Есөн Одот Ноёрхогч Биеийн урлаг

46-р анги

46-р бүлэг — Дэнлүүний баярын төгсгөл

Сонсох

Сум Лун Чэний бэлхүүсийг яг хажуугаар нь шүргэн өнгөрөв. Хэрэв тэр ганцхан алхмаар хоцорсон бол суманд сүлбүүлэх нь гарцаагүй байлаа.

Лун Чэнь хэд хэд өнхөрснийхөө дараа сая нэг өндийн сум руу харлаа. Түүнийг оноогүй сум Хуан Чаны гуянд зоогджээ.

Хуан Чан амаа ангайн, нүднийх нь гал бөхөж, үхсэн загас шиг тэнгэр лүү чимээгүй ширтэж байв.

Түүний гуянаас загасны хурц үнэр ханхалж байлаа. Лун Чэнь эхний мөчид амьсгалаа түгжсэн ч толгой нь эргэж, дотор нь муухайрав.

—Ямар хүчтэй хор вэ…

Лун Чэнь цочирдов. Тэр суманд илт маш хүчтэй хор түрхсэн байлаа. Амьсгалаад үзсэн төдийд яг ямар хор болохыг нь тогтоож чадаагүй ч…

Ийм хүчтэй хороос харахад, энэ нь дор хаяж гуравдугаар зэрэглэлийн Шидэт араатнаас гаргаж авсан хор байв. Цус Нягтруулах шатныхан ийм хороос шууд үхнэ.

—Ямар ичгүүргүй юм бэ!

Юнь Чи ууртайгаар хашхираад гараа сунгахад, Вэй Цан руу гурван метрийн урттай галын жад харвав.

Лун Чэнь довтолгооноос нь бултсанд Вэй Цан өөрийн эрхгүй цочирлоо. Юнь Чи түүн рүү довтолж байхыг хараад гар дахь нумт буугаа яаран далдлав. Дөнгөж сая тэр хорт сумыг Вэй Цан харвасан байв.

Вэй Цан ч мөн гараа сунган дүрэлзсэн галын сэлэм дуудлаа. Юнь Чигийн жад түүнтэй тасралтгүй мөргөлдөж, дэлбэрэх мэт чимээ гарган гал хаа сайгүй үсэрч, халуун давалгаа хуйлран тархав.

Лун Чэнь тэднээс хамгийн ойрхон, ердөө гуч гаруй метрийн зайд байлаа. Тэр одоо туйлын ядарч, сульдсан байсан тул хоёрынх нь хийний давалгаанд хийсэж одов.

Тэдний тулааны дараах цохилтод няц бяц болох нь гэж Лун Чэнь бодож амжаагүй байтал хамарт нь зөөлөн үнэр хүрч, зөөлөн бие түүнийг тосон авлаа.

—Чү Яо…

Лун Чэнь толгойгоо эргүүлэн хартал Чү Яо түүнд ихэд санаа зовсон байв. Тэр Чү Яогийн тэвэрт налав.

—Лун Чэнь… уучлаарай. Би чамайг шархдуулчихлаа.

Сувдан хэлхээг тасалсан мэт нулимс нь нэг нэгээрээ урсаж эхлэв. Лун Чэнь ийм байдалд орсон нь голдуу өөрөөс нь болсон гэдгийг Чү Яо мэдэж байлаа.

Хэрэв тэр өнөөдөр ингэж зориглон сэтгэлээ илчлээгүй бол Лун Чэнь ийм байдалд орохгүй ч байсан байж мэднэ. Тэр дөнгөж сая хэд хэдэн удаа амь насаа алдах шахсан. Үүнийг бодох бүрд Чү Яогийн зүрх өвдөж байлаа.

—Юу яриад байгаа юм бэ? Тэр муу новш Ся Чанфэн аль хэдийн намайг үзэн яддаг болсон. Тиймээс энэ явдал чамтай ямар ч хамаагүй. —гэж Лун Чэнь тайтгаруулав.

Тэр босохыг хүссэн ч биед нь өчүүхэн төдий ч хүч үлдээгүй байлаа. Чү Яогийн цээжинд налсан Лун Чэний зүрх хүчтэй цохилж эхлэв.

—Баярлалаа, Лун Чэнь. —Чү Яо түүнийг өөрийг нь тайвшруулах гэж байгааг мэдэж байлаа. Сэтгэл нь дахин хөдөлж, бас ичив.

Тасхийтэл дэлбэрэх чимээ гарлаа!

Дахин нэг дэлбэрэлт болж, Лун Чэний зүрхэнд төрж байсан халуун дулаан мэдрэмж тасалдав. Тэр яаран харлаа.

Тэр үед Их мастер Юнь Чи гартаа Үрэл нэрэх галаар нягтруулсан, гурван метр орчим урт жад барьсан байв. Бүх биеийг нь улаан гал бүрхэж, түүнээс халуун хийний давалгаа цацран, сүр хүч нь тэнгэрт тулсан мэт харагдаж байлаа.

Энэ бол зөвхөн үрлийн мастер болж, Үрэл нэрэх гал нь хэлбэржсэний дараа ашиглаж чаддаг чадвар байлаа. Үрлийн мастерууд тулалдах дургүй байдаг ч энэ нь тэднийг сул гэсэн үг огт биш.

Үрлийн мастерууд бүх бясалгалаа Үрэл нэрэх галд төвлөрүүлдэг. Түүнийг үрэл нэрэхэд ашиглахаас гадна тулалдаанд хэрэглэж, ижил шатныхныг ч амархан дарангуйлж чадна.

Вэй Цангийн царай туйлын хүнд байлаа. Лун Чэнь Вэй Цан ч бас үрлийн мастер бөгөөд Үрэл нэрэх гал нь хүчтэйг мэдэж байв. Гэвч цэвэршлээрээ түүний Үрэл нэрэх гал Их мастер Юнь Чигийнхээс ганц түвшнээр дутуу төдий биш, хавьгүй сул байлаа.

Лун Чэнь Вэй Цанг хэдэн үгээр ёжлон доромжлохыг хүссэн ч тулалдааны дараа дэндүү сульдсан байв. Сүүлчийн довтолгоо бараг бүх хүчийг нь шавхсан тул хашхирах ч чадалгүй болжээ.

Юнь Чи, Вэй Цан хоёрын дүрэлзсэн зэвсэг мөргөлдөх бүрд дэлбэрэх мэт нижигнэнэ. Газар хүртэл тэдэнтэй хамт доргиж, хуйлран давалгаалах хий нь хүн бүрийг ухраав.

Тэд хоёулаа тус тусын Үрэлчдийн холбооны тэргүүн бөгөөд өндөр дээд байр суурьтай хүмүүс байлаа. Залуус байтугай язгууртнууд ч ийм тулааныг урьд өмнө харж байгаагүй тул хоёрынх нь хөдөлгөөн бүрийг анхааралтай ажиглав.

—Чи ингэж олон жил амьдарчихаад дорвитой ахиц гаргасангүй. Одоо тонилбол таарна. Галт лууны хатгалт!

Юнь Чи хашхираад гар дахь жадаа урагш хатгав. Жад орон зайг сэтлэн, газрыг сүйтгэх мэт давшиж, луу хэлбэртэй гал урагш харван нэвтлэв.

Вэй Цан ч мөн хашхирахад гар дахь галын сэлэм нь хувирч, түүнийг баттай хаасан асар том бамбай болов.

ТАС!

Тоос шороо, гал дөл хуйлран дэгдэв. Тэнгэр доргин, агаар хүртэл шатаж буй мэт болж, хүмүүс хашхирч ч чадахгүй байлаа.

—Юнь Чи, намайг хүлээж байгаарай!

Гэнэт галын дундаас нэгэн дүрс нисэн гарч ирэв. Тэр маш өрөвдмөөр байдалтайгаар зугтан гарчээ. Энэ нь Вэй Цан байв. Тэр ингэж хэлснийхээ дараа шөнийн харанхуйд алга болов.

Энэ үр дүнг аль эрт таамагласан мэт Их мастер Юнь Чи Вэй Цанг зугтахыг хүйтнээр ажиглаад, аажуухан эргэн суудалдаа очив.

Хэсэг зуур талбай тэр чигтээ нам гүм болов. Хүмүүс Чү Яод тэврүүлж буй Лун Чэнь, дараа нь цонхийсон царайтай Ся Чанфэн рүү ээлжлэн харсан ч хэн нь ч юу хэлэхээ мэдсэнгүй.

Хатан эхийн царай ч бас таагүй байлаа. Өнөөдрийн явдал түүний төсөөлснөөс бүрэн давжээ. Галт Шувууны Дуут эзэнт улсын бүх эрх мэдлийг атгадаг тэр эмэгтэй үнэндээ өчүүхэн дүрд л хувирсан байв.

—Лун Чэнь яллаа! Энэ жилийн Дэнлүүний баяр өндөрлөлөө!

Хатан эх үр дүнг зарлахаас өөр аргагүй болов. Түүний үг цуурайтангуут талбай бүхэлдээ хөөрөлд автав. Охидын бөөгнөрөл давалгаа мэт Лун Чэнь рүү цутган ирлээ.

Лун Чэний зүрх айсандаа цочин үсрэв. Тэр юу болж байгааг ойлгож амжаагүй байтал нэгэн охин толгой дээр нь цэцгэн хэлхээ углав.

Лун Чэнь ямар нэгэн зүйл хэлэх гэж ам нээтэл өөр арван охин давхин ирэв. Лун Чэнь хүссэн хүсээгүй тэд бүгд өөрсдийн гараар хийсэн цэцгэн хэлхээг түүний толгой дээр углалаа.

Чү Яо хажууд нь инээд дүүрэн зогсон энэ бүхнийг ажиглав. Тэр юу ч хэлсэнгүй, зүгээр л баяртай байлаа. Гэхдээ царайд нь бас нэгэн төрлийн бахархал тодорчээ.

Удалгүй Лун Чэний толгой цэцгэн хэлхээгээр дүүрч, өөр нэгийг багтаах ч зайгүй болов. Тэр баяр хөөрөөр бялхсан охидод учрыг нь тайлбарлах гэж байтал тэнгэр гэнэт цэцгэн хэлхээнүүдээр бүрхэгдэн харанхуйлав.

Зарим охид хэт олон хүн шавсан тул дундуур нь чихэлдэн орох боломжгүйг хараад, цэцгэн хэлхээгээ Лун Чэний өмнө шууд шиджээ.

Нэг нь эхлүүлмэгц бусад нь ч мөн адил үйлдэж болохыг ойлгов. Агшин зуур хэдэн зуун цэцгэн хэлхээ агаарт нисэлдэв. Охид тарахад Лун Чэнь аль хэдийн цэцгэн хэлхээний овоолгын доор булагдан, алга болсон байлаа.

Галт Шувууны Дуут эзэнт улсад тулааны урлаг туйлын түгээмэл байв. Эр хүний тулааны ур чадвар эмэгтэйчүүдийн хайр сэтгэлтэй шууд холбоотой. Лун Чэнь Чү Яод хайртайгаа аль хэдийн илчилсэн байсан ч энэ нь охидын түүнийг бишрэхэд огтхон ч саад болсонгүй.

Тэр царайлаг, хүчирхэг эр бөгөөд хайр сэтгэл, ахынхаа төлөө Цус Нягтруулах шатны хүчтэнтэй цус асгаруулсан тулаан хийхээс айгаагүй. Тэр бүр үхлийг үл тоомсорлож байгаа мэт харагдсан. Ямар их зориг вэ? Лун Чэний үзүүлсэн бүхэн эргэлзэж байсан олон охины сэтгэлийг хөдөлгөжээ.

Лун Чэнь цэцгэн хэлхээнүүдийн доороос арайхийн ухаж гарч ирэхэд эргэн тойрных нь хүмүүс аль хэдийн тарсан байв. Чү Яо ч бас алга болжээ. Зөвхөн Бүдүүн Юй болон бусад нөхөд нь үлдсэн бөгөөд тэд Лун Чэнийг татаж босгов.

—Лун ах аа, та үнэхээр миний шүтээн юм байна! —гэж Бүдүүн Юй догдлон хэлэв.

Бусад нь ч мөн бараг адилхан байлаа. Лун Чэний үзүүлсэн бүхэн хүн бүрийг алмайруулжээ. Тэр бараг л тулааны бурхны дахин төрөлт мэт харагдсан тул нөхөд нь түүгээр туйлын их бахархав.

Лун Чэнь инээмсэглэн эргэн тойрноо харав. Хатан эх, язгууртнууд, түшмэд, ханхүү нар болон Их мастер Юнь Чи аль хэдийн явсан байлаа. Чү Яо ч бас харагдсангүй.

—Лун ах аа, таныг сая цэцгэн хэлхээнд булагдсан байх хооронд гуравдугаар гүнжийг Хатан эх дуудуулсан. Түүний царайг харвал гуравдугаар гүнж цаашдаа амар заяа үзэхгүй байх. —гэж Шоу Хоу бага зэрэг түгшин хэлэв.

Энгийн үед тэд хааны гэр бүлийн талаар ингэж дураараа ярихаас зүрхшээх байлаа. Харин Лун Чэний өнөөдрийн үзүүлбэр зоригийг нь ихэд оруулсан тул урьдынх шигээ санаа зовохоо больжээ.

Их Сягийн ханхүү Ся Чанфэн Галт Шувууны Дуут эзэнт улсад гол төлөв гуравдугаар гүнжид гэрлэх санал тавихын тулд ирсэн байв. Үүнийг олон нийтэд албан ёсоор зарлаагүй ч Хатан эх аль хэдийн зөвшөөрсөн гэж ярьдаг байлаа.

Гуравдугаар гүнж Дэнлүүний баярын үеэр Лун Чэнд хайртайгаа олны өмнө зарласан нь Хатан эх болон Ся Чанфэнгийн нүүрийг алгадсантай адил байв. Хатан эх баярласан бол л хачин хэрэг болох байлаа.

Энэ удаа тэд азаар Их мастер Юнь Чигийн дэмжлэгтэй байв. Гэвч тэр Үрэлчдийн холбооны хүн учраас төвийг сахих ёстой байв. Улсын хэрэгт, ялангуяа хааны гэр бүлийн гэрлэлттэй холбоотой зүйлд тэр яавч оролцож болохгүй.

Тиймээс Шоу Хоу болон бусад нь түгшиж байлаа. Үүнийг сонсоод Лун Чэний ялалтын баяр хөөрийн ихэнх нь замхарлаа.

Гэхдээ тэр огт харамссангүй. Үхэх байсан ч Чү Яо шиг хүний урмыг хугалж чадахгүй байлаа.

Талбай дээрх хүмүүсийн ихэнх нь аль хэдийн явж, чимэглэл болон хогийг цэвэрлэхээр цөөн хэдэн цэрэг л үлджээ. Хуан Чаны цогцсыг аль хэдийн авч явсан байв.

—Явцгаая. Дараа нь дэлгэрэнгүй ярья. Ши Фэн, шарх чинь ямар байна? —гэж Лун Чэнь Шоу Хоуг түшин арайхийн бослоо.

—Би зүгээр. Лун Чэнь, би… —Ши Фэн өөрөөсөө ичсэн байв. Хэрэв надаас болоогүй бол Лун Чэнь өнөөдөр тулалдаж, амь насаа алдах шахах шаардлагагүй байсан юм.

—Ах дүүс хоорондоо хэрэггүй үг хэлэх шаардлагагүй. Бид ах дүүс юм чинь шархаа эдгээж, бясалгалын сууриа ахиулаад, дараа нь өшөөгөө ав. —Лун Чэнь гараа даллав.

—Өшөө авах уу? Хуан Чан үхчихсэн биш бил үү? —гэж Бүдүүн Юй бага зэрэг гайхав.

Лун Чэнь инээмсэглээд цааш юу ч хэлсэнгүй. Бусад нь бүгд цочирдов. Тэр ... гэж бодож байгаа юм биш биз?

—За, зүгээр л Ши Фэн бид хоёрыг гэртээ хүргэж өг. Бид жаахан амрах хэрэгтэй байна. Үнэндээ ядарснаас болж яс хүртэл бутрах гэж байгаа мэт санагдаж байна. —гэж Лун Чэнь инээлээ.

Бусад нь яаран Лун Чэнийг түшиж авлаа. Үнэн хэрэгтээ түүний шарх тийм ч хүнд биш байв. Гол асуудал нь тэр дэндүү их ядарч, биед нь өчүүхэн төдий ч хүч үлдээгүйд байлаа.

Тэд талбайгаас аажуухан холдов. Харин сүүдэр дундаас нэгэн дүрс аажмаар гарч ирж, Лун Чэнь болон нөхдийнх нь холдон явахыг ажиглав.

Тэр аяархан бувтнав. —Лун Чэнь ийм хэмжээнд хүрчихсэн гэж үнэхээр бодсонгүй. Эхнээсээ л үүнийг нууж байсан юм биш биз?

Тэр хүн дөрөвдүгээр ханхүү байлаа. Лун Чэний өнөөдөр үзүүлсэн зүйл түүний төсөөллөөс ч давжээ.

—Хэрэв үнэхээр тийм бол энэ хүү үнэхээр алсын бодолтой юм байна. —гэж дөрөвдүгээр ханхүү санаа алдав.

—Эзэнтэн минь, түүнийг сүүдэрт сэмхэн устгах уу?

Дөрөвдүгээр ханхүүгийн ард сүүдэрт нуугдсан нэгэн дүрс байлаа. Тэр дуугараагүй бол бусад хүмүүс түүнийг анзаарах ч үгүй байв.

—Одоохондоо бүү яар. Тэр өнөөдөр намайг цочирдуулсан ч сул талуудаа бас илчиллээ. Хэн нэгэн хэчнээн хүчтэй байсан ч сул талтай л бол айх зүйлгүй. Хоёрхон урьдчилан тооцоолоогүй явдал гарсан ч энэ нь заавал муу зүйл биш. Хэрэв бид үүнийг ашиглаж чадвал санаанд багтамгүй ашиг хүртэж чадна. —Дөрөвдүгээр ханхүүгийн уруулд үл мэдэг инээмсэглэл тодров.

Лун Чэнь тэр өдөр гэртээ харьсангүй. Харин Шоу Хоугоор дамжуулан Үрэлчдийн холбоонд үлдэж, Их мастер Юнь Читэй хамт суралцаж байгаа гэж хэл хүргүүлэв.

Өнөөдөр хэтэрхий их зүйл болсон тул тэр одоохондоо ээжтэйгээ энэ тухай яримааргүй байв. Дээрээс нь ээж нь түүний олон шарханд санаа зовох байлаа.

Орой нь Лун Чэнь Ши Фэнгийн гэрт очив. Ши Фэнгийн хэдхэн яс хугарсан байсан бөгөөд Лун Чэний эмийн үрлийг уусны дараа дотоод шарх нь нэг их асуудал байхаа больжээ.

Хугарсан ясаа эдгээхийн тулд хэдхэн өдөр амрахад л хангалттай байв. Хэдийгээр Ши Фэн энэ удаа хүнд ялагдсан ч энэ нь түүнийг төлөвшихөд гарцаагүй тустай. Хүчтнүүд ч хат суух хэрэгтэй.

Ши Фэнгийн аав Лун Чэньд зориулан нам гүм өрөө бэлдсэн байлаа. Тэднийг очиход Лун Чэнь хүчнийхээ заримыг аль хэдийн сэргээжээ.

Бусад нь бүгд салах ёс гүйцэтгээд явлаа. Лун Чэнь хадгалалтын бөгжнөөсөө дотроос нь гал мэт халуун хэлбэлзэл мэдрэгдэх хаш савыг аажуухан гаргаж ирэв.

—Хэхэ, маргаашийг хүлээж тэсэхгүй нь!

46-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Есөн Одот Ноёрхогч Биеийн урлаг46-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах