Есөн Одот Ноёрхогч Биеийн урлаг

44-р анги

44-р бүлэг — Үхлийн ирмэг дэх тэмцэл

Сонсох

Хуан Чаны довтолгоо Лун Чэний аль хэдийн хүлээж байсан зүйл байв. Тэр Араатан бясалгалын талаар ойлголтгүй ч Шидэт араатны хүчийг ашиглан өөрийн байлдааны хүчийг нэмэгдүүлбэл хүн улам догширч, өөрийгөө хянах чадвар нь буурна гэдгийг таамаглаж чадна.

Хэдийгээр тэр догшин хүч аймшигтай ч зөвхөн зөнгөөрөө тулалддаг хүнтэй тэмцэх нь зальтай үнэгтэй тэмцэхээс арай хялбар гэж Лун Чэнь үзэж байлаа.

Энэ удаа Лун Чэнь бэлтгэлтэй байсан тул Хуан Чан хөдөлж эхлэхтэй зэрэгцэн тэр ч бас хөдөллөө. Тэгээд Хуан Чаны хэвлий рүү чиглүүлэн өшиглөв.

Пан!

Лун Чэний өшиглөлт Хуан Чаны хэвлийд яг тусаж, түүнийг арагш ухраав. Догширсон Хуан Чан яг л зэрлэг араатан шиг байсан тул Лун Чэний довтолгоонд өчүүхэн ч бэлтгэлгүй байлаа.

Гэвч догширсон Хуан Чаны хурд дэндүү өндөр байсан нь Лун Чэнийг хүйтэн хөлс асгарахад хүргэв. Лун Чэний өшиглөлт Хуан Чаны хэвлийд тусахтай зэрэгцэн Хуан Чаны сарвуу Лун Чэний хоолойд бараг хүрчихсэн байлаа.

Хэрэв Лун Чэнь бэлтгэлтэй байж, түрүүлж хөдөлсөнгүй бол хариу үйлдэл үзүүлж амжихгүй нь лавтай байв. Энэ бол Араатан бясалгалын аймшигт тал байлаа. Араатан хувиралд орсны дараа хүний хүч, хурд, хамгаалалт огцом нэмэгдэж, тэр яг л өөр хүн болсон мэт болдог ажээ.

—Раааа!

Лун Чэний хүчээр арагш шидэгдсэн Хуан Чан араатан мэт архирав. Нүд нь тэр чигтээ улайж, сарвуугаа дахин Лун Чэнь рүү сунгалаа.

—Салхи хагалах нударга!

Лун Чэнь чангаар хашхираад нударгаа гаргав.

БАНГ! Лун Чэний нударга Хуан Чаны хоёр сарвуутай зэрэг мөргөлдөж, хоёулаа хэдэн метрийн зайд доргион ухарлаа.

—Ямар аймшигтай хүч вэ... гэж Лун Чэнь дотроо бувтнав. Хуан Чан ийм аймшигтай нууц давуу талтай байна гэж тэр огт төсөөлөөгүй байлаа. Тэр новш жинхэнэ хүчээ үнэхээр сайн нуужээ.

Үүнээс өмнө Лун Чэний ашигласан Салхи хагалах нударга Хуан Чаныг өчүүхэн ч эсэргүүцэлгүй нисгэн явуулж байсан. Харин Араатан хувиралд орсон Хуан Чан одоо Лун Чэний нударгад бүр гэмтэхээ больжээ.

Хуан Чан уурласан Шидэт араатан шиг байлаа. Арагш шидэгдмэгцээ тэр дахин урагш дайран, сарвуугаа зэрлэгээр савлан Лун Чэнь рүү чиглүүлэв.

Лун Чэнь шүдээ зуун, хөлийн уланд орших Фэнфү одыг дахин эргүүлэв. Даньтянь доторх долоон хуйрал хурдан эргэлдэж, бүх биеийнх нь эрчим оргилон гарч ирэв. Тэр хоёр нударгаа зэрэг гарган Хуан Чантай нүүр тулан сөрөв.

Тэсрэх мэт нүргэлсэн дуу тэнгэрийг доргиож, ширүүн салхи хаа сайгүй үлээлээ. Аймшигт хүчний давалгаа үзэж байсан бүх хүнийг тасралтгүй арагш түлхэв.

—Тэнгэр минь, энэ чинь ямар тулаан вэ?

—Дэндүү аймшигтай юм!

Тэд урьд өмнө хэзээ ч ийм догшин тулаан харж байгаагүй. Царай нь цонхийж, айсандаа хөл нь чичирч байлаа.

Залуу хүмүүсийг хэлэх ч хэрэггүй, туршлагатай ахмад дайчид хүртэл цочролд автжээ. Хуан Чан Араатан бясалгагч бөгөөд ийм аймшигтай байлдах чадвартай байна гэж тэдний хэн нь ч төсөөлөөгүй байв.

Түүнээс ч илүү цочирмоор нь, урьд цагт нийслэлийн хамгийн том хог хэмээн нэрлэгддэг байсан язгууртан хүү Лун Чэнь Хуан Чан шиг мангастай ийм тулаанд үнэхээр байлдаж чадсан явдал байлаа.

Сарвууны дүрснүүд тэнгэр дүүргэж, салхи улилдан тэнгэрийг доргиож байв. Хамгийн их цочирсон хүмүүс нь гарцаагүй Ся Чанфэн, Вэй Цан хоёр байлаа.

Лун Чэнь шиг өчүүхэн Хий Хураах бясалгагч ийм их байлдааны хүч гаргаж, Араатан хувиралд орсон Хуан Чантай эн зэрэгцэн тулалдаж чадна гэж тэд хэзээ ч төсөөлөхгүй байв.

Эцсийн эцэст Хуан Чан бол нууцаар бэлтгэгдсэн алуурчин байлаа. Харгис сургалтыг туулсан мянга гаруй хүнээс ердөө арав гаруй нь л амьд үлджээ.

Тэдгээр амьд үлдсэн хүмүүсийн дундаас Хуан Чан хамгийн хүчирхэг нь байв. Тиймээс Ся Чанфэн түүнийг онцгойлон үнэлж, өсгөн бэлтгэхэд асар их хүч зарцуулсан ажээ.

Хуан Чаныг тоо томшгүй их нөөцөөр бэлтгэсэн аллагын машин гэж хэлж болно. Хэрэв Лун Чэнь Ся Чанфэн, Вэй Цан хоёрыг хилэгнүүлээгүй бол тэд ийм нууц тулааны зэвсгээ хэзээ ч ил гаргахгүй байлаа.

Тэд Лун Чэний хүчийг гайхсан хэвээр байсан ч одоо нэг зүйлийг олж харжээ. Лун Чэнь хамгаалж чадсан ч Хуан Чаны ширүүн, догшин довтолгооны дор аль хэдийн таагүй байдалд орж эхэлсэн байв.

Одоогоор Лун Чэнь Хий Хураах шатны долоо дахь тэнгэрийн шатанд дөнгөж хүрч, ганцхан од тогтоосон байлаа. Түүний захирч чадах сүнслэг хийн хэмжээ Хуан Чаныхтай харьцуулахын аргагүй бага байв.

Тэр зөвхөн хүчирхэг биеийнхээ ачаар л амьд үлдэж байлаа. Өөр хэн ч байсан аль хэдийн бут цохиулсан байх байв.

Хуан Чаны сарвуу Лун Чэний гарыг дахин зүсэв. Лун Чэнь бүх чадлаараа бултсан ч хувцас нь урагдаж, гараас нь цус дусаллаа.

Энэ үед Лун Чэний бие олон цуст сорвитой болж, хувцасных нь ихэнх хэсэг цусанд будагдсан байв. Үүнийг харсан Чү Яогийн зүрх базаллаа.

Ингэж үргэлжлүүлж болохгүй. Одоогийн Хуан Чан хүн хэлбэртэй Шидэт араатнаас ялгаагүй. Түүний хүч барагдашгүй бөгөөд сарвууных нь ир, хатуулга гангаас дутахгүй гэж Лун Чэнь бодов.

Лун Чэнь үнэхээр гайхаж байлаа. Хэрэв Үрлийн бурхны сүнс болон түүний тулалдааны туршлага байгаагүй бол тэр аль хэдийн тэсэх чадваргүй болсон байх байв.

—Их мастер Юнь Чи, Лун Чэнийг авраач! хэмээн Чү Яо аргагүйдэн гуйлаа.

—Жаахан хүлээ. Их мастер Юнь Чи эхнээсээ нэг ч удаа хөдөлсөнгүй, зөвхөн Лун Чэнийг харсаар байлаа.

Одоогоор Их мастер Юнь Чи сэтгэлдээ ихэд эргэлзэж байв. Лун Чэний үрэл урлал дахь ололт амжилтыг тэр үнэхээр их биширдэг байлаа.

Тэр нэгэнтээ Лун Чэнд хүчээ үрлийн замд төвлөрөхийг зөвлөж байсан. Лун Чэнь авьяасаа ашиглавал энэ замаар лавтайяа хол явна гэж тэр үзэж байв.

Гэвч өнөөдөр Лун Чэний илчилсэн байлдааны хүч үнэхээр цочирмоор байлаа. Үрлийн мастерын хувьд Лун Чэнь бүх анхаарлаа тулааны замд төвлөрүүлбэл үрлийн замаас ч илүү хол явж магадгүй гэдгийг тэр үгүйсгэж чадахгүй байв.

Тиймээс тэр одоохондоо хөдөлсөнгүй. Лун Чэний хязгаарыг харж, энэ амь, үхлийн сорилт түүний сэтгэлийн тэнхээг улам хатуужуулахыг хүсэж байлаа.

Ийм хатуужил туулснаар Лун Чэнь тулааны замыг ч, үрлийн замыг ч сонгосон бай, аль аль нь түүнд хэмжээлшгүй ашиг тустай байх болно.

Хуан Чаны сарвуу Лун Чэний цээжийг зүсэхэд цус дахин цацарч, түүн дээр хэд хэдэн цуст сорви нэмэгдлээ.

—Лун Чэнь, би чамайг амархан үхүүлэхгүй. Чамайг хэсэг хэсгээр нь тасчин хаяна гэж би аль хэдийн хэлсэн шүү!

Ийнхүү удаан хугацаанд тулалдсаны эцэст анх догширсон Хуан Чан нэлээд тайвширч, одоо хүйтнээр инээв.

Лун Чэнь түүнд хариулсангүй. Хуан Чаны хамгаалалтад олон цоорхой харагдаж байсан ч түүний хамгаалах чадвар дэндүү аймшигтай байлаа.

Өмнө нь Хуан Чаны амин чухал хэсэгт өшиглөхөд Хуан Чан ердөө бага зэрэг бүдэрсэн төдий болоод, огт тээнэгэлзэлгүйгээр тэр даруй сэргэж билээ. Энэ нь Лун Чэнийг цочирдуулсан юм.

Нэг хүж шатах төдий хугацаанд тулалдсаны дараа Лун Чэнь Хуан Чаны одоогийн байдлыг аль хэдийн ойлгожээ. Түүний биеийн хүч, тэсвэрийг хүний жишгээр хэмжих аргагүй байв. Ийнхүү үргэлжлүүлбэл түүнд ялалт байгуулах ямар ч боломж байсангүй.

Тэр ямар нэг арга заавал турших ёстой байв!

Лун Чэнь гэнэт хашхираад Хуан Чаны сарвуу руу чиглүүлэн нударгаа шидэв. Хуан Чаны хүчээр Лун Чэнь түүнээс арван метрийн зайд шидэгдэн ухарлаа.

Хуан Чан араас нь шууд нэхсэнгүй. Харин Лун Чэнь рүү хүйтнээр ширтэв. Тэр яг л олзоо шинжин ажиглаж буй бар мэт байлаа.

Олон хүн таг чимээгүй болов. Тэр тулаанаас гарч буй хүнд дарамтыг тэсэхэд бэрх байлаа. Харин одоо тэд ядаж түр амьсгаа авах завтай болов.

Тэр догшин солилцоонууд хүмүүсийн зүрхийг хоолойд нь тултал цохилуулж байлаа. Ялангуяа бүсгүйчүүд хоёр гараа цээжиндээ чанга атган, Лун Чэнь өчүүхэн ч цоорхой гаргавал цус нь хаа сайгүй цацрах вий хэмээн айж байв.

—Чи үхлийн ирмэг дэх тэмцлээ үргэлжлүүлэх гээд байна уу? Хуан Чан гараа даллахад урт сарвуу нь тэр чигтээ Лун Чэний цусаар бүрхэгдсэн байлаа.

Одоогоор Лун Чэний хувцас бүрэн урагдаж, олон арван зүсэгдсэн шархнаас нь цус аажмаар гоожсоор байв. Тэр туйлын аймшигтай харагдаж байлаа.

—Үхлийн ирмэг дэх тэмцэл гэж үү? Одоохондоо тиймд хүрээгүй. Лун Чэнь толгой сэгсрэв. Бие нь шархаар бүрхэгдсэн байсан ч тэдгээр нь бүгд өнгөц шарх байлаа. Аймшигтай харагдаж байсан ч түүнд төдийлөн нөлөөлөөгүй.

Өнөөдрийн тулаан маш хүнд байхыг Лун Чэнь мэдэж байв. Энэ бол төрснөөсөө хойш орсон хамгийн хүнд тулаан байсан ч гарцаагүй сүүлчийнх нь биш байлаа.

Хувь заяаг сөрсөөр байх тусам ирээдүйд түүнд тулгарах тулаанууд улам ширүүсэх болно. Амьдрал үхлийн ирмэгт тулсан тэр мэдрэмж түүнд амьд үлдэх хүслээ нэмэгдүүлэхэд хэрэгтэй байв.

Жинхэнэ тулааны бясалгагч болохын тулд амьдрал, үхлийн заагт тулсан аюулыг заавал туулсан байх ёстой. Үхлийн аймшгийг даван гарч байж л хүн энэ замаар цааш алхаж чадна. Үүнийг бүх хүчирхэг хүмүүс заавал туулдаг.

Дөнгөж саяын тулаан Лун Чэний хувьд амь, үхлийн ирмэг дээр өрнөсөн байлаа. Тэр Үрлийн бурхны сүнстэй нэгдэж, түүний тулалдааны туршлагын зарим хэсгийг өөртөө шингээсэн нь үнэн.

Гэвч ганцхан алдаа гаргавал тэр цогцос болон хувирна. Иймээс асар их шийдэмгий байдлын ачаар л Лун Чэнь ингэж тулалдаж чадсан юм.

Түүнд өөрийн гэсэн бэрхшээл ч байлаа. Ийм дарамтыг ч давж чадахгүй бол тэр ирээдүйн дайснуудтайгаа хэрхэн нүүр тулах билээ? Өөрийн энэ хүнд байдлаас өөрийгөө хэрхэн аврах вэ? Цусыг нь булааж, ясыг нь дээрэмдэн, язгуурыг нь сүйтгэсэнд тэр яаж өшөө авах вэ?

Дөнгөж сая үхлийн ирмэг дээр байсан мэдрэмжийг туулсны дараа түүний зөн совин улам хурцдаж, сэтгэл нь улам цэлмэжээ. Одоо тэр зорилгодоо хүрсэн тул жинхэнэ үхлийн тулаан эхлэх цаг болсон байлаа.

—Гэхдээ чи үүнийг үхлийн ирмэг дэх тэмцэл гэж байгаа бол тэгье. Миний үхлийн ирмэг дэх тэмцэл ямар байдгийг харцгаая.

Лун Чэнь гараа хавсрахад дөл тэдгээрийг бүрхэв. Халуун давалгаа хаа сайгүй тархаж, эцэст нь түүний бүх бие цайвар шар дөлөөр бүрхэгдлээ.

—Юу гэнэ ээ?!

Вэй Цан цочирсондоо босож, итгэж ядан Лун Чэнь рүү заалаа.

—Биеэ Үрэл нэрэх галаар хамгаалж байна гэж үү? Яаж боломжтой гэж?!

Вэй Цанаас гадна хамгийн их цочирсон хүн нь гарцаагүй Их мастер Юнь Чи байлаа. Лун Чэнь Үрэл нэрэх галаа бүх биеэрээ тарааж чаджээ.

Үрэл нэрэх галаар биеэ хамгаалах чадвар Юнь Чи, Вэй Цан зэрэг үрлийн мастеруудад л байдаг байлаа.

Үүний тулд зөвхөн хүчирхэг Үрэл нэрэх гал, хүчирхэг сүнслэг хий шаардагдаад зогсохгүй, түшиг болох туйлын гүнзгий Сүнсний хүч ч хэрэгтэй.

Зөвхөн хамгийн хүчирхэг үрлийн мастерууд л Үрэл нэрэх галаар биеэ хамгаалж чадна. Үрлийн мастерууд биеэ Үрэл нэрэх галаар арайхийн хамгаалах хэмжээний сүнслэг эрчим, сүнсний эрчимтэй болохын тулд дор хаяж Булчин нөхөн төлжих шатанд хүрсэн байх ёстой нь нийтэд мэдэгдсэн зүйл байлаа.

Хэдийгээр зэрэглэлийн хувьд Лун Чэнийг үрэл урлаач гэж тооцож болох ч түүний бясалгалын шат ердөө Хий Хураах шатны долоо дахь тэнгэрийн шатанд байв.

Ердийн нөхцөлд үрэл бясалгал, тулааны бясалгал хоёр заавал адил түвшинд байдаггүй ч гарцаагүй холбоотой байлаа.

Үрэлчийн дагалдан болохын тулд хүн ядаж Хий Хураах шатанд хүрсэн байх ёстой. Учир нь тэр үед л Үрэл нэрэх гал хураан төвлөрүүлж чадна.

Гэвч Үрэл нэрэх гал хураан төвлөрүүллээ гээд шууд Үрэлчийн дагалдан болохгүй. Зөвхөн шаардлага хангасан эмийн үрлийг нэрж байж л Үрэлчийн дагалдан болох эрхийг олж авна.

Үрлийн шавь нарын дийлэнх нь аль хэдийн Цус Нягтруулах шатанд хүрсэн байдаг. Эс бөгөөс эмийн үрэл нэрэхэд хангалттай сүнслэг хий тэдэнд байхгүй.

Зөвхөн туйлын гоц авьяастай үрэлчид л Хий Хураах шатанд байхдаа Үрлийн шавь болж чадна. Хий Хураах шатанд хоёрдугаар зэрэглэлийн эмийн үрэл нэрж, улмаар үрэл урлаач болох эрхтэй болсон Лун Чэнь, Ся Байчи нар шиг хүмүүсийг аль хэдийн гоц авьяастнууд гэж тооцож болно.

Гэвч хэчнээн гоц авьяастай байлаа ч Хий Хураах шатанд байхдаа Үрэл нэрэх галыг хураан төвлөрүүлж биеэ хамгаална гэдэг огт боломжгүй байв. Энэ нь тэдний мэддэг бүхнийг орвонгоор нь эргүүлжээ.

Лун Чэнь одоо тэр чигтээ шар дөлөөр бүрхэгдсэн байлаа. Үс нь агаарт намиран, нүд нь од мэт гялалзаж байв. Яг л сүрдэм Галын бурхан газар дэлхийд бууж ирсэн мэт харагдана.

—Би явлаа!

44-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Есөн Одот Ноёрхогч Биеийн урлаг44-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах