Мөнхийн амьдрал чөтгөр мангасыг устгахаас эхэлнэ

19-р анги

19-р анги — Ганцаар чөтгөрийн сүрэгтэй тулалдсан нь

Сонсох

Шар Үст Хааныг эс тооцвол нийт арван хоёр өндөр сүрлэг нохой чөтгөр байв. Энэ тоо өмнөх биеийн үлдээсэн дурсамжтай бараг таарна. Хөгшин, сул дорой, эмэгчин болон нялхыг нь хасаад ердөө энэ арваад шилдэг чөтгөр л нутгийг эзэгнэж, Байюнь хошууны найман зуун хотын хамгаалалтын цэргийг хэрмийн цаанаас гарахгүй болгож, зуу гаруй харуул түшмэлийг айдаст автуулдаг байжээ.

Гэсэн ч энэ сүрэг чөтгөрийн том бүлгүүдийн дундаас хамгийн дорд тооцогдоно.

“Чамайг үнэхээр ирнэ гэж бодсонгүй.”

Шар Үст Хаан аварга дамнуурган дээрээс залхуутайхан толгой өргөн, дээрээс дорд үзсэн харцаар ширтэв. Хумсаа хайхрамжгүй ухаж, сөөнгө боловч тайван хоолойгоор өгүүлнэ. Гэсэн ч нүдний гүнд үл ялиг өөрчлөлт харагдав.

“Нэгэнт ирсэн болохоор нэг юм асууя.”

“Чамд хүү байдаг уу?”

“Би хоёрыг алдчихлаа.”

“Уг нь надад…”

Тэр хуруугаараа тоолж үзээд, царай нь үл ялиг уцаарлав.

“Санахгүй байна.”

“Нэг их хайртай ч байгаагүй.”

“Гэхдээ гэнэт хоёрыг алдахаар… нэг л тухгүй юм.”

“Хачин байгаа биз?”

Шар Үст Хааны хоолой тайван хэвээр ч харц нь хурц болов.

“Тэдний алга болсон газрууд яагаад дандаа чиний хариуцдаг нутагт байдаг юм?”

“Урьд нь чи их хүндэтгэлтэй байсан болохоор…”

“Надад тайлбар өг.”

“Тэгвэл цогцсыг чинь бүтнээр нь үлдээе.”

Ингэж хэлээд дамнуурга дээрээ буцаан налав. Доорх шилдэг нохой чөтгөрүүд соёогоо ярзайлган, хурц шүднүүдээ ил гаргалаа. Шень И сэлмийнхээ бариулыг чангалав.

Нөгөө талын асуултад үгээр биш үйлдлээр хариуллаа. Дараагийн агшинд бүх бие нь урагш цахилав. Хамгийн ойрын нохой чөтгөр рүү нэгэн амьсгаагаар хүрч очиход нөгөөх нь хариу үйлдэл үзүүлж амжаагүй байхад сэлэм аль хэдийн зүрхийг нь нэвтэлжээ.

Түд! Бүх хөдөлгөөн аянга цахих мэт хурдан. Шень И анхны амьсгалаа гаргах үед бусад нохой чөтгөр дөнгөж сэхээ орж, тосгон даяар архираан хадав.

Арван хоёр чөтгөрийн мөрлөсөн дамнуурга сая нэг үл ялиг ганхлаа. Шар Үст Хаан биеэ өргөн доош харахад яг Шень Игийн харцтай тулгарав. Залуугийн нүд тунгалаг.

Өөр ямар ч сэтгэл хөдлөлгүй. Зөвхөн өтгөн алах санаа. Шар Үст Хаан дамнуургын зах руу бөгтийж, унжсан арьсны цаадах нүдэнд догшин гэрэл дүрэлзэв.

Хоолойноос нь бүдүүн архираан гарав.

“Миний хөвгүүдийг чи ингэж алсан юм уу?”

“Одоо бүр над руу өөрөө ирж зүрхлэв үү?!”

Үг дуусмагц аварга бие нь гэнэт агаарт хөөрч, тэнгэрийг халхлав. Гар дээрх сул арьс уут мэт дэрвэж, уул хагалах хүчтэй алга доош буулаа. Бусад нохой чөтгөр дамнуургыг буулгаад, бөгтөр биеэ чичрүүлэн соёоноосоо шүлс гоожуулж байв.

Архиралдан, Шень Игийн ухрах бүх замыг хаалаа. Шар Үст Хааны махлаг алга дээрээс буух мөчид Шень И хөлөө үл ялиг өөрчлөв. төгс эзэмшилд хүрсэн Сүнсэн могойн найман алхмын ачаар үл нэвтрэх мэт нохой чөтгөрийн ханан дундуур хялбархан гулсан өнгөрлөө.

Шар Үст Хааны аварга бие газар нүргэлэн буухтай зэрэгцэн Шень И эргэн, сэлмээ агаараар зүсүүлэв. Өөр нэг нохой чөтгөрийн толгой цэвэрхэн тасран нислээ. Шень Игийн нүдэнд эдгээр “шилдэг” чөтгөр ердөө ангийн зөн совиндоо найдахаас өөр юмгүй араатнууд.

Бүх бие нь цоорхой. Өмнө таарсан бичин чөтгөрөөс хавьгүй дор. Хормын төдийд дахиад хоёр амь тасрав.

Шар Үст Хааны дайралт дахин хоосон өнгөрч, залхуутай төрх нь аль хэдийн хилэнгээр солигджээ.

“Зам тавь!”

Аварга бие нь харагдахаасаа хавьгүй шаламгай. Тэр гараа дахин савлахад арьсны гадаргаас час улаан хөнөөлт манан нэвчин гарлаа. Жинхэнээсээ хилэгнэжээ.

Тушаалыг сонссон бусад нохой чөтгөр даруй хөдөлгөөнөө зогсоон, эзэндээ зам тавив. Гэвч ингэснээр Шень Игийн сэлэм бүр ч оновчтой болов. Сүнс мэт хөдөлж, чөтгөрүүдийн завсраар орж гарна.

Сэлэм нь хоолойнуудыг төвөггүй тасалсаар. Харин Шар Үст Хаан өөрийн үр төлөө гэмтээхээс болгоомжилсноос хөдөлгөөн нь үргэлж хязгаарлагдана. Дахиад нэг нударга хоосон өнгөрөхөд уур нь буцалж эхлэв.

Гурав… Зургаа… Найм!

Чөтгөрүүд үржил сайтай амьтан биш. Нялх байхдаа үхэх нь ч олон. Хамгийн хүчтэй нь л амьд үлдэнэ.

Шар Үст Хаан олон жилийн турш арайхийн арваад хүчирхэг үр төл хуримтлуулжээ. Гэтэл нүд ирмэхийн зуур талаас илүү нь үхчихэв. Дахиад хоёр нохой чөтгөр газар унахад Шень И нуруугаа Шар Үст Хаан руу харуулан зогсож, сэлмээ цогцосноос тайван сугаллаа.

“ҮХ!”

Шар Үст Хаан архиран, аварга хоёр гараа дэлгэн урагш дайрав. Замд нь байсан өөрийн хоёр үр төлөө хүртэл хайр найргүй мөргөн дайрлаа. Түд! Түд!

Үлдсэн нохой чөтгөрүүд эцгийнхээ аварга бие өөрсөд рүү нь дайрч ирэхийг итгэж ядан ширтэв. Дараагийн агшинд ган сэлэм хоёрынх нь хэвлийг араас нь зэрэг нэвт сүлбэж, мах шорлосон мэт цувруулжээ.

“Одоо хэдэн хүүтэй байснаа санаж байна уу?”

Шень И хоёр чөтгөрийн ард зогсон, сэлмээ хажуу тийш барив. Цайвар царай нь чөтгөрийн цусанд будагдаж, хүйтэн ёрын инээмсэглэл тодорчээ. Балмагдсан Шар Үст Хаан руу тайван ширтэнэ.

Тосгоны зарим хүн нуугдсан газраасаа болгоомжтой өнгийв. Амьдралдаа тоолж баршгүй зовлон үзсэн хүмүүс ч урдах дүр зургийг хараад гараа чанга атган, нуруугаар нь хүйт даав. Чөтгөрүүдтэй харьцуулахад туранхай харагдах залуу харуул цэх зогсоно.

Хөл доор нь тасарсан мөч, толгойгүй нохой чөтгөрийн цогцос энд тэндгүй хөглөрчээ. Муухай царайтай тасарсан толгойнууд тариалангийн талбай руу өнхөрсөн байв. Хатаж хагарсан газар бараан улаан цусанд нэвт норж, үхлийн өмхий үнэр агаарт тархана.

Ганц хүн. Ганц сэлэм. Шень И урдах газрыг там болгон хувиргасан атлаа ар дахь тосгонд нэг ч гэм хүргэсэнгүй.

Асар том, аймшигт Шар Үст Хаан хүндээр амьсгална. Амьсгал бүрд зузаан өөх нь чичирнэ. Шень И сэлмээ аажмаар өргөж, үзүүрийг нь чөтгөрийн дух руу чиглүүлээд толгойгоо үл ялиг хазайлгав.

“Чамайг ийм дүр зурагт дуртай гэж бодсон юм.”

Хэрэв дургүй байсан бол хүмүүсийг яагаад хэдэн арван хэсэг болгон урж, хашаагаар нэг тараадаг юм? Шар Үст Хаан намхан ёжтой инээв.

“Одоо бүгд үхчихсэн болохоор арай амар боллоо.”

Үгтэй нь зэрэгцэн биеийн өөх хачин хэмнэлээр чичирч эхлэв. Арьснаас нь өтгөн час улаан хөнөөлт манан нэвчин гарч, энгийн манангаас ч шигүү болон агшин зуур эргэн тойрныг бүрхлээ. Мананд хүрсэн бүхэн—

Цогцос ч бай, цус ч бай— шажигнан идэгдэж, хэдхэн агшинд өмхий идээ болон хувирна. Ийм ёозгүй үзэгдлийн өмнө Шень И тайван хэвээр.

Тэр үүнийг урьдчилан тооцсон. Шар Үст Хаан бол их чөтгөр. Зөвхөн махбодын хүчээр тулалддаг түвшнийг аль хэдийн давсан байх нь аргагүй.

Өөр чадвартай байх нь хэвийн. Шень И гүнзгий амьсгаа авч, бие дэх таван эрчмийн сүвээ хөдөлгөлөө. Час улаан өнгө хольсон цагаан манан бүх биеийг нь бүрхэж, Шар Үст Хааны улаан манантай мөргөлдөв.

Хоёр хүч гал ус мэт зөрчилдөн, бие биеэ хурдан идэж эхэллээ. Шень И цаг үрсэнгүй. Урагш алхаж, сэлмээ хамаг хүчээрээ буулгав.

Шррр! Сэлэм Шар Үст Хааны хүзүү, мөрний зааг дээр бууж, цаас урж буй мэт хялбархан махыг нь нэвт зүсэв. Мөрнөөс нь эхлээд хэвлий хүртэл үргэлжилсэн аварга шарх ангайлаа.

Дараагийн агшинд шархнаас өмнөхөөс арав дахин өтгөн час улаан манан дэлбэрэн гарч ирэв. Шар Үст Хааны толгой сул унжсан ч яс нь Шень Игийн сэлмийг хавчин түгжжээ. Тэр аварга биеэрээ урагш дайрч, Шень Иг бүхлээр нь бяц дарахыг оролдов.

Шень И сэлмийнхээ бариулыг суллав. Нударгаа чанга зангидав. Дараа нь ямар ч чамин хөдөлгөөнгүй, шулуухан цохилоо.

Нударга Шар Үст Хааны биед буухад аварга өөх усны мандал мэт давалгаалав.

19-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Мөнхийн амьдрал чөтгөр мангасыг устгахаас эхэлнэ19-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах