Есөн Одот Ноёрхогч Биеийн урлаг

41-р анги

41-р бүлэг — Лун Чэний хилэн

Сонсох

—Лун Чэнь!

—Лун Чэнь!

—Лун Чэнь!

Лун Чэнь Хуан Чан руу, дараа нь хол зогсох Ся Чанфэн рүү харлаа. Юу болоод байгааг тэр яаж ойлгохгүй байх билээ? Тэр хүйтнээр инээмсэглэн гараараа дохив.

Лун Чэнь гараа сунгамагц бүгд чимээгүй болж, түүн рүү харлаа. Гэвч Лун Чэнь ганцхан өгүүлбэр хэлэв. —Эрт хөгширсөн дорой нохойтой ноцолдох сонирхол надад алга.

Бүх хүн мэл гайхав. Лун Чэнь үнэхээр татгалзчихлаа.

—Энэ чинь Галт Шувууны Дуут эзэнт улсын залуу үеийн нэгдүгээр хүн гээ биз дээ? Ямар бүтэлгүй хүн бэ. Үнэхээр сэтгэл гонсойлголоо гэж Хуан Чан толгой сэгсрэв.

Лун Чэнь хүйтнээр инээмсэглэв. Тэр аль хэдийн нэг урхинд орчихсон байхад дахиад хоёр дахь урхинд орох ёстой гэж үү? Энэ удаа бүр өгөөш ч алга. Тэд түүнийг тэнэг гэж бодоо юу?

—Одоо явцгаая. Тэр нохойг тоох хэрэггүй.

Олон түмэнд ингэж хэлээд Лун Чэнь холдон алхав. Тэр Араатны галыг яаралтай боловсруулж авахыг хүсэж байсан тул тэдэнтэй зууралдаж цаг алдах завгүй байлаа.

—Ийм авир гаргачихаад гурав дахь гүнжийг өөрийн болгоно гэж бодож байна уу? Хунгийн мах идэхийг санаархсан бахны үлгэрийг сануулъя. Эсвэл чамайг хог новш гэж нэрлэвэл дээр үү? гэж Хуан Чан Лун Чэнь явахыг хараад хүйтнээр инээлээ.

Лун Чэнь гэнэт хөшиж орхив. Энэ Хуан Чан түүний хилэнг үнэхээр бадраалаа. Хэзээнээс ийм болсныг өөрөө ч мэдэхгүй ч Чү Яо аль хэдийн түүний амьдралын туйлын чухал хэсэг болжээ. Чү Яаг бусдад дэвслүүлэхийг тэр огт зөвшөөрч чадахгүй байв.

Гэвч хилэн нь бадарсан ч Лун Чэнь энэ Хуан Чантай тулалдахыг хүссэнгүй. Ялахдаа итгэл төгс биш байсан тул тэр цааш алхсаар байв.

—Би чамтай хамт явъя! гэж Ши Фэн гэнэт хашхираад Тулааны талбай дээр харайн гарлаа.

Лун Чэнь ихэд цочиж, Ши Фэн рүү ухасхийн түүнийг барихыг оролдов. Гэвч Ши Фэн хэтэрхий хурдан хөдөлсөн тул Лун Чэнь түүнийг зогсоож амжилгүй, тайзан дээр аль хэдийн гарчихсан байлаа.

—Хуан Чан, амаа тат! Лун Чэнь бол чиний гутааж доромжилж болох хүн биш! гэж Ши Фэн Хуан Чан руу хүйтнээр хуруугаараа заав.

Ши Фэн тайзан дээр гарч ирэхийг харсан Хуан Чангийн нүд сэргэв. Тэр хэрцгийгээр инээгээд —Чи залуу үеийн нэгдүгээр дайчин байж болох ч надтай арван дайралт ч тэсэхгүй. Нүүрээ бодоод доош буусан нь дээр гэж хэлэв.

—Дэндүү ихэрхүү юм!

—Зэвүүн амьтан!

—Ши Фэн, тэрнийг ниргэ!

Ши Фэн дөнгөж сая залуу үеийн нэгдүгээр дайчин цолыг хүртсэн байлаа. Түүний үзүүлсэн хүчийг тоо томшгүй олон хүн биширч байсан. Их Сягийн энэ хүн Ши Фэнийг доромжилсон нь Галт Шувууны Дуут эзэнт улсын бүхэл залуу үеийг доромжилсонтой адил байв.

—Ши Фэн, бууж ир! гэж Лун Чэнь аль хэдийн тайзны хажууд очоод хатуу тушаав.

—Харж байна уу, тэр чамайг буу гэж хэллээ. Чамайг гэмтчих вий гэж айж байгаа юм. Доош буу гэж Хуан Чан мөн хайхрамжгүйгээр ятгав. Гэвч түүний үг харааж зүхсэнээс ч илүү уур хүргэм байлаа.

—Лун Чэнь, би түүнийг сорьж үзмээр байна гэж Ши Фэн хэлэв.

—Энэ бол урхи! Түүнтэй тулалдвал чи миний ах дүү байхаа болино! гэж Лун Чэнь ууртайгаар архирав.

—Тэр намайг доромжилж болно, харин чамайг доромжилж болохгүй. Ямар ч байсан би түүнтэй тулалдах ёстой. Өнөөдөр би чамайг сонсож чадахгүй гэж Ши Фэн хэлээд Хуан Чан руу ширтэв. —Нааш ир!

Хуан Чан түүн рүү харснаа толгой дохив. —Чи түүнээс илүү төлөвшсөн гэдгийг би анзаараагүй юм байна. Зоригийг чинь үнэлээд, миний арван цохилтыг тэсэж чадвал бууж өгье гэж хэлэв.

—Яасан их зантай юм бэ!

Ши Фэн архирч, бүх биеийнх нь Цусны хий оргилон гарлаа. Тэр тайзыг хүчтэй дэвслээд, Хуан Чан руу нударга зангидан ухасхийв.

Энэ нударганд Ши Фэний бүх хүч шингэсэн байв. Салхи исгэрч, бүр орон зай хүртэл урагдсан мэт болов. Хэдэн арван метрийн цаана байсан хүмүүс ч тэр цохилтын хүчийг тодхон мэдэрч байлаа.

—Сайн байна!

Ши Фэний сүр хүч дүүрэн нударгыг харсан бүгд уухайлан орилов. Харин Лун Чэнь туйлын түгшиж байлаа.

ПАНГ!

Огт зогсоохын аргагүй мэт санагдсан Ши Фэний нударгыг Хуан Чан ердөө ганц гараараа хүчээр тосон зогсоов. Үнэндээ Ши Фэний нударга тэр гартай мөргөлдөх мөчид бүх биеийнх нь давшилтын эрч ор мөргүй алга болжээ.

—Юу гээч?!

Бүгд цочирдов. Ши Фэний нударга асар хүчтэй байсан ч Хуан Чанг огт хөдөлгөж чадсангүй. Хүн бүрийн зүрх хүчтэй дэлслээ.

—Ийм өчүүхэн хүч гэж үү? гэж Хуан Чан үл тоомсорлон толгой сэгсрэв.

Ши Фэний гайхшрал тэр даруй хилэн болон хувирав. Тэр Хуан Чангийн гэдэс рүү догшин өшиглөхийн зэрэгцээ баруун гараараа хоолойг нь атгахаар сарвайв.

Энэ бол давхар довтолгоо байлаа. Эхлээд өшиглөж, Хуан Чанг бултахыг оролдох зуур нөгөө гараараа хоолойг нь түгжих санаатай байв. Маш ухаалаг хөдөлгөөн байлаа.

Гэвч Ши Фэний төсөөлөөгүй зүйл нь Хуан Чан бүр бултсангүй. Харин хариу болгон дахин өшиглөв. Түүний хөдөлсөн нь хоёр дахь боловч өшиглөлт нь түрүүлж хүрсэн бөгөөд хурд нь үнэхээр жигтэй байлаа.

ПАНГ!

Хуан Чангийн өшиглөлт Ши Фэний өвдгөнд тусав. Ши Фэн өвдгөндөө хүчтэй өвдөлт мэдрэхийн зэрэгцээ гэдсэнд нь нударга буухыг мөн мэдрэв.

Тэр гурван алхам ухарч, баруун өвдөг нь аль хэдийн хугарсныг мэдэв. Гэвч биеэ засаж амжаагүй байхад Хуан Чан давуу байдлаа ашиглан дахин дайрчээ.

—Үнэхээр муугүй юм. Ши Фэн цааш тулалдаж чадахгүй бол бууж өгсөн нь дээр.

Хуан Чан огт удаашралгүй, нэг гараа Ши Фэний хоолой руу шууд сарвайв.

Ши Фэн тэр савар мэт сарвайсан гарыг хаахаар яаран нударга явуулав.

ПАНГ!

Ши Фэн нударгаа дөнгөж гаргатал Хуан Чангийн гар Ши Фэний нударгыг шүүрэн барьж, тэр даруй асар хүч нударгаар нь дамжин орж ирэв.

Тас!

Ши Фэний нэг гар хугарлаа.

—Өө, миний буруу. Арай их хүч хэрэглэчихсэн бололтой.

Хуан Чан уучлалт гуйж буй мэт инээмсэглэсэн ч гар нь зогссонгүй. Тэр дахин нэг довтолгоо хийв.

Ши Фэний нэг өвдөг хөдөлж чадахаа больсон тул ухрах ямар ч боломж түүнд үлдсэнгүй. Энэ удаа Хуан Чангийн алга Ши Фэний мөрөн дээр буув.

Тэндээс жигтэй хүч нэвтэрч, Ши Фэний гэдэс дотор асар том хад дарж буй мэт хавчигдав. Амьсгалахад хүртэл хэцүү болжээ.

Одоо л тэр хоёрын хүчний ялгаа хэтэрхий их байсныг ойлгов. Ам нээхийг хүссэн ч нэгэнт үг хэлж чадахгүй болсноо мэдлээ.

—Ши Фэн, цааш тулалдаж чадахгүй бол хэзээ ч бууж өгч болно.

Хуан Чан үл ялиг инээмсэглэсэн ч нүд нь туйлын хорон байв. Тэр дахин нэг алганы цохилтыг Ши Фэний гэдэс рүү чиглүүлэв.

ПАНГ!

Ши Фэн агаарт шидэгдэн, ам дүүрэн цус нулимав. Цохилтын хүч асар их байсан тул тэр тайзнаас нисэн унав.

Лун Чэнь хөнгөн харайн Ши Фэнийг тосож авлаа. Түүнийг шалгаад үзэхэд Ши Фэний өвдөг, гар хоёулаа хугарч, сүүлчийн цохилт нь меридиануудыг нь тасалсан байв. Ши Фэн бараг тахир дутуу болохын даваан дээр иржээ.

Бүх талбай үхлийн нам гүмд автлаа. Дөнгөж саяхан хэний ч дийлдэшгүй мэт зоригтой, хүчирхэг байсан Ши Фэн ийм хурдан бөгөөд өрөвдөлтэй ялагдана гэж хэн ч бодоогүй.

—Ши Фэн үнэхээр зөрүүд юм. Тэр алгыг заавал хүлээж авах хэрэг байсан гэж үү? Уучлаарай гэж Хуан Чан тайзан дээрээс Лун Чэнь болон бусдыг арга ядсан царайтай харж байв.

Гэвч түүний харцны гүнд нуугдсан басамжлал, үл тоомсорлолыг Лун Чэнь тодхон олж харлаа.

—Тулаанд нударга нүдгүй. Буруутгах хүн хайж байгаа бол чадваргүй атлаа гайхуулах гэж оролдсон өөрийг нь л буруутга. Амийг нь хороогоогүй нь ч их юм гэж Вэй Цан толгой сэгсрэв.

—Чи муу хөгшин новш, амаа тат!

Лун Чэний гэнэт гаргасан хилэнт хашхираан цуурайтаж, асар хүчтэй алах санаа тэнгэр өөд оргилов. Бүгд чичрэн дагжив.

Жилийн турш тулаан үздэг язгууртнуудын зүрх хүртэл хүчтэй дэлсэж, тэд цочирдон балмагдав.

Лун Чэнь Ши Фэнд эдгээх эмийн үрэл өгөөд, Тулааны талбай руу аажуухан алхаж гарлаа. Хуан Чан руу харахад хэлсэн үг нь мөсний хэлтэрхий мэт хүйтэн байлаа.

—Намайг чамтай тулалдахаас өөр аргагүй болгох гэж байгаа биз дээ? Одоо сэтгэл чинь ханав уу?

Тэр мөчид Лун Чэнь оргилсон алах санаагаар дүүрэн байлаа. Гэвч хилэн нь түүнийг эзэмдэж байх зуур хөлийн улны доорх Фэнфү од хурдтай эргэлдэж байсныг тэр өөрөө мэдсэнгүй.

Өмнө нь ердөө анхдагч энергийн бөмбөлөг байсан ч одоо аажмаар дүрс нь тодорч байлаа. Гэвч цаг хугацаа өнгөрөхийн хэрээр ямар нэгэн энерги дутагдсан мэт болж, анхны бүдэг төлөвтөө буцан орж эхлэв.

Лун Чэнь Ся Чанфэн рүү эргэн харж, хамар руу нь хуруугаараа заав. —Ся Чанфэн, чи эвэртэй новш, намайг л хүлээж бай!

Дараа нь тэр үргэлжлүүлэн хэлэв. —Хатан эх ээ, Хуан Чантай амь өрссөн тулаан хийхийг шаардаж байна.

Тэр сүүлчийн өгүүлбэрээ Хатан эхэд хандан хэлсэн байлаа. Агшин зуур бүх талбай нам гүм болов.

—Лун Чэнь...

Чү Яо хилэгнэсэн Лун Чэнь рүү сандарсан харцаар ширтэв. Тэр түүнийг урьд өмнө хэзээ ч ингэж уурлаж байхыг хараагүй тул Лун Чэний төлөө зүрх нь өвдөв.

—Хатан эх ээ, амь өрссөн тулаан гэдэг бол сүр жавхлантай, баатарлаг зүйл. Энэ нь эр хүн байхын мөн чанарыг илэрхийлдэг. Үүнийг дэмжих нь цорын ганц зөв сонголт гэж би бодож байна.

Лун Чэнь Хуан Чантай амь өрссөн тулаан хийхийг хилэнтэйгээр шаардаж байгааг харсан Вэй Цан баярлав. Ийнхүү үргэлжилбэл тэр Араатны галыг буцаан авч чадна.

Учир нь амь өрссөн тулаанд ялагдсан талын байлдааны олзыг ялсан тал нь авдаг байлаа.

Хатан эх хүнд байдалд оржээ. Тэр мөн Лун Чэнь рүү хүнд царайгаар ширтэж байсан Их мастер Юнь Чи рүү харав.

—Их мастер аа, туслаарай гэж Лун Чэнь түүн рүү толгой дохив.

Юнь Чи санаа алдаад: —Үүнийг Хатан эх шийднэ. Лун Чэнь өөрөө тулаанд дуудсан тул эвлэл хөндлөнгөөс оролцох эрхгүй гэж хэлэв.

—Тэгвэл би зөвшөөрч байна.

Түүний зарлиг буусны дараа хэн ч уухайлсангүй. Энэ аль хэдийн тулааны тэмцээн биш, цус урссан үхлийн тулаан болсон байлаа.

Ся Чанфэн саяхан Лун Чэньтэй хараал зүхэлцсэн ч өчүүхэн төдий ч уурласангүй. Удахгүй үхэх хүн дээр уурлах нь утгагүй байлаа.

Тэдний урхи амжилттай болж байв. Уг нь Хуан Чан санамсаргүй алдаа гарган Лун Чэнийг хөнөөхийг төлөвлөсөн ч одоо түүнийг ил цагаан алаад, бүх өс хонзонгоо тайлах боломжтой болжээ.

Харин Чү Яо туйлын их санаа зовж байв. Хуан Чан Ши Фэнийг хүүхэдтэй тоглож буй мэт даран ялсан бөгөөд илт асар хүчирхэг, аймшигтай өрсөлдөгч байлаа.

Эхэндээ Лун Чэнь зөвшөөрөөсэй гэж хүсэж байсан тайзны доорх хүмүүс одоо бүгд цөхөрчээ. Лун Чэнь бүр амь өрссөн тулаан санал болгоно гэж тэд огт төсөөлөөгүй.

Зарим эмэгтэй амандаа гараа дарж, нүдэндээ бишрэл тодруулан ширтэж байлаа. Лун Чэний бүдүүлэг атлаа догшин тал нь тэдний сэтгэлийг хөдөлгөжээ.

Хуан Чан Лун Чэнь рүү басамжлан харав. —Чи арай эрт гарч ирсэн бол найз чинь зүгээр байх байлаа. Ямар өөдгүй юм бэ гэж хэлэв.

Лун Чэнь хариу хэлсэнгүй. Тэр тайван зогсож байсан ч биеэс нь аймшигт алах санаа оргилон байв.

—Чиний харц надад үнэхээр дургүй хүргэж байна. Эхлээд нүдийг чинь ухаж авъя гэж бодож байна.

Хуан Чан гэнэт газрыг дэвслээд, сүнс мэт Лун Чэний хажууд гарч ирэв. Түүний хурд цочирмоор байсан бөгөөд Ши Фэнтэй тулалдаж байх үеийнхээсээ ч хурдан байлаа.

—Зайл!

Түүний хашхираан аянга мэт цуурайтаж, ертөнцийг доргиов. Тэр хашхирааны дараа агаарт арагш шидэгдэн нисэх нэг дүрийг л хүмүүс олж харлаа.

Хүмүүс тайз руу харвал Лун Чэнь хөдөлгөөнгүй зогсож, нударгаа урагш сунгасан байв. Харин Хуан Чан түүнээс арван таван футын зайд зогсож, царайд нь цочрол тодорчээ.

—Юу болоод өнгөрөв?

—Би юу ч олж харсангүй.

—Лун Чэнь Хуан Чанг нударгаар цохиж нисгэсэн бололтой.

Юу болсныг ярилцаж байсан хүмүүсийн дундаас Бүдүүн Юй болон бусад нь түрүүлэн уухайлж эхлэв. Тэднийг дагаад бусад хүмүүс ч орилолдон нэгдлээ.

Лун Чэнь тэр уухайг өчүүхэн төдий ч тоосонгүй. Тэр Хуан Чан руу хүйтнээр хараад: —Өнөөдөр эндээс амьд гарч чадвал би Лун Чэнь биш гэж хэлэв.

ПҮҮН!

Гэнэт Лун Чэний биеийг хүрээлсэн сүр хүч тэсрэн гарч, орон зайг доргиов. Аймшигт аура нь зүг бүрд цацран тархахад хүн бүрийн царай тэр дороо хувирлаа.

41-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Есөн Одот Ноёрхогч Биеийн урлаг41-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах