Есөн Одот Ноёрхогч Биеийн урлаг

45-р анги

45-р бүлэг — Хүчирхэг дайсныг ялсан нь

Сонсох

—Би ирж байна!

Хүйтнээр хашхирахтайгаа зэрэгцэн биеийг нь дөл бүрхсэн Лун Чэнь гэнэт өндийн босов. Түүнээс хэдхэн метрийн цаадах орон зай хүртэл аймшигтай халуунд автаад байлаа.

Лун Чэнь нударгаараа цохиход, нударгыг нь ороосон халуун орон зайг хүртэл мушгин гажуудуулж, сүрдэм хүчтэй цохилт Хуан Чан руу чиглэв.

Лун Чэний нударгыг ороосон дөлнөөс үгээр хэлшгүй айдас мэдэрсэн Хуан Чан ихэд цочив. Дайралтыг хараад цохилтоос зайлж, яаран ухарлаа.

Гэвч энэ цохилтоос дөнгөж бултмагцаа Лун Чэнь хүйтнээр инээмсэглэж байхыг олж харав. Асар их аюул нүүрлэснийг тэр даруй мэдрэв.

—Хараал идэг!

Лун Чэний сүрдэм нударганы цохилт ердөө хуурмаг довтолгоо байжээ! Жинхэнэ довтолгоо нь чимээгүй өшиглөлт байсан бөгөөд Хуан Чан мэдэрч амжих үед Лун Чэний хөл аль хэдийн хэвлийд нь хэрцгийгээр буусан байв.

Хуан Чан өрөвдөлтэйгөөр орилов. Энэ өшиглөлт түүнд хүнд гэмтэл учруулаагүй ч дөл нь биеийнх нь үсийг шатаав.

—Араатнууд галд үнэхээр дургүй юм.

Лун Чэнь дотроо баярлав. Хуан Чаны Араатан хувирал Шидэт араатны хүчийг авчирдаг ч бас тэдний зарим сул талыг дагуулдаг ажээ.

Үсэрхэг Шидэт араатнууд галын төрөлхийн айдастай байдаг тул түүний Үрэл нэрэх гал Хуан Чаныг хүчтэй дарангуйлж байлаа.

Лун Чэний өшиглөлт дөлөөр бүрхэгдсэн байсан тул Хуан Чаны биеийн үсийг тэр чигт нь асаажээ. Агаар шарсан махны хурц үнэрээр дүүрэв.

Хуан Чан галыг гараараа алгадаж унтраах гэж хэчнээн хичээсэн ч дөл нь нэлээд удсаны эцэст сая нэг унтарлаа. Тэр үед шаргал үснийх нь ихэнх хэсэг харлан түлэгджээ. Зуухнаас ухаж гарсан харх шиг туйлын өрөвдөлтэй харагдана.

Үүнийг харсан Юнь Чи дотроо санаа амрав. Лун Чэнь Хуан Чаны сул талыг ийм хурдан олсон нь үнэхээр онцгой байлаа.

Хамгийн чухал нь бусад хүмүүс энэ сул талыг мэдсэн байлаа ч Үрэл нэрэх галыг хураан төвлөрүүлж чаддаг Лун Чэнь л тэр үхлийн сул талыг ашиглаж чадах байв.

Хуан Чаны арьс харлаж, бүх үс нь түлэгдэн алга болжээ. Тэр хүнд гэмтээгүй ч галын төрөлхийн айдсаа дарж чадсангүй.

Энэ үед Лун Чэний Үрэл нэрэх гал Хуан Чаныг бүрэн дарангуйлсан нь илт болсон байлаа.

Хуан Чан ууртайгаар улих зуур Лун Чэнь нударгаа урсган түүн рүү дайрав. Тэр яг л хүн дүрст дүрэлзсэн дөл мэт харагдана.

Лун Чэнь туйлын хурдан байж, дараалан гурван цохилт буулгав. Хуан Чан эдгээрээс бултаж чадахгүйгээ мэдсэн тул шүдээ зуун, цохилтуудыг шууд хүлээн авахаас өөр аргагүй болов.

Хуан Чан Лун Чэний биеийн хүчнээс айгаагүй ч цохилт бүр буухад сарвуу нь зуухнаас дөнгөж гарсан мэт агшиж байгаа санагдана.

Гурван цохилтын дараа Хуан Чан гар нь өөрийнх биш болсон мэт мэдрэв. Бүр гарнаас нь үл ялиг шарсан махны үнэр ч ханхалж байлаа.

Дөнгөж саяхан Лун Чэнь бултан зугтаж байсан бол одоо нөхцөл байдал бүрэн эргэжээ. Лун Чэний Үрэл нэрэх галын өмнө Хуан Чан зөвхөн хулчийж, сөрөг довтолгоо хийх ямар ч хүчгүй болов.

Үүнийг харсан Бүдүүн Юй болон бусад нь бүгд баярлан хөөрөв. Лун Чэнь тэсэж чадвал ялалт гарцаагүй түүнийх байлаа.

—Хуан Чан, түүнийг ал!

Ся Чанфэн босож, хашхирлаа. Лун Чэний хүч чадал түүний төсөөлснөөс хол давжээ.

Энэ нь түүнийг аль хэдийн бага зэрэг айхад хүргэсэн байв. Хязгааргүй ирээдүйтэй үрэл урлаач, бас тулааны бясалгалын гоц авьяастан хүнийг хөнгөнөөр үзэж болохгүй.

Ийм хүнийг үнэнч харьяат болгох, эсвэл бүрмөсөн устгах ёстой байлаа. Гэвч Ся Чанфэн, Лун Чэнь хоёрын харилцаа ус, гал мэт болсон тул эхний боломж нь аль хэдийн үгүй болжээ. Тиймээс ямар ч үнээр хамаагүй Лун Чэнийг алах ёстой, эс бөгөөс тэр дахин хэзээ ч тайван байж чадахгүй.

Хуан Чан дүрэлзэн буй Лун Чэнь рүү үзэн ядан ширтэв. Тулалдаанд өөрийн тоглоом болгож байсан хүн ийм түвшинд хүрнэ гэж тэр хэзээ ч бодоогүй.

—Үх, Лун Чэнь!

Ся Чанфэний тушаалыг авмагцаа Хуан Чан араатан мэт архирч, Цусны хий нь тэнгэр дүүртэл бадарлаа. Бүх бие нь цусанд будагдсан мэт час улайж, бүр нүд нь хүртэл улайв.

—Юу гэнэ ээ?!

—Тэр Их Цус Дэлбэлэх аргыг ашиглаж чаддаг юм уу?!

—Галзуу юм аа!

Галт Шувууны Дуут эзэнт улсын язгууртнууд энэ аргыг таньсан тул бүгд цочирон уулга алдав.

Их Цус Дэлбэлэх арга нь туйлын аймшигт нууц арга байлаа. Цус Нягтруулах шатны хүчтэн өөрийн огт дийлж чадахгүй дайсантай тулгарч, эцсийн хязгаартаа шахагдсан үед л үүнийг ашиглана. Зөвхөн тэр үед л ийм харгис шийдвэр гаргаж, уг аргыг хэрэгжүүлдэг ажээ.

Их Цус Дэлбэлэх арга нь бүх биеийн Цусны хийг шатааж, үүний төлөөсөөр тулааны хүчийг түр хугацаанд нэмэгдүүлдэг. Үүнийг ашигласан хүний хүч хоёр дахин нэмэгдэнэ.

Гэвч төлөөс нь туйлын аймшигтай. Үүнийг ашиглавал хураан бүрдүүлсэн Цусны шим нь бүрэн шатаж үгүй болно. Амьд үлдсэн ч бясалгалын суурь нь царцаж, насан туршдаа дахин ахиж дэвших боломжгүй болно.

Ийм явдал ховор тохиолддог байлаа. Яг үнэхээр эцсийн аргагүйд хүрээгүй л бол хэн ч үүнийг ашиглахгүй. Гэтэл одоо Хуан Чан үнэхээр хэрэглэчихэв.

Их мастер Юнь Чи цочирсон язгууртнуудыг хараад санаа алдахаас өөр аргагүй болов. Галт Шувууны Дуут эзэнт улс үнэхээр найдваргүй байлаа. Ийм гоц авьяастан гарч ирсэн байхад тэдний хэн нь ч Лун Чэнд туслахаар очсонгүй.

Ямар ч байсан тэр бол эзэнт улсад их гавьяа байгуулсан Хилийг амаржуулагч гүний хүү байлаа.

Хилийг амаржуулагч гүн арав гаруй жилийн турш хил дээр тулалдаж, зэрлэг овгуудын дайчдыг хилээс цааш хөөн зайлуулснаар Галт Шувууны Дуут эзэнт улс энх тайван цагийг эдлэх боломжтой болсон юм.

Хэрэв түүний хүү нийслэлд ингэж үхвэл хааны гэр бүл өшөө авалтаас айхгүй гэж үү? Гэвч Юнь Чи дөрөвдүгээр ханхүү болон Хатан эхийг хараад уйтгарлан санаа алдав. Тэр урагш үл ялиг тонгойн, Лун Чэнийг аврахаар бэлдлээ.

Өнөөдөр Лун Чэний үзүүлсэн чадвар түүний төсөөллөөс аль хэдийн хол давсан байв. Тиймээс Лун Чэнд ямар нэгэн муу зүйл тохиолдохыг тэр яасан ч зөвшөөрөхгүй.

Их Цус Дэлбэлэх аргыг хэрэглэсний дараа Хуан Чан цусанд шунасан араатан болон хувирч, нүд нь тэр чигтээ улайжээ.

Тэр архирахад биеэс нь гадагш урсаж байсан бүх Цусны хий урсгалаа гэнэт зогсоогоод буцаж, баруун гарынх нь орчимд цуглав.

Баруун гар нь тэр даруй гуяных нь хэмжээнд хүртэл бүдүүрч, булчин нь лугшин, аймшигт дарамт ялгаруулсаар Лун Чэнь рүү шүүрэн дайрав.

—Чөтгөрийн чонын савар!

Хуан Чан үхлийн цохилтоо хийхтэй зэрэгцэн Их мастер Юнь Чи ч мөн босож, дайран очив.

—Юнь Чи, бүү хутгалд!

Их мастер Юнь Чи хөдөлмөгц аль хэдийн бэлэн байсан Вэй Цан ч мөн дайран гарч, замыг нь хаан нударгаараа цохилоо.

Юнь Чи хүйтнээр шуухитнаад мөн нударгаараа цохиж, Вэй Цаныг хийсгэн явуулахыг оролдов.

Тэдний нударга мөргөлдөхөд Вэй Цан ухран ниссэн ч Юнь Чиг замд нь саатуулж чаджээ.

Нударгууд мөргөлдөх тэр агшинд Их мастер Юнь Чигийн царай ихэд хувирав. Гар нь чичирч, тэр даруй харлаж эхэлснийг тэр мэдэрлээ.

—Миний Инь чөтгөрийн алга дажгүй байгаа биз, Юнь Чи? Намайг энд байхад чи цааш явна гэж бүү бод. Тэр хүүхэд гарцаагүй үхнэ! —гэж Вэй Цан хүйтнээр инээв.

Юнь Чи дотроо цочирлоо. Тэр Вэй Цантай хэдэн арван жил тулалдсан ч сүүлийн хэдэн жилд Вэй Цан ингэж их ахисан гэж огт бодоогүй байв. Вэй Цаны хаалтыг богино хугацаанд сэтэлж чадахгүй нь гарцаагүй.

—Өвгөн завхай, үхэх хүн нь чи л байна!

Лун Чэний амнаас шоолсон доромжлол гарч ирэв.

Хуан Чаны нударга ойртож ирэхийг хараад Лун Чэнь гүнзгий амьсгаа авч, бясалгалын хүчээ дээд хязгаарт нь тулгав. Тэр Үрэл нэрэх галаа цаашид огт хазаарлалгүй, галт уул мэт дэлбэрүүлэн гаргалаа.

—Гал үүлний алга!

Биеийг нь бүрхсэн дөл алга болж, бүхэлдээ алганы төвд нь бөөгнөрөв. Уг нь бүдэг шар байсан дөл өндөр халууны улмаас аль хэдийн үл ялиг улаан туяатай болжээ.

Бүгдийнх нь балмагдсан харцны өмнө Лун Чэний алга Хуан Чаны иртэй сарвуутай шууд мөргөлдөв. Тэнгэр донсолгосон дэлбэрэлт болж, дөл бужигнан, хүчтэй хийний давалгаа тэнгэр өөд цойлов.

Юнь Чи, Вэй Цан хоёр хүртэл тулаанаа зогсоон, цочирсон байдалтайгаар тэр тэмцлийг ажиглав. Тоос намдаж, хараа сэргэхэд тэдний хамгийн түрүүнд харсан зүйл нь гурван метрийн өргөнтэй тогоо байлаа.

Тэр нүхний хоёр талд, хэдэн арван метрийн зайд хоёр дүр газар хэвтэж байв. Бүх талбай тэр чигтээ нам гүм болжээ.

Үл ялиг чимээ гарч, тэр хоёрын нэг нь аажуухан хөдөлж эхлэв. Цусанд будагдсан Лун Чэнь аажмаар босож байлаа.

Хувцас нь урагдаж, амьсгаадан, бүхэлдээ заваарсан байсан ч Лун Чэнь урьдын адил сүр жавхлантай харагдана.

Лун Чэнь тогоог тойрон Хуан Чан руу аажуухан алхав. Харин Хуан Чан одоо бүр ч өрөвдөлтэй харагдаж байлаа. Бие нь харлан түлэгдэж, хатсан хүүрээс ялгагдах зүйлгүй болжээ. Хэд хэдэн яс нь хүртэл ил гарсан байв.

Их Цус Дэлбэлэх аргыг хэрэглэсний дараа түүний хамгаалалт эрс суларсан байлаа. Тиймээс эцсийн мөргөлдөөний үеэр тэр Лун Чэнээс илүү хүнд шархаджээ.

—Би чамд маргаашийн нарыг харуулахгүй гэж хэлсэн биз дээ? —гэж Лун Чэнь Хуан Чаны биеийн өмнө хүйтнээр хэлэв.

Хуан Чан үг хэлэхийг хүссэн ч цохилтод цөмөрсөн гэдэс нь хэвлийг нь базан дарж, дуу гаргаж чадсангүй.

—Үг хэлж чадахгүй байх тийм сайхан биш байгаа биз? Үйлийн үр үнэхээр хурдан ирдэг юм. Бусдыг үг хэлж чадахгүй болгож байсан, одоо өөрөө юу ч хэлж чадахгүй боллоо. —гэж Лун Чэнь ёжтой инээмсэглэв.

Лун Чэнийг хилэгнүүлэхийн тулд Хуан Чан жигшүүрт арга хэрэглэн, Ши Фэнг санаатайгаар хүнд шархдуулаад, амьсгалыг нь хаасан тул Ши Фэн ялагдсанаа хүлээн зөвшөөрч чадаагүй юм. Энэ бүхнийг Лун Чэнь нүдээрээ харсан байлаа.

Лун Чэньгийн мөс шиг хүйтэн нүдийг харсан Хуан Чаны нүдэнд айдас тодров. Тэр ямар нэгэн зүйл, юу ч хамаагүй хэлэхийг хүссэн ч чадсангүй.

Хэдхэн жилийн өмнө байсан бол тэр үхлээс огт айхгүй байлаа. Учир нь тэр зөвхөн харанхуй, харгис сургуулилалтад хамрагдаж байсан юм. Гэвч Ся Чанфэнгийн дор хэдэн жил ажилласныхаа дараа энэ хорвоод дахин татагдаж, үхэхийг хүсэхээ больжээ.

—Гуйх гэж байгаа бол хэрэггүй. Чам шиг хүнд өрөвдөх сэтгэл төрөхгүй. —гэж Лун Чэнь толгой сэгсрээд хөлөө аажуухан өргөв.

Тэнд байсан бүх хүн чимээгүйхэн ажиглаж, ганц ч үг хэлж чадсангүй. Өрнөл ихтэй, хазааргүй хүчтэнүүдийн энэ тулаан тэднийг бүрэн алмайруулжээ.

Ся Чанфэн хамгийн хүчирхэг харьяатаа ингэж үхэхийг мэдээж хүссэнгүй. Тиймээс ичгүүрээ умартан, —Лун Чэнь, Хуан Чаныг тавь. Би чамд нөхөн төлбөр өгье. —гэж хэлэв.

—Өө? Надад хэрэгтэй зүйл чамд байгаа юм уу? —гэж Лун Чэнь сонирхон асуув.

Боломж гарч ирснийг харсан Ся Чанфэн баярлахаас өөр аргагүй болов. —Юу хүссэнээ хэл. Надад байгаа бол би гар татахгүй.

Лун Чэнь толгой дохин эрхий хуруугаа гозойлгов. —Чи үнэхээр үнэнч юм. Тэгвэл чамд нэг боломж өгье. Амиа надад өгөөд, түүнийг тавь.

Дөнгөж сая баярлаж байсан Ся Чанфэн хэн нэгэн нүүрэн дундуур нь алгадсан мэт болов. Тэр Лун Чэнь рүү ууртай ширтээд, —Чи намайг хуурч тоглосон юм уу? —гэв.

—Чамтай тоглох нь миний зорилго байгаагүй. Чамайг үхтэл чинь тоглох л зорилго байсан. —гэж Лун Чэнь нүүрэндээ ёрын инээмсэглэл тодруулан хэлэв.

Ингэж хэлээд Лун Чэнь хөлөө өргөж, Хуан Чан руу хэрцгийгээр буулгаж эхлэв. Бүх талбай сандарсан хашгираанаар дүүрлээ.

Лун Чэний хөл Хуан Чаны хэвлийд хүрэхийн өмнөхөн хуйх нь бадайрав. Тэр агшинд Юнь Чи ууртайгаар архирахыг сонсоод, бодох ч завдалгүй хажуу тийш үсрэн бултав.

Лун Чэнь саяхан зогсож байсан газарт сум зоогдов.

45-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Есөн Одот Ноёрхогч Биеийн урлаг45-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах