ПАНГ!
Тэсрэлт мэт чанга дуу цуурахад бүгд балмагдан гөлрөв. Хэн ч анзаараагүй байтал Лун Чэнь яг л чөтгөр мэт Ли Хаогийн өмнө гэнэт гарч иржээ. Энэ нь Салхи хөөн гишгэх мэхийн хүч байв. Уг мэх ойрын зайд ялангуяа хурдыг дээд хязгаарт нь хүргэдэг бөгөөд ийм тэсрэлттэй огцом хөдөлгөөнийг сөрөн хамгаалах аргагүй ажээ.
Ли Хаогийн хоёр сарвуу хоосон агаарыг базах зуур Лун Чэнь хөлөөрөө догшин өшиглөж, хоёр хөлийнх нь завсар оножээ. Цохилтын хүчээр Ли Хаогийн бүх бие агаарт хөөрөв.
Тэсрэлт мэт дуу намжихад Ли Хаогийн өмднөөс нэгэн жижиг бөмбөлөг нисэн гарч, үзэгчдийн зүг шидэгдэв.
Ван Ман Ли Хао Лун Чэнийг тамлан зовоож, амьд явахаас үхсэн нь дээр болтол нь тарчлаахыг төсөөлсөөр байлаа. Гэвч одоогийн байдал түүний хий хоосон төсөөллийг бүрэн бут цохиж, эрүү нь мултран унах шахам алмайрав.
Тэр ам руу нь усан үзэмний чинээ жижиг зүйл нисэж явааг огт анзаарсангүй. Анзаарсан үед нь өнөөх зүйл аль хэдийн ангайсан аманд нь орчихсон байв.
Юу болсныг ойлгож амжаагүй байтал гулгамтгай зүйл хоолойгоор нь доошлон ходоодонд нь орж, араасаа жигшмээр өмхий үнэр дагууллаа.
—АА!
Ван Ман сая л ухаан орж, хуруугаараа хоолойгоо ухлан бөөлжиж эхлэв. Хэсэг хугацааны дараа жижиг бөмбөлөг бөөлжиснийх нь хамт гарч ирлээ.
Жоу Яоян болон түүний дэргэд байсан хүмүүс өнөөх бөмбөлгийг хараад мөн л огиудас нь хүрч, тэр дороо холдон бутрав.
—ААА!!!
Тулааны талбай дээр Ли Хао цавиа тас атган тэсэж байлаа. Нүүр нь татвалзан, ярвайж байв. Хэрэв сүнслэг хийгээрээ биеэ хамгаалаагүйсэн бол өвдөлтөөс болж аль хэдийн ухаан алдсан байх байлаа.
Хэсэг зуур бүх үзэгчид таг чимээгүй болов. Бүгдийнх нь харц тайзан дээрх Ли Хаогоос холын газарт хэвтэх дугуй зүйл рүү шилжиж, царайд нь туйлын хачин өнгө тодров.
—Энэ чамд сайн болж. Одоо чи хазайж, бүдэрч уналгүй алхаж чадна, —гэж Лун Чэнь толгой дохин хэлэв.
—Чи…
Ли Хаогийн уур хилэн бадсан харц Лун Чэнийг тасчин хаяхыг хүсэж байгаа мэт байлаа. Түүний үлдсэн ганц төмсөг таслагдаж, одоо Ван Мангийн ходоодонд орсон тул аль хэдийн идэгдэн ялзарч байгаа нь лавтай. Тэр буцааж авлаа ч ашиглах ямар ч боломжгүй болжээ.
Нэгийг нь золбин нохой авч одсон, нөгөө нь ашиглахын аргагүй болсон тул Ли Хао үр удмаа үлдээж чадахгүй, үргүй хүн болох нь гарцаагүй болов.
—Новш оо, үх! Чулуу бутлах нударга!
Ли Хао солиорсон мэт архирч, доод биеийнхээ өвдөлтийг дарахын тулд сүнслэг хийгээ хүчээр эргэлдүүлэв. Түүний нударга Лун Чэнь рүү харван очиход салхи исгэрэн дуугарлаа.
Хий Хураах шатны гурав дахь тэнгэрийн давхаргын бүх хүч нэгэн зэрэг дэлбэрэн гарчээ. Тэр аль хэдийн галзуурлын байдалд орсон тул Жоу Яоянгийн зааврыг бүрэн мартсан байв. Түүний толгойд Лун Чэнийг бүрэн устгахаас өөр зүйл үлдээгүй байлаа.
Ли Хао бүрэн галзуурсныг хараад Лун Чэний нүдэнд хүйтэн хөнөөх санаархал тодров. Тэр архирахад дуу нь догшин аянга мэт тэнгэрийг донсолгож, чих дэлсэм нижигнээнээр эргэн тойрныхныг цочоов.
Биет бус сүр хүч Лун Чэнийг бүрхэв. Тэр бултах гэж оролдсонгүй, өөрөө ч мөн нударгаа зангидан довтлов.
—Бухын сүнс!
БҮМ!!!
Дэлбэрэх чимээний араас яс хугарах дуу сонсогдов. Ли Хао өрөвдөлтэйгээр орилж, цус нь хаа сайгүй цацрав. Түүний нэг гар бүрэн няцарч бутарсныг харсан хүмүүс цочирдон, айдаст автав.
Лун Чэнь нударга цохисон байрлалаа хэвээр хадгалсаар байлаа. Нүд нь мөс шиг хүйтэн, царай нь огт хувиралгүй. Түүнээс аймшигт хөнөөх санаархал нэвчин гарч, хүмүүсийн сүнсийг чичрүүлэв.
Одоогийн Лун Чэнь хүйтэн цуст үхлийн бурхантай адил байлаа. Бүх биеэс нь мөс шиг хүйтэн хөнөөх санаархал оргилж, бүгдийг айдаст чичрүүлэв.
Олны дунд үхлийн мэт нам гүм тогтов. Түүний саяхан гаргасан хүчнээс Хий Хураах шатны долоо дахь тэнгэрийн давхаргад хүрсэн Жоу Яоян хүртэл багагүй эмээж байлаа.
—Яаж ингэж болдог байна?! Тэр Тулааны ур чадвар ашиглаж чаддаг юм уу?
—Тэр бясалгаж чаддаггүй байсан биз дээ? Чухам юу болоод байна?
—Царайны хувирал нь үнэхээр аймшигтай байна.
Хүмүүс гайхсанаа барьж чадсангүй. Харин өмнө нь Лун Чэнийг шоолж, дооглож байсан хүмүүсийн сэтгэл айдсаар дүүрэв. Тулааны талбай дээр хэвтэх Ли Хаог харахад яг л өөрсдийнхөө дүр зургийг харж байгаа мэт санагджээ. Тэд өөрийн эрхгүй чичирч, сүнс нь хүртэл дагжив.
Лун Чэнь өөрөө ч бага зэрэг цочирсон байлаа. Тэр Есөн Одот Ноёрхогч Биеийн урлагийг дутуу үнэлсэн бололтой. Энгийн хүн доод зэргийн Тулааны ур чадвар ашигласан бол ийм аймшигт хүч гаргаж чадахгүй нь тодорхой.
Лун Чэнь Ли Хао руу аажуухан алхав. Алхам бүр нь чанга, тод сонсогдоно. Тэр чимээ алуурчны өмнөтгөл мэт бөгөөд алхам бүр нь хүмүүсийн зүрхэн дээр дарж байлаа.
Алхам… алхам… алхам…
Саяхан уур хилэнгээр дүүрэн байсан Ли Хаогийн царай одоо ор мөргүй айдаст хувирчээ. Тэр чичирч, салганан байж хэлэв.
—Битгий… битгий нааш ир!
Ли Хао зугтахыг хүссэн ч айдаст бүрэн автсан тэрээр бие нь өчүүхэн ч хүч гаргаж чадахгүй болсныг сая л анзаарлаа. Түүний зүг аажмаар, алхам алхмаар ойртон ирэх Лун Чэнь зугтаж үл чадах хар дарсан зүүд мэт санагдав.
—Битгий… битгий намайг ал! Энэ бүхэн Жоу Яоянгийн заавраар болсон юм! —гэж Ли Хао мэгшин гуйв.
Тайзны доор зогсож байсан Жоу Яоянгийн царай хувирч, ууртайгаар хашхирлаа.
—Ли Хао, чи ямар дэмий юм яриад байна?
—Би дэмий юм яриагүй! Та бидэнд Лун Чэнийг зохицуулчихвал дараа нь ашиг өгнө гэж хэлсэн! Энэ бүхэн таны хийсэн хэрэг! —гэж Ли Хао Жоу Яоян руу заан солиорсон мэт үглэв. Үхэлтэй нүүр тулсан тэр бүхнийг аль хэдийн мартжээ.
