Лун Чэнь тэр хөгшнийг танилаа. Гэхдээ түүнийг таньсан хүн Лун Чэнь ганцаараа биш байв; эзэнт гүрний нийслэлд түүнийг танихгүй хүн тун цөөн байлаа. Тэр бол Үрэлчдийн холбооны дарга, их мастер Юнь Чи байлаа.
—Ахмад Юнь Чи, энэ жаал гэнэт гүйж орж ирээд үймүүлж эхэллээ. Би дөнгөж сая түүнийг хөөж гаргах гэж байсан юм, —гэж хөгшин эр их мастер Юнь Чиг хараад яаран тайлбарлав.
Лун Чэнь нүдээ эргэлдүүлэн, туйлын их талархсан дүр үзүүлээд хэлэв.
—Та их мастер Юнь Чи мөн үү? Гайхалтай юм! Лун Чэнь амийг нь аварсан ач тусад тань баярлаж явдаг шүү.
Юнь Чигийн царай анхандаа дургүйцсэн байв. Гэвч Лун Чэнийг ингэж хэлэхэд тэр хэсэг зуур гайхаж, —Хүү минь, чи намайг өөр хүнтэй андуураад байгаа юм биш үү? —гэж асуулаа.
—Андуурсан гэж үү? Үгүй ээ, огтхон ч биш, —гэж Лун Чэнь толгой сэгсрэв. Тэгээд хөгшин эрийг заан хэллээ. —Энэ хүнээр дамжуулан ээж минь танаас хэдэн мянган алтан зоосоор Барын ясны үрэл авч байсан. Тэр л үрлийн ачаар би шархаа эдгээж чадсан юм. Энэ жаал танай ачийг хэзээ ч мартахгүй.
Лун Чэнь болсон явдлыг ярьж дуусахад хөгшин эрийн царай тэр дороо хувирч, Юнь Чигийн харц хүйтэн болов. Тэр хөгшин эрийг ширтэн, —Гуань Чэн, энэ юу болсон хэрэг вэ? —гэж асуулаа.
—Ахмад дарга аа, түүний дэмий балайг бүү сонсоорой... —гэж Гуань Чэн яаран тайлбарлахыг оролдов.
—Хм, яагаад хүлээн зөвшөөрөхгүй байгаа юм бэ? Манай Үрэлчдийн холбооны хүмүүс ийм эрхэмсэг зантай, хийсэн сайн үйлээ хүртэл нэргүй орхидог гэж бодсонгүй шүү. Харин та миний эхэд гологдолтой Барын ясны үрэл зарсан хэрэг чинь олонд хэдийн ил болсон, —гэж Лун Чэнь хүйтнээр инээмсэглэв.
Гуань Чэн Лун Чэнь рүү учиртай харцаар дахин дахин ширтэж байсан ч Лун Чэнь огт анзаараагүй мэт дүр үзүүлсээр байлаа. Манай Лун овгийн мөнгийг ингэж амархан луйвардана гэж бодсон юм уу?
Гуань Чэн тухайн үед Үрэлчдийн холбооны ахмад гишүүн байв. Анх Юнь Чи түүнд бага зэрэг зааж сургасан боловч тэр онцгой авьяастай нэгэн байгаагүй.
Гэсэн ч Гуань Чэн хорь гаруй жилийн турш Юнь Чигийн дэргэд хичээнгүйлэн дагаж явжээ. Үүнийг харсан Юнь Чи түүнийг бага зэрэг өрөвдөж, Үрэлчдийн холбоонд энд тэндхийн өчүүхэн ажил хийдэг туслахын албан тушаал өгсөн байв.
Юнь Чи хааяа чанаргүй үрэл нэрэхдээ тэдгээрийг Гуань Чэнд хариуцуулдаг байлаа. Ихэвчлэн ийм чанаргүй үрлийн эмийн шимийг ялган авч эмийн шингэн бэлтгэдэг бөгөөд тэдгээрийг зах зээлд худалдахыг огт зөвшөөрдөггүй байв.
Энэ нь мэргэжлийн нэр төр, ёс зүйтэй холбоотой. Их мастер Юнь Чи муу үрэл зарсан гэх мэдээ тархвал тэр бусад үрэлчдийн дунд доог тохуу болох байлаа.
Их мастер Юнь Чи санаа алдав. Тэгээд Гуань Чэнийг ширтэн, —Чи намайг хэдэн арван жил дагасан болохоор зан чанарыг минь аль хэдийн мэднэ. Яв. Дахиж бүү ир, —гэж хэллээ.
Гуань Чэний хөгшин царай үхсэн мэт цонхийв. Нүдэнд нь үл ялиг тээнэгэлзсэн өнгө тодрон, —Ахмад аа, би... —гэж гуйлаа.
—Яв, —гэж Юнь Чи хайхрамжгүй хариулаад гараараа дохив.
Гуань Чэн бараг саажилт туссан мэт болж, шалан дээр унах шахав. Юнь Чигийн энэ мэдэгдэл түүнийг Үрэлчдийн холбооноос хөөн гаргасантай адил байлаа.
Саяхан хүртэл өндөр зиндааны, ихэмсэг туслах байсан хүн агшин зуур юу ч үгүй нэгэн болж хувирав. Гуань Чэн хэдэн арван жилээр хөгширсөн мэт харагдав.
—Хөөе, би чамтай ярьж байна. Дүр эсгэхээ боль! Чи энэ холбооны гадна олон жил хүмүүсийг хуурч мэхлэн, үхэхээсээ өмнө үрж дуусгаж чадахааргүй их бузар мөнгө олсон. Яагаад өрөвдүүлэх ёстой хүн шиг аяглаад байгаа юм бэ? —гэж Лун Чэнь жигшин хэлэв.
Энэ хөгшин Үрэлчдийн холбооны туслахын хувьд олон язгууртан гэр бүлтэй маш дотно харилцаатай болжээ. Тиймээс олон жил ийнхүү явсны эцэст ихээхэн ашиг хүртсэн нь гарцаагүй. Түүний царайг харах төдийд Лун Чэний дотор муухайрч, зэвүүцэл төрж байлаа.
Гуань Чэний царай хилэнгээр улайж, нүд нь хорсол, гомдлоор дүүрэв. Гэвч тэр юу ч хэлэлгүй, толгой гудайлган аажуухан гарч одлоо.
Гуань Чэнийг холдон явахыг харсан их мастер Юнь Чи толгой сэгсрэв. Тэгээд Лун Чэнд хандан, —Залуу минь, баярлалаа. Тэгээгүй бол энэ хөгшин одоо ч юу ч мэдэлгүй байх байлаа, —гэв.
—Хэхэ, тэр хөгшин манай гэрийн хөрөнгийг их хэмжээгээр луйвардсан хүн. Би зориуд өшөө авахаар ирсэн юм. Та ингэж ёсорхох хэрэггүй, —гэж Лун Чэнь инээлээ.
Их мастер Юнь Чи санаанд оромгүйгээр, —Ха ха, муугүй юм. Энэ залуу үнэхээр шулуун шударга бөгөөд заль мэх, хууран мэхлэлтээр амьдрахад огт тохирохгүй нэгэн бололтой, —гэж хариулав.
—Ха ха, энэ жаалын санаа бодол, ааш араншин насан туршдаа далд хэвээр үлдэхгүй нь мэдээж. Нэгэнт нууж чадахгүйгээс хойш сайн хүн шиг аягласан нь дээр биз дээ, —гэж Лун Чэнь хоёр гараа дэлгэн хариулав.
Их мастер Юнь Чи өөрийн эрхгүй инээлээ. Олон жилийн турш хүн бүр түүнд хүндэтгэлтэй ханддаг байсан тул хэн нэгэн ингэж наргиа болгон ярьсан нь анхны тохиолдол байв. Тиймээс энэ бүхнийг тэр ихэд хөгжилтэй саналаа.
—Жаал минь, чи зөвхөн энэ гомдлоо мэдүүлэх гэж Үрэлчдийн холбоонд ирээгүй биз дээ?
—Мэдээж үгүй. Би үрэлчийн шалгалт өгөхөөр ирсэн юм, —гэж хэлээд Лун Чэнь баруун гараа сунгав.
Пүүф...
Хурууных нь үзүүрээс бяцхан гал үсрэн гарч ирэв. Их мастерт гүн сэтгэгдэл төрүүлэхийн тулд Лун Чэнь гараа чичрүүлснээр гал нь сахилгагүй сармагчин шиг нааш цааш үсчин, тоглон наадах мэт болов.
—Галыг ингэж хянаж байгаа чинь муугүй юм.
Юнь Чи эхлээд галыг хараад үл ялиг толгой дохисон төдий байлаа. Тийм насандаа Үрэл нэрэх гал бүрэлдүүлж чадсан нь муугүй хэрэг. Харин Лун Чэний дараагийн үйлдлүүд түүний сэтгэлийг үнэхээр хөдөлгөв.
Галыг хянах чадвар нь гол төлөв хүний сүнслэг эрчмийн хэмжээнээс хамаардаг. Лун Чэнь галыг ийм амьд мэт хөдөлгөөнтэй удирдаж байгаа нь түүний сүнслэг эрчим жирийн хүнийхээс хавьгүй давсныг харуулж байлаа.
Гэвч Юнь Чи Лун Чэнь одоо ч хүчээ барьж байгааг мэдсэнгүй. Хэрэв тэр ой санамжийнхаа гүнд хадгалагдсан нууц аргуудыг гарган хэрэглэвэл энэ их мастерийг бүрэн айлгаж орхиж мэдэх байв.
—Маш сайн. Чиний сүнслэг эрчим жирийн хүнийхээс дор хаяж хоёр дахин хүчтэй байна. Үрэл нэрэхийг сурахад тохирох авьяастай хүү байна, —гэж Юнь Чи толгой дохив.
Юнь Чи ингэж хэлэхэд Лун Чэний доторх түгшүүр ариллаа. Хүчээ аль болох ихээр нууж чадсан нь хамгийн зөв байв.
—За, явъя. Би чамайг шалгалтад оруулъя, —гэж хэлээд их мастер Юнь Чи Лун Чэнийг дагуулан одов.
Тэр хоёр гарч явахыг харсан танхимд Үрэл нэрэх галаараа эм бэлдэж байсан хүмүүс бүгд алмайран хоцров.
—Юу гэнэ ээ? Түүнийг эхлээд үнэлүүлэх шаардлагагүйгээр шууд шалгалтад оруулж байгаа юм уу?
—Яаж байгаа юм бэ? Тэр их мастер Юнь Чигийн төрөл садан юм биш үү?
—Дэмий юм ярь! Тэр төрөл садан нь биш. Тэр чинь эзэнт гүрний нийслэлийн алдарт хог шаар Лун Чэнь биз дээ?
Танхимд байсан арав гаруй хүн бүгд үрэлчийн шалгалт өгөхөөр ирсэн байв. Гэвч ердийн журмаар бол эхлээд тодорхой эм бэлдэж, тодорхой түвшинд хүрснээ харуулсны дараа л шалгалтад орох эрхтэй болдог байлаа.
Харин Лун Чэнь энэ алхмыг шууд алгассан нь тэднийг ихэд хилэгнүүлэв. Гэвч тэдэнд өөр арга байсангүй. Энэ бол дээдийн дээд эрх мэдэлтэй Үрэлчдийн холбоо байлаа. Хэн ч юу ч хийж зүрхлэхгүй, уураа дотроо залгихаас өөр аргагүй байв.
Үрэлчдийн холбооны газар доорх нэгэн өрөөнд их мастер Юнь Чи тэдний өмнө байсан усан болорыг заалаа.
—Галаа үүнд хүргэ.
Лун Чэнь толгой дохив. Тэр хуруугаа сунган гал бүрэлдүүлээд, усан болор дээр аажуухан тавилаа. Гал болорт хүрмэгц усан болор дээр хэд хэдэн судал гарч ирэв.
Их мастер Юнь Чи үл ялиг дуугаар, —Чиний Үрэл нэрэх гал Хуан ангиллын доод зэрэгт хүрчээ. Арайхийн шаардлага хангаж байна, —гэв.
Үрэл нэрэх галыг Тэнгэр, Газар, Сюань, Хуан гэсэн дөрвөн ангилалд хуваадаг бөгөөд ангилал бүр гурван зэрэгтэй. Лун Чэний Үрэл нэрэх гал өөрөөс нь бүрэлдсэн бөгөөд араатны гал ч биш, тэнгэр газрын гал ч биш байлаа. Тиймээс Хуан ангиллын доод зэрэгт байх нь туйлын хэвийн хэрэг байв.
Дараа нь их мастер Юнь Чи Лун Чэнийг гүехэн усан сангийн дэргэд дагуулан очив. Усан сан ердөө хагас тохой гүнтэй бөгөөд ёроол нь гялалзсан, цэвэр хэдэн зуун сувдаар бүрхэгдсэн байлаа.
—Сүнслэг эрчмээ эргэлдүүлээд, сувдуудыг хөвүүлж чадах эсэхээ үз.
Мэдээж энэ нь жинхэнэ усан сан биш байв. Сайтар ажиглавал тэр ус нь сүнслэг мөнгөн усан шингэн болох нь тодорхой харагдана. Лун Чэнь болгоомжтой хүрч үзэхэд уг ус түүний сүнслэг эрчмийг арав гаруй дахин өсгөдөг болохыг мэдэв.
Энэ нь Лун Чэнийг тэр даруй тайвшруулав. Түүний одоогийн сүнслэг эрчим ямар нэгэн биетэд гар хүрэлгүйгээр юм хөдөлгөхөд хангалттай хүчтэй биш байлаа. Тэр дэмий л их санаа зовжээ.
Лун Чэнь сүнслэг эрчмээ эргэлдүүлэхэд арваад сувд тэр эрчимд нь автан, аажуухан хөвж дээшиллээ.
Гэнэт Лун Чэнь их мастер Юнь Чигийн царай туйлын гайхаж, алмайрсан байдалтайгаар тэр сувдуудыг ширтэж байгааг анзаарав.
Балрав, одоо би илчлэгдэх нь!
Лун Чэнь сүнслэг эрчмээ яаран суллав. Дараа нь сүнслэг эрчим нь хэт шавхагдсан мэт харагдуулахын тулд царайгаа үхэх гэж буй мэт туйлын цонхийлгож, бие нь нурах гэж байгаа дүр үзүүлэв.
—Их мастер аа... Би ямар зэрэглэлд тооцогдох вэ? —гэж Лун Чэнь амьсгаадан асуулаа.
—Сюань ангилал... —гэж их мастер Юнь Чи бувтнав. Тэр Лун Чэний одоогийн сульдсан байдлыг огт анзаараагүй мэт байлаа.
Хэсэг хугацааны дараа л Юнь Чи Лун Чэнийг аль хэдийн газарт сулхан хэвтэж байгааг анзаарав. Хэрэв Лун Чэний жүжиглэх ур чадварт зэрэг олговол тэр яахын аргагүй “Жүжиглэлийн бурхан” байлаа.
Царай нь цаас шиг цагаараад зогсохгүй, нүд нь сульдаж, цоггүй болсон мэт харагдан, өөрийгөө хэт ядраасан хүний дүрийг үнэмшилтэй гаргаж байв.
—Гайхалтай. Чиний сүнслэг эрчим үнэхээр онцгой хүчтэй юм. Авьяасыг чинь сайтар хөгжүүлж болно. Энэ удаа би үнэхээр сайн авьяастан олжээ, —гэж Юнь Чи инээмсэглэв.
Үүнийг сонсоод Лун Чэний нүд гэрэлтэв.
—Их мастер Юнь Чи, энэ жаал Үрлийн ёсонд суралцахыг үнэхээр их хүсэж байна. Таны албан ёсны шавь болж болох уу?
Юнь Чи толгой сэгсрэн, —Болохгүй. Чи одооноос хичээнгүйлэн бясалга. Хожим би чамд Үрлийн ёсны оргилд шууд хүрэх боломж олгоно, —гэв.
Юнь Чи татгалзсаныг сонсоод Лун Чэнь ичингүйрэн инээж, —Үнэндээ гол нь би нэр хүндээ өсгөхийг хүссэн юм. Тэгвэл гадагш гарах болгонд минь хэн ч намайг дахин дээрэлхэж зүрхлэхгүй шүү дээ, —гэж хэлэв.
Юнь Чи хэсэг зуур алмайрснаа тэсэлгүй инээлээ. Лун Чэнь шиг шулуухан ярьдаг хүнтэй таарахаар тэр инээх үү, уйлах уу гэдгээ ч мэдэхээ байв. Тэр ийм сонирхолтой залуутай уулзаагүй нь хэчнээн жил болсон юм бол? Гэвч Лун Чэний хэвийн бус сүнслэг эрчим түүнд маш сайхан сэтгэгдэл төрүүлсэн байлаа.
—Санаа зоволтгүй. Би чамд Үрэлчийн дагалдангийн үнэмлэх өгье. Тэгвэл чамайг дахиж хэн дээрэлхэж зүрхлэх юм бэ? —гэж Юнь Чи инээлээ.
Лун Чэнь ихэд баярлав. Ер нь хүн Үрэлчдийн холбоонд элсэхийг хүсвэл эхлээд шалгалт өгч, эмийн мэргэжилтэн болох ёстой. Үүний дараа дахиад нэг жил хүлээж байж Үрэлчийн дагалдан болох шалгалтад орох эрхтэй болдог байлаа.
Эмийн мэргэжилтэн гэдэг нь ердөө эхлэлийн зэрэглэл боловч тоо томшгүй олон хүний атаархлыг төрүүлдэг байв. Харин Үрэлчийн дагалдан болох нь жинхэнэ Үрэл бясалгалын эхлэл байлаа.
—Чиний одоогийн Үрэл нэрэх гал болон сүнслэг эрчмээр үрэл нэрэхэд нэлээд хэцүү. Гэхдээ нэг жилийн дотор чи гарцаагүй үрэл нэрэж чадна. Тиймээс энэ нь дүрэм зөрчсөн хэрэг биш. Би чамд зүгээр л арай эрт өгч байгаа юм, —гэж Юнь Чи инээмсэглэв.
Лун Чэнь түүнд туйлын их талархав. Арга техник, ур чадварын хувьд тэр хэнийг ч дээрээс харахаар хүчтэй байсан ч Юнь Чи бол яахын аргагүй хүндэтгэх ёстой ахмад нэгэн байлаа.
Их мастер Юнь Чи өөрийн гараар түүнд Үрэлчийн дагалдангийн үнэмлэх хийж өгөөд зогсохгүй, эмийн тогоо болон үрлийн дээлний иж бүрдэл бэлэглэв. Үрлийн дээл маш тансаг бөгөөд хэвлий хэсэгт нь ганц үрлийн од хатгасан байв. Энэ нь Үрэлчийн дагалдангийн тэмдэг ажээ.
Эмийн тогоог галын зэс, цэвэр алтаар хийсэн бөгөөд хийц нь туйлын уран байлаа. Лун Чэний өмнө нь худалдаж авсан хуучин тогооноос хэд хэдэн зэрэглэлээр илүү байв.
Энэ хоёр зүйлээс гадна их мастер Юнь Чи түүнд орон зайн бөгж хүртэл өгсөн нь Лун Чэнийг бүр ч их баярлуулав.
Энэ бол гайхамшигтай төрлийн бөгж байлаа. Сүнслэг эрчмээ бөгж рүү оруулахад бөгжтэй холбогдсон дотоод орон зай нээгдэж, ямар ч зүйл хадгалж болдог байв.
Үнэ цэнийн хувьд энэ нь хэдэн зуун мянган алтан зоосны үнэтэй, тансаг эдлэл байлаа. Урьд нь Лун Чэнь ийм зүйлтэй болно гэж мөрөөдөж ч чадахгүй байв. Тэр бөгж рүү сүнслэг эрчмээ оруулахад доторх орон зай нь дор хаяж гурван метрийн өргөнтэй байгааг мэдээд, ихэд талархлаа.
Их мастер Юнь Чигийн зөвлөсний дагуу Лун Чэнь үнэмлэхээ ашиглан эмийн орцуудыг хагас үнээр худалдаж авав. Мөн ахмад үеийнхний үрэл нэрэх туршлагыг үнэ төлбөргүй судалж болох байлаа.
Лун Чэнь өөрийгөө тахиа байснаа гэнэт галт шувуу болсон мэт мэдрэв. Тэр Үрэлчдийн холбооноос Фэнфүгийн үрлийн орцуудыг их хэмжээгээр, мөн өөр хэд хэдэн төрлийн эмийн ургамал худалдаж авлаа.
Лун Чэнь Үрэлчдийн холбооноос гарахдаа орж ирж байсан үеийнхээсээ огт өөр хүн болсон мэт санагдав. Урьд нь тэр ямар ч үнэ цэнгүй байсан бол одоо хэдэн саяар үнэлэгдэх нэгэн болжээ. Нуруу нь хүртэл цэх болж, цаашдаа бусдыг дээрээс харан харьцаж болохоор санагдана.
Лун Чэнь их олзоо аваад гэртээ харив. Дотогш ормогцоо үүдэнд Бао-эр зогсож байхыг харав. Бао-эр Лун Чэнийг харсан даруйдаа түүнийг Лун авхайн өрөө рүү дагуулан явлаа.
Өрөөнд ормогц Лун Чэнь алмайран зогсож, сандарсандаа зүрх нь хүчтэй дэлсэж эхлэв.