авахад нотлох баримт хэрэггүй.

Уураа гаргах нэг бай л байхад хангалттай.

“Яасан?”

“Төрөл садан чинь юм уу?”

Хэвлийдээ өшиглүүлээд одоо хүртэл татвалзаж байсан Жан Пэнтянь арайхийн толгой өргөв.

“Намайг зодлоо гээд… хараал ид…”

“Хараад юу хийж чадах юм?”

“Зоригтой юм бол хошууны захирагч дээр оч.”

“Эсвэл хотын гаднах чөтгөрүүд дээр оч!”

“Энэ бол нохой чөтгөрүүдийн хийсэн хэрэг гэдэг нь тодорхой.”

“Гэхдээ яг аль нь хийснийг олж чадах уу?”

“Оллоо гэхэд яах юм?”

Тасралтгүй чалчих дуу Шень Игийн чихэнд тээр болов. Тэр хоёр цогцсыг цагаан даавуугаар бүтээлээ. Жирийн нэг харуул түшмэл Чөтгөр Дарах Албыг дуудаж чадахгүй.

Хотын хамгаалалтын цэргийг ч хөдөлгөх эрхгүй. Хамгийн ихдээ хэдэн доод түшмэл дагуулна. Шень Игийн найдаж болох зүйл гэвэл гар дахь элэгдсэн сэлэм л байв.

Хэрэв яг хэн хийснийг олж чадахгүй юм бол… Тэгвэл хайх хэрэггүй. …

17-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Мөнхийн амьдрал чөтгөр мангасыг устгахаас эхэлнэ17-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах