ПҮҮН!
Лун Чэний сүр хүч гэнэт тэсрэн гарлаа.
—Юу вэ?
Язгууртнууд хүртэл өөрсдийгөө барьж чадсангүй. Лун Чэний сүр хүч тэсрэн гарсны дараа түүний биеийн ард долоон хуй салхи үл мэдэг үзэгдэв.
—Тэр үнэхээр Хий Хураах шатны долоо дахь тэнгэрийн шатанд л байгаа гэж үү?
Лун Чэнь ийм олон тулаан хийсэн ч өөрийнхөө жинхэнэ бясалгалын түвшнийг хэзээ ч ил гаргаж байгаагүй. Түүнийг аль хэдийн Цус Нягтруулах шатанд хүрсэн ч зориуд нууж байна гэж олон хүн таамагладаг байлаа.
Гэвч одоо тэр аурагаа ил гаргасан тул Хий Хураах шатны долоо дахь тэнгэрийн шатных л болох нь тодорхой байв.
—Гэхдээ Хий Хураах шатны долоо дахь тэнгэрийн шатны аура яагаад ийм хүчтэй байдаг байна?
Зарим хүн хамгийн түрүүнд ямар нэг зүйл буруу байгааг анзаарав. Тэр аура дэндүү аймшигтай байсан бөгөөд долоо дахь тэнгэрийн шатных огтхон ч биш мэт санагджээ.
Вэй Цан, Ся Чанфэн болон бусад хүмүүс ч мөн ихэд цочирдов. Тэд ийм зүйл урьд нь хэзээ ч харж, сонсож байгаагүй.
ПАНГ!
Лун Чэнь тайзыг дэвсэхэд талбай доргин чичирч, Хуан Чан руу ухасхийн дайрав.
Түүний нударга асар том алх мэт доош бууж, агаарыг дүүргэсэн хүчтэй салхи босгов.
Хуан Чан хүйтнээр шуухитнаад, биеэ сэгсрэхэд Цусны хий нь биеэс нь оргилон гарч, эргэн тойрны орон зай мушгин гуйвлаа. Тэр ч мөн Лун Чэнийг угтан нударгаа сунгав.
Хоёр нударга мөргөлдөхөд тэнгэр газар доргим дэлбэрэлт нижигнэж, хийний давалгаа бүхнийг хаман цалгилав.
Лун Чэний нударга уул мэт сүртэй байж, шуурга лугаа адил дараалан гурвантаа буув. Хуан Чаны царай хувирч, тэр архиран бүх хүчээрээ хаав.
ПАНГ! Гурван зуу гаруй метрийн урттай асар том Тулааны талбай тэдний хүчийг даалгүй бутран үсэрч, хэлтэрхийнүүд нь зүг бүрд цацагдан, хүн бүрийг орилоход хүргэв.
Дахин нэг дэлбэрэлт нижигнэхэд тэр хоёр нуранги болсон Тулааны талбайн дээр дахин гарч ирээд, бие бие рүүгээ хүйтнээр ширтэж байлаа.
—Чамд ядаж ийм хэмжээний чадвар байна гэж би үнэхээр төсөөлсөнгүй. Хуан Чан амнаасаа урссан цусыг арчив.
Одоогийн Лун Чэнь хүн дүрст Шидэт араатан мэт байлаа. Түүний асар их хүч хүн бүрийг цочирдуулсан бөгөөд Хуан Чан гэнэтийн цохилтод өртөн, үнэхээр бага зэрэг шархаджээ.
—Чиний төсөөлөөгүй зүйл олон бий. Чи Чү Яо эсвэл миний дүүг ашиглан намайг хилэгнүүлэх ёсгүй байсан. Чи намайг уурлуулчихлаа. Би уурласан үедээ өөрөөсөө ч айдаг юм гэж Лун Чэнь хүйтнээр хэлэв.
—Ха ха ха, ямар их онгироо юм бэ! Чи намайг ийм өчүүхэн чадвартай гэж бодож байна уу? Өнөөдөр би чам шиг бяцхан мэлхийд жинхэнэ хүч гэж юу байдгийг үзүүлье.
Хуан Чаны аура тасралтгүй өсөн нэмэгдэв. Анх тэр Хий Хураах шатны дөрөв дэх тэнгэрийн шатанд байсан боловч хүч нь даруй дээшилж эхэллээ.
—Тав дахь тэнгэрийн давхарга.
—Зургаа дахь тэнгэрийн давхарга.
—Долоо дахь тэнгэрийн давхарга.
Их мастер Юнь Чигийн царай хувирлаа. Хуан Чан бясалгалын түвшнөө нууж байсан бөгөөд үнэндээ Цус Нягтруулах шатны орой үеийн хүчтэн байсныг тэр огт төсөөлөөгүй байв.
Гурав дахь болон дөрөв дэх тэнгэрийн шатны хоорондын ялгаа асар их байдаг. Зургаа дахь болон долоо дахь тэнгэрийн шатны хооронд ч мөн адил байлаа.
Тэрхүү асар том саад тотгорыг давмагц хүний байлдах хүч ихээр нэмэгддэг. Тиймээс хүч чадлыг ялгахын тулд Цус Нягтруулах шатыг эхэн, дунд, орой үе гэж хуваадаг байв.
Одоо Хуан Чан Цус Нягтруулах шатны долоо дахь тэнгэрийн түвшний хүчээр тэсрэн гарчээ. Цусны хий нь бүх биеэр нь оргилж, хүмүүсийн зүрхийг давчдуулж байлаа.
—Одоо ойлгов уу, хүү минь? Үхэл чинь ирчихлээ.
Түүнийг ярьж дуусахаас нь ч өмнө нүүрийг нь хорсол эзэлж, асар том нударга Лун Чэнь рүү буулаа.
Лун Чэний зүрх чичирлээ. Хуан Чан бясалгалын түвшнөө нууж байна гэсэн зөн совин нь үнэхээр зөв байжээ. Энэ бол түүний жинхэнэ хүч байв.
Уг нь Лун Чэнь ийм үед Хуан Чантай тулалдахыг хүсээгүй. Гэвч тэр уур хилэндээ галзуурсан байсан бөгөөд түүнтэй тулалдахгүй бол сэтгэлийнхээ өвдөлтийг тэвчиж чадахгүй байлаа.
Хуан Чан өөрийг нь ердөө шавьж мэт басамжлан инээмсэглэсээр ирж буйг хараад Лун Чэний хилэн дахин дүрэлзэв. Тэр Даньтянь дахь долоон хуй салхиа дээд хязгаарт нь хүртэл эргэлдүүлэн, мөн л нударгаа угтуулан цохилоо.
Дахин нэг асар том дэлбэрэлт болж, Лун Чэнь асар их хүч биеэр нь нэвт дайрахыг мэдэрлээ. Дайран ирсэн бух мөргөсөн мэт санагдаж, тэр даруй агаарт шидэгдэв.
Тэр Тулааны талбайн нурангийн нэг хэсэгт мөргөж, дор хаяж гуч гаруй сантиметрийн зузаантай модон хэлтэрхийг цөм нэвтлэн, хэдэн метр цааш ниссээр газарт унав.
—Ямар их хүч вэ! Дунд үеэс орой үед хүрэхэд ялгаа нь үнэхээр ийм их байдаг гэж үү?
Лун Чэнь цочирсон хэвээр босож ирэв. Хуан Чантай анх уулзахдаа тэр өөрийнхөө бясалгалын түвшнийг Хий Хураах шатны дөрөв дэх тэнгэрийн шат гэж л харуулсан байлаа.
Тэр үед ч Лун Чэнь түүнийг огт хааж чадахгүйгээ мэдэрч байв. Тухайн үед эхэн үе болон дунд үеийн ялгаа ийм их байдгийг тэр гайхаж байлаа.
Баатруудын цуглааны өргөөнд урт хөмсөгт эртэй тулалдахдаа Лун Чэнь түүнийг огт эсэргүүцэж чадахгүй болтол нь дарсан. Гэтэл тэр эр Цус Нягтруулах шатны эхэн үеийн хүн байсан юм.
Одоо Лун Чэнь найман хуй салхи хураасан бөгөөд байлдах чадвар нь тэр үеийнхээс хэд дахин нэмэгдсэн байлаа. Гэсэн ч Цус Нягтруулах шатны орой үеийн Хуан Чанд бүрэн дийлэгджээ.
—Хог шаар надтай ил цагаан өрсөлдөж зүрхэлдэг гэж үү? Царайгаа харуулах зориг чамд байна уу? Чам шиг бах хунгийн мах идэхээр зүрхэлдэг гэж үү? Намайг инээлгэхээ боль. Хуан Чан басамжлан инээмсэглэсээр Лун Чэнь рүү аажуухан алхав. —Чам шиг хүн надтай нэг ертөнцөд амьдрахад зохисгүй. Би чамайг дуусгая.
—ҮГҮЙ!
Чү Яо орилон урагш дайрах гэж байв.
—Дураараа бүү авирла! Амь өрссөн тулаанд хэн ч хөндлөнгөөс оролцож болохгүй гэж Хатан эх царайгаа барайлган, түүнд хатуу анхааруулав.
Тэр даруй Чү Яогийн дэргэд арван хэдэн харуул гарч ирэв. Тэд бүгд Чү Яо даван гарч чадахааргүй хүчирхэг хүмүүс байлаа.
—Хүүх минь, суу. Чи үүнийг зогсоож чадахгүй гэж Их мастер Юнь Чи зөөлөн хэлэв.
—Их мастер аа, гуйя. Лун Чэнийг авраач гэж Чү Яо нулимстайгаар гуйв.
—Санаа зоволтгүй. Нэр нүүрээ бүрэн алдсан ч би заавал очиж Лун Чэнийг аварна гэж Их мастер Юнь Чи түүнд инээмсэглэн аяархан шивнэв.
Түүний үгийг сонсоод Чү Яогийн сэтгэл онгойв. Их мастер Юнь Чи үргэлжлүүлэн хэлэв: —Эхлээд түр ажиглая. Лун Чэнь жирийн хүн биш, түүнд лав өөрийн гэсэн нөөц арга бий.
Чү Яо түүнтэй удаан танилцаагүй ч түүнийг маш найдвартай хүн гэж боддог байлаа. Яагаад гэдгийг мэдэхгүй ч ямар нэг шалтгаанаар түүнийг харахаар зүрх нь бас самуурах шиг болдог байв.
Дөнгөж сая хийсэн үйлдэл нь бусдад харагдсаныг бодоод Чү Яогийн царай тэр дороо улайв.
Лун Чэнь гарцаагүй үхнэ гэдгийг мэдээд аль хэдийн тайвширсан байсан Ся Чанфэн Чү Яо Лун Чэний төлөө ингэж санаа зовж байгааг харан тэр даруй хилэгнэв.
Тэр даруй хашхирлаа. —Хуан Чан, цаг бүү үр. Дуусга!
Хуан Чан тэр тушаалыг сонсох үедээ Лун Чэний өмнө аль хэдийн ирсэн байв. Тэр санаа алдаад: —Хүү минь, үхэхийн чинь өмнө чамд нэг зөвлөгөө өгье. Дараагийн амьдралдаа өөрийнхөө хүчийг мэддэг бай. Зарим хүнийг чи өдөж болохгүй юм гэв.
Тэр хүйтнээр инээгээд Лун Чэнь рүү нударгаа буулгав. Гэвч энэ цохилт огт чимээгүй байлаа. Хуан Чаны нударгыг шар шороон өнгө бүрхсэн нь дээд зэрэглэлийн Тулааны ур чадвар болохыг тодорхой харуулж байв.
Хүн бүр мэл гайхав. Хуан Чан Цус Нягтруулах шатны орой үеийн хүчтэн бөгөөд Лун Чэнийг Тулааны ур чадвар ашиглалгүй бүрэн дарсан байлаа. Одоо тэр Тулааны ур чадвар хэрэглэсэн тул Лун Чэнь гарцаагүй үхэх нь тодорхой байв.
Зарим охид Лун Чэний цус цацран нисэх тэр дүр зургийг харахыг хүсэлгүй нүдээ чанга аньсан байв.
Гэвч Лун Чэнь өчүүхэн ч сандарсангүй. Тэр тайвнаар хэлэв. —Хүмүүс үхэхийнхээ өмнө үнэхээр сайхан зөвлөгөө өгдөг юм байна. Чи зөв хэллээ. Өөрийнхөө хүчийг мэддэг бай. Зарим хүнийг чи өдөж болохгүй.
Лун Чэнь Хуан Чаны нударгыг өөрийн нударгаар угтав. Нударгууд мөргөлдөхийн яг өмнө хөлийн улны доорх Фэнфү од хурдан эргэлдэж эхлэн, нэгэн урсгал хүчийг Даньтянь руу илгээв.
Анх аажуухан эргэлдэж байсан хуй салхинууд тэр даруй арав дахин томрон, догшин эргэлдэж эхлэв.
Төгсгөлгүй далай мэт хүч түүний бүх биеийг дүүргэлээ.
ПҮҮН!
Хийн давалгаа зүг бүрд цацран, бүх талбайг доргиов. Цочирдом хүч хаа сайгүй нөмрөн тархлаа.
Хүчтэй салхи шуурга мэт догшрон босож, хүмүүсийг бараг хийсгэн одох шахав. Хүн бүр цочрол, айдаст автан ухарчээ.
Ийм аймшигтай тулааныг тэд урьд нь хэзээ ч харж, төсөөлж байгаагүй. Энэ үнэхээр хүний хүрч чадах хүч мөн үү?
Тоос шороо аажмаар намжихад Тулааны талбайн анхны төрх огт харагдахаа больжээ. Бүхэлдээ сүйрсэн байв.
Голд нь урьд өмнө маш бөх чулуун хавтан байсан хоосон талбай үлдэж, тэр хэсэг одоо аалзны тор шиг ан цаваар бүрхэгджээ.
Тэнд хоёр хүн нударга нийлсэн хэвээр бие биеэ ширтэж байлаа. Лун Чэний нүд аянга мэт гялалзаж, тэр Хуан Чанг огт буултгүй ширтэв.
Хуан Чан энэ мөчид бүрэн цочирджээ. Тэр сая бүх хүчээ гаргасан ч Лун Чэнийг өчүүхэн төдий ч хөдөлгөж чадсангүй.
Лун Чэний нударгын цаанаас хилэнт, эцэс төгсгөлгүй давалгаа мэт тасралтгүй хүч урсан гарч байгааг тэр мэдэрлээ.
Хуан Чан бүх хүчээрээ тэсрэн гарсан ч Лун Чэнийг алж чадсангүй. Лун Чэнь дотроо шавхагдашгүй хүчний ангалтай мэт санагдаж, Хуан Чан анх удаа үл ялиг айдас мэдэрлээ.
Ся Чанфэн, Вэй Цан хоёр гайхшрал дүүрэн босож ирэв. Лун Чэний байлдах чадвар тэдний төсөөллөөс бүрэн давжээ.
—Яаж ийм байж болох вэ?
Ся Чанфэний царай муухайран хувирлаа. Хий Хураах шатны долоо дахь тэнгэрийн шатны жаал яаж ийм аймшигтай хүчийг гаргаж чаддаг байна? Тэр үнэхээр Цус Нягтруулах шатны орой үеийн хүчтэнтэй эн тэнцүү байлаа.
Тэнд байсан хүн бүр модон хөшөө мэт дуугүй болов. Үргэлж тайван байдаг Их мастер Юнь Чи хүртэл алмайрчээ.
Чү Яо гайхаж бас баярлаж байлаа. Түүний үзэсгэлэнт нүдэнд зөөлөн өнгө тодорч, тэнгэрийн бурхан мэт харагдах тэр дүрийг ширтэв.
Бүдүүн Юй болон бусад нь догдлон чичирч байлаа. Тэд дөнгөж сая юу ч хэлэхээс зайлсхийсэн юм. Эцсийн эцэст энэ Цус Нягтруулах шатны орой үеийн хүчтэн байсан шүү дээ. Тэд өнөөдөр Лун Чэнь үхэж магадгүй гэж үнэхээр бодож байв.
Лун Чэний эмийн үрлийн тусламжтайгаар ухаангүй байсан Ши Фэн аль хэдийн сэржээ. Гэвч олон яс нь хугарсан тул тэр хөдөлж чадахгүй байв. Шоу Хоу түүнд түшиг болж байлаа.
Алах санаагаар дүүрч, цусанд шунасан алуурчин бурхан мэт харагдах Лун Чэнийг хараад Ши Фэний зүрх чичирч, тэр өөрөөсөө туйлын ихээр ичлээ.
Тэнэг хүн ч гэсэн энэ бүхэн Лун Чэнийг урхидах зорилготой байсныг ойлгоно. Тэд Ши Фэнийг ашиглан Лун Чэнийг нарийн зохион байгуулсан урхинд оруулжээ.
Лун Чэнь өөрийг нь амархан алж болох энэ урхи гэдгийг тодорхой мэдэж байсан ч Ши Фэний төлөө дотогш үсрэн орсон байв. Хөдөлшгүй хат суусан эр Ши Фэний нүдэнд нулимс цийлэгнэв.
ПАНГ!
Лун Чэнь хашхирахад түүний биеэс зогсоохын аргагүй хүч оргилон гарч, Хуан Чанг арагш түлхэв.
—Хуан Чан, хэрэв би энэ газрыг цусаар чинь будагдуулж чадахгүй бол би, Лун Чэнь, маргаашийн нарыг харахгүй.
Лун Чэний хоолой яг л доод ертөнцийн гүнээс гарч ирсэн мэт сонсогдож, алах санаа нь өчүүхэн ч нуугдсангүй. Түүний хоолой салхи, үүлсийг хүртэл чичрүүлж, хүмүүсийн зүрхийг донсолгов.
Хуан Чан хүйтнээр инээмсэглээд: —Хмф, чи хүчтэй байж болох ч хүн алах нь зөвхөн хүчнээс хамаардаггүй. Гэхдээ чи нэг зүйлийг зөв хэллээ. Маргаашийн нарыг чи үнэхээр харахгүй. Учир нь би чамайг өнөө шөнө заавал ална!
Тэдний тулаан ямар ч тохиолдлын зүйл биш, харин Лун Чэнийг онилсон илэрхий урхи байсныг Хуан Чаны үг эцэст нь зарим хүнд ойлгууллаа.
Лун Чэнь гүнзгий амьсгаа аваад нударгаа аажуухан өргөв. Түүний биеийн эргэн тойронд салхи огт хөдөлсөнгүй. Гэвч хувцас нь хийсэж, хар үс нь салхинд намирав. Яг л дайны бурхан түүний биеийг эзэмдсэн мэт харагдаж байлаа.
—Тэгвэл маргаашийн нарыг хэн маань харахгүйг үзье!