—Ли Хао, чи үхлээ эрж байна! —Жоу Яоянгийн царай үнсэн саарал болж, хоёр нүд нь хөнөөх санаархлаар дүүрэв.
—Жоу Яоян, новш оо! Чи намайг өөрийн эрх ашгийн төлөө ашигласан! Лун Чэнь, би чамд хэлье. Жоу Яоян бол ердөө л нэг гар хөл болсон нохой, үнэн хэрэгтээ…
Гэнэт агаарт довтолгоо ирэхийн өмнөх хүйтэн жавар мэдрэгдэв. Үхлийн амьсгалыг мэдэрсэн Лун Чэнь юу ч бодолгүй хурдан ухрав.
Гэвч Лун Чэнь ухарч дууссан ч юу ч болоогүй мэт байлаа. Тэр дахин Ли Хао руу харвал, түүний нүд аль хэдийн төвлөрлөө алдаж, сүүлчийн амьсгалаа тасалсан байв.
Лун Чэний царай үл ялиг хувирч, үзэгчид рүү эргэж харлаа. Тэндээс шовгор хулсан малгай өмссөн нэгэн хүн хэргийн газраас яаран зугтаж байхыг олж харав. Тэр хэдхэн алхам хийгээд л олны дундаас алга болжээ.
Гэнэтийн явдал үзэгчдийн дунд үймээн дэгдээв. Ли Хаог өнөөх нууцлаг хүн алсан нь илт байлаа!
—Лун Чэнь яллаа!
Хэсэг зуур будилсны эцэст Тулааны талбайн харуул эцсийн дүнг ийнхүү зарлав.
Ли Хао Лун Чэний гарт алагдаагүй ч Лун Чэнь түүнийг аль хэдийн ялсан байлаа. Хэрэв тэр Ли Хаог алахыг хүссэн бол гарынхаа алгыг эргүүлэхийн дайтай амархан хийх байсан тул эцэст нь ялалтыг Лун Чэнд өгчээ.
Лун Чэнь ялсныг дагаад тоо томшгүй олон хүн харамсан санаа алдав. Энэ дүн гарсан тул тэд тавьсан бооцоогоо буцааж авч чадахгүй байлаа.
Харин Лун Чэнь дээр бооцоо тавьсан хэдэн арван хүн баярлан хашхирч байв. Ялангуяа Бүдүүн Юй болон бусад нь чангаар орилолдоно.
Тулааны талбай дээр хэвтэх Ли Хаод дахин хэн ч анхаарал хандуулсангүй. Тулааны талбайн зохион байгуулагчид түүний гэр бүлд мэдээ хүргэж, тэд ирж цогцсыг нь авахаар болов.
Амь үхлийн тулаанууд Эзэнт улсын нийслэлийн хамгаалалтад байдаг байлаа. Хэн ч нууцаар өшөө авах эрхгүй. Ли Хао бол өндөр зиндаатайд тооцогдохгүй, доод гаралтай язгууртан байв. Тэр үхвэл үхэг; үүнээс болж ямар ч үймээн дэгдэхгүй. Энэ бол эзэнт улсын нийслэлд зөрчиж болшгүй дүрэм байлаа.
Лун Чэнь тайзнаас буун ирэхэд Бүдүүн Юй болон бусад нь баатар мэт угтав. Ши Фэн түүнийг чанга тэвэрлээ.
—Чи муу жаал, хэзээнээс ийм хүчтэй болчихов? Яагаад хэнд ч хэлээгүй юм бэ! Чамайг хараад зүрх амаар гарах шахлаа, —гэж Ши Фэн гомдоллов.
—Лун ах аа… Үгүй ээ, Лун том ах аа, цаашдаа бид бүгдээрээ тантай хамт явна. Биднийг түшиж, хамгаалж яваарай, —гэж Бүдүүн Юй болон бусад нь нүд нь гэрэлтэн хэлэв.
Лун Чэнь инээгээд хэлэв.
—Тэгэлгүй яах вэ. Алив, бооцооны газар руу явцгаая.
Тоо томшгүй олон хүний биширсэн харц, уухайн дунд Лун Чэнь гурван саяас багагүй алтан зоос хүлээн авлаа.
Гурван сая алтан зоостой болор карт гар дээр нь буух мөчид Лун Чэнь Ли Хаог ялсан үеэсээ ч илүү догдолж байлаа.
Ли Хао бол ердөө л нэг жижиг нохой гэдгийг тэр мэдэж байсан. Гэвч Ли Хао үхэхийнхээ өмнө хэлсэн үг Лун Чэнийг өмнөхөөсөө ч илүү сэрэмжтэй болгожээ.
Анхандаа энэ бүх дээрэлхэл эцэг эхийнх нь үеийн өс хонзонтой холбоотой гэж бодож байв. Гэвч Ли Хаогийн хэлсэн үгтэй энэ нь нийцсэнгүй. Асуудал бодсоноос нь хавьгүй ээдрээтэй бололтой. Өөрөө ч ердөө л нэг шатрын дүрс байсан байж мэдэх нь.
Тэр ердөө л хогийн өсвөр насны хүү, гэр бүл нь ч туйлын ядуу байлаа. Түүний эсрэг хэн нэгэн ингэж зориуд, нарийн төлөвлөгөөтэйгөөр хуйвалдах шаардлага байхгүй. Хамгийн ойлгомжтой шалтгаан нь хэн нэгэн эцэгтэй нь сөргөлдсөн явдал байв.
—Энэ үнэхээр ээдрээтэй бололтой…
Гэвч гартаа атгасан гурван сая алтан зоосыг ширтэх зуур Лун Чэнь хязгааргүй итгэлээр дүүрэв. Баян, сүртэй хүний байдал гэдэг энэ юм болов уу?
Асар олон хүнийг дагуулсаар Лун Чэнь нэгэн цайны газар олж, бүгдийг хүссэнээр нь дайлж, дараа нь тэдний мөнгийг буцаан өглөө.
Харин олсон мөнгөө өөртөө үлдээгээд, Лун Чэнь бүгдийг нь хязгааргүй баярлуулсан нэгэн амлалт өглөө.
Тэдний цаашдын бясалгалын бүх хэрэгцээг Лун Чэнь хариуцах ажээ.
Энэ нь Бүдүүн Юй болон бусдыг галзууртлаа баярлууллаа. Тэд бясалгаж огт чаддаггүй байсан тул өөр хэн нэгэн ийм зүйл амласан бол итгэхгүй байв.
Гэвч Лун Чэнь анхандаа өөрсөдтэй нь адилхан байсан. Харин одоо Ли Хаог ийм богино хугацаанд ялж чаджээ. Тэгэхээр түүний хэлсэн үг яаж худал байх билээ?
Лун Чэнийг ингэж амласныг сонсоод бүгд баяр хөөрөөр дүүрэв. Гэвч Лун Чэнь үүнийг нууцлахыг сануулсан тул тэд бүгд сандран толгой дохилоо.
Тэдний ирээдүйн бясалгал амь наснаас нь дутахгүй чухал байлаа. Дээр нь Лун Чэний хэлсэн үг маш нухацтай байсан тул тэд үүнийг хөнгөн хуумгай авч үзэж зүрхэлсэнгүй.
Бүдүүн Юй болон бусад нь бүгд явсны дараа Лун Чэнь Ши Фэнтэй хэсэг үлдэн ярилцав. Ши Фэн бол язгууртан айлын өв залгамжлагчдын дундаас бясалгалын тал дээр хамгийн гоц авьяастан нь байлаа. Тэр аль хэдийн Хий Хураах шатны наймдугаар тэнгэрийн давхаргад хүрсэн бөгөөд хүсвэл хэзээ ч есдүгээр давхаргад нэвтэрч чадах байв. Хорин нас хүрэхээсээ өмнө Цус Нягтруулах шатанд орох нь түүнд тийм ч хэцүү биш байлаа.
Энэ хоёр удаагийн явдлын үеэр Ши Фэний гаргасан зан авираас Лун Чэнь түүнийг яах аргагүй итгэж болох хүн гэдгийг мэдсэн байв. Ши Фэний одоогийн бясалгалын шатны талаар асуусныхаа дараа Лун Чэнь түүнээс салж, шууд Үрэлчдийн холбоо руу явлаа.
Үрэлчдийн холбоо эзэнт улсын нийслэлийн өмнөд хэсэгт байрладаг байв. Энэ нь бүх нийслэлийн хамгийн ариун газар гэгдэнэ. Хааны гэр бүлийн гишүүд хүртэл Үрэлчдийн холбооны хүмүүстэй бүдүүлэг харьцаж зүрхэлдэггүй байлаа.
Үрэлчдийн холбоо дэлхий даяар салбартай гэдэг бөгөөд эзэнт улсын нийслэл дэх холбоо нь тэр олон салбарын ердөө нэг хэсэг байв.
Лун Чэнь энэ удаа үрэлчийн албан ёсны үнэмлэх авах хэрэгтэй байлаа. Үнэмлэхтэй болсноор цаашид хийх шаардлагатай зүйлсээ гүйцэтгэхэд түүнд маш амар, хялбар болох юм.
Хаашаа ч явсан үрэлчийн мэргэжил туйлын ховор байлаа. Ийм үнэмлэхтэй болсноор Лун Чэний байр суурь өмнөхөөсөө өөрчлөгдөнө. Галт Шувууны Дуут эзэнт улс хүртэл түүнд гар хүрэхийнхээ өмнө сайтар бодохоос өөр аргагүй болно.
Хамгийн чухал нь тэр Үрэлчдийн холбооны ховор орц найрлагыг маш ашигтай үнээр авч, хөнгөлөлт эдлэх боломжтой болно. Ингэснээр аль болох их мөнгө хэмнэж чадна.
Үрэлчдийн холбоо газарт хэдхэн арван акр талбай эзэлдэг ч тэнгэр өөд хэдэн арван метр өндөр сүндэрлэн босож, сүр жавхлантай харагдан хүмүүсийн бишрэлийг төрүүлдэг байв.
Танхимд ормогц хоёр үйлчлэгч бүсгүй Лун Чэнийг угтав. Гэвч тэр үрэлчийн үнэмлэх авах шалгалт өгнө гэж хэлэхэд тэд гайхжээ.
Эцсийн эцэст Лун Чэнь дөнгөж арван тав, арван зургаан настай харагдаж, бясалгалын шатны өчүүхэн ч хэлбэлзэл түүнээс мэдрэгдэхгүй байлаа. Гэсэн ч хоёр бүсгүй түүнийг нэрэх танхим руу дагуулан орлоо.
Тэр үед нэрэх танхимд арав гаруй эрэгтэй байв. Тэд Үрэл нэрэх галаа хүчтэй асаан, эм бэлдэж байгаа бололтой байв.
—Хөөе? Чи энд юу хийж яваа юм?
Лун Чэнь дөнгөж орж ирмэгц нэгэн хөгшин эр гайхсан царайгаар түүнээс асуулаа.
Тэр хүнийг хармагцаа Лун Чэний зүрхэнд нуугдаж байсан уур дүрэлзэн асав. Өнөөх хөгшин эр түүний шархыг эмчилж байсан хүн байлаа. Тэр гэмтэл нь ямар ч ноцтой зүйл биш гэдгийг тодорхой мэдэж байсан атлаа ой санамжаа алдаж магадгүй хэмээн хэлж, эхийг нь хуурч гоёл чимэглэлийг нь заруулсан юм.
—Би үрэлчийн шалгалт өгөхөөр ирлээ, —гэж Лун Чэнь дотроо буцлах уураа дарлаа. Энэ хөгшинтэй тооцоо бодох цаг хожим ирнэ.
—Үрэлчийн шалгалт гэж үү? —хөгшин эр Лун Чэнийг толгойноос нь хөл хүртэл шинжлэв. —Өнгөрсөн удаагийн шарх чинь одоо ч эдгээгүй бололтой. Чи буцаж харьж, шархаа эмчил.
Лун Чэнь бага зэрэг хөмсгөө зангидан, дахин батлан хэлэв.
—Би үнэхээр үрэлчийн шалгалт өгөхөөр ирсэн юм.
Хөгшин эрийн царай барайв.
—Би жаал хүүхэдтэй зууралдаж цаг үрэх завгүй! Хурдан зайл! Тэгэхгүй бол харуулуудаар чамайг хөөлгөнө шүү!
Лун Чэний уур дахин дүрэлзэн асав. Тэр хөгшин эрийг ширтэн хашхирлаа.
—Чиний чих бүрэн дүлийрээгүй л байгаа бол би дахиад нэг удаа хэлье. Би үрэлчийн шалгалт өгөхөөр ирсэн!
Эцэст нь Лун Чэний хашхираан архираан болон хувирч, Үрэлчдийн холбоог бүхэлд нь цуурайтгав.
—Ийм чанга шуугиан тарьж байгаа хүн хэн бэ?
Гэнэт туранхай хөгшин эр дургүйцсэн царайтайгаар хүрч ирэв. Лун Чэнь харцаа эргүүлэн түүнийг хараад, уруулынхаа буланд овжин инээмсэглэл тодрууллаа.