—Маргаашийн нарыг хэн маань харахгүйг үзье!
Лун Чэний хашхирааныг даган түүний нударган дээр ногоон гэрэл тодров. Тэр гэрэл гарч ирмэгц аймшигт салхи хуйлран гарч, тэр нударганы дор агаар хүртэл ёолох мэт болов.
Үүнийг харсан Чү Яогийн сэтгэлд зөөлөн мэдрэмж төрлөө. Тэр байрлал нь Чү Яогийн Лун Чэнд заасан дээд зэрэглэлийн Эгэл тулааны ур чадварын нэг байв.
Гэвч Лун Чэнь ашиглахад тэр ур чадвар бүрэн өөрчлөгджээ. Түүний сүр хүч уул, голыг залгих мэт байсан бөгөөд хэдэн арван метрийн цаанаас ч хүмүүс асар их дарамтыг мэдэрч байв.
—Салхи хагалах нударга!
Яг л аянга тэнгэрийг донсолгосон мэт байлаа. Нударгыг нь тойрон шуурга дэгдэж, газар дэлхийг бүхэлд нь сүйтгэхийг хүссэн мэт байв.
Олны дунд цочирсон хашхираан цуурайтав. Лун Чэний илчилсэн хүч хүмүүсийн төсөөллийг аль хэдийн давжээ. Тэдний хувьд Лун Чэнь бол үнэхээр ер бусын этгээд байв.
Ялангуяа Хуан Чаны хувьд Лун Чэнь амийг нь авахаар дайрсан Шидэт араатан мэт санагдав. Түүний нударга тэнгэр газар бүхнийг дүүргэн томорсон мэт болж, Хуан Чаныг бүрэн түгжжээ.
Энэ нь Хуан Чаныг туйлын их цочирдуулав. Тэр анх Лун Чэнь азтай учралтай тулгарснаар бие махбод нь ихээхэн хүчирхэг болсон гэж бодож байлаа.
Тэр бол Ся Чанфэнгийн нууцаар бэлтгэсэн байлдааны зэвсэг байв. Бага наснаасаа тэр амь өрссөн тулаанд орж, бүгдээс нь амьд гарч иржээ.
Тулааны асар их туршлагатай тул Лун Чэнь энэ хүчээ анхнаасаа харуулсан ч тэр санаа зовохгүй байв. Арвин туршлагадаа түшиглэн Лун Чэнийг төвөггүй дарж чадна гэж бодож байлаа.
Гэвч Лун Чэний энэ нударга түүнийг газарт нь түгжсэн тул тэр огт бултаж чадсангүй. Тэр зөвхөн нүүр тулан хүлээж авах л боломжтой байв.
Хүнийг ингэж түгжих нь оюун санааны маш хүчирхэг арга байлаа. Өөрийн хүчирхэг сэтгэлийн хүчийг довтолгоондоо нэмж өгснөөр өрсөлдөгчөө бултаж чадахгүй болгодог аж.
Ийм хүч нь зөвхөн туйлын хүчирхэг бясалгагчдад илэрдэг. Эсвэл Хуан Чан шиг үхэгсдийн овооноос мөлхөн гарсан хүмүүс л тэр хүчний өчүүхэн ул мөрийг захирч чаддаг байж болох юм.
Гэтэл Хий Хураах шатны долоо дахь тэнгэрийн шатанд байсан Лун Чэнь үүнийг үнэхээр хийчихлээ. Энэ байдал Хуан Чаны мэддэг бүх зүйлтэй огт нийцсэнгүй.
Лун Чэнь түүнд бодох их хугацаа өгсөнгүй. Түүний нударга шуурга дагуулан орон зайг цөмлөж, Хуан Чан руу чиглэн нижигнэн ирэв.
Энэ мөчид Хуан Чан юу ч үлдээлгүй бүх хүчээ гаргахаас өөр аргагүй байлаа. Тэр чангаар архирангуут бүх биеийг нь улаан давхарга бүрхэж, аймшигт Цусны хий тэсрэн гарлаа. Тэр мөн хамаг хүчээрээ нударгаа илгээв.
ПАНГ!
Бүх талбай доргихыг хүн бүр мэдрэв. Дараа нь нэгэн дүрс асар том хад мөргөн шидэгдлээ.
Тэр хад арван метрээс өндөр байсан ч тэр даруй нурж бутрав. Хүмүүс анхны байр сууриндаа зогсож буй Лун Чэнь рүү, дараа нь нурсан хад руу ээлжлэн харав. Талбай тэр чигтээ үхлийн нам гүмд автлаа.
Ся Чанфэнгийн царай эрс хувирав. Лун Чэнь аймшигт хүчээ ингэтлээ сайн нууж чадсан гэж тэр огт төсөөлөөгүй байв. Энэ бүхэн түүний төсөөллөөс бүрэн давжээ.
Зөвхөн Ся Чанфэн ч биш, Вэй Цан ч мөн цочирсон бөгөөд нүдэнд нь харгис өнгө тодров.
Хэрэв Лун Чэний тулааны чадвар гадаад ертөнцийн сектүүдэд ил болбол тэд түүнийг гарцаагүй хүлээн авна. Эцсийн эцэст Лун Чэнь одоо ч туйлын залуу байлаа.
Сектийн дэмжлэгтэй бол тэр ямар хүчирхэг болж өсөхийг хэн мэдэх билээ? Үүнийг хүлээн зөвшөөрөх аргагүй. Түүнийг эндээс амьд гаргаж болохгүй!
Вэй Цан аль хэдийн Лун Чэнийг үзэн ядаж, үхээсэй гэж хүсдэг болсон байв. Лун Чэнь түүнийг нэр нүүрээ ихээр алдахад хүргэсэн тул одоо тэр хоёр ус, гал мэт дайсагналцаж байлаа.
Хэрэв Лун Чэнийг цаашид өсөхийг зөвшөөрвөл тэр өөрөө амьд үлдэж чадах байсан гэж үү?
Гэнэт хад дэлбэрэн бутарч, дундаас нь нэгэн дүрс аажуухан гарч ирэв. Үүнийг харсан хүмүүс цочирсон хашхираан гаргалаа.
Тэр бол Хуан Чан байв. Гэвч одоогийн Хуан Чан үнэхээр өрөвдөлтэй харагджээ. Хувцасных нь ихэнх хэсэг урагдаж, үс нь тэр чигтээ сэгсийсэн байв.
Сэгсийсэн үснийх нь цаанаас хүмүүс цусаар бүрхэгдсэн царайг нь харж байлаа. Цус нь газарт аажуухан дусалсаар байв.
—Гайхалтай, чи үнэхээр намайг алмайруулж байна. Хуан Чан шархадсан байсан ч хоолой нь огт өөрчлөгдсөнгүй.
—Би ч бас чамайг гайхаж байна. Лун Чэний сэтгэлд таагүй мэдрэмж төрсөн ч сүр хүчний хувьд Хуан Чанд дарагдаж болохгүй байлаа.
Хуан Чан инээмсэглэв. Гэвч цусаар бүрхэгдсэн царай дээрх тэр инээмсэглэл үнэхээр жихүүдэс хүргэм, харгис байлаа.
Хуан Чан алсад буй Ся Чанфэн рүү харж байтал Ся Чанфэн түүн рүү үл ялиг дохив. Үүнийг харсан Хуан Чан гэнэт чангаар инээж эхлэв.
—Лун Чэнь, чиний хүч миний төсөөллөөс давжээ. Гэхдээ өнөөдөр чи үхлээс зугтаж чадахгүй. Одоо би чамд жинхэнэ хүч гэж юу болохыг үзүүлье!
Хуан Чан гэнэт зэрлэг араатан шиг улихад хувцас нь урагдан тасарч эхлэв.
Холоос харж байсан хүмүүс бүгд цочирсон хашхираан гаргалаа. Хуан Чаны хоёр гар дор хаяж хоёр дахин томорч, шар үсээр бүрхэгдсэн байв.
Хамгийн цочирдом нь түүний царай бүр ч гажиж хувирсан явдал байлаа. Царайг нь үс бүрхэж, амнаас нь соёо ургав. Гар нь хэлбэрээ алдан хувирч, хумс нь ган сарвуу болон ургажээ. Түүнээс цацрах хүйтэн агаар хүмүүсийг жихүүцүүлэв.
Одоогийн Хуан Чан хүн байхаа больж, хүн дүрстэй гаж амьтан мэт болжээ. Бүх биеэс нь догшин, галзуу аура цацарч байв.
Үргэлж тайван байдаг Их мастер Юнь Чи үүнийг хараад эцэст нь царай нь хувирав. Туршлагаараа тэр энэ арга ямар аймшигтайг таньжээ.
Түүний хажууд байсан Чү Яо Юнь Чигийн царай хувирсныг анзаарч, яаран асуув: —Их мастер, юу болоод байна вэ? Хуан Чан хүн үү, араатан уу?
Их мастер Юнь Чи хүнд царайлан хэлэв: —Тэр Хуан Чаны гарал угсаа энгийн биш бололтой. Тэр бол Араатан бясалгагч. Хэдийгээр энэ аргыг өнгөцхөн л ойлгосон ч ийм араатан хувирал хүний тулааны чадварыг аймшигтай хэмжээгээр нэмэгдүүлдэг.
Уг нь Араатан бясалгал гэгч нь маш хүчирхэг өв уламжлал байлаа. Араатан бясалгагчид Шидэт араатны Цусны шимийг боловсруулж, тэр Шидэт араатны сүр хүчний тодорхой хэсгийг захирдаг аж.
Ийм бясалгал нь бясалгагчид Шидэт араатны хүчирхэг бие махбодын өчүүхэн хэсгийг л захирах боломж олгодог. Хэдийгээр тэр нь маш бага хэсэг боловч Шидэт араатны бие махбод хэтэрхий хүчирхэг тул ийм өчүүхэн хувь нь хүртэл үнэхээр аймшигтай байв.
Хуан Чан одоо өөртөө туйлын итгэлтэй болжээ. Шидэт араатны Цусны шимийг боловсруулснаасаа хойш өөртэй нь ижил бясалгалын түвшинд арав гаруй удаа цохилцож чадах хүнийг тэр огт таарч байгаагүй.
Сүүлийн хоёр жилийн турш тэр Ся Чанфэнгийн дэргэд байж, түүний ажлыг нам гүмхэн гүйцэтгэж иржээ. Тэр жинхэнэ хүчээ хэзээ ч ил гаргасангүй.
Өнөөдөр бүх хүчээ гаргасан ч тэр залууг дийлж чадахгүй гэж огт төсөөлөөгүй байлаа. Үүнд тэр бүрэн хилэгнэжээ.
Ся Чанфэнг дохихыг харсан Хуан Чан цаашид эргэлзэх зүйлгүй болж, өөрийн нууц хөзөр болох Араатан хувирлыг ил гаргав.
—Түүний үсний өнгийг харахад тэр хоёрдугаар зэргийн оргил түвшний Шар царайт чөтгөр чонын Цусны шимийг боловсруулсан бололтой. Чи санаа зоволтгүй. Лун Чэнь түүнийг дийлэхээ боливол би оролцоно. Хмф, түүнд өөр ямар арга байгааг хармаар байна.
Чү Яо ингэж их санаа зовж байгааг харсан Их мастер Юнь Чи түүнд хэдэн тайвшруулах үг хэлэв. Сэтгэл хангалуун байгаа Вэй Цан руу хараад тэр хүйтнээр инээмсэглэв.
Одоо бүх хүмүүс Хуан Чаныг хараад айдаст автжээ. Тэд өөрийн эрхгүй түүнээс ухарч байв. Түүнээс хол байж л арай аюулгүй мэт санагдана.
Хуан Чаныг харсан Лун Чэнь ч мөн цочирчээ. Тэр анх удаа үхлийн амьсгалыг мэдэрсэн бөгөөд тэр мэдрэмж үнэхээр хүчтэй байв.
Үрлийн бурхны сүнстэй нэгдсэнээс хойш түүний аюул мэдрэх чадвар улам хурц болсон байлаа. Ийм мэдрэмж төрсөн нь одоогийн Хуан Чан түүнд асар их аюул учруулж байгааг гарцаагүй илтгэнэ.
Хуан Чан өөрийн гар луу харан таван сарвуугаа үл ялиг хөдөлгөв. Дараа нь Лун Чэнь рүү ширтээд, төмөр хусах мэт зэвүүн хоолойгоор хэлэв: —Чамд хэлэх сүүлчийн үг байна уу?
Лун Чэнь айдсаа дарлаа. Ийм айдас түүнд огт хэрэггүй бөгөөд зөвхөн цөхрөлд живүүлэх байв. Тэр үүнийг ялан дийлэх ёстой.
Хуан Чаны бүх булчин товойн гарчээ. Шар үс нь сөрвийн босож, гурван инчийн урт соёо нь цухуйсан тул тэр ердөө л мангас мэт харагдаж байв.
—Би чамаас нэг зүйл асууя гэж Лун Чэнь хэлэв.
—За тэг. Үхэхийнхээ өмнөх сүүлчийн хүсэл гэж тооцъё гэж Хуан Чан хумсаа нааш цааш хөдөлгөн хэлэв.
—Танай ээж, аав хоёр хүн байсан уу, араатан байсан уу? Тэд яаж чам шиг гаж амьтан төрүүлсэн юм бэ? Эсвэл чи хүн, араатны эрлийз юм уу? хэмээн Лун Чэнь гайхсан өнгөөр асуув.
Лун Чэнд өгсөн хариу нь агаарыг зүсэн ирсэн төмөр мэт таван сарвуу байлаа. Түүнийг мэдэрч амжих үед сарвуу цээжинд нь аль хэдийн тулсан байв.
Лун Чэнь цочин, бараг зөнгөөрөө цээжээ арагш татаж, хурдхан ухарлаа.
Лун Чэний хариу үйлдэл хурдан байсан ч цээжин дээрх хувцас нь зүсэгдэж, арьсан дээр нь таван улаан цэг тодрон, цус аажуухан гоожив.
Тэр энэ хурдыг үнэхээр гайхав. Тэр довтолгоо тийм хурц байсан тул хэрэв ганцхан алхам хожим ухарсан бол үхэх байлаа.
Энэ солилцоо аянга цахилгаан мэт хурдан болсон тул олон хүн хариу үйлдэл үзүүлж амжаагүй байхад аль хэдийн дуусжээ.
—Чиний ам үнэхээр жигшүүртэй юм. Үүний чинь шийтгэл болгож би чамайг тасчин хэсэглэнэ. Хуан Чан сарвуу мэт хумсаа аажуухан амандаа хүргэн долов. Тэдгээр дээр Лун Чэний багахан цус наалдсан байв.
Лун Чэнь гүнзгий амьсгаа аваад бүх анхаарлаа төвлөрүүлэв. Тэр тэнгэрлэг мэдрэхүйгээ дээд хязгаарт нь хүртэл дайчлав. Дөнгөж сая болгоомж алдсанаас болж гэдэс нь бараг зүсэгдчихсэн байлаа.
Ийм ганцхан алдаа гаргахад л хангалттай. Дахин давтагдвал тэр гарцаагүй цогцос болно. Лун Чэнь анх удаа бага зэрэг айж эхэлсэн ч үүний зэрэгцээ ямар нэгэн шалтгаанаар догдлол мэдэрч байв. Бие доторх цус нь халж эхэллээ.
Лун Чэнь өөрөө мэдээгүй ч үхлийн аюулыг мэдэрсэн тэр мөчид түүний хөлийн уланд орших Фэнфү од Лун Чэний ямар ч өдөөлт, хяналтгүйгээр аажмаар эргэлдэж эхэлжээ. Тэр од үл мэдэгдэх байдлаар хувирч байв.
Гэвч Лун Чэнь тулалдаанд бүх анхаарлаа төвлөрүүлсэн байсан тул үүнийг мэдэрсэнгүй. Түүний бүх анхаарал гадаад ертөнцөд, Хуан Чанд чиглэж байв. Хуан Чаны тэр чөтгөрийн араатан мэт төрхөөс өчүүхэн ч сэрэмж алдаж болохгүй байлаа.
—Чам шиг нохой намайг хэсэглэж чадна гэж үү? Эр хүн ч биш байж ингэж чадах юм уу? Би итгэхгүй байна. Лун Чэнь Хуан Чан руу хяламхийн, үл тоосон царай гаргав. Гэвч ярьж байхдаа тэнгэрлэг мэдрэхүйгээ дээд хязгаарт нь хүртэл дайчилж, нүдээр ажиглахын оронд Хуан Чаны хөдөлгөөнийг тандаж байлаа.
—Үх!
Түүний таамагласнаар араатан хувирсан Хуан Чан уурлахдаа бүр ч амархан болжээ. Хуан Чан галзуурсан шар шуурга болон Лун Чэнь рүү дайран ирэв